Dag op dag is het drie jaar geleden dat één van mijn favoriete zangers naar de eeuwige jachtvelden vertrok. Ik heb het ergens al gezegd: ik mis hem, dat meen ik. Ik mis zijn persoonlijkheid, zijn relativeringsvermogen, zijn professionaliteit, zijn uitstraling maar het meest van al die fantastische warme stem. Een orkaan van een stem dat zo doordrongen was van pure kracht en melodie, hij wist heel goed wat hij wel kon en wat hij niet kon, en kon puur op zijn talent menige aspirant-zanger gevoelens van radeloosheid bezorgen. Ze moesten godverdomme van ver komen om hem te overtreffen. Inderdaad, dezelfde Ronnie James Dio die ooit nog het lied “Butterfly Ball” van Roger Glover heeft ingezongen met de animatievideo. Hoe veel mensen weten dat?

Natuurlijk waren niet alle songs even sterk, welke groep kan daar mee pochen? Kijk dan eens naar zijn loopbaan met onder andere Rainbow en Black Sabbath, bij beide groepen was hij medeverantwoordelijk voor über-klassiekers. Met plezier kan ik blijven luisteren naar de nummers die hij ook op dit livealbum presenteert en waarom niet? Het blijven schitterende nummers die op dat kleine lijf van hem gegoten waren. Zelden was hij slecht bij stem hoewel later de jaren natuurlijk vat op hem kregen maar bijna nooit diende hij optredens af te zeggen: zo doordrongen was hij van professionaliteit!

Beiden optredens zijn afkomstig van het roemrijke Donnington Festival. Schijf 1 bevat een optreden van 20 augustus 1983 met de line-up Whitesnake, Meatloaf, ZZ Top, Twisted Sister, Dio en Diamond Head. Schijf 2 bevat een optreden van 22 augustus 1987 met de line-up Bon Jovi, Dio, Metallica, Anthrax, Wasp en Cinderella. Hij was geen headliner, vandaar de relatief korte sets. Bootlegs van Dio als headliner zullen wel soelaas brengen. Deze dubbelaar vind ik een belangrijk tijdsdocument.

Ja ja, dat gedoe met “You’re a man” in Man on the Silver Mountain is oud nieuws en hij was zo verzot op regenbogen en draken. Inderdaad, die drums zitten iets te ver in de mix en Vinnie Appice is een houterige drummer maar Ronnie James Dio stelde vriendschap boven alles. Ook staan er een drumsolo en een gitaarsolo op, maar gelukkig van onbetekenende lengte. Kijk dan eens naar de rest, twee krachtige sets met een aantal knallers uitstekend uitgevoerd door vier routiniers en een jonge snaak op gitaar, respectievelijk Vivian Campbell en Craig Goldy. Ronnie James Dio is twee maal subliem bij stem, het publiek eet uit zijn hand en hij geniet er hoorbaar van: wat een frontman!

Als vierenveertigjarige zelfverklaarde en schuld bekennende nostalgicus heb ik al een aantal overlijdens mogen meemaken van muzikanten uit mijn jonge jaren, onlangs nog Jeff Hanneman van Slayer. Sterven is een deel van het leven, en hoe jammer ook dergelijke gebeurtenissen zijn, het overlijden van vrienden en familie doet meer pijn. Tot op vandaag was ik maar van één overlijden van een muzikant echt van slag: Ronnie James Dio. I will remember!

Hoewel ik verzamelaars geen warm hart toedraag – er is altijd iets om over te zagen en te klagen – heb ik deze in mijn jonge en schone jaren ook al op vinyl voor 240 BEF in de uitverkoopbakken gevonden.

Ik merk wel op dat Evil Eyes enkel op de cd-versie staat, niet op de vinyl-versie. Hiervoor heb ik een correctie ingediend. Zo staan die puntjes ook weer op de “i”. Ik merk tevens op dat Hide in the Rainbow (een nummer geschreven voor de film Iron Eagle) op geen enkele van de eerst vijf albums staat maar wel op The Dio E.P. uit 1986, welke hier ook op de site staat.

