Dit album heeft dus meerdere malen in mijn top10 gestaan. Waarom? Het funkt en grooved aan alle kanten met als absoluut hoogtepunt het fantastische 'It Ain't No Use' Dat is simpelweg een funk-orgie van bijna 12 minuten, fantastisch!
Wat het album vooral sterk maakt is het kwalitatief hoge geheel. Deliciously funky!

Debuutalbum van de bekende New Orleans funkgroep. Er staan twee grote hits op, maar hierna werd het met de albums wel alleen maar beter.

Cissy Strut – hoe funky wil je het hebben
Here Comes the Meter Man – de wat meer ontspannen funk
Chug Chug Chug-a-Lug – fijne groove
Live Wire – gitaartje all over
Art – orgel taking over
Sophisticated Cissy – veel meer laidback wordt het niet
Ease Back – bluesy van karakter
6V6 LA – meer bluesy van karakter
Sehorn’s Farm – relaxte klanken
Ann – chillen klanken
Stormy – gooi dat orgel er maar in
Sing a Simple Song – covertje funkt er een lekker einde aan

The Milk is zo’n band die zo ongeveer niemand lijkt te kennen, maar die wel al jaren uitstekende muziek maken. Hun sound kenmerkt zich vooral door een organische, volle sound en dat horen we ook hier meteen weer terug op I Need Your Love, waar opvolgend Destiny Calling je er echt in zuigt. A Time to Let Go is een stuk rustiger, maar nog steeds met een warme en volle sound. Met Pangs of Love blijft het rustig en horen we wederom de fijne stem en de fijne sound. Morning Light is dan over de gehele linie een stuk minder opvallend, waar the Middle juist weer wat extra’s brengt door de mooie blazers. Met de titeltrack is het een ‘easy as it goes’ en op Wanted Man valt weer de sterke zang op evenals die heerlijke trompet. Loaded Dice is er voor het meer aanstekelijke werk en met I Saved My Best fo You sluiten we dit fijne album alweer af. Vol met stijkers laat The Milk horen wederom muziek van hoge kwaliteit te kunnen brengen.

Met hun album Favourtite Worry uit 2015 wist The Milk mij echt te overtuigen. Ietwat verlaat hoorde ik nu dan ook Cages en dit album komt meteen van de opener binnen. Fijne zang en een mooie volle instrumentatie. Ook Colours is een mooie sfeervolle song. Wild Chained Man is ook een lekker song zeg! De ritmiek luistert gewoon erg fijn. Feels So Good heeft een goede energie, waar Knock Me Out for Ten een sterke meelevende sound heeft. Never Come Down is ook fijn, met wat meer gitaar en Time Don't Cost Enough is juist wat meer timide. Het wat donkerder Sunlight bevalt mee ook, waar You Make Me Love, The Great Sorrow en Cages met hun fijne sound dit prettige album vervolmaken. Wederom een goede treffer van The Milk.

The Milk, ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord. Waarom ik dan toch deze plaat ben gaan luisteren? Dat kwam doordat ik deze terug vond in een eindejaars-soul-lijstje van Platomania. Het bleek dat ze al een plaat eerder hadden uitgebracht en die bleek ook meer gezien te worden als een pop/rock plaat. En soul moet het dus nu zijn voor deze Britse band op deze LP uit 2015. En soul is het dan ook, de soul van die jaren ’70 waar het de hoogtijdagen vierde. Een vintagesound alhier dus.

