Fantastische plaat die ik van deze dame zelf kocht, toen ze optrad op een van de kleinere podia in het Roskilde festival. Het was voor mij (begin jaren ´90) voor het eerst dat ik popmuziek uit Oost Europa hoorde die geen kloon was van iets dat in het westen al jaren eerder was gedaan.

Met een agressieve zangstijl en een gitaarsound met veel echo´s en vervormingen wordt eigenlijk alles gedaan, je mist de andere instrumenten niet. (Heel) experimenteel, en ik versta er natuurlijk niets van. Maar ik ben heel blij dat ik dit heb.

Gisteren gekocht bij t concert van deze band, eigenlijk omdat de nieuwe er nog niet is, en ik de actuele al had. Ik weet niet of er van deze iets is gespeeld; dit is duidelijk een voorloper van de huidige sound: melancholieke folk, met daarin ook al mooie akkoorden en melodie-wendingen die kenmerkend zijn voor hun composities. Hier in een speels huiskamergeluid, en nog zonder ritme-sectie. Veel leuke driekwartsmaatjes en met de stem van Nona duidelijk nog wat voorzichtiger dan nu. Vooral nummer 11 verwijst naar wat het gaat worden; genre-overstijgend. Voor de liefhebbers van de latere Dark Dark Dark zeker iets om even mee te pakken!

Als heel album vind ik het niet echt geweldig, vanwege de wel erg sobere begeleiding, en toch ook wel duidelijk min of meer uitwisselbare onopvallende tracks (3, 6, 8 en toch ook de bekende 5).
Maar zijn stem is precies zoals het moet zin in die tijd en er staan zeker sterke nummers op Forgive Me en Don't Know What to Do steken er ervoor mij bovenuit. My Love Is Reserved is, hoewel erg standaard van opbouw, ook wel erg mooi uitgevoerd.
Geen topalbum, maar deze man maakt toch wel degelijke soul en je vraagt je inderdaad af hoe het gelopen zou zijn als hij nog geleefd had.

Ik kocht deze als 2e hands uitverkoopje onlangs (de Mume meeting op 5 januari!). De Midi-starcollection platen heb je van de meest uiteenlopende artiesten en zie je wel vaker in de uitverkoopbakken.

In dit geval zijn het verschillende live-registraties die wel enige jaren uit elkaar liggen (1969- 1973). Hoewel hier Brubeck's grooste hits wel op staan, komt het mij voor dat het niet de beste uitvoeringen zijn. Blue Rondo a la Turk is op deze plaat verworden tot een soort Bluesrocker, en op zich vind ik dat wel leuk gedaan. Er staan ook enkele stukken op waarbij Brubeck wordt bijgestaan door zijn kinderen. Leuk om erbij te hebben, maar zeker is wel dat album niet inwisselbaar is met 'Time Out'. Dat geldt in het bijzonder voor ' Take Five' waarvan de klassieker-status natuurlijk bij de oorspronkelijke studio-versie hoort.

Ik vind er eigenlijk weinig memorabels aan. Er wordt vakkundig gespeeld (trompet/solo, gitaar, ritmesectie) en alles past ook wel bij elkaar. Wat echter opvalt en na een tijdje ook gaat tegenstaan is het veelvuldig tweestemmig spelen van de blazers; je verwacht voortdurend dat er naar iets wordt toegewerkt, maar dat komt dan lang niet altijd. Veel stukken lopen dan een beetje ´nergens heen´ . Ik las van we tigers al iets dergelijks en misschien beschrijf ik hiermee ook wel deels wat JJ_D hierboven aangeeft.

Mountains from the Train (is eens wat anders) en Skeeter-ism (lekkere solo´s) vind ik de betere nummers. Het latin uitstapje (nr 10) is - ondanks ook daar de dubbele blazers - ook nog wel aardig. Het rockuitstapje nr 7 is een welkome afwisseling in het album maar blijft veel te keurig om je echt in te verliezen.

Ik vind Conference of the Birds een geweldige titel voor een plaat als dit. Naast de inderdaad overduidelijke associatie met vogels, dacht ik ook aan een soort tribute-verwijzing naar Charlie Parker (bijnaam 'Bird', toch?); met de blazers zo duidelijk op de voorgrond.