Deze verzamelaar bevat voor de rest nummers van de eerste vijf studioalbums (Holy Diver, The Last in Line, Sacred Heart, Dream Evil en Lock Up the Wolves). De vijf titelnummers staan ook op de verzamelaar en het valt me op dat het de sterkste nummers zijn waarin Ronnie James Dio zich het best voelt. Enig voorbehoud maak ik bij Hungry Heaven waar mijn neusvleugels trilden bij het kleine gezongen intro in een voor de rest matig nummer. Wild One vind ik voorlopig ook verre van spectaculair. Over de zang zeg ik kort en bondig: wat een power in de zalige stem van Ronnie!

Correctie op mijn bericht van twee jaren geleden, het was geen 100 BEF maar 99 BEF, in de Bilbo gekocht in Brugge of Gent maar ik weet het niet meer, ik had de neiging om het prijsetiket op de binnenkant van de cover te plakken. Hoe Pietje-Precies kun je zijn?

Ik moet toegeven dat dit album mij reuze bevalt, behalve het middenstuk van Sunset Superman vind ik de A-kant ("daar is 'em weer met zijn vinyl", dus de eerste vier nummers) best sterk. Alleen jammer van het altijd saaie drumwerk van Vinny Appice maar mooi gitaarwerk van toenmalig snotaap Craig Goldie (ex-Rough Cut). De ritmesectie vind ik wel degelijk maar tamelijk lomp, het valt mij op na een flinke draai naar rechts aan de volumeknop. Het geeft niet altijd een prettig gevoel in de hoofdtelefoon waarmee ik meestal naar mijn geliefde muziek luister. Wat toetsenist Claude Schnell (ook al ex-Rough Cut) bijdraagt, gaat voorbij aan mijn oude(re) oortjes.

Ik vind de tweede helft van dit album een klein beetje onderdoen voor wat vooraf ging. Overlove is een machtige uptempo rocker met smeuïg gitaarwerk van Jonkheer Craig Goldie. I Could Have Been A Dreamer is simpelweg subliem. Durf me niet tegen te spreken . Faces in the Window is wel "more of the same" want nu begint het op te vallen.

Niet zo geïnspireerd? Dat kan best zijn, maar hier is een oude slimme vos aan het werk en hij treedt niet of nauwelijks buiten zijn vertrouwde paden. Maar... Maar kan iemand wat hij kan/kon? Dat stemgeluid van RJD zorgt voor een tamelijk uniek gevoel en ook voor de grote schare trouwe fans die hij had. Beste rockzanger ooit? Ze moeten van ver komen om op hetzelfde podium als hij te mogen staan. Ik blijf erbij dat hij met een ietwat meer avontuurlijke drummer meer had kunnen bereiken maar dan gaat vriendschap voor op de rest.

Dat het zangwerk weeral buiten categorie is, kan niemand aan twijfelen. Wat een kracht zit/zat er in dat klein manneken. Ik mis een zanger als Ronnie James Dio, ik durf dat gerust toe te geven. Het was een unieke zanger. Gitarist Craig Goldie doet het voor zijn eerste topmatch schitterend en krijgt de nodige ruimte om zijn kunnen te etaleren. Mooi album met hier en daar kleine mankementjes maar zo kun je blijven zagen en klagen. Mijn gedacht, kom maar af...

