Een eerste blik op dit album leverde mij spontaan volgende twee gedachten op, 1986 is een geweldig jaar in Metal en Black Dragon is een kwaliteitslabel. Dit kan niet misgaan, toch? Iedere regel heeft zijn uitzonderingen.

Mevrouw Sylvie Lacroix heeft misschien haar looks mee welke ook gretig worden uitgespeeld op de opvolger Livin' by the Sword uit 1988, als zangeres gooit ze geen hoge ogen want niet al te toonvast, niet al te veel adem, niet al te veel speciaals. Muzikaal is dit middelmatige Rock tot Hard Rock, enkel de gitaarsolo's van Dan "D.C." Christopherson hebben iets meer pit om aan Metal te doen denken. Afsluiter Crack of Doom is het tofste nummer dat het dichtst Metal benadert.

Nu weet u ook vanwaar de groepsnaam komt. Of zij samen iets hadden, is voer voor de "boekjes", mij kan het geen bal schelen. Prelude is een kort tof instrumentaaltje van de gitarist en dan mag "zij" weer haar scheur openzetten. Het blijft mij een raadsel waarom zij ooit op het label Black Dragon zijn verschenen, een label met een aantal fantastische platen van Savage Grace en Heir Apparent op hun conto. Over het geluid kan ik niet veel zeggen want ik heb een niet al te goed klinkende "virtuele" versie in mijn "bezit".

D.R.I. (Dirty Rotten Imbecils) startte oorspronkelijk als een crossover groep, een mengeling tussen punk, hardcore en metal. Hier valt nog weinig hardcore en punk te horen en na bijna een jaar stof happen is deze nog eens uit de kast gekomen. Eigenlijk is het niet slecht, de instrumenten zijn individueel goed hoorbaar en de songs zijn wel ok maar ik vind het nog altijd van mijn miskopen: saai, saai en nog eens saai. De monotone zanger doet ook een duit in het saaie zakje en eigenlijk kennen de meeste songs dezelfde opbouw. De muziek bevalt mij niet meer en sommige teksten zijn tamelijk belachelijk.

Je hebt vier muzikanten: Jack Blades, Tommy Shaw, Ted Nugent en Michael Cartellone. Ze maken twee platen in twee jaar: Damn Yankees (1990) en Don't Tread (1992) met zeer fijne hardrock. In 2002 komt dan een verzamelaar uit met zeven nummers van het eerste album en vijf nummers van het tweede album. Er staan hier dus geen nieuwigheden op. Mijn tip: koop de twee reguliere albums, u zult het zich niet beklagen, maar laat deze verzamelaar links liggen. Een mens zou moeten kunnen een nul geven voor dergelijke overbodigheden.

Je kijkt naar de lucht, ziet donkere wolken en je voelt aan je water dat een hels onweer op je afkomt met oorverdovende donderslagen en vurige bliksemschichten. Je neemt dit album in je handen, je ziet de hoes en je voelt aan je nekspieren dat een hels album op je staat te wachten met een spervuur aan donderende drumpatronen en bliksemsnelle riffs. Een brede glimlach manifesteert zich.

De productie is zogezegd verre van ideaal maar past het ook niet bij deze helse supersnelle muziek? Zou een te cleane productie niet het gelukzalig gevoel bij dit Thrash juweeltje de nek omwringen? Het mag ook niet te proper zijn, ik vind het geluid heerlijk dreigend. De songs zijn zalige thrashende beukers en hebben voor mij nog geen millegrammetje glans verloren. Het zijn allemaal hoogtepunten, geen noot staat verkeerd op dit korte ultraheavy album en er staat een hoop op, hoor! Merciless Death van het vorig album werd hier nog eens opgenomen en kreeg een enorme stamp onder de kont om één van die zeven klassiekers op dit album te worden. Snelheid is lekker, snelheid geeft adrenaline, dit vijftal zorgt echter ook voor een relatief trager nummer in de vorm van het epische Black Prophecies, geïnspireerd op de figuur van Nostradamus. De glimlach wordt nog breder.

Fantastische nummers op een fantastisch album met fantastische muzikanten. Je hoort ook waarom men in ons wereldje met veel genegenheid drummer Gene Hogland “God” noemt. Wat die kolossale beer van een mens hier voor elkaar krijgt, is ongelooflijk. Dit album verdient een ereplaats annex podiumplaats in de toptien van 1986, zelfs met de loodzware concurrentie van dat jaar. Reign in Blood van Slayer heeft die iconische productie, Darkness Descends heeft dat niet maar wel de betere songs. Da's durven, maar dit is één van de beste (Thrash) Metal albums ooit.

