Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Een aantal nummers kende ik al, zei het los. Het hele album is nieuw voor mij. Ik vind dit bluesy album toch wel fijn. Het begint vooral erg sterk met het krachtige Brown Sugar, het rustige Sway en nog rustigere Wild Horses. De sax in Can’t You Hear Me Knocking vind ik ook fijn. Daarna zakt het wat in richting Sister Morphine. Daarna wel weer prettig.

Zo heel vaak bespreken wij geen hiphopalbums op deze website. Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen, want de the Roots maken misschien wel de meest soulvolle versie van hiphop. Zo waren ze al meermaals op het North Sea Jazz Festival te vinden en is hun grootste hit misschien wel die met soulzanger Cody ChesnuTT. Er gaat daarnaast ook geen album van The Roots voorbij zonder dat ze daar heel goed over nagedacht hebben. De mannen uit Philadelphia zijn een voorbeeld voor velen.

De plaat …and Then You Shoot Your Cousin is met recht weer een plaat te noemen waar de mannen van The Roots een idee achter hadden. De speelduur van rond de dertig minuten is niet lang te noemen, maar alle dertig minuten staan wel in dienst van het totaalplaatje. Dit is namelijk een conceptalbum te noemen. En die hebben the Roots wel meer gemaakt, met succes. Dat succes hebben ze hier simpelweg weer. Erg cool hoe ze oude jazz samples/stukjes gebruiken tussen de hiphoptracks. Alhoelwel, hiphop? Nee, the Roots bedienen zich op dit album ook duidelijk van de soul met de features van soulhippie Raheem DeVaughn.
Naast de samples van Nina Simone en Mary Lou Williams en een stukje klassiek met Dies Irae hebben we nog acht nummers te bespreken. Never is een ingehouden/terughoudend en wat duister gebrachte rapsong die een goede sfeer neer zet. When the People Cheer is een rapsong, c’est tout. Een goede rapsong, dat wel. Black Rock valt op door de coole productie en Understand door de energieke productie. Fantastische raps maken dat nummer compleet.
Over The Coming kan ik zeggen: prachtige piano, mooie strijkers en The Dark (Trinity) vloeit daar mooi uit voort. Dit is één van de sterkste nummers van deze plaat. Die piano is wel heel vet gedaan. De echt beste tracks staan achteraan en zijn die features van Raheem Devaughn. Afsluiter Tomorrow hebben we al eerder de hemel in geschreven, maar ook The Unraveling mag er wezen. Het doet er zeker niet voor onder. De combinatie The Roots met Devaughn is goud. Net als the Roots hier weer goud in handen hebben.

Bijzonder sterk hiphopalbum zoals The Roots ze alleen maar en altijd maakt. Sterke raps, sterke producties. Het pakt me gewoon en laat me niet meer los.

4,5 ster.

Wederom maken The Roots er een spektakelstuk van. Erg sterk album in dé hiphopstijl die ik leuk vind. Supersterke beats en Black Thought is één van de beste MC's die er bestaat.

4,5 ster.

The Roots zijn altijd een favoriet op het gebied van hiphop voor mij geweest (samen met Blackalicious en Common).

Op dit album gaan The Roots iets meer de rock-kant op. De drums van ?uestlove lijken wat puurder en Black Thought heeft een heerlijke flow die je vastgrijpt. En zoals het The Roots betaamt hebben ze hier en daar ook hun experimentele minuutjes.

Voor mij is 'Break You Off' het beste nummer van het album. Lekker soulvol. Lang geleden dat ik zo'n goede combinatie tussen hiphop en soul heb gehoord sinds het nummer van The Roots met Erykah Badu.

The Roots is simpelweg een hiphopgroep die het voor elkaar krijgen om elke keer een album van een uitzonderlijk hoog niveau af te leveren. Met dit album doen ze dat simpelweg weer en is zeker 4,5 ster waard.