Over Ronald James Padavona alias Ronnie James Dio (RIP) heb ik op 16/05/2013 mijn gedacht gezegd bij het album Dio at Donington UK (Live 1983 & 1987). De beste man had ons toen dag op dag drie jaren voordien verlaten of hoe de tijd vliegt…

Ik ga niet weeral zo’n eulogie afsteken. Sinds zijn overlijden zijn er een aantal verzamelaars en livealbums bijgekomen. Geldklopperij? Verzamelaars wellicht wel, livealbums wellicht niet. Hangt er van af wie de begunstigde is van de royalties, vergeet niet dat ziek zijn of sterven in Amerika veel geld kan kosten en jammer genoeg stierf hij aan de gevolgen van een slepende, dus ginds dure ziekte. Het is hier nog zo slecht niet in de Lage Landen…

Dit is een opname van een optreden in The Spectrum in Philadelphia, US of A, op 17 juni 1986 als ondersteuning van het derde album Sacred Heart MAAR met gitarist Craig Goldy, niet Vivian Campbell die op Sacred Heart de gitaarpartijen inspeelde en nadien mocht opkrassen. Vijf songs daarvan sieren dit album aangevuld met natuurlijk nummers van Holy Diver en The Last in Line, twee klassiekers van Rainbow en twee klassiekers van Black Sabbath al dan niet in medley vorm. Time to Burn stond voordien enkel als studiotrack op de EP Intermission, welke ook livenummers bevat uit 1986 met gitarist Craig Goldy.

Ik heb een aantal bemerkingen ofschoon Ronnie en zijn begeleiders een prima optreden afleveren en het geluid is goed, op mijn virtuele versie althans. Overbodig blijven in mijn optiek nog altijd én een drumsolo én een keyboardsolo én een gitaarsolo, negentien minuten die men beter had kunnen besteden in een optreden van anderhalf uur. Het kraakt het tempo in een optreden. Heaven and Hell blijft onverslijtbaar, onverwoestbaar en ongelooflijk met “onze kleine” als zanger. Je kan je haast niemand anders voorstellen als zanger op dit nummer. Hier wordt het abrupt afgesneden voor een zeikerige keyboardsolo, had ik toch liever een volledige Heaven and Hell gehoord. Over de drum- en gitaarsolo zeg ik niets want eerlijk gezegd kunnen die solospots me vierkant gestolen worden. Speel meer nummers aub. Over die twee medleys heb ik ook mijn twijfels: schaf die solospots af en speel de volledige versie van de nummers uit de twee medleys.

Aanvulling op een loopbaan van een schitterende zanger met een aantal schitterende nummers. Toch geef ik voorlopig de voorkeur aan Dio at Donnington, omwille van die negentien vervelende minuten en ook omwille van Sacred Heart, dat niet bepaald een overtuigend sterk album was. Toch staat hij op mijn verlanglijst bij Wowhd, nu nog wachten op zo’n kortingsactie. Wedden dat er nog livealbums zullen aankomen maar dan liefst zonder die verrekte langdradige solospots! Genoeg gezegd.

Dit geldt als een klassieker en de grootste reden hiervoor is Ronnie James Padovana alias Ronnie James Dio (RIP) die als ex-frontman van meerdere groepen zoals Elf, Rainbow en Black Sabbath besloot solo te gaan.

Een andere reden is dat hier een paar onvergetelijke hymnes opstaan zoals een Holy Diver, Don’t Talk to Strangers, Rainbow in the Dark. Toch is het niet al goud dat blinkt: er staan ook een paar zwakkere songs op (Gypsy en Invisible) en het lompe drumwerk van Vinnie Appice kan me maar niet overtuigen. Bij Rainbow had hij Ritchie Blackmore, bij Black Sabbath was dit Tony Iommi, de soloalbums waren met mindere goden als medesongschrijver en daarin lag een teer punt: de latere voorspelbaarheid van zijn albums.

Ik twijfel altijd over mijn punten voor dit album want het blijft zweven tussen 3,50 en 4 en ik vind zijn bijdragen aan Rainbow en Black Sabbath nog altijd veel sterker, vooral omdat hij daar telkens over de diensten van voornoemde wereldmuzikanten kon beschikken. Laat over zijn zangkwaliteiten geen enkele twijfel bestaan: klein van gestalte maar groots in zijn zang!