“Reign in Blood van Slayer heeft die iconische productie, Darkness Descends heeft dat niet maar wel de betere songs.” Dat was mijn commentaar destijds bij het tweede Dark Angel album met de naam “Darkness Descends” met zanger (nou, ja) Don Dotty. Vanaf het derde album neemt huidige zanger Rob Rhinehart de honneurs waar.

Zanger is een groot woord. Ofschoon ik sinds mijn intrede in 1983/1984 in de wereld van Rock en Metal ondertussen al het een en het ander gewoon ben, bevalt dat gebrul me bitter weinig, zeker in de eerste vier nummers, net alsof (met alle respect) een Hardcore zanger een Thrash Metal album inzingt. Pas daarna gaat het iets beter, maar zoals iemand op Metal Archives opmerkt, hebben wij daarvoor 34 jaartjes moeten wachten?

Een pijnlijke ervaring voor mij, voor mijn oortjes top tien materiaal maar dan in de andere richting, maar goed, zoals zo vaak gezegd: “Voor de liefhebbers zeker?” Nochtans zou ik erbij moeten horen. Ofwel haalt mijn leeftijd mij in. Ik vind het een vermoeiend album.

Derde album en opvolger van het alom bekende Darkness Descends, met opnieuw enkele line-up wijzigen. Zijn vertrokken: zanger Don Dotty en bassist Rob Yahn, die onmiddellijk na het opnemen van Darkness Descends was vertrokken. Zijn in de plaats gekomen: zanger Rob Rinehart en bassist Mike Gonzalez.
Het is een logische opvolger geworden, dus harde, snelle, soms chaotisch aandoende beukers van jewelste, maar ik heb volgende opmerkingen. Bevallen mij nog steeds aan dit album: de riffs, het drumwerk van Gene Hogland (God) en ietwat meer variatie in de nummers. Ik mis wel meer melodie en Don Dotty: Rob Rinehart is niet slecht maar heeft minder dreiging in zijn stem. Laat ik de stem van Rob horen in een donkere steeg, ga ik blijven staan, hoor ik de stem van Don, dan ga ik zenuwachtig op en af schuifelen.
Prima album, maar de zanger pas er niet bij. Noot: die cover van Led Zeppelin, namelijk Immigrant Song, neen hoor, Gene Hogland mag twee keer zo breed en groot zijn als ik, ik zou toch eens ferm mijn gedacht zeggen over deze miskleun.

Pas op, Darkness Descends is een icoon in de thrashwereld en een plaat die Reign In Blood van Slayer het vuur aan de schenen kan leggen. Zonder deze We Have Arrived kon de tweede niet komen, klinkt logisch, niet? Het rammelt aan alle kanten maar ik vind het nog altijd zo authentiek en dat mis ik een beetje bij de hedendaagse thrashers. Lap, nostalgia strikes again. Ik kan er ook niet aan doen, als ik een plaat zoals deze hoor, krijg ik zin om de opwarming van de aarde en alle andere wereldproblemen op te lossen. Nochtans ben ik eerder een stil, gezapig mens - believe it or not - maar deze plaat heeft en geeft energie! De opvolger is een verslinderaar, dit is een heel pittig voorgerecht. Hell On It's Knees is de slachter van dienst. Niettegenstaande de voornoemde nadelen een verborgen pareltje. Nog maar elf stemmen tot op vandaag, je zou hem haast nomineren voor de Topic aller Topics, Het Metal Album van de Week . En daar vliegt die volumeknop weer!

Dit is ook weer zoiets waarvan ik me de hoes herinner: alle leden zaten vroeger in de groep Tokyo Rose dat in 1983 een single uitbracht, nadien gingen ze verder met deze Dark Heart. Klassieke NWoBHM is dit, een stroming die me nog altijd zo dierbaar is en hierop zo herkenbaar is met leuke nummers, straffe gitaarsolo's, een redelijk goede zanger en dat altijd welkome instrumentaaltje Teaser. Niet te hoog maar hoog genoeg ligt het tempo van de nummers zonder die altijd welkome powerballad (ahem), hoewel afsluiter Turn of the Tide zijn rustigere passages kent. Bij dit album bleef het voor Dark Heart.