Heb erg weinig aan te merken op deze plaat. De producties zijn erg sterk en komen wat duisterder over. Het is allemaal wat meer recht-voor-je-raap.
Black Thought is verder een MC die zich tot de beste van de wereld mag meten, wat een fantastische stem en flow heeft deze man zeg!
Verder zijn alle collabo's erg oké. Nergens storen ze me en er staan verder erg vel sterke songs op (nr 7 is toch wel een topfavorietje)

Erg pure en directe hiphopplaat van The Roots. Wederom wereldklasse op een schijfje. Damn good!

4,5 ster.

Dit is één van de beste hiphopalbums ooit gemaakt! Tenminste, naar mijn bescheiden mening. Alles lijkt simpelweg te kloppen aan deze cd. Het is lastig onder woorden te brengen waarom ik er zo lyrisch over ben, het is gewoon top!

5 sterren.

Tweede album van The Sextones en qua stijl verschilt dit niet heel veel van hun eerste worp. The Sextones maken strakke, funky old-school soul. Vol met strakke grooves en herkenbare melodieën. Een vrij onbekommerd album die uitstekend wegluisterd. Een paar nummers er dan toch uit pakken? Daydreaming past qua titel en muziek goed bij elkaar, Better Late Than Never heeft iets romantisch, This Could Last Forever is aanstekelijk en de groove op The Other Side valt extra op. Een gedegen soulplaat dus.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Het is duidelijk geen album die even tussendoor beluisterd. Dit is er één voor de lange adem. Stemgeluid is vanwege de nasaliteit even wennen en niet direct heel prettig eerlijk gezegd. Bij het beluisteren had ik bij het begin nog wel een prima gevoel, maar het gerag bij Jellybelly staat me tegen en dat gaat daarna nog wel even verder op die wijze. To Forgive is dan weer beter behapbaar. Daaronder vallen ook Cupid de Locke, Galapogos, Take Me Down en 1979. Maar ja, die stem kom je dan weer niet zo snel vanaf.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Grote band op deze website. Volgens is het nummer How Soon Is Now dat hier op staat ook een groot MuMeLadder favoriet hier. Ik weet niet waarom, maar ik kan prima luisteren naar dit soort muziek. Het doet me echter helemaal niks. De zanger heeft naar mijn smaak teveel de aardappel in de keel en muzikaal gaat het prima zonder dat ik er echt getriggerd door wordt. De enige twee nummers die mij misschien nog net iets meer doen zijn Heaven Knows I’m Miserable Now en How Soon is Now?

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Nog niet eerder hoorde ik dit album van The Smiths, ik weet wel dat ze een heel populaire band zijn op deze website. In eerste instantie moest ik heel erg wennen aan het tegen het valse aan zingen van de zanger. Sowieso een beetje een kikker in z’n keel. Het heeft naar mijn idee wel een typische 80’s sound. Of dan toch wel wat ik met de 80’s associeer. Best prettig om naar te luisteren, zonder dat ik nu heel bijzonder vind. Misschien vind ik het zangtechnisch daarvoor soms iets te theatraal (al is dat ook misschien niet helemaal het goede woord). Favoriete nummer is Girlfriend in a Coma.

De Nederlandse Soul Snatchers zijn misschien niet dé naam die een belletje doet rinkelen, maar wel al enkele jaren haar op weg om steengoede en retestrakke funk met een soultwist te maken. In 2007 kwam hun debuutplaat uit en tussen dat eerste album en deze nieuwe worp zit ook nog een uiterst fijne plaat uit 2012. Met hun internationale sound kunnen ze meer dan alleen ons kikkerlandje veroveren met hun funk. Hoe zit het dan op Where Y’At?