Aanvankelijk had ik enige weerzin om deze plaat in te wisselen voor Thomas Chapin's Anima (er kan maar één heel album op mijn mp3 speler), want ik was erg tevreden met Thomas en had al gehoord dat dit een 'moeilijk album' was. Inmiddels bemerk ik al best snel gewenning en zelfs enige verknochtheid aan dit album. Wat ik geweldig vind, naast de solo's zelf, is het echt adembenemende inspelen op elkaar. Zoals bij Four Winds het laatste thema weer bij elkaar komt: geweldig. Je voelt de aanloop; er is - via de muziek zelf - een soort van overleg gaande alvorens het thema weer inzet. De bas speelt daarbij ook een hoofdrol. De baspartij, altijd belangrijk voor mijn oordeel, is sowieso geweldig gedurende het hele album.

Het titelnummer verdient ook duidelijk vermelding: voor wie die hele vrije blazerij allemaal niet jedat is: luister in elk geval nummer 3: toch een geweldig staaltje .. ja, wat eigenlijk? In elk geval een stukje bluesfolkjazz dat elke progrocker zou moeten kunnen waarderen.

Q&A is natuurlijk het vreemdste nummer, maar ook die skip ik nog niet na een paar keer draaien. Elk nummer heeft verder wel zo zijn charmes. Een mooie om te hebben leren kennen, en ik kan me wel voorstellen dat dit een classicstatus heeft.

Ik heb deze twee keer geprobeerd, maar dit is het niet voor mij. De orchestratie is toch wel erg gedateerd en klinkt eerder belegen dan nostalgisch.
De zang is qua stem best in orde, maar mist personality. Bij de langzame nummers komt dat met name naar voren. Ik hoor wel dat hij er de soul in wil leggen, maar het komt niet aan. Niet bij mij althans. Je gaat dan vanzelf luisteren naar de techniek. Ook die is in orde, maar ik hoor maniertjes, het gaat niet vanzelf en dat gaat tegenstaan.

Als positief punt wil ik het laatste nummer zeker noemen, want dat is dan toch wel aardig. Alsof het op een ander, onbevangener moment is gemaakt. Een positieve swing, niet van die truttige violen en gewoon een lekker nummer.

Uiterst afwisselend folkalbum, met instrumentale reels en bekende Ierse liederen als Carrickfergus, maar ook Bach (geweldig om dat als folk te horen), en wat ze van de Beatles´ Eleanor Rigby maken is helemaal grappig. Als je dit hoort kan je je best voorstellen dat het ook andersom had gekund: de Beatles zouden een flard uit een folkriedeltje hebben uitgesponnen tot een popsong.

Daadwerkelijk gekocht op een Ierland-vakantie voor 7 i£ 49.

Ik vind deze een stuk minder dan ´Plans´. Waar Plans vol met leuke liedjes staat is bij dit album de sprong gemaakt naar wat langer uitgesponnen nummers; instrumentale rock-intro´s en hier en daar wat lonken met symphorock. Dat was nou niet wat ik leuk vond aan deze band. Ik vind het op deze manier allemaal niet zo geweldig, en zit dan eigenlijk steeds gewoon te wachten ´tot het verder gaat´.
Ik ga dit niet vaak meer horen, denk ik.

Wel, inmiddels dus (afgelopen weekend) gekocht. Buiten de singles 1, 6, 7 en 9 is voor mij daarnaast eigenlijk alleen Darlin' (I Think About You) de moeite waard gebleken. De ballads zijn toch wel erg vlak. Blijft dan dus alsnog een leuk album met een 5-tal nummers die weliswaar allemaal hetzelfde concept volgen maar me niet vervelen na al die jaren. Delegation had die bijzondere combinatie van aan de ene kant een ongenaakbaar strakke sound, terwijl het toch ´gespeelde muziek´ bleef. Lastig te mixen maar misschien daarom juist wel zo aantrekkelijk.

Geen album voor de zoekers van soulzangeressen met grootse passie. Deniece Williams zingt lief, sentimenteel, en melodieus. Het zal voor veel mensen van de 'betere muziek' nauwelijks te dragen zijn. Ik vind t mooi. Composities zijn zeer goed, en de wijze van zingen bevalt me ook. Als ik het vaak al te hysterische - kijk mij eens - geïmproviseer van de hedendaagse R&B weer eens zat ben, pak ik deze tevoorschijn. 'It's your Conscience' was de bescheiden hit, die overgens ook buiten de R&B wel werd opgepakt (haalde de verukkelijke 15 geloof ik zelfs).