Dark Knight is een viertal uit New York, de US of A, en speelt US Power Metal. Deze EP is hun eerste en enige wapenfeit. EP’s vind ik tof, kort en krachtig. Tijdskader is de jaren tachtig waar een EP vaak de eerste (en enige) studio-ervaring bleek voor vele groepen. Struggle for life en survival of the fittest. Het is verre van slecht maar ontstijgt het maaiveld niet spijts het vele goede gitaarwerk. Cabin Fever is zelfs ronduit irritant. Return of the Dark Knight heeft een akoestisch intro en ontplooit zich algauw als het “episch” nummer, van mijlen ver al gezien door titel en speelduur.

Reden om dit nog eens op te leggen? Twee zijn er: het huidig rotweer waarbij het opnieuw pijpenstelen regent in mijn Oostende én het resultaat van een vitamine D tekort, ik kom niet genoeg buiten maar wat wil je: wanneer zal die zon nog eens schijnen want ik wil wandelen en die huidige conditie opkrikken.

En dan kijk je naar de hoes met een David Lee Roth in volle Gigolo glorie in een prachtige omgeving en met zon, godbetert. De hoes straalt positiviteit uit net als de vier songs op deze EP, zijn debuut als soloartiest. Vier covers zijn het, waarbij je je soms afvraagt of het genre (dat lelijk woord alweer) cabaret niet passender zou zijn voor deze worp. Enkel het laatste nummer Coconut Grove is iets minder uitbundig.

En toch vind het ik het een toffe EP, het is voorbij voor je het weet en het zorgt voor een glimlach. Voor de opvolger en eerste album Eat 'em and Smile vormt hij een best geweldige begeleidingsgroep: Steve Vai (gitaar), Billy Sheehan (bass) en Gregg Bisonette (drums). Het resultaat is er.

Best aardig album van David Lee Roth, Steve Vai op gitaar, Billy Sheehan op bass en Gregg Bissonette op drums. Schoon volk dus welk een schoon album heeft opgeleverd. De nodige humor van David Lee Roth zit er weer in (I'm Easy) en het vuurwerk van Steve Vai is bijwijlen ouderwets indrukwekkend. Shy Boy is een furieus stukje muziek en het hoogtepunt voor mij op dit album. Soms is wel het meer "cabaret" dan rock. Een album dat een paar keer per jaar nog eens door mij afgestoft wordt en op de draaitafel belandt.

Mooie besprekingen van niels94 en AOVV om dit album voor te stellen en mijn gevoel ligt ergens tussen de twee in, voor dergelijke muziek neem ik altijd – bewust of onbewust – Agalloch met het album The Mantle als standaard, wat een album is dat!

Het gaat enorm vooruit, dan kun je niet ontkennen, maar het gaat te veel vooruit. Nu en dan eens het tempo laten zakken, zou de muziek goed doen. Zo is het altijd iets, zeker? Het is alsof ze het zelf weten want met nummer drie, het instrumentale To Achieve the Ancestral Powers gaat de riem er even af, prachtig stukje overigens. Het voelt aan als de pistop van een Formule 1-wagen. Ride the Wings of Pestilence en Malediction Murder vind ik aaibaar.

Niet echt een album om te beluisteren juist voor het slapengaan maar een interessante ontdekking. Drukke drummer mag een beetje “dimmen”, zanger mag een beetje leren pauzeren, gitaristen hebben toffe dingen laten horen. Laatste wapenfeit van deze groep is dit album, in 2004 kwam dit album opnieuw uit met bijkomende nummers. Kijk maar eens op Metal Archives!

Dooie Kop uit Nederland, het mooie Friesland dan nog, speelt loeiharde én loepzuivere Thrash Metal met een zanger die het betere brul- en schreeuwwerk niet schuwt. Aanwezig als naam in het sluimerende onderbewuste van Sir Spamalot (blame it on Belgian beer) maar verder niets mee gedaan, dus weeral een première voor mij in het kader van Het Metal Album van de Week, de zoveelste ontdekking al.
Veelal ben ik nogal streng als het op zangers aankomt, het moet geen genie zijn, het moet passen bij de muziek behalve wanneer dit het volgens mijn woorden brulaapsyndroom betreft: daar zal ik nooit aan wennen. Merkwaardig genoeg vind ik het passen na enkele luisterbeurten wel te verstaan, de eerste keer had ik er weeral last van. Zanger: goedgekeurd.
De muziek is hoofdsplijtend, nekspierenknappend en oerendhard. Soms moet ik aan de gouwe ouwe Slayer denken qua intensiteit van riffs en snelheid ten tijde van Reign in Blood natuurlijk. Gadverdamme, dit vlamt als een TGV en godzijdank houden ze het bij veertig minuten om de ondertussen welbekende redenen. Dat is het nadeel van furieuze intensiteit, het mag niet te lang duren want je wordt compleet murw. Het blijft verderdonderen en een aantal tempowisselingen in het nummer zelf zijn welgekomen.
Hoogtepunten vind ik Cryptocynic, The Swing en Less Than Zero. Daemonique bevalt mij het minst. Dit zal niet iedere week, laat staan zelfs iedere maand door Huis Spamalot donderen maar dit zal ongetwijfeld één van mijn ik-sta-pinnig-en-ik-moet-energie-kwijt platen worden. Goedgekeurd en felgesmaakt, een drieënhalf om mee te beginnen. Wat een geweld uit het liefelijke Friesland.