De opener beloofd meteen wat we van the Soul Snatchers kennen: recht-toe-recht-aan funk en volledig instrumentaal in dit geval. Vocalen gaan we ook zeker terughoren op de rest van dit album. Foolishness is daaropvolgend wel wat rustiger en heeft vocalen. Prima stem moet ik zeggen. Het tempo blijft een beetje het zelfde op Little Love. Waar dit nummer in afwijkt zijn de latin-invloeden die ik terug hoor.
How Ya Do It is wat melodieuzer qua aard en qua sfeer. Algeheel een nummer met een relaxte vibe. Dan is Use It Up een stuk vrolijker met zijn onbezorgde karakter. Om dan prima op weg geblazen te worden via So Natural. Stuk voor stuk prima songs.
De zomer komt naar je toe via What Ya Gonna Do. Schijnt er geen zon? Dan gaat die geheid wel schijnen met dit nummer. Ook Keep Working past daar prima bij. Hetzelfde valt te zeggen over Just Like Sly. Een nummer dat in het verlengde ligt van de rest van het album.
Hold On doet mij wat denken aan de muziek van Charles Bradley. Nu is dat een grote meneer geworden, dus kan je dit zeker tot een compliment rekenen. Om dan vrolijk door te gaan met Stop Fighting. Veel vrolijker en positieve wordt het verder niet. Mede doordat we met het relaxte Is It Your Love alweer aangekomen zijn bij de afsluiter van deze verder fijne plaat.

(bron: Opus de Soul)

De hoes had voor mij meteen iets Earth, Wind & Fire-achtigs. Maar the Souljazz Orchestra ligt niet in het verlengende van deze legendarische soul/discogroep. Deze groep uit Ottawa heeft zich al in veel verschillende stijlen verdiept. De ene keer wat het Afrikaanse funk, dan weer muziek die vol stond van de blazers. Ondertussen zijn ze ook een stuk of vijf albums verder en misschien is er weer wat nieuws onder de zon met dit Inner Fire.

Het is in ieder geval een vrij korte plaat geworden met tien nummers. De eerste track is dan ook nog eens een mini-intro en de laatste een mini-outro. Het echte werk begint dus bij track 2, Kingdom Come. Een soort tangojazz nummer met een heel filmisch karakter. Tango, latin, het zal sowieso niet veel aan dit ontbreken op de muziek van The Souljazz Orchestra. One Life to Live leent zich ook daarin, net als latinosong Agoya.
Japans getingel horen we dan weer op East Flows the River. Erg mooi aan dat nummer is het koor. Eveneens mooi is het relaxte en luchtige Celestial Blues. Daarnaast hebben we de saxofoonsong Black Orchid en het beste wat deze plaat te bieden heeft is het prachtige As the Crow Flies. Dan missen we nog één track en dat is het gezapige Sommet et Sommet. Ik weet het dus duidelijk niet zo goed met deze muziek. Wat ik eigenlijk vooral mis is energie. Het knalt nergens echt lekker, of zingt echt je hart in. De nummers zitten allemaal prima in elkaar, maar het pakt me gewoon niet voor de volledige 200 procent. En dat is toch wel waar muziek voor mij om draait, dat het me pakt.

The Steoples bestaande uit Gabriel Reyes-Whittaker en Yeofi Andoh brengen hier hun 2e plaat uit op het vermaarde Stones Throw label. Een album dat prettig begint met Everybody’s Song. Een nummer met wat gospel, maar ook licht funky. The Good News is daarna qua feel dan wel wat voller, het neigt zelfs tegen het overvolle aan. In the Dance blijft daaropvolgend een beetje in het niks hangen. Cotton is rustig en Lonely Behavior zelfs wat te niksig. De titeltrack dan? Die is heel boeiend en in een toch wel al bekende stijl uitgevoerd. Dat stijltje horen we ook weer bij Leaning On Me, terwijl ze bij The Real Wealth the Real Wealth productioneel wat meer uitproberen. Procession is dan weer rustig en Alas Alice overtuigd ook niet helemaal. Er zitten best interessante concepten in deze plaat, maar op een constant hoog niveau acteert het ook niet helemaal.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Wederom een plaat die ik nooit hoorde. Geloof ook niet dat weleens iets van de artiest hoorde.
Zelf wilde ik dit categoriseren als een typisch Brits rockbandje, tot ik zag dat ze uit de Verenigde Staten komen…. Maar qua sound is dat wel wat je krijgt: vrij aanstekelijk rocksongs. Ik vind het allemaal wat teveel op elkaar lijken en de zang doet me bijzonder weinig.