Veel twijfelachtige covers op deze (1, 6, 7). Maar toch is dit wel te dragen. En dat komt door de geweldige nostalgie uit de sound van dit hele album. Soms heb je wel eens zo´n seventies-film met een nachtclubscene, waar gedanst wordt op - ja wat ?. Van die rare anonieme net-niet-disco met een flinterdun jazzy of latin sausje. Een beetje zoals het thema van de seventies-serie ´Love Boat´ zeg maar (maar dan zonder zang).

Wel: dit is dus van die muziek. Ik wil iedereen bevestigen in zijn mening die dit niet meer vindt dan de ergste muzak, maar ik waardeer dit toch nog wel met 3*

Ik kreeg deze als bonus bij de aanschaf van You Want It, You Got It, althans zo ging dat voor mij, want de twee eerste albums van deze groep staan samen op een CD, die als heruitgave voor weinig te koop is. Leuk is dat ook deze dezelfde kenmerken heeft als hun bekendere (?) tweede: gewoon lekkere nummers, geen ruige soul, maar meer fijne pop met melodieus sterke nummers. Composities zijn grotendeels van henzef. And I love her is van The Beatles, en dat past er eigenlijk best goed tussen.

Ik ben ook zeer tevreden met deze. Echt een fijn album, mooie composities, die de soul ook overstijgen, met Feel the Need in Me als boegbeeld (ik had zo uit mijn hoofd tot nu toe niet geweten van wie het origineel was). Maar dat is waarachtig niet het enige mooie liedje.

In There's a Love for Me Somewhere is groots in zijn bescheiden opzet. Valt misschien een beetje in het niet na het uptempo openingsnummer maar is qua compositie daaraan toch wel superieur. Ook mooi vind ik I'll Never Sail the Sea Again, (met een stukje van het akkoordschema van House of the Rising Sun, maar niet teveel); een perfect relaxnummer met mooie subtiliteiten. I've Got to Move is nog beter met fraai meeslepende melodie.

In zijn geheel is dit een album dat ik, anders dan de meeste in het topic, wel zie als voortzetting van de doo-wop in de soul. In lijn bijvoorbeeld met een groep als The Drifters: nadruk op goede composities en harmonie, subtiel uitgevoerd, zonder uitslaande egotripperij.

Het enige nummer dat wat minder is is het laatste. Till You Decide to Come Home. Dat lijkt ook anders opgenomen en van eerdere datum, echt een vullertje.

Mooie keuze (wederom) van lebowski als Soul album vd Week.

Leuke keuze als soul-album van de (eereervorige?) week. Heeft een tijdje in mijn mp3 speler gezeten. Mooi is de combinatie van het al geroemde ´funky´ gehalte met latin. Hier en daar (ook door specifiek gebruik van percussie) deed me het wat denken aan de latere Earth Wind & Fire.
Als velen heb ook ik wat moeite met de zang. Niet door de taal, en ook niet door de manier van zingen, want die is juist wel goed; bij een nummer als Má-lida is de natuurlijke relax en de nadrukkelijke uitspraak juist zeer op zijn plaats en in het genre passend. Het is de stem zelf die me na een tijdje wat gaat tegenstaan. Hij heeft iets overheersends in zijn stem wat je bijvoorbeeld ook wel aantreft bij iemand als Eros Ramazzotti. De warmte en charme is daarbij minder en daardoor blijft het wat afstandelijk. Niet echt ergerlijk, maar dan toch wel een minpuntje ten opzichte van deze verder prima plaat.

Mooie collectie nummers van Diana Ross van de eerste jaren na de Supremes periode. Love Hangover is het nummer dat elke R&B/dance liefhebber moet (leren?) kennen. Verder vooral veel easy listening. 7, 8 en 13 zijn de bekendste toppers van Diana Ross.