Het begint allemaal met Wanderlust. Een nummer met een lekkere vibe, muzikaal mooi en rijk. Een sterke song waarin de stem mij wat doet denken aan die van Mick Hucknall van Simply Red, maar dan met een paar raveltjes extra. Moeiteloos wordt deze hoge kwaliteit voortgezet op Loneliness Has Eyes. Een stuk rustiger, maar een prachtig nummer.
Een gitaartje hier en daar wordt niet geschroomd door the Milk. Dat zorgt ook vaak voor een extra groove zoals we die terugvinden op No Interruptions. Een nummer met volle overtuiging en een erg fijn stemgebruik. Dan is in verhouding Darling What’s Wrong een meer timide nummer. Een nummer met minder opsmuk, maar nog steeds erg fijn. Het mist wel de intensiteit van bijvoorbeeld een Deliver Me. Deze eased down song brengt een prachtige intensiteit met zich mee die je inpakt.
Dan is Don’t Give Up the Night een stuk onbezorgder. Bijna zomers en in ieder geval vrolijk van karakter. Wat opvalt is het fijne ritme. Toch meteen weer een contrast met Lose That Way. Die song is juist intiemer, kaler en licht romantisch. Een heel interessant nummer, dat is zeker.
Vol met blazers is het energieke Trouble Gonna Bring Me Down. Een nummer met een fijne zanglijnen en een sterke organische sound. Minder verrassend is dan toch wel het prima What Did I Do to my Love. Minder verrassend omdat het gewoon alle bekende ingrediënten van de soulnummers pakt. Het voegt daar een fijn gitaartje en toe en resulteert in een prima soulsong. Om daarna het geheel af te sluiten met de titeltrack. Een erg lekker gezongen nummer met wederom een fijn gitaartje die het geheel net lekker wat vuiger maakt.

Een uitstekend soulalbum dat inderdaad met recht tot de betere soulplaten van 2015 gerekend mag en misschien wel moet worden. Jammer dat deze band zo onbekend is gebleven in dit muziekjaar, ik had het zelf graag eerder ontdekt. Er veel naar luisteren gaat mij sowieso wel lukken. Want dat doet goede muziek met je.

(bron: Opus de Soul)

Funkalbum rechtstreeks van de Britse eilanden. Zo hoort funk.
1. The Champ – jeetje, hoe het orgel hier bespeeld wordt brengt je een glimlach. Onbedaarlijk groovy en funky nummer.
2. Hip Jigger – swingend nummer ook, waarop het orgel weer de hoofdrol pakt
3. Sweet Soul Music – een cover die niet direct veel toevoegd.
4. Dr Jekyll and Hyde Park – de bass en de sax mogen hier wat meer mee doen
5. Senior Thump – grooved en swingt keihard door
6. Landscape – tempo wat lager, wel genoeg en volle instrumentatie
7. Baby Hold On – met vocalen zowaar, al zingen die wel alleen de titel.
8. Funky Broadway – best prima gecovered, al zit er weinig verandering in
9. Rocky Mountain Roundabout – deze schuurt wat meer
10. Sound of the Witch Doctors – vrolijk toontje
11. Beat Me Till I’m Blue – hoofdrol voor het orgel
12. Can You Hear Me – afsluiter met wat meer vocalen

Dit album hoorde ik n.a.v. dit topic

The National zegt met heel weinig op het eerste gezicht. Dit album ken ik niet, net als ik geen losse songs er van ken. De eerlijkheid en ervaring dient mij te zeggen dat ik muziek vol met ronkende gitaren had verwacht, maar bij de eerste 2 songs is dat het tegendeel toch wel. Dat zijn smaakvolle, wat rustigere songs. Dan is juist een Lit Up wel hetgeen wat ik van te voren verwachte. Maar er staan dus ook een hoop rustige nummers op dit album waarbij mij het mooie Daughters of the Soho Riots misschien wel het beste smaakte. Vocaal is het wellicht ook niet voor iedereen weggelegd, maar ik vind het wel een prettige stem. Toch een aardige positieve kennismaking met The National, dit album.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Ik moet zeggen dat ik dit best een prettige plaat vind. Allemaal goed in elkaar gestoken pop/rock songs. De zanger mag misschien soms een beetje meer pit hebben, zingt soms wat slomig. Maar dat dit gewoonweg goed in elkaar zit is goed te horen. Eigenlijk vind ik alleen de nummers Sea of Love en Graceless wat minder.