The Suffers kende ik voor dit album zelf nog niet. Het is wel al hun tweede plaat en ik kan jullie nu al zeggen dat dit album er zeker mag zijn. Een overtuigende kennismaking die ik graag per nummer verder toelicht.
Natuurlijk te beginnen met de opener (na de intro dan) I Think I Love You. Meteen een goed begin dat veel goeds voor de rest van het album belooft. Mooi ook hoe aan het einde de instrumenten en met name het orgel de ruimte krijgen.
Do Whatever is een lekker vol en muzikaal rijk nummer. Goede instrumentatie en hoorbaar plezier. Het fijne gospelkoortje maakt alles compleet. Waar the One About Sace een zeker live gevoel meegeeft. Het hoorbare spelplezier blijft andermaal en het is wederom een fijn nummer, zowel vocaal als instrumentaal.
All I Want to Do is weer mooi, vol nummer. Fijne blazers, goede stem en vooral gewoon erg fijne muziek. Sure to Remain is een fijne ballad waarin de stem duidelijk nog meer kleur krijgt. Mooie, vrij kale song.
Na een kort intermezzo naar After the Storm. Meteen het meest timide nummer van album. Kaal, klein en sfeervol gebracht. What You Said is dan juist lekker energiek. Knalt er lekker in met blazers en al. Lekker groovy en funky. Om via een interlude naar Mamma’s te gaan. Een vrij ontspannen ode aan de moeders. En dan via weer een interlude naar het reggae-achtige Everything Here. Fijne ritmiek in het nummer. Op naar het ontspannen en midtempo You Only Call en uiteindelijk afsluiten met Won’t Be Here Tomorrow. Een mooie volle ballad met mooie gospel erin. Een waardige afsluiter.

Nieuwe plaat van het funky en soulvolle collectief van the Suffers. Het begint met een vrolijke discosound op Don’t Bother Me. Na een intermezzo komen we aan bij het rustigere, saaiere Could This Be Love. Vocaal loopt het helaas ook wat achter. Take Me to the Good Times is gewoon een lekker nummer. Ook 808 is gewoon fijn, evenals Call Someone Else en de lekkere groove op Yada Yada. Bitches Gotta Get Paid is niet meer dan prima te noemen waar Be You één van de fijnste nummers op dit album is met zijn jazzy groove. How Do We Heal is een stuk rustiger, evenals het ballade-werk op I’m Not Afraid. Afsluiter Nunya toetert het album vrolijk uit.

The Temptations, één van Motowns meest populaire zanggroepen, treden nog steeds op. Ze maken ook nog steeds albums. Zij het geen albums met allemaal nieuw materiaal. Een covertje hier en daar, daar malen ze niet om. Ook niet op deze plaat.

Zo horen we in het begin dat Sam Smith gecovered wordt en dat doen ze best goed. Misschien is deze versie nog wel beter dan die van Sam Smith. Bij het coveren van The Weeknd missen ze dan weer de intensiteit van het origineel. Pretty Wings (Maxwell) haalt het bij lange na niet bij het origineel. Een neerwaartse spiraal zo te zien.
Ed Sheeran is het volgende "slachtoffer". Deze doet me net zo weinig als het origineel. Waitin' On You is dan vrij slick, wat dan wel weer past bij de rest van het album. Daaropvolgende is Remember the Time een miskleun, ze hebben zo gevoelsmatig maar weinig eer aan het origineel.
Be My Wife is vrij matig waar ze het goed doen met Still Feel Like Your Man. Deze overtopt het origineel, maar dat mag ook wel een keer in dit vrij matige album.
Bij When I Was Your Man verwacht je dat Bruno Mars zo inhaakt, waar afsluiter Move Them Brinches het moet hebben van de foute 80's funk.

Album dat zich bevind op het keerpunt van zoetgevooisde Motown songs naar het meer psychedelische werk.