Ook gekocht voor de prachtige hoes (ik kocht de originele vinylplaat uit 1969), als voorbereiding voor een Diana Ross concert. Door de repertoirekeuze een album met een uiterst positieve sfeer. Beetje bang voor de zoveelste 'Hair'-interpretatie (track 7), maar deze is goed te doen, is feitelijk samen met track 8 (van Burt Bacharach) een van de meest genietbare stukken van de plaat. Nieuwe ontdekking voor mij was I'm Livin' in Shame (track 6) dat géén cover is. Onverwacht pareltje.
Verder het onmiskenbare Supremes-geluid; lichtvoetig, niet echt soul, wél een eigen touch. Met een helaas wat tegenvallende blikkerige productie. Misschien hiervan de remaster eens proberen.

Ooit op de gok voor mij als kado meegenomen, bleek dit een niet zeer bijzonder album.

Haar zang is, hoewel verdienstelijk en naturel, niet met veel karakter. Instrumentaal en qua productie is het nogal gedateerd; achterblijvend bij wat er destijds al kon en inderdaad maatgevend voor ´begeleiding bij vocalisten´. Geen echt slechte plaat want de composities zijn acceptabel, beetje naar de soft-jazz toe, en daarmee is het nog best goed te beluisteren. In Frankrijk en in Frans Canada, waar ze vandaan komt is zij een dame (nog steeds) met naam, maar vanwege deze heb ik geen andere meer geprobeerd.

Ik vind dit gewoon de beste van ze. Ik denk echt dat het alleen is vanwege dat de verrassing er een beetje af was, én dat dit album zo snel na het debuut uit kwam, dat dit destijds zo slecht is ontvangen, en kennelijk denken de meesten er nog zo over.

Ik ben dan maar de uitzondering die de regel hier moet bevestigen. Ik vond Sultans of Swing in 1978 maar zozo, maar werd wel helemaal blij toen ik voor het eerst Lady Writer hoorde (eerste nummer van deze, was de single ook). Deelt dan niemand mijn mening dat de composities op deze veel mooier zijn dan op de eerste? Dit nog afgezien van Knopflers verder geperfectioneerde gitaarspel en de introductie van de geluidsproductie die zo kenmerkend werd voor de Dire Straits; voor mij blijft dit de sleutelplaat.

Ik kreeg deze onlangs van iemand die zijn LP´s wegdeed. Hij was nog helemaal puntgaaf, zowel plaat als hoes. Dit zal toch wel een van de slechtste platen zijn die ik in mijn kast ga zetten. De typische treurige laat-eighties-sound, de verschrikkelijke nep-romantiek die inderdaad past bij een al even verschrikkelijke film, het maakt de muziek voor mij in elk geval niet om dóór te komen: ik luister nog liever naar mijn stofzuiger.

Waarom dan toch deze woorden er aan vuil maken? Wel: het zijn de de nummers Stay en Hey baby die me er van weerhouden deze verzamelaar bij het vuil te zetten. Want tegenover het vervelende ´eigentijdse´ repertoire staan er ook de oldies op de plaat die met deze film toch weer meer in de belangstelling zijn gekomen, en wel in de oorspronkelijke versie zoals ik die ook niet voor die tijd kende.

Tusen alle verzamelplaten die met ´disco´ werden gelabelled omdat dat toen goed verkocht, is dit wel een verzameling met allemaal (toen) redelijk actuele dance/funk en disco. Veel van de nummers heb ik ook wel op een andere wijze in collectie, maar toch staan hier nog wel een paar stukken op die ik verder nergens anders heb. Geheel tegen de gewoonte in van K-tel is de persing niet zo wanhopig als bij oudere verzamelaars, met plaatkanten van een bijna een half uur lang. Hier is meer ruimte gegeven aan de muziek en dit is dan ook een dubbel LP met een redelijk goede geluidskwaliteit.

Kant 1 van deze is de minste. I Feel love van Donna Summer hoor je liever in de latere remix die in 1979 werd gemaakt, nummers 3 en 4 zijn beroerde covers.
Kant 2 (5 tot en met 10) is sterk, vooral High Inergy en Heatwave zijn nummers die ik nog regelmatig draai.
Op kant 3 staan echte classics; Let´s all Chant in de lange versie met a-a-e-e (voor wie dat weet?), Grace Jones en Stargard behoeven ook geen introductie. Beetje raar is Wham te zien, maar dat is hier niet de groep van George Michael.
Kant 4 gaat bij mij nog wel eens op voor het laatste nummer. Sunshine Band zal misschien niet meteen iets oproepen, maar het betreft hier dus het instrumentale deel van KC en the Sunshine band; lekker funky miami disco. Ronnie Jones is leuk als curiositeit, want het nummer is een dubbel-cover van Under My Thumb, bekend van de Rolling Stones en de evergreen It´s the Same Old Song van de four Tops.

