Maar slechts 2 (!) posts bij dit geweldige album. Ik draai heel veel albums van Tom, maar toch wat vaker de albums met wat meer invloeden van texmex of verhalen over het oude midwesten. Zoals bijvoorbeeld Indians Cowboys Horses Dogs, Blood and Candle Smoke en Mesabi en dit geweldige Borderland.

Allemaal geweldige songs, geen misser ertussen. En als ik - met het mes op de keel - er ééntje als beste song moet nomen, dan is dat het zwierige When Sinatra Played Juarez.

Kom op, jongens en meisjes: ga dit toch eens luisteren!

Zo af en toe doe ik weer eens een greep in het imposante oeuvre van Tom Russell. Dit keer Folk Hotel. Tja, inhoudelijk kan ik niets meer toevoegen aan wat hierboven al beschreven is. Dan maar de eindconclusie: wat is het toch altijd weer een feest om dit te horen.

En omdat ik hierboven al ergens aangaf dat ik vind dat October in the Railroad Earth een soort van Folk Hotel deel 2 is, ga ik die gelijk hier achteraan beluisteren.

Ook weer zo'n fantastisch album van Tom Russel. Lijkt er op dat de goede man op dit forum maar twee fans lijkt te hebben.

De twee Dylan covers zijn bij mij favoriet. Vooral Seven Curses, met name vanwege het geweldige gitaarwerk van Andrew Hardin.

Dylan schijnt over Jimi Hendrix' versie van All Along the Watchtower ooit gezegd te hebben dat hij deze song eigenlijk bedoeld had zoals Jimi het interpreteerde. Dus vermoed ik dat hij Tom Russell's versie van Lily, Rosemary and the Jack of Hearts ook wel gewaardeerd zal hebben ...

Als liefhebber van de muziek van Tom Russell mag je Love & Fear zeker niet in jouw verzameling missen. Zit bij mij in de top 5.

Mijn lage waardering voor Song of the West betekent niet dat ik de muziek slecht vind. Het is een verzamelalbum. In die zin dat het grootste deel van de nummers uit zijn vroege periode stammen en deels opnieuw zijn opgenomen. Samenhang tussen die nummers is het cowboy-achtige karakter. En dat vind ik wat te gekunsteld. Maar voor die 3 euro zou ik het niet laten potjandosie.

Ook ik ben benieuwd of er nog eens wat nieuw werk van Tom verschijnt. Zijn website is slecht en achterhaald. Dus daar heb je niets aan.

Tenslotte: laat te zijner tijd weten wat je van Love & Fear vind.

Moet normaal niet veel hebben van de trend om bonusnummers toe te voegen. Maar voor dit album maak ik een uitzondering. De covers van Dylan's A Hard Rain's A-Gonna Fall en The Road to Nowhere van The Talking Heads behoren tot de hoogtepunten van dit consistente album.

Ik vond dit aanvankelijk een tikkeltje minder album van Tom. Maar die mening met ik nu wat bijstellen. Het album bevat fraaie muzikale verhalen. Zo handelt het titelnummer over de vernieuwingen in de kunst, onder andere in de muziek tijdens de jaren zestig.

Verder een song over een racepaard, over de zeeman Isaac Lewis en een ballade over Sally Rose. Ook leuk voor ons The Dutchmen, inclusief een verwijzing naar het cliché van de vinger in de dijk.

En ook nog een leuk, springerig nummer over Muhammad Ali: "Float Like a Butterfly, Sting Like a Bee"

Nu ik de teksten wat beter heb beluisterd vind ik het album een stuk beter. Halfje erbij!

De laatste dagen heeft het album op repeat gelegen. En omdat het maar 25 minuten duurt heb je ook sneller wat luisterbeurten.

En dat bevalt mij prima. Niets schokkends, en niet afwijkend van al zijn vorige albums. En dat hoeft voor mij ook niet. Trouwens, wie graag iets vernieuwends of experimenteels hoort heeft weinig te zoeken in het roots-genre. En om precies te zijn: Tom opereert zo'n beetje in de driehoek country(&western), folk en texmex. Zo ook op dit album.

Muzikaal dus vertrouwd, en met een prima band om zich heen. En ook nog goed bij stem. Er komen soms flarden en melodielijnen langs, die ik al eens eerder van hem heb gehoord. Niet zo gek ook, gezien zijn inmiddels omvangrijke oeuvre.

Maar ook tekstueel komen vertrouwde thema's langs. Zo zijn er songs die over zijn verleden gaan: opener I Grew Up on Western Movies handelt exact over hetgeen de titel weergeeft. En 1946 Martin D18 is een ode aan zijn twang-gitaar. Die heeft hij in zijn jonge jaren in een pawn-shop gekocht, en is in de loop van de jaren zowat de hele wereld rondgereisd. Zoals bekend heeft Tom gewoond/gewerkt in Nigeria, Vancouver, Noorwegen en nog wat plekken.

Sommige songs zijn verhalend, zoals de titelsong, dat het verhaal vertelt van een begrafenisondernemer. Of afsluiter Kindred Spirits (The Choctaw Song), dat verhaalt over een stam van Native Americans.

Zoals gezegd: niets schokkends. Maar wat ben ik blij om weer eens iets nieuws van Tom Russell te horen.

Toen ik dit album een paar dagen geleden weer beluisterde viel het mij op, dat de geest van Johnny Cash zo af en toe door het album dwaalt. En dat is positief bedoeld.

Het blijft nog altijd een heerlijk album, een beetje de tweelingbroer van Folk Hotel, en altijd weer jammer als het is afgelopen ...