Cloud Nine – niet voor niks een grote hit
I Heard it Through the Grapevine – weinig verheffende cover
Runaway Child, Running Wild – echt wel een lekker nummer
Love is a Hurtin’ Thing – kort maar krachtig
Hey Girl – romantisch
Why Did She Have to Leave Me – prima song
I Need Your Lovin’ – liefdevol
Don’t Let Him Take Your Love From Me – feel the vocals
I Gotta Find a Way – werkt goed met die blazers
Gonna Keep on Tryin’ Till I Win Your Love – prima afsluiter

Juist! Deze verzamelaar van The Temptations heb ik. Deze mannen zijn de voorlopers van alle latere solid harmony groepjes als Boyz II Men, Az-Yet etc.
Wel ander soort muziek, wat funkier en erg lekker iig. De hits zijn bekend en die staan hier allemaal opl.

Motowngroepen waren bijzonder populair. Natuurlijk horen the Temptations daar ook bij. Dit is hun debuut. Een debuut waar Jimmy Ruffin maar op één nummer te horen is, vervanger van Elbridge Bryant. Daarna werd Ruffin groot met de groep.
Dit album kent veel verschillende stijlen, simpelweg door de leading vocals te wisselen. Eddie Kendricks, Paul Williams, ze mochten allemaal hun ding doen. Een bijzonder album die qua stijl niet heel erg the Temptations in latere tijden symboliseert.

The Way You Do the Things You Do – de aanstekelijkheid van Motown en de zorgvuldig bij elkaar uitgezochte stemmen van the Temptations.
I Want a Love I Can See – beetje latininvloeden zijn ze hier niet vreemd. Meewiegen gaat automatisch.
Dream Come True – aardig heupwiegend nummer. Romantisch en niet al te verrassend.
Paradise – leuk spel tussen de stemmen.
May I Have This Dance – totaal onopvallend nummer
Isn’t She Pretty – swingend verder met alle stemtonen
Just Let Me Know – fijne zang en kneuterige instrumentatie
Your Wonderful Love – mooie romantische song
The Further You Look, the Less You See – aardig, maar niet al te opvallend
Check Yourself – idem dito met bovenstaande
Slow Down Heart – wel aardig, meer niet,.
Farewell My Love – romantischer wordt het niet


(bron: Opus de Soul)

The Temptations begonnen als brave Motown groep, die door een goede combinatie van vocalen hit na hit scoorden. Naarmate het succes vorderde wilde de groep ook meer brengen op muzikaal vlak en ontwikkelde zich meer en meer richting de pychedelische kant. Hiermee werd het alleen maar beter met The Temptations
Psychedelic Shack – wat een explosie aan energie in dit nummer. Hier wordt je toch meteen vrolijk van? Geweldige song die je blijft boeien. De samenzang van the Temptations is trouwens sowieso ongehoord.
You Make Your Own Heaven and Hell Right Here on Earth – de energie blijft er nog even goed in. De groove zit nog steeds goed, al voelt het allemaal iets rustiger aan. De samenhang van stemmen blijft natuurlijk en fantastisch.
Hum Along and Dance – stampt nog even lekker door. Heerlijk die lage bariton in dit nummer. Vind dat altijd wel cool, zoals die stemmen elkaar afwisselen. Goed bij elkaar gezocht.
Take A Stroll Thru Your Mind – één van mijn favorieten op dit album. Dat zit ‘m mede in de opbouw. Zo rustig als het begint houdt je aandacht er bij, je hebt het gevoel door de onderliggende energie dat er iets staat te gebeuren. En dat klopt ook.
It’s Summer – the Temptations gaan hier op de romantische tour. Warme sound terwijl ze je een verhaaltje vertellen.
War – bekend geworden door Edwin Starr, maar eerlijk gezegd vind ik deze versie van The Temptations een stuk beter. Er spreekt zoveel meer energie van uit.
You Need Love Like I Do (Don’t You) – geweldige energie in dit nummer. Stoomt op en rijdt door als een trein
Friendship Train – nu de echte trein. Bestaan veel versies van dit nummer.

The Temptations are still going strong, maar in niks is de samenstelling nog die van de originele hitmachine uit de Motown stal. Motown is er nog wel nog steeds aan verbonden. Dat betekent niet dat de muziek ook in 2022 nog ouderwets herkenbaar is. Het is nog steeds de echte Temptations-formule. Maar het mist ook wel wat. Ik vind het allemaal wat te mat. Ook de combinaties met hiphop zijn een wat gekke gewaarwording voor mij. Het merk 'The Temptations' wordt dus nog vol in stand gehouden, zonder de kwaliteit te leveren van weleer.