Oudste verzamelplaat die ik heb waar ´Disco´ op staat. Aardig is dat op dit album het nog zo duidelijk is dat disco en soul/dance nog bij elkaar hoort; op een verzameling met dance (ook als het retro moest zijn) zou je nu nooit meer de Ohio Players of B.T. Express (Oei wat een goed nummer blijft dat toch!) aantreffen, want dat is immers funk. Maar ook de witte Europese disco (tracks 6 en 17) is dus vertegenwoordigd op deze Amerikaanse verzamelaar. Moment of Truth is mijn favoriet: een van de weinige ´Old School gezongen Soul´- nummers in een disco-ritme.

Na enige aarzeling - ik had maar drie nummers gehoord - toch maar gekocht, deze tip van mijn jongere broer, die wel vaker met wereldmuziek-tips komt. Op de een of andere manier is dit een veel meer ' down to earth / meer van platteland ' muziekmaken dan het 'verhevene' dat bijvoorbeeld muziek uit Mali of Senegal wel heeft. Ivoorkust, tsja, wat weet ik er verder ook van?

Verder mag nog wel gezegd worden dat deze dame een zeer prettige stem heeft. Met het gegeven dat de muziek niet zo heel nadrukkelijk als roots-muziek is geproduceerd en globaal ook als singer-songwriter geluisterd kan worden is dit misschien ook voor soul-liefhebbers een heel acceptabel Afrikaans album.

Arthel 'Doc' Watson, stond er als artiestnaam op de hoes. Ik kende alleen zijn naam, en dacht, vanwege de late releasedatum en de lage prijs, dat het een soort verzamelaar was. Bij een globale beluistering leek het een vrij rustige countryplaat, niet slecht, niet bijzonder en er stond ook geen bekende classic op.
De plaat verdween als halve miskoop in mijn kast en kwam daar pas na jaren onlangs weer uit. Wat een pareltje uit eigen collectie kan dat dan zijn! De vlakke liedjes blijken toch wel erg mooi gebracht. Bij Leaving London werd ik helemaal betoverd; lekker om weer eens zo´n song te hebben die je met plezier 3 keer achter elkaar draait.

Zijn stijl is weliswaar ingetogen, maar allesbehalve onverschillig. Totaal niet passend in de huidige trend waarbij roots en folk steeds extraverter en emotioneler schijnt te moeten worden gezongen. Je krijgt bij dit album in plaats daarvan dat prettige gevoel van zo´n oude routinier die, wars van elke trend, gewoon nog eens goed wil laten zien hoe het moet op zijn manier.

Let op, want met verborgen titel: Track 5 is een versie van de House of the Rising Sun in de stijl zoals dat nummer er al was vóór de Animals, een beetje gelijkend op de Woody Guthrie versie.

Veel verder dan ´acceptabel´ kom ik niet bij deze. Het is allemaal wel nette ´oldschool´ soul maar ik vind het - ook rekening houdend met de gedateerdheid - toch wel erg sobertjes qua uitvoering allemaal. Als je bijvoorbeeld bedenkt dat http://www.musicmeter.nl/album/42730 uit hetzelfde jaar is dan is dat toch wel een stuk voller allemaal. (ik bedoel dan vooral het totaalgeluid; het soulgehalte zal allicht lager worden ingeschat door de liefhebbers).

Wel goed dat ik de muziek van deze Don Covay heb leren kennen want ik kende de naam wel maar ik dacht dat het country was (Dank ook voor de achtergrondinfo van zinulski!).

Daarentegen dus een vlot soulalbum, met een leuk tijdbeeld. Er is geen enkel nummer wat ik meteen ´wow´ vind, al onderscheid ik wel enkele ´sleuteltracks´ en een deel ´meer van hetzelfde´. Nu was dat in die tijd eerder regel dan uitzondering en echt ergerlijk wordt het ook nergens. Verder is zijn stem ook wel ok. Als ik al zei dus: acceptabel, niet monumentaal.