Edit: deze mensen zijn afkomstig uit Kampen in Overijssel en niet Friesland. Boetedoening en kastijding zijn al besteld.

Album nummer vijf in de topic "Het Metal Album van de Week" (iedereen welkom!).
Drie kwartier cello, geschreeuw of gefluister met overdosis distortion. Laat ik het zo zeggen: Leg ik Rain In Blood van Slayer op in gezelschap of gelijk welke andere ruige metalplaat, dan verklaren ze me zot. Leg ik deze Dead Raven Choir op in gezelschap, bellen ze de dokter op om me achter slot en grendel te zetten. Amai, wat een grafherrie. Zeer moeilijk verteerbaar en voor mij geen metal, tout court. Deze week één keer opgelegd en verschrikt de hele rit doorstaan. Vanavond heb ik het nog eens geprobeerd en na nummer vijf had ik er genoeg van.

De laatste maanden ben ik bezig met mijn mening bij te stellen over Chuck Schuldiner en Death. Nu heb ik deze week deze vierde van Death een aantal keren mogen beluisteren en ik moet zeggen – kort en bondig: wat een bruut geweld van poëtische schoonheid. Zoals reeds gezegd bij de vorige albums: ik moet nog altijd wennen aan zijn stem, maar – ik ontwaar een trend, klopt dit? – zijn stem wordt er alsmaar beter op en de zanglijnen en –technieken zijn anders. De muziek is ingewikkeld, technisch, super en toch niet over-the-top zoals vele van die prog-groepen. Chuck houdt het bij kort en bondig: geen plaagstootjes maar 8 uppercuts.
Mijn favoriete beukers op dit album: Lack of Comprehension en Cosmic Sea, maar dit album is opnieuw een pareltje. Zoals reeds gezegd bij vorige albums, de naam leidt af van de prachtige muziek: kom dit ontdekken. Ik heb het gedaan en ik heb er geen spijt van. Ik begin binnenkort aan album nummer vijf, leuke ontdekkingsreis…

Twintig jaar geleden kreeg ik een cassetje van een vriend van mij: "Beluister dit eens, je zult omver vallen". Waar zijn we vrienden voor, dacht ik en dus gaf ik dit album een paar luisterbeurten ... om het dan jaren stof te laten verzamelen. De stem was er voor mij over en - eerlijk is eerlijk - ik begreep de poeha niet.
Vorige week dacht ik, hm, moet ik nog eens aan een nader onderzoek onderwerpen met een frisse geest en zonder vooroordelen. De muziek is crimineel goed met geweldige riffs en solo's: die mannen kunnen echt spelen, maar de Death fans weten ongetwijfeld hoe dit komt. De stem blijft voor mij een delicaat iets, maar zonder deze stem van Chuck zou dit Death niet zijn. Evil Dead is een stomp in je gezicht: wat een monsternummer.
Ik ga ze nu eens allemaal beluisteren: eentje per week en de volgende is Leprosy.

Ik heb er bijna een jaar over gedaan tussen Scream Bloody Gore en deze Individual Thought Patterns wegens teveel andere keuzes en ook omdat Death albums al je aandacht en concentratie vergen want dan pas ontdek je wat op die albums staat. Drie maanden geleden was ik al overtuigd en nu nog meer: een begenadigd muzikant heeft ons verlaten. Eerlijk is eerlijk, ik heb nog altijd moeite met zijn stem en gelukkig maar: kan ik lekker opnieuw beginnen, een nieuwe ontdekkingsreis beginnen en opnieuw genieten . Dit is hard, snel, technisch, melodieus en ... bloedmooi. Aan die nooiteindigende discussie welke de beste is (Death album, Metal album) doe ik niet mee, maar ik geniet mateloos van Spirit Chrusher en Voice of the Soul op dit album. Chuck, thank you for the music!