Smokey Robinson was één van de grootste hitschrijvers van Motown, waar ook The Temptations onder contract stonden. Met wereldhit My Girl.
1. The Way You do the Things you Do – ongebreidelde vrolijkheid en een lichte swing. Lichte muziek
2. Baby, Baby I Need You – het romantische heupwiegen
3. My Girl – wereldhit en terecht
4. What Love Has Joined Together – veel romantischer wordt het niet met the Temptations
5. You’ll Love a Precious Love – we zwijmelen nog even rustig verder
6. It’s Growing – we kunnen weer iets meer swingen en dansen. Ook wat meer aangezette instrumentatie.
7. Who’s Lovin’ You – door velen gedaan en hier voegen de harmonieën wat toe.
8. What’s So Good About Goodbye – rustig wiegen op de romantiek
9. You Beat Me to the Punch – prima nummertje weer. Gaat wel wat op elkaar lijken.
10. Way Over There – wat meer energie en swing doen het album goed.
11. You’ve Really Got a Hold on Me – een erg leuke versie van deze evergreen
12. (You Can) Depend On Me – heel romantisch het album uit zingen.

(bron: Opus de Soul)

Fijne plaat van de Teksey Brothers. Helemaal idolaat wordt ik vooralsnog niet, maar het zit allemaal wel erg goed in elkaar en ligt wel erg prettig in het gehoor. Bij deze van mij een korte impressie per nummer:
* Let me let you down - fijne rasp in de stem zeg. Ritmisch en muzikaal fijn. Lekkere opener
* Carry you - prima ballad
* Man of the universe - prima song
* Hold me - traditional, gospel blues ritme
* Paint my heart - het alternatieve psychedelische sfeertje brengt wel wat extra's
* Rain - prima gezongen ballad
* So caught up - prima
* San Francisco - ontspannen
* Sunshine baby - onbekommerd
* Sun come ease me in - aardig
* That bird - ook prima

De muziek van de Teskey Brothers is altijd een beetje langs mij heen gegaan. Ik was me wel bewust van hun releases en ik heb beide voorgaande platen ook echt wel beluisterd, maar mijn volledige aandacht had het nooit. Ik zag eerder dit jaar een stuk van een live-optreden tijdens het NSJ op TV en toen was mijn aandacht toch wel meer getriggerd. Vooral omdat het vocaal zou heerlijk is. Die stem zingt direct je ziel binnen. Dat is op dit The Winding Way eigenlijk niets anders. De sound op dit album is wel weer lekker herkenbaar. Dus verwacht geen opvallende wegen die de broers inslaan, maar vooral het uitdiepen van de toch al best populaire formule. Het album staat bomvol mooie songs met een warme sound. Een beetje een mix tussen soul, blues en country. Een muzikale omlijsting die de vocalen nog eens extra ondersteunen. Af en toe een goed geplaatste blazer erbij en de Australische Teskey Brothers verwennen ons wederom met een bijzonder prettig en kwalitatief consistent album. Misschien wel hun beste toch nog toe.

Elk jaar zijn er van die nieuwe artiesten waar je nog nooit eerder van hebt gehoord. Dat geldt dit jaar voor mij bij the Tibbs. Ze begonnen met het covers van Southern soul classics en werkten zodoende sinds 2012 naar deze plaat toe. En ja, voor de duidelijkheid, we hebben het hier over een Nederlandse band.



Wat Cleaned Out ons dan brengt? Het brengt ons veelal van hun inspiratiebronnen. De titeltrack heeft een duidelijke Daptone associatie met een Joss Stone-achtige zangeres. Erg krachtig nummer. Footprints in the Sand laat de lievere kant van The Tibbs horen, waar Suffocated weer die Daptone herinneringen op doet bloeien. Het zit allemaal retestrak in elkaar. Dit bevalt me erg goed moet ik zeggen. Dat geldt ook voor het rock ’n roll-achtige Baby Call On Me of het leuke The Hangout. Ik heb nu wel door dat The Tibbs een band is om rekening mee te houden. Fijn dat ze dit soort muziek ook in Nederland maken.