Als iemand als Dave Ling van Classic Rock Magazine het voorwoord mag schrijven in het begeleidend boekje, mag je je verwachten aan een stuk met occasioneel journalistiek gezever, dus je leest zoiets één keer. “One of the best hard rock gigs of all time”, rustig blijven, Mr. Ling, en neem nog een slokje thee of een plekje in de schaduw.

Maar de volgende paragraaf heb ik twee keren moeten lezen in het boekje.

To avoid ugly edits it has been necessary to move the "Holy Diver" segment from its original place in the show; it now fills disc one of this double live cd. On the night, however, the performance began with Rainbow's "Tarot Woman", "The Sign of the Southern Cross" by Black Sabbath and Dio's own "One Night in the City", from 1984's "The Last in Line" album.

In de gewone volgorde zouden deze nummers samen op 77 minuten hebben afgeklokt. Was dit in 2006 een onoverkomelijk probleem? Jammer dat er “gesmost” werd met de trackvolgorde (pardon my Flemish). Ok, de uitvoering van het album Holy Diver staat netjes op schijf één en ik begrijp hun eerlijke beweegreden hiervoor maar beginnen met Tarot Woman zou mij toch een andere beleving hebben gegeven want het is een geweldige oude Rainbow kraker!

Album klinkt rauw, Ronnie James Dio zingt iets lager maar dat stoort me niet, hij was toen al de zestig voorbij, we vergeten dat soms wel eens. Wat me meer stoorde de eerste keer, was het rekken van twee nummers, Gypsy dank zij een weliswaar interessante drumsolo van Simon Wright en Shame on the Night dank zij een gitaarsolo van klassegitarist Doug Aldrich en een keyboardsolo van Scott Warren. Ik kan wel begrijpen dat dit welkom was voor Ronnie als adempauze en het instrumentale samenspel op het einde is best wel tof! Met bassist Rudy Sarzo erbij is dit toch één van de betere zo niet de beste line-ups van Dio op dit optreden van 22 oktober 2005 in de Astoria Theatre in London.

Setlist is weinig verrassend, want de meeste nummers van Holy Dio speelde hij toch altijd naast andere publiekslievelingen van Rainbow en Black Sabbath. Vergeet niet dat hij graag zijn publiek tevreden stelde en dus automatisch die klassiekers in zijn setlist zette, vandaar weeral die Man on the Silver Mountain. En toch een paar nieuwigheden qua liveopnames voor Dio: Tarot Woman, Sign of the Southern Cross en Gates of Babylon. Voor mij was dit interessant genoeg om maar tot aanschaf over te gaan voor de juiste prijs, ik ben er tevreden mee.