Ik zou misschien eens wat anders van hem moeten horen.

Ritmisch is het wel in orde, dit album. Aardig vind ik dan ook de ´al dan niet disco´-discussie hierboven. Voor wie disco synoniem staat met slecht en plat zal de associatie niet gelden. Feitelijk is de scheiding tussen disco en crossover-jazz bijna niet te leggen. Ik heb zelf allerlei tussenvormen, juist ook in die tijd, wel gehoord en in zekere zin is dit net zo min - of net zo veel - jazz als disco, vind ik. Het doet me wel denken aan Deodato of Alphonse Mouzon, die ook wel op dat grensgebied werkten. En is aan het einde van het slotnummer niet duidelijk de disco-hihat te herkennen die in de mid-seventies wel gebruikelijk was?
De eerste plaat die ík van Donald Byrd leerde kennen, zo rond 1980, was trouwens deze:
Love Has Come Around. Dit is weliswaar een reclamespotje van veel latere datum, maar de disco op de achtergrond is, in de hoogtijdagen van het genre, wel zo door ´Donald Byrd & 125th St. NYC Band´ op de plaat gezet.

Alles bij elkaar is dit album voor mij best acceptabel.
De trompet is vooral erg lekker, zeker in het slotnummer, het titelnummer en in You and the Music. De laatste is ook mijn favoriete track, met mooie zang erin.
Groot nadeel, en dat overheerst voor mij toch teveel voor een zeer positief oordeel is dat ik af en toe sta-pel-gek word van die strijkarangementen. Vreemd dat ik daar nog niemand over hoorde.

D'r was zowaar dus nog een Donna Summer uit mijn verzamelgebied (soul/disco 1978-1984) die ik NIET had. Onlangs voor een paar euro (ik meen 2 of 3) gekocht, meer uit verzamelwoede dan uit muzikale begeerte, want ik kende er twee nummers van en die vond ik al niet geweldig. Helaas is ook de rest wel een tegenvaller. Donna doet het gewoon niet zo lekker in dit bijna 'rock' album. Ook Moroder, waar ik toch een liefhebber van ben, lijkt het hier zwaar te hebben een moderne sound neer te zetten. Zelfs Donna's stem komt er niet lekker uit, zo lijkt het. Dat is in latere albums weer beter.

Deze slaat bij mij helemaal dood, sorry mensen. Minpunten zijn voor mij de de koor/harmony zang en de overmatig aanwezige ritmesectie op sommige nummers. Met name die stukken met veel electronica in het ritme (synthetische handclaps ) én ook nog veel harmonyzang, zoals Rocketship, vind ik nauwelijks aan te horen. Dat elektronische werd ook door Reijersen zelf al als drempel aangegeven. Het hóeft ook niet verkeerd te zijn en ik ben er zelf ook niet consequent in. Bij de nu-soul van Dwele (ook een tip van Reijersen ooit voor mij) vind ik het bijvoorbeeld prima passen.

Maar dit is kennelijk niet geschikt voor mij. Zelfs de barokkige zang van Donnie zelf vind ik namelijk soms maar moeilijk te verteren; eerder hysterisch dan mooi/gevoelig. En als hij soms lekker bezig is (hij kan natuurlijk wel zingen), waarom moet hij dan weer in sommige nummers zo pathetisch op Stevie Wonder willen lijken? Ik kan niet luisteren naar You Got a Friend zonder voortdurend te verlangen naar Stevies echte Knocks Me Off My Feet .

Misschien niet zo heel fijn voor sommigen onder ons, maar ik ben helemaal niet zó kapot van zijn stem, al is zijn inzet zeker ok.

Voor de rest is dit evenwel een sterk album, kan niet anders zeggen. Instrumentaal is het een echte topper ´Valdez in the Country´ is zeker geen vullertje, en de orchestratie is bijna overal subliem. Favoriet van mij is het ingetogen ´I Love You More Than You'll Ever Know´, dat mij wel emotioneel pakt. Overigens is dit (en misschien wel omdát het zo mooi is) juist een nummer waarbij ik weer wél wat kritiek heb op de begeleiding: waarom moet na élke zin van Donnie die sax nog even napruttelen. Nergens voor nodig.