De moeilijke derde of het album dat na de verrassing (het debuut) en de bevestiging (hun tweede) verder de weg moest tonen naar eeuwige roem. Voor mij een album dat heel zeker bevestigde dat Death Angel een topgroep was en nog altijd is, want het zijn allemaal prima muzikanten die thrash met melodie en ballen spelen.
Vanaf opener Seemingly Endless Time tot afsluiter Falling Asleep wordt lekker driftig maar minder gejaagd gespeeld. Prima productie ook van Max Norman. Toch staan hier ook vreemde eenden in de bijt op: namelijk het rustige akoestische Veil of Deception (prachtig) en A Room with a View (sombere tekst). Hierboven merkt een collega op dat dit niet hoort op een thrash-album, een discussie voor een andere tijd en plaats maar Veil of Deception vind ik juist een mooi uitblaasmoment na de eerste twee beukers: het is een akoestisch nummer maar met een pikzwarte sombere tekst. A Room with a View is ingehouden maar bevat een spetterende heavy middenstuk. Verder heb ik nog het volgende te vermelden: Discontinued vind ik ook het minste nummer op dit album. Verdere absolute topfavorieten zijn: Seemingly Endless Time, Ex-TC (verschroeiende tempoversnelling, riffs en gitaarsolo’s) en Disturbing the Peace.

Ik kan collega Freakey geen ongelijk geven qua geluid want de zang zit soms iets achteruit oftewel was zanger Mark Osegueda niet genoeg opgewarmd tijdens het openingsnummer? Soms heeft hij het moeilijk. Het zit wel boordevol energie, opgenomen op 9 juli 1988 in de Paradiso in Amsterdam. Voordeel is natuurlijk dat het om één optreden gaat en niet een samenraapsel van diverse optredens en waar zijn de overdubs? Puur live? Het scheelt niet veel.

Quasi om en om nummers van het debuut The Ultra-Violence en opvolger Frolic Through the Park en het heeft zijn momenten, daarvoor is het songmateriaal te goed. Waarom is dit uitgekomen na nauwelijks twee studio-albums? Dat zou ik graag eens te weten komen. Of was het weer "contractuele verplichtingen"? Wiki geeft als reden een verandering van label op en uitgebracht zonder inspraak van Death Angel zelf. Het middenluik met Confused (met gitarist Rob Cavestany op zang) en Bored blijf ik "boring" vinden. Hun debuut blijft magisch.

Dik twintig jaar geleden gekocht in de Music Mania in Brugge, de Schone Stede waar ik student ben geweest, en ik heb er geen spijt van dat ik deze heb. Veredelde bootleg (let eens op die tweede gitaar tijdens de solo’s), ja! Negentien jaren later kwam hun tweede livealbum uit, Sonic German Beatdown. Zaten alle livealbums maar zo boordevol vuur en energie.

Men neme één maat Motörhead, één maat Slayer, één maat Entombed en één maat Possessed, shaken not stirred en je krijgt een lekker smakend cocktail genaamd, Death Breath. Als ik wil de professor uithangen en analyseren, dan neem ik Dream Theater wel, hoewel die groep me alsmaar minder interesseert.
Als ik wil het beest uithangen, weliswaar met mate en met de nodige voorzichtigheid voor de pijnlijke ledematen, dan wil ik Dirty Metal. Dit is vettig en prettig! Originaliteit, pff, het zal me hier worst wezen. Ik wil smerige riffs horen, smerige gitaarsolo's, een zanger die ieder moment zijn stembanden kan opblazen, roffelende drums met eenvoudige patronen en dan weer double bass. Ik wil aan het begin van de song de beginriff horen die me voor de rest van de song omverblaast en ik wil de teksten absoluut niet kennen noch ontdekken, mijn hart moet in mijn borstkas beuken van het verschot, de inspanning, het plezier.
Dit is Old School Death Metal en de heren komen er ook voor uit: ze willen gewoon plezier beleven aan hun favoriete muziek. U toch ook? Proef van deze cocktail: een half uur, straffer dan straf en eens het glas uit is, wil je er gewoon nog één bestellen. Favoriet ingrediënt van deze cocktail: Heading for Decapitation.

Vaak heb ik dit album al zien liggen op platenbeurzen en/of in de winkel met tweedehands vinylplaten maar ik liet het altijd liggen, want ik kende de naam wel (denk ik toch) maar niet de muziek. NWoBHM is dit niet, eerder onschuldige hardere Rock. In Oostende zeggen wij “geen al te vetten” tegen dergelijke albums, ik houd vooral niet van de matige zang. Het aardigste is nog Maxine dat nog op single / EP / wat dat ook verscheen, High Stool bezorgt me oprispingen en Sunday Drivers lijkt me het feestnummer. In Runaway meen ik toch duidelijke AC/DC invloeden te horen. Daarna hielden ze even op en in 1985 verscheen hun tweede, die komt nog aan de beurt maar of dat met volle goesting zal zijn. Wordt vervolgd.