Op aanraden van een MuMe-collega heb ik deze week een aantal keren dit album laten op me afkomen en dat vind ik de juiste term voor dit album: “op me laten afkomen”, want dit is tamelijk zware kost voor mijn oudere oortjes. Dit album begint met een ballad, Conceived Sorrow, en dat gebeurt ook niet veel, de meeste metal-albums beginnen altijd met de obligate harde en snelle knaller, dus die mannen van Dir en grey durven.
Met het volgende nummer “Lie Buried with a Vengeance” horen we pas dat dit een snoeiharde metal-album is, hoewel ik soms wel eens aan Slipknot denk en laat dat nu één van mijn minst geliefde bands zijn. Muzikaal is deze Dir en grey wel goed, enkel de schreeuwerige zang doet me aan Slipknot denken. The Fatal Believer is ook al zo’n snoeihard nummer boordevol variatie.
De volgende nummers Agitated Screams of Maggots en Grief vind ik wel redelijk goed in elkaar zitten: de riffs zijn lekker, maar de zang is voor mij een pijnlijk punt. Ryoujoku No Ame zet me op het verkeerde been: tamelijk rustig begin met “gewone” zang zoals in het openingsnummer, maar dan verandert het opnieuw door die schreeuwerige zang. Om geen misverstanden te hebben, ik kan wel tegen wat qua zang zoals hoog als laag, zowel zang als grunten (zie mijn Top Tien). Volgende nummer Disabled Complexes zet me op identitieke wijze op het verkeerde been. Rotting Root doet me totaal niets, nu begin ik te denken “meer van hetzelfde”. Bij “Namamekashiki Ansoku, Tamerai Ni Hohoem” (godzijdank voor de functie kopiëren en plakken want typ dat maar eens zonder fouten ) begin ik weer te ademen, eigenlijk een knap nummer. Idem voor The Pledge. De laatste drie nummers zijn er voor mij – heel eerlijk vanuit het diepste van mijn hart gezegd – te veel aan. Jezus, wat een herrie. Mijn smaakpapillen blijken dit niet echt te kunnen lusten. We zullen de oeroude stelling “Smaken verschillen” hier maar vermelden.
Japanse metalbands? Ik ken er niet alles van, maar één band ligt me tamelijk nauw aan het hart en dat is Loudness. Dit is natuurlijk iets heel anders, andere stijl, andere zang, andere muziek, maar zang in het Japans, daar kan ik wel tegen…. Muzikaal zit dit wel redelijk lekker in elkaar, maar dit is niet echt mijn ding vanwege de zang. Ook mis ik een lekkere gitaarsolo hier en daar… Mijn verdict: hoewel ik een zeer hard streepje muziek kan verdragen, heb ik het meer voor de rustigere nummers op dit album en dat is voor mij een contradictio in terminis en ik begrijp het zelf niet. Oud worden, ik begin er alles van te weten.

Voormalige frontman van Accept speelt vierentwintig Accept nummers uit de periode 1979 tot en met 1986 tijdens een optreden op 2 april 2016 in zaal Kaminwerk in Memmingen, Duitsland. Een thuiswedstrijd is dit dus waardoor de aankondigingen dan maar ook in het Duits gebeuren.

Blik op de setlist levert een goedkeurende blik van mij op, alles wordt heel strak uitgevoerd maar soms mis ik dan weer Accept leadgitarist Wolf Hoffman. Weinig sleet lijkt op de stem van Mr. Udo Dirkschneider te zitten, nochtans wordt hij volgend jaar ook 65. Nadeel van dergelijke platen blijft altijd dat iedere afwijking van de in het collectief geheugen vastgespijkerde melodie- en/of gitaarlijnen hier en daar een diepe frons zal opleveren, zeker bij sommige haast iconische gitaarsolo's.

Volgens zijn eigen woorden is dit de laatste keer dat hij songs van Accept op de menukaart zet: Dirkschneider To Release 'Live Back To The Roots' Album In October - Blabbermouth.net.

Week 14 in de topic Het Metal Album van de Week en we verwelkomen deze inzending van collega phantasia. Ik moet zeggen dat deze heel veel tijd en draaibeurten heeft nodig gehad om vat te krijgen op lichaam en geest, maar ik denk dat ik er ben.
Er zijn wel enkele nadelen aan deze plaat qua geluid, zoals hierboven ook al gezegd maar het valt nog mee: volgens mij is deze plaat niet het zoveelste slachtoffer van de loudness war geworden, er is degelijk wel dynamiek, maar het kon beter: geef dit aan een producer en mixer met gezond verstand en je krijgt een quasi ideaal album. Het drumgeluid kan ook veel beter.
Zes nummers in zesenvijftig minuten en ik weet niet welk nummer het meest indruk op mij maakt. Bij iedere draaibeurt kies ik een andere favoriet. Ik hou wel enorm van de variatie op dit album: geen seconde verveel ik me hier. Soms doet de zang en muziek me wel denken aan System of a Down en dan weer aan Death, de muziek is subliem en snijdt mijn adem af: het blijft snoeihard maar melodieus met veel tempowisselingen en dan weer rustigere momenten. Het titelnummer – hoor ik daar ook een viool? - is bangelijk. Jammer van de mindere productie want ik denk dat ik de volle lap ging geven.