Blue Monday doet wat de titel belooft en het Betty On Shoe is erg vrolijk. Voor velen een goed begin van de dag om naar dit nummer te luisteren. Kan je dag meteen niet stuk meer. Het album sluit uiteindelijk af met 96 Tears. En dan is het helaas wel over. Ik ben om. Ik wil meer!

(bron: Opus de Soul)

Het blijft toch altijd extra om de soulartiesten uit het eigen Nederland in de gaten te houden. The Tibbs hadden hun marketing in ieder geval goed voor elkaar ter voorbereiding op dit album. De eerste single was zo ongeveer overal te horen en ik zich de reviews ook veel opploppen. Het album opener met de hele fijne opener Ain't it Funny, een nummer met een goede energie. De leuke blazers vallen dan weer op bij Can't Teach an Old Dog New Tricks. Daarna wordt het wat rustiger met For Lack of Better Words of juist weer vrolijk met Give Me a Reason. Dat het met de energie op dit album wel goed zit laten ze bijvoorbeeld horen op de titeltrack. Chicken Bones is (op wat gefluister na) volledig instrumentaal. Achter Guess I'm Guilty zit een soort extra drive lijkt het wel. Rafaela is gewoon prima en het rustigere Last Train is fijn. Pyjama Party pakt de energie nog eens extra op, net als op Rosie. Het album sluit af met het wat stemmige In Orbit. Een afsluiter van hele fijne, funky soulplaat.

In Nederland blinken we aardig uit in de muziek die meer hang naar de jazz, of juist de R&B hebben. Regelrecht soul/funk is niet vaak te horen vanaf Nederlandse bodem. Daar kwam in 2014 verandering in met de eerste plaat van The Tibbs.
Met de opzet van zeven mannen in pak en een zangeres daarvoor doet het je snel terugdenken aan Daptone-achtige rituelen. Als het dan ook nog van die kwaliteit zou zijn, dan is dat vast niet erg. Muzikaal moeten we een combinatie van nothern en southern soul verwachten. Allemaal bezongen door zangeres Elsa Bekman.

Het feest wordt in ieder geval geopend door Dog Days. Dat is een vrolijke en fijn swingende opener. Goed begin is het halve werk zullen we maar zeggen. En half werk wordt uiteindelijk heel werk. Daar wordt in ieder geval met Get Back Tuesday een vervolg aan gegeven. Een lekker funky nummer en hierop is goed te horen dat Elsa Bekman een meer dan uitstekende zangeres is. We ontmoeten haar wederom zo op Until We Meet Again. Een stuk rustiger, dat wel, maar daarmee creëren ze wel meer ruimte voor de aanwezige vocale capaciteiten.
Die rust horen we ook nog op Armada. Een nummer met een mooie intensiteit en ook een nummer die muzikaal mooi ingekleurd is. Net als de prima cover 96 Tears trouwens. Echt een glimlach krijg ik daarna toch echt wel van Next Time. Een vrolijk nummer met een aanstekelijk ritme. Erg fijne muziek dit.
Suffocated doet op het niveau van swing er nog een level bovenop. Dat nummer swingt echt de pan uit en is daarbij muzikaal ook nog eens opvallend rijk. Om er daarna met Washed My Hands nog maar eens een ton extra energie tegenaan te knallen. Genieten van dit soort sterke muziek is geen straf.
The Story Goes bedient zich van een mid-tempo. Geeft tussendoor de nodige rust, want we waren aardig bezweet geraakt door het swingen op voorgaande songs. Wild Way is dan misschien wel net zo midtempo, maar heeft veel energie. Die energie lijkt vooral voort te komen uit de vocalen. Het geheel wordt dan uiteindelijk afgesloten door Cussin’ Cryin’and Carryin’ On. Ook een cover en ook deze is alleraardigst.

Met The Tibbs dient zich een nieuwe groep aan op de top van de Nederlandse soul/funk. Uitstekende muziek en een erg fijn nieuw album.

(bron: Opus de Soul)