Na hun debuut viel deze groep uit elkaar, deels uit onvrede met de platenmaatschappij maar ook door een zwaar ongeval van één van de groepsleden. In 1985 komen ze weer samen met een andere en volgens mijn mening betere zanger. Eén zwaluw maakt de lente niet, luidt het gezegde en die vlieger gaat hier ook op. Het is een stap vooruit maar geen stap naar het erepodium van de hardere Rock, laat staan Metal want dat laatste is het bitter weinig. Throwing the Line bevalt me nog het best, spijts die godverdomse smerige en ongepaste fade out.

Hoe behandel je Deep Purple anno 2024? Op basis van hun verleden met een aantal albums die in het collectieve geheugen verankerd lijken, ingespeeld door een nukkige gitarist die daar al dertig jaar weg is? Of bekijk je hen gewoon als een groep die nog steeds meetelt op basis van hun huidige output?

Er scheelt alleszins niets met hun output, zeven albums alleen al in het huidige millennium met aanstekelijke muziek, dan eens vol vuur, dan eens iets gezapiger. Het zijn oude rotten in hun vak en met deze =1 doen ze mij een album cadeau waar ik heel tevreden mee ben.

Opvallend is het steviger gitaargeluid van Simon McBride, opvallend is nog altijd dat heerlijke swingende drumwerk van Ian Paice, voor mij opnieuw de ster op dit album. Het tempo en de flow op dit album bevallen mij des te meer, een opeenvolging van kortere nummers, vol overtuiging ingezongen door Ian Gillan, de hoge uithalen zijn voltooid verleden tijd, zijn vakmanschap is nog steeds aanwezig, het is even wennen natuurlijk, iedere keer.

Een mooi en energiek album is dit, vol goede catchy songs, meer verlang ik niet van hen en ze stellen mij zelden teleur, terwijl ze gemakkelijk nog jaren zouden kunnen vegeteren op dat roemrijke verleden. Dat mag beloond worden door mij uit respect voor deze veteranen.

Debuutalbum van deze Britse groep uit Sheffield: Joe Elliot (zang), Rick Savage (bass), Pete Willis (gitaar), Steve Clark (gitaar) en Rick Allen (drums). Belangrijk ook om te weten is dat Tom Allom (onder andere producer van Judas Priest) deze plaat heeft geproduceerd, dus het geluid is altijd dik in orde.
Lekker rauw, energiek album van een Dove Luipaard toen ze nog al hun tanden hadden. Na Pyromania verdween voor een hele tijd de rock uit hun muziek, maar hier hoor je nog jonge wolven met aanstekelijke nummers: Rock Brigade, Satellite, When the Walls Come Tumbling Dow. Mindere nummers vind ik Hello America en Answer to the Master. Ik vind wel dat hier knappe hardrock wordt gespeeld, lekkere tempo’s , lekker gitaarwerk met vele solo’s, maar ook met vele koortjes, een later kenmerk van Def Leppard.
Hello America is een duidelijke knipoog en/of voorspelling naar hun toekomstige successen behaald overal ter wereld maar voornamelijk in de US of A. Def Leppard vind ik de moeite tot en met album nummer 3 Pyromania. Hysteria was nog redelijk, maar na Adrenalize heb ik het opgegeven.