Verdomd brute inzending van MichelDumoulin als Metal Album van de Week. Ik ben niet zo’n Death Metal kenner noch liefhebber behalve hier en daar een uitzondering. Opeth is fantastisch, Death is fenomenaal en James Murphy (o.a. Death, Obituary) is mij maar al te bekend.
Dit is verdomd bruut maar met kenmerken die me over de streep halen telkens ik zoiets probeer te degusteren: afwisseling, melodie en vakmanschap. De stem is voor mij dikwijls een struikelblok maar in Death Metal (old school of new school) is de grunt / grafrochel / zware stem nou eenmaal een kenmerk van de muziek.
Ik vind dit niet zo goed als Opeth of Death, het gitaarwerk is briljant maar na drie kwartier ben ik murw gebeukt, mijn ideale lengte voor een album (nummers 12 tot en met 14 zijn afkomstig van de drie verschillende heruitgaves van 2004, 2006 en 2007 door drie verschillende platenmaatschappijen maar met dezelfde bonuszooi). Ik heb de versie beluisterd zonder die bonustracks.
Mijn voorkeur op dit album gaat uit naar Monarch of the Sleeping Marches, Entranced en Deadspawn.

Zijn er nog Noren die geen black metal maken (of het Eurosongfestival winnen)? Black met een zanger met een fikse keelontsteking maar met best aanstekelijke riffs. Volgens mij zingt de brave kerel ook in het Noors en godzijdank is het niet altijd van hetzelfde, voor mij is de drummer altijd de belangrijke persoon in het aangeven van toon, ritme en dynamiek. Hij speelt afwisselend genoeg. Veel meer kan ik er niet over zeggen want het blijft niet echt hangen bij mij, spijts meerdere pogingen. Het begin van Paktensendeisatanseie vind ik het mooiste. De rest raakt geen al te gevoelige snaar bij mij.

Dit is het debuutalbum van de Amerikaanse groep Dokken met volgende bezetting: Don Dokken (zang), George Lynch (gitaar), Mick Brown (drums) en Juan Croucier (bass). Aardig album door het uitstekende samenspel van de heren muzikanten, mooi gitaarwerk van George Lynch maar de zang blijft voor mij zwak. Het is misschien “zijn” groep maar Don Dokken vind ik maar een matige zanger: treffend voorbeeld is Seven Thunders dat met een lekkere riff inzet maar dan komt die stem en doe ik mijn ogen toe en schud mijn hoofd. Ook is de productie tamelijk tam, maar het moest ook verkopen aan de Amerikaanse bakvissen. Weinig of geen tempowisselingen ook, dus de nummers lijken een beetje op elkaar. Typische Amerikaanse jaren ’80 hard rock dat weinig of geen potten zal breken bij mij, hoewel dit album destijds toch heel aardig verkocht. Opvolger Tooth and Nail bevat meer ballen en vuurwerk, voornamelijk dank zij George Lynch. Heroïsch zijn het bekvechten en de gevechten tussen gitarist en zanger om controle over de groep. Afsluiter Paris is Burning vind ik hierop nog het lekkerste nummer.

Tweede album van de Amerikaanse groep Dokken met volgende bezetting: Don Dokken (zang), George Lynch (gitaar), Mick Brown (drums) en nieuweling Jeff Pilson (bass). Groot verschil met het tamme debuutalbum is dat er hier meer ballen op staan, wellicht kreeg George Lynch meer ruimte van zanger Don Dokken, de spanningen tussen die twee zijn legendarisch. Het is een verbetering maar ik blijf me storen aan de zeer beperkte zanger Don Dokken, hier staat wel een geweldig nummer op , namelijk het titelnummer: de solo’s zijn om duimen en vingers af te likken. Eenzaam hoogtepunt op een verder middelmatig album.