Heerlijke plaat van the Neville Brothers met de prachtige breekbare stem van Aaron en het strakke en interessante werk van de anderen. Mooi, funky, groovend: alles komt voorbij op deze plaat.

Weinig mis, meestal met de muziek van deze Britse groep. Een combinatie van soul en jazz is ook wat ons dit keer weer ter ore komt. Een gedegen werkje is dit album Renewal Energy. Niet verrassend binnen hun oeuvre en daar zit misschien ook wel de crux. Hierdoor kan het wellicht net niet genoeg overtuigen om hoog op de jaarlijsten te komen. De nummers zijn vaak instrumentaal, maar gelukkig is er ook ruimte voor de nodige vocale toevoegingen.

Weer een nieuwe plaat van The New Mastersounds. Deze band is wel erg productief moet ik zeggen. Niet altijd met vocalen, dat moet je dan van te voren wel weten. Watchu Want kent een fijne orgel, Gonna Get in My way heeft wel vocalen, Hot Tub is groovend instrumentaal en Let Me in From the Cold is weer met vocalen. Het funky Highlining kent ook vocalen, orgel en gitaar gaan los op Organism, Meet You in the Sunshine kent weer vocalen, High on the Mountain heeft een lekkere ritmiek en op Could’ve Been So Good neemt de toetsenist de hoofdrol. Hey, It’s All Right is een gedegen opgebouwde funktrack, Northern Lights juist meer een jazzy inslag en Georgie Famous heeft weer een funky orgel. Afsluiter Before is ook prettig.

Een vrij frisse frontcover pakte mijn aandacht. Schijnbaar nog jonge muzikanten die achter deze New Respects zitten. Het energieke einde beloofd veel goeds, al zit er ook een beetje een girl/Boyband gevoel aan vast. Maar gaandeweg wordt het allemaal steeds meer poppy en minder soul, wat in dit geval tegen ze gaat werken. Alleen het vrolijke Frightening Lightning valt dan nog op.

Geen bijster goed BIG album. Vooral de producties klinken wat goedkoop, het enige lichtpuntje is dat Biggie af en toe lekker flowt, maar hij heeft betere albums.

2 sterren.

Uitmelken ten top, Erg jammer dit, het doet Biggie niet ten goede. Gewoon de eerste 2 platen luisteren en deze links laten liggen.

2 sterren.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Toen ik nog veel naar hiphop luisterde heb ik ook dit album beluisterd. Toen was Notorious BIG niet echt mijn ding, misschien jaren later wel weer.
Kan nu al zeggen dat het mij nu stukken beter bevalt dan het vroeger deed. Maar of het zo goed is in verhouding met andere hiphop die niet of lager in deze lijst staat is de vraag (en vooral een kwestie van smaak). Het conceptuele aan dit album is wel goed uitgewerkt en bovenal vind ik de flow van BIG erg fijn. Favoriete tracks zijn dan toch wel One More Chance, Juicy, Big Poppa en Respect.

Bij deze dan een berichtje.
Wat me altijd zo opvalt bij The O'Jays is dat de stemmen zo perfect bij elkaar passen. Daarnaast is het vocaal gewoon ijzersterk en muzikaal ook zeer interessant te noemen.

Zelf vind ik het altijd wel cool als dit soort 'oude' groepen nog steeds actief zijn. Vaak zijn ze vooral live nog een hele beleving. Op plaat verzanden ze helaas te vaak in onzinnige covers. Daar doen de O'Jays niet per sé aan mee op Too Imagine. De samenhang is nog steeds van hoge kwaliteit en het album bevat vooral veel ballads. Ballads op de meest traditionele manier. Altijd leuk om ze nog eens te horen.