Tweede album van dit vijftal uit Trent in het Verenigd Koninkrijk, een mix tussen hardrock en NWOBHM met mystieke en licht occulte teksten. Ik hoor de zanger Dave Hill volledig opgaan in zijn teksten, hij zingt met geweldig veel gevoel en dramatiek. Niet te veel lachen maar soms doet hij mij aan een Joe Cocker denken, dezelfde timbre in zijn stem, vooral op het nummer Strange Institution.
Op een rommelmarkt in Lokeren (aanrader van oud-collega Father McKenzie, thanks dude!) kwam ik vorig jaar de originele Carrere uitgave (gatefold sleeve) tegen voor de prijs van 10 eur. Alles zag er in perfecte staat uit en de beslissing was rap genomen, nooit spijt van gehad want ik vind dit een fantastisch album!
Na een onheilspellend intro (An Observation) barst deze schitterende plaat los met het stuwende Don’t Break the Circle. Stuwend is het kernwoord op deze plaat, tussen de nummers door is er misschien weinig afwisseling (de opbouw van iedere song blijft hetzelfde) maar ik verveel me geen moment, het is geen uptempo, het is geen midtempo, het is Demon-tempo.
Fantastisch vind ik het geleverde gitaarwerk, het warme geluid van deze plaat die me als het ware in zijn armen sluit. De voetjes stampen lustig mee en ik kan mijn hoofd niet stilhouden. Ik vind geen enkel zwak moment op dit album. Een aantal riffs en akkoorden hebben zich een ereplaats gebaand in mijn geheugen, de songs, de hooks, dat is het, beste vrienden. Dit is voor mij één groot feest.
Ik had na mijn kleine loopbaanonderbreking op MusicMeter gezworen (op mijn eigen hoofd natuurlijk) om kariger met mijn maximums te strooien want er is altijd iets en soms liet ik mij meeslepen door mijn nostalgisch enthousiasme. Dit is hier niet het geval want in mijn jonge en schone jaren kende ik dit album niet, de lading toegekende sterren is in mijn ogen en betoverde oren volledig verdiend. Topper!

Dank zij de topic “Ga dat album eens reviewen” kwam ik opnieuw in contact met deze “Vantage Point” van mijn landgenoten Deus, tevens hun vijfde studioalbum. Deze had ik bij het uitkomen al een paar keren beluisterd, dank zij mijn lokale pindakaasboer , dus ik was er al enigszins mee vertrouwd. Dit weekend en vandaag heb ik de gelegenheid genomen om dit nog een paar keren te beluisteren (vandaag alleen in mijn bureel, want collega is vandaag papa geworden). Voor de Deus-kenners geef ik nog even mee dat ik enkel hun “hits” (lelijk woord) ken en dit album, dus schiet mijn kop er niet af als ik er naast zit.
Volgende zaken vallen mij in heel positieve zin op: de helderheid van de productie want je hoort werkelijk ieder detail, de heel sfeervolle inkleuring van de nummers en de subtiele details in hun muziek. Het begint heel mooi met She Comes Down, een lekker traag sfeervol stukje muziek. Opvolger nummer twee vind ik muzikaal mooi (lekker gitaarwerk) maar de zang bevalt mij minder (de gesproken stukken althans), want Tom heeft best wel een goede stem. Eternal Woman met gastzangeres Lies Lorquet vind ik een zalig nummer: prachtige samenzang en opnieuw die sublieme sfeer – een topper. Favourite Game is weer zo’n heel catchy nummer, de bassriff blijft onmiddellijk in je geheugen haken. Slow (met gastzangeres Karin Dreijer Andersson) heeft een paar draaibeurten nodig gehad maar opnieuw een prachtsong met veel sfeer. Dan volgt natuurlijk de overbekende The Architect, inventief gitaarwerk opnieuw. Over Is a Robot en Smokers Reflect kan ik niets negatief zeggen, mooie nummers, maar dan komt The Vanishing Of Maria Schneider (bekend van de film Last Tango In Paris met Marlon Brando): een pareltje, luister er gewoon naar hoofdtelefoon op en ogen dicht. Popular Culture sluit deze aardige, sfeervolle cd af.
Leuke zijsprong voor mij (ik ben een hardrocker op leeftijd )en ik ga me zeker op tijd en stond verder verdiepen in Deus. Ook vind ik het positief dat niettegenstaande hun populariteit en hun “hits” (weer dat lelijk woord) ze een coherent album hebben gemaakt en daar hecht ik wel belang aan in dit geval: nergens zakt dit album in of staat er een slecht nummer op, maar de één vindt schoon wat de ander lelijk vindt…

Tweede full-length album van een Amerikaanse “brutal death metal” groep welke ik heb beluisterd in het kader van Het Metal Album van de Week. Zonder deze topic ging ik dit na de eerste luisterbeurt niet overleefd hebben. Eerste indruk was “wat een herrie”, tweede indruk was “wat een redelijke herrie” en derde luisterbeurt gaf me het gevoel van “dit is overdreven”, “how low can you go”, “waar stopt het”.
Dat is misschien nog het nauwkeurigste: waar stopt het? Dit is zeer brutaal, zeer death en zeer metal, maar ik begrijp er geen jota van, noch van de knorrende onverstaanbare “zanger” (bij gebrek aan een beter woord), noch van het geleverde snelheidsspel van de drummer. Ik heb zelfs eens meegevolgd met de teksten erbij en dan nog kon ik geen letter onderscheiden. De derde keer kon ik dit niet echt ernstig meer nemen, toch hoor ik aardige instrumentale stukken. Ik zeg dikwijls “voor de liefhebbers, zeker?” en nog nooit was deze zin beter van toepassing.
Ik heb me wel geamuseerd, dat wel, maar het is wel een ervaring apart geweest. Individuele nummers kan ik er onmogelijk uitpikken want mijn geteisterde buizen van Eustachius zitten met een trauma. Voor de liefhebbers, zeker? Miljaar.