Een ingetogen intro geeft de aftrap voor dit Metal Album van de Week uit Rusland dan nog, het is eens verademing tussen het huidige Amerikaans en Scandinavisch geweld.
Een zestal keren heb ik album kunnen en mogen beluisteren en ik heb er wel van genoten. De “grunt”-stem doet mij vaak denken aan de gelijkaardige zang bij Kalisia, een eerdere Franse inzending in de topic. De melancholische noot wordt aangebracht door piano, viool en cleane zang en vind ik alsmaar meer intrigerend, het is de leeftijd. De muziek vind ik meer dan goed en ik laat mijn vooroordeel vallen tegenover dergelijke groepen uit het voormalige Oostblok. Ik had een andere perceptie tegenover die muziek, fout van mij.
Men vergeet niet om op tijd en stond stevig tekeer te gaan. De stukken met cleane zang vind ik op dit album de mooiste stukken omdat op de hevige passages de viool mij lijkt te storen, de gitaren worden een beetje in de verdrukking geduwd. Mooiste nummers vind ik Behind the Universe, Harvester, Inside of Me (prachtig!) en Exodus (spijts de blastbeats in het begin).

Je moet er liefhebber van zijn, je moet er weg mee kunnen, den euro valt of valt niet. Dat is mijn gevoel na een paar luisterbeurten van dit heftig album dat rapper van sfeer en toon verandert dan een supermodel van kleren en haartooi. De voorgeschiedenis en andere albums van deze mensen ken ik niet en ik ga er ook niet aan beginnen, denk ik. Hier en daar zorgt een kort of langer fragment voor enige opluchting maar dat is het ook dan. De chaotisch aandoende muziek bevalt me matig en die geschifte zangpartijen helemaal niet. Grappige songtitels, nu nog de songs, denk ik dan. Ik kan er ook niets aan doen.

Foute naam en foute hoes voor een groep die netjes tussen hardrock en metal light laveert maar eindelijk eens een groep met een goede zanger, goede muzikanten en… goede songs.

Dat het geluid niet overal geweldig is, heeft collega vielip reeds uitgelegd (hier) en het stoort me nergens. Het is niet zo “metal” als de andere inzendingen in deze topic maar ik vind dit een kleine verademing tussen de brullers, schreeuwers en halve gare emo’s van de voorbije maanden. Groepen met twee goede gitaristen die afzonderlijk en samen kunnen soleren, liggen bij mij in de bovenste lade. Meer dan eens krijg ik het (persoonlijk) Thin Lizzy gevoel. Het is nergens dreigend of agressief, het geeft een huiselijk warm gevoel.

Voordeel van een dergelijke lange plaat is waar voor je geld, nadeel is logischerwijs de lange speelduur. Soms ietsje minder maar degelijkheid overheerst met een aantal persoonlijke favorieten: Calamity, Speechless, Faces en Gone. Toffe plaat. Vier!

Dergelijke platen kunnen voor een kloof zorgen tussen de oude en de jongere metalhead, het geluid van deze – voor mij voordien ook onbekende – plaat is in niets te vergelijken met de hedendaagse producties die de oren van je kop blazen. Ik vind het iets beschaafder en meer dan eens dacht ik aan het geluid van de Garage Days Re-Revisited EP van die groep die we hier maar niet zullen noemen.
Muzikaal is dit dik in orde met de bekende haast polka-achtig aandoende tempo’s. Opener War Theatre knalt er onmiddellijk in maar er is meer dan dit zoals het trage middenstuk in het tweede nummer Wreckage bewijst. Vanaf het derde nummer begint me ook op te vallen dat het ietwat speciale stemgeluid van de zanger ver op de achtergrond staat, Mastermind vind ik ietwat langdradig, pas vanaf de derde minuut gaat het tempo omhoog en stijgt mijn interesse. Dan is Lake of Fire de volgende lekkere brok voor mij. City Wheels bevat een heerlijke break rond de derde minuut in een overwegend traag nummer die niet altijd mijn aandacht kan vasthouden. Dan heb ik het meer voor het korte en krachtige Rise en de Black Sabbath cover Into the Void waar de zang volledig tot zijn recht lijkt te komen op deze klassieker.
Gezapige goede plaat, old school songs, old school geluid (komt die nostalgie van mij weer aan het venster piepen), acht nummers in drie kwartier want het laatste nummer is maar om te lachen. Jammer dat de balans tussen de muzikanten onderling niet ideaal is, drums te ver naar voren, gitaren en zang te ver naar achteren gedrukt. Nieuwe ontdekking weeral en dan nog uit “mijn” tijdvak.