Volledig muzikale soulfunk, dat is wat The Olympians maken. Allemaal erg kundig en retestrak in elkaar gezet. Zeer genietbaar, maar misschien ook wel wat teveel van hetzelfde. Het is bij dergelijke muziek eigenlijk vaak wachten op het moment dat iemand met een stem als die van Charles Bradley wat lijnen mee gaat zingen. Maar dat gebeurt dus niet op deze plaat.

Ik heb bij The Opposites altijd het gevoel dat je ze niet te serieus moet nemen. Dat doe ik dan ook niet en dan is het allemaal best onderhoudend. Het stelt tekstueel niet veel voor, de raps zijn ook niet super, de producties zijn wel erg aardig.

2,5 ster.

De reden dat ik überhaupt aan deze cd begonnen ben is het aandeel van Brainpower. Vind hem namelijk een zeer capabele MC. Nu blijkt dat de nummers met Brainpower de enige nog zijn die ik luister en aan de rest maak ik liever geen woorden vuil.

1,5 ster.

Ik vind dit wel erg mooi moet ik zeggen. Omdat alle nummers op alleen de vocalen zijn gebouwd heeft een album een erg mooie sfeer. De mooie stemmen geven deze sfeer mee.
Wat vooral opvalt is hoe goed die vocalen zijn. Geweldig mooi!

Dit zal precies zó'n album worden die ik heel goed vind, maar die ik niet met een hele grote regelmaat zal beluisteren. Want als je het teveel luistert kan het weleens snel gaan vervelen

The Platters waren een groepje bestaand uit vier mannen en één vrouw die ook nog dicht bij de gospel stonden. Vooral met dit debuut. Alle, vooral rustige, nummers die we op The Platters horen hebben hun inspiratie duidelijk uit de muziek die in de Gods huizen werd gezongen.

1. Glory of Love – mooie romantische muziek met die lage warme stem en harmonieën.
2. Bewitched – klassieker die hier heel braaf gecovered wordt. Ligt in het verlengde van voorgaande nummer.
3. Someone to Watch Over Me – Meer ruimte voor de dame dit keer. Met haar wat scheller stemgeluid wijkt ze echt af van de heren.
4. At Your Beck and Call – Wederom mooie harmonieën. You-wop, doo-wop.
5. Heaven on Earth – Brave ballad, wel mooi gezongen.
6. Why Should I – De saxofoon is een mooie toevoeging aan dit nummer. Maakt het ook meteen een stukje meer jazzy.
7. I Wanna – Meer uptempo en verrassend. Leuke rock ‘n roll track die qua sound typisch uit deze periode komt.
8. On My Word of Honor – vocaal weer bijzonder vaardig, maar mis hier toch wel een bepaalde urgentie. Een bepaalde bezieling.
9. My Prayer – Typisch geval van gospel in de soul.
10. Remember When – Romantiek ten top, vooral door die harmonieën.
11. I’m Sorry – Hoe lieflijk kan sorry klinken? The Platters laten horen hoe je dat het best doet.
12. Have Mercy – precies wat je van the Platters kan verwachten en wat we hiervoor ook al gehoord hebben.

(bron: Opus de Soul)

Als ik heel eerlijk ben moet ik toegeven dat ik de eerste single, Don't Cha, best aardig vond. Het is catchy, aanstekelijke muziek en daarom iets dat de massa er goed behapt.
Ik daarentegen vind het op die single na niet veel aan. Vooral de vocalen zijn bijzonder dun te noemen en de producties vaak erg simpel.

Cool, dat is het woord wat ik zelf het best bij dit album vind passen. Met Alice Russell als meest voorkomende feature-artieste kan het vocaal in ieder geval niet fout gaan. Als dan het muzikale gedeelte ook nog uiterst lekker is dan zit het wel goed met dit album.

Nu een paar keer beluisterd en ik denk dat dit album voor mij een echt seizoensalbum gaat worden. Schijnt het zonnetje en zit ik gezellig met wat vrienden buiten met een drankje in de hand aan de barbeque, dan zal ik dit zeker opzetten. Maar is het druilerig weer en zit ik binnen, dan laat ik het lekker staan.