Inzending nummer 35 naar aanleiding van onze topic Het Metal Album van de Week vanwege collega Them. Diablo Swing Orchestra is afkomstig uit Stockholm Zweden en combineert op passende wijze metal en … nou ja, tientallen stijlen, maar voornamelijk klassieke elementen. De niet-metalinstrumenten en –stukken voegen enorm veel toe. Op het eerste gehoor is dit voor mij de missing link tussen Haggard (Eppur Si Muove) en Unexpect (In a Flesh Aquarium). Haggard kon ik ten zeerste waarderen, Unexpect was een stap te ver voor mij. Ik heb een mooi album gehoord, waarvoor mijn dank aan Them. Aangename plaat.

Als groep die voor velen enkel maar bekend is van de covers door ene Metallica of zoiets is er hier toch veel mee plezier aan te beleven dan alleen maar The Prince, Am I Evil, It’s Electric en Helpless. Je hoort hier al de NWoBHM in alle hevigheid en pracht losbarsten, gekenmerkt door lekker klinkende en overwegend uptempo nummers waar men nooit de melodie en de smeuïge gitaarsolo’s uit het oog verliest. Mooiste voorbeeld hiervan is nog altijd het goddelijke Am I Evil.

Tussendoor vermeld ik nog even deze verzamelaar waar Lars Ulrich een grote hand in heeft: New Wave of British Heavy Metal '79 Revisited (1990). Compleet zal het nooit zijn maar het is een aardig beginpunt en we hebben nog altijd elkaar op deze site om tips te geven want deze stroming heeft een invloed gehad die niemand kan ontkennen.

Schat ik Meneer Ulrich van Metallica als drummer niet al te hoog in, dan ben ik toch blij dat hij deze groep enige bekendheid heeft bezorgd door die covers want Diamond Head levert hier een ongekend mooi debuutalbum af met die typische speelsheid van de NWoBHM. Hier zit humor in de muziek en liefde voor het vak. Vergeet aub die andere nummers niet want ze zijn het meer dan waard. Nu voorbijgestreefd? Ja, maar wat hebben ze mede teweeg gebracht?

“Volop bezig sinds negentienzesenzeventig” zei ik al maar in die 43 jaren heeft Diamond Head “maar” acht albums uitgebracht. Natuurlijk heeft hun debuutalbum Lightning to the Nations uit 1980 een legendarische status, op eigen kracht en verdienste maar de helpende hand van Metallica heeft aan die status bijgedragen. Nog een geluk.

Tien nummers in dik drie kwartier, een ouderwets mooie hoes, een warm geluid (die ronkende bas), al die kenmerken van de NWoBHM zorgen bij mij weer voor die “sensatie” van vroeger en wat kan die heerlijk zijn! In het begin miste ik nog een snelle stamper bovenop die heerlijke gedreven opener, maar ik bewonder nu ook de kwaliteit van de andere nummers qua opbouw, qua uitvoering en qua zang dat mij vaak doet denken aan de stem van wijlen Chris Cornell maar dat mij ook doet beseffen dat zanger Rasmus Andersen mij geweldig bevalt. De opener natuurlijk in dat typisch NWoBHM galopperend tempo, The Coffin Train zelf met die fenomenale break en gitaarsolo’s middenin, The Sleeper met opnieuw zo’n heerlijk middenstuk en natuurlijk het wervelende én met veel gevoel ingezongen Until We Burn, dat de hoofdvogel afschiet. Serrated Love vind ik nog altijd genen vetten maar hebben de meeste machtige albums niet zo’n minder nummer?

Zal deze The Coffin Train ook zo’n legendarische weerklank krijgen? Dat is misschien 43 jaren te vroeg om over te oordelen – knipoog - maar op eigen benen staat dit album met de borst fier vooruit, met een muzikale kijk naar het verleden in een hedendaags jasje. En binnenkort komt de nieuwe Angel Witch eraan! 1 november, noteer het maar. De veteranen en pioniers nemen opnieuw het voortouw. Meer van dat aub.