Blij dat ik deze heb leren kennen, en dit ga ik wel kopen.

Nee, ik ben dan minder enthousiast en kom niet verder dan een ´vooruit dan maar´. Ik vind het repertoire vrij saai, melodisch en instrumentaal weinig bijzonderheden, en dan kan ik er alleen voor gaan als de stem echt wat met me doet. En hoewel Doris zeker geen kleurloze stem heeft, trekt-ie mij niet aan.

Met de albumtitel kan je het nodige leed verwachten, maar het raakt me dan toch niet en bij de teksten ga ik me dan ergeren. Bij teksten als dat haar man toch weer met die ander er vandoor is (met name het slotnummer is nauwelijks te verdragen) denk ik, ja hoor toemaar .. de Soul komt bij mij dus niet aan, zeg maar.

Weet je wat ik denk: dat ze beter een gospel-plaat had gemaakt. Of met zoiets komen als Jocelyn Brown, een krachtige stem in de lagere regionen die me wél treft (altijd weer). Dat zie ik op de een of andere manier wél goed komen. Ik kwam daar op naar aanleiding van Congratulations Baby, dat vanwege zijn vlotheid toch wel iets leuks heeft.

Nog helemaal niet zo gek, dit album. Ik kende Dotan alleen van de radio; ooit als leuke tip opgeschreven bij een eerste keer (altijd leuk een nieuwe NL artiest met een eigen geluid) maar daarna zo met zo'n overkill aan airplay stukgedraaid dat ik er al wel weer genoeg van had. Het album kreeg ik per ongeluk gratis met een bestelling mee, het bleek zelfs een kopie. Toch dan maar opgezet natuurlijk en dan blijkt dit eigenlijk onverwacht sterk; minder sentimenteel dan ik dacht en binnen de variatie van composities is zelfs Home dan wel weer eens aardig om te horen. Waves vond ik er verder leuk uitspringen; had van mij nog wel iets langer mogen duren.

Al met al een prettig geluid dat de charmes heeft van 'singer/songwriter' muziek en ook net genoeg 'bite' heeft om het te onderscheiden van de gebruikelijke mainstream van vandaag de dag. In die zin kan ik ook wel meegaan in aERodynamIC die de vergelijking trekt met Blaudzun. Die moet ik trouwens ook nog eens goed beluisteren.

4 sterren voor dit toch wat onevenwichtige en zelfs slordige album, waar eigenlijk maar een paar kunstjes op staan. 13 en 14 zijn bijvoorbeeld herhalingen van 1 en 3; alleen teksten en dub-effecten zijn veranderd.

En toch: zou ik een reggae-NUMMERS top 10 maken dan werden ´Best Dressed Chicken´ en ´Poison Flour´ misschien wel mijn 1 en 2. Laatste werd nog even meegenomen door Massive Attack op hun bejubelde Mezzanine.

Voor wie wil proberen: luister gewoon de eerste 10 seconden van het openingsnummer. Het begint alsof de tape te laat is aangezet, de eerste maat wordt half overgeslagen, maar als de beat begint wordt de essentie van een heel genre onovertroffen neergezet. Een van de weinige nummers die ik wel meerdere keren achter elkaar kan horen.

Ik schrok wel even van de ouderwetse sound; weinig galm en de toeters zo recht in de microfoon, zeg maar. Je krijgt zo echt een associatie met achtergrondmuziek van heel oude films. Maar ja, dat kan je zo hebben met een plaat uit 1956. Aan de andere kant: hoe leuk is het niet dat je op weg naar je werk, al waar je spreadsheets gaat consolideren voor de eerste kwartaalrapportage, nog even een concertje meepikt van 52 jaar geleden: dat kan toch allemaal maar tegenwoordig!
Want hoewel het geluid ouderwets is, is de sfeer van alle tijden; ik kan de nabijheid en de gezelligheid bijna voelen, zo sterk is dit. In het bijzonder geldt dat voor het slotnummer.
Mogelijk is dit niet erg vooruitstrevend, zelfs niet voor die tijd, maar we hebben dan toch zeker wel te maken met een album met virtuositeit en entertainment van hoog niveau. Mooi Album.