Quantic zorgt, bijna als vanzelfsprekend, voora kwalitatief goede muziek. Heerlijk funky en lazy ingespeelde muziek die altijd weet te boeien, ook al is het merendeel alleen muzikaal. De vocalisten aanwezig voegen ook niet bijster veel toe aan het album. In vergelijking met bijvoorbeeld Alice Russell op eerder albums van Quantic.
Ik was sceptisch, maar het is me dus toch wel bevallen.

Dit is het titelloze, en daarom maar dezelfde titel als de band, album van het eerste echt hiphoporkest van Nederland. Zo werden ze tenminste wel aangeprezen bij programma’s als DWDD. Eigenlijk zijn ze al actief sinds 2009 en hebben ze al een North Sea Jazz en wat TV-optredens achter hun naam. De basis ligt voor de zestien leden in Rotterdam en nu zijn ze hier met hun eerste eigen plaat. Eigen met wat hulp van menig gastartiest waarvan Pink Oculus wellicht de bekendste is. Samen met Poliana is zij toch wel hofleverancier van vocalen op dit album.

Intro’s lijken weer hip te zijn tegenwoordig. Vaak voegen ze echter niet bijster veel toe en dat valt ook te zeggen over de intro bij dit album. Gelukkig zijn ze vaak maar van korte duur en kan het echte werk beginnen. En dat echte begin karakteriseert zich door de volle sound die je mag verwachten van een zestienkoppig orkest. Een sound die van kop tot staart terug te horen is op dit album. Liquid bewijst dat dit ook nog een goed samen gaat met een verder makkelijk nummer. Ligt over het algemeen prima in het gehoor allemaal.
Blind Man heeft de nodige raps en een RnB-refrein, bij Starve mag alle aandacht gerust naar Pink Oculus die dit nummer draagt en Another Minute heeft een fijne lichte funkyness. Allemaal nummers met hun eigen sausje, maar die volle orchestra-sound als hoofdingrediënt.
Luister maar eens naar Starlight die leentjebuur speelt bij de disco (wel een vrij matige rap), of For Real dat juist weer volledige muzikaal is en even helemaal je energie kwijt kunnen met Da Boss. Zo blijven er nog twee nummers over, de skit tel ik niet mee. Dat zijn We Don’t Care en Throw ‘em Up. Die eerste heeft een rustigere vibe en helaas een niet al te boeiende rap en die laatste is een combinatie van rap en RnB.

Duidelijk een uiterst aardige plaat met hier en daar wat kanttekeningen. Makkelijk in het gehoor ligt het allemaal wel, wat de toegankelijkheid alleen maar vergroot. Nu alleen nog wat constanter worden.

(bron: Opus de Soul)

Als je de titel Reverend gebruikt als artiestennaam dan is het niet zo moeilijk te raden waar vooral tekstueel je basis in de muziek ligt. Dat is met Shawn Amos niets anders. Hij predikt er dan ook 2 a 3 nummers echt op los op deze plaat, maar dat wisselt hij af met bluesy en soulvolle songs waar af en toe wat gospel doorheen sijpelt. Moved, Come Together en the Jean Genie zijn mijn inziens het meest geslaagd.

Jazz gemixt met nu-soul aangevoerd door Roy Hargrove. Dat betekent funky, swingend en erg! lekker. Topalbum met ook mooi zangstukken van de zangeres (ben haar naam even kwijt).

4 sterren.

Erg goede mix van jazz overgoten met een nu-soul-sausje. De gastoptredens voegen heerlijk iets toe aan de tracks en muzikaal is het tiptop in orde.

4 sterren.

Leuke EP van The RH Factor, geleidt door Roy Hargrove. Funky jazz met soulinvloeden, het is al vaak genoeg gezegd. En wederom in topuitvoering.

4 sterren.