Het beste omschrijf je dit album van een vijftal muzikanten uit de provincie Henegouwen als een mengeling tussen Heavy Metal (nou ja, twee nummers) en Speed Metal, een afwisseling tussen tragere (nou ja, twee nummers) en snelle nummers met een zanger die de hoge noten ambieert maar ze niet altijd haalt.

Waarom vertelt hem niemand dat dan? Gelukkig komt het niet zo vaak voor, maar in de afsluiter King of Shade hoor je duidelijk zijn gebreken. Nog nooit heb ik dit album gezien maar mijn geheugen laat me nog altijd niet in de steek want naam en hoes deden dat lichtje bij mij branden. De snellere nummers zijn nog best beluisterbaar, één nummer doet me te “Manowar-achtig” aan (Highlander). Terminatoro is een leuk instrumentaaltje. Geluid is tamelijk dun maar aanvaardbaar en zit niet in de weg van een genietbare ervaring, hoewel dit al tamelijk verouderd aanvoelt. Gedateerd, zegt men dan. Och, als het maar plezier oplevert.

In 2012 werd deze opnieuw uitgebracht met een opgepoetst geluid, nieuwe hoes, nieuwe trackvolgorde, twee extra nummers en met deze titel: X-Rated Reloaded. Hij staat niet op de site, maar wel op Metal Archives, misschien mag hij niet op MuMe. Hun album uit 2014 staat er wel op.

Soms vraagt een mens zich af… Dream Theater bevat heel veel muziek, het zijn technisch onderlegde muzikanten en ze hebben aardige songs, maar waarom moet je dan drie solospots hebben: eentje voor de toetsenist, eentje voor de drummer (of course) en eentje voor de gitarist. Eén solospot vind ik al meer dan genoeg want zoveel plaspauzes heb ik nu ook niet nodig. Solospots zijn als weddenschappen om het verst spugen, om het verst pissen, om het luidst boeren. Het ego is gestreeld, niet meer, niet minder, maar wat heb je er mee gewonnen: als het meevalt misschien een fris gerstenat. Ik verdenk ze heimelijk van onder één hoedje te spelen met de mensen van de toiletten of de bar.

Soms vraag een mens zich af… Wat als James LaBrie wel goed bij stem was geweest, dan had dit een kanjer van een livealbum kunnen worden want de muzikanten zijn fantastisch op dreef, de setlist minus de solospots is dik in orde en er is sfeer. Hoor het publiek tekeer gaan bij Metropolis. Zo slecht vind ik hem nog niet zingen, de hoge uithalen haalt hij inderdaad niet altijd en bij Voices, Take the Time en Pull Me Under, om maar drie nummers te noemen, zit hij er volledig naast bij de extreem hoge uithalen. Luister daarentegen eens naar Take Away the Pain, waar hij het wel heel goed doet. Aard van de nummers en conditie van de stem zorgen voor een verschillend resultaat? Ik denk dat hij veelal problemen had met zijn ademhaling maar wat ken ik er van als krijsende ekster.

Het volgende weet ik dan weer zeker. Dream Theater is mijn favoriete groep niet, nooit geweest, zal het nooit worden. Daarvoor vind ik ze soms te irritant lang bezig en zit er dan weer te veel spielerei in hun liedjes. Mijn probleem, niet het probleem van iemand die er beter mee om kan dan ik. Eindigen doen we als volgt: live zijn ze wel goed bezig zoals een Live at Budokan of een Score ook aantonen.