Wat lastiger album van Tom. Je moet her echt de aandacht bij houden om het verhaal tot je te laten komen. Ook horen we hier regelmatig de folkinvloeden.

Volgens mij was dit album voor Tom een soort probeersel van hoe je zo'n historisch verhaal muzikaal vorm kon geven; 15 jaar later resulteerde dit in zijn onvolprezen meesterwerk The Rose of Roscrea.

Heb dit album vandaag tijdens een lange wandeling weer eens beluisterd. Ik was erg geraakt en de volgende dingen schoten door mijn hoofd: een meesterwerk, tour-de-force, het mag naar mijn mening alleen in zijn geheel worden beluisterd, dit moet eigenlijk in mijn top 10, maar wie moet er dan afvallen?

Ik kom thuis, wil mijn gevoelens op dit forum delen, maar zie dat ik dat al ruim een jaar geleden heb gedaan. Tja, en mezelf kopiëren levert ook niet veel op.

Dat laat onverlet dat dit album het verdient om gehoord te worden door vele liefhebbers van roots, folk, country en zo.

Heb dit album eigenlijk altijd een beetje links laten liggen. Tom Waits draai je niet iedere dag. En als je er wél zin in hebt heb je de keuze uit heel erg veel topalbums.

Maar nu toch maar weer eens naar Alice geluisterd. En dat is prima bevallen. Het is een wat rustiger album, met af en toe weer dat jazzy tintje uit de jaren zeventig.

Alleen jammer van Kommienezuspadt en Reeperbahn, die doen toch afbreuk aan het geheel.

De drie albums hiervoor zijn allemaal topalbums in Tom's oeuvre. Maar hoewel ze alle drie vrij onconventionele muziek bevatten, probeert Tom zich toch nog een beetje aan de meer gangbare songstructuren aan te passen.

Maar op Bone Machine laat hij alles los en laat zich door niets meer inperken. Dat resulteert in een intens album met primaire muziek. Maar ook een prachtig album, hoewel je er wél erg veel moeite voor moet doen.

Frank Zappa heeft ooit een album uitgebracht met de titel Does Humor Belong in Music? Een terechte vraag. Natuurlijk zijn er best voorbeelden van humor in de popmuziek, maar nagenoeg altijd gaat de tekstuele humor gepaard met muzikale ongein of meligheid. Frank zelf deed dit ook vaak, maar bij tijd en wijlen wist hij de tekstuele humor te combineren met serieuze en spannende muziek.

Brian Eno is met Taking Tiger Mountain by Strategy één van de weinige die ik ken die dit een heel album weet vol te houden. En Tom Waits natuurlijk, op dit album. Tuurlijk ken ik al zijn grappen grollen inmiddels uit mijn hoofd, maar toch mag ik ze nog altijd graag horen.

Het nagebootste nachtclubsfeertje spreekt mij ook nog altijd aan. En die sfeer is belangrijker dan de kwaliteit van de songs. Die beperkt zich immers tot een handvol nummers.

Dit album was destijds mijn eerste kennismaking met Tom Waits. Ik had toen niet veel op met jazz, maar toch vond ik dit een heel fijn album. En hoewel ik mij enkele in vorige posts genoemde kritiekpunten erg goed kan voorstellen (en ik inmiddels erg goed bekend met zijn geheel oeuvre) blijft dit nog altijd een van mijn favoriete albums van Tom. Zal wel komen omdat het mijn eerste is ...

Ben zowel fan van de 'oude' Tom Waits (dus tot aan deze Swordfishtrombones), als de 'nieuwe' Tom Waits op dit album en alles daarna.

Dit album was zijn keerpunt en vormt samen met de drie opvolgende albums (het volgens mij nog betere Raindogs, Franks Wild Years en Bone Machine) de fantastisch kern van zijn catalogus.

Wat fijn dat er dankzij potjandosie weer eens aandacht is voor de Afrikaanse muziek, en ook in het bijzonder voor dit album van Toure Kunda. Ik ben in het algemeen niet zo'n fan van live-albums. Maar dit is dus zo'n uitzondering die de regel bevestigt. Wat een heerlijke plaat. Heeft nog niets van zijn kracht verloren.

De afsluiter Emma maakt het feest helemaal compleet. Toch geef ik de voorkeur aan de originele, meer weemoedige versie op Thomas Mapfumo - Ndangariro (1983). Ga die vooral ook eens beluisteren.

Dit album weer eens beluisterd. En ik ben het eens met het in diverse posts hierboven commentaar over de productie: dameskoortjes, teveel onnodige instrumenten, galm en zo.

Ter verdediging moet ik zeggen dat dit in die tijd erg vaak voorkwam. De gevestigde muziekindustrie wist zich niet zo goed raad met het fenomeen singer-songwriter. Men dacht: nummers zijn best goed, maar de zang is niet zo best, dus dit moeten we wat camoufleren of ondersteunen wil dit gaan verkopen. De debuterende artiest had (nog) niks te vertellen, en de platenmaatschappijen alles. Tja, en dan krijg je dit. Het gebeurde destijds veel, bij de een wat meer dan bij de ander. Luister maar eens naar de debuutalbums van Leonhard Cohen, Mickey Newbury, Randy Newman, Carole King of Jimmy Webb.

Maar wat de platenmaatschappijen wél hoorden, was hun kwaliteiten als schrijvers van geweldige songs. En dat bleek in het vervolg van hun carrière. Ze kregen meer invloed, en ontwikkelden zich naar een bij hun passende sound.

Zo ook dit debuut van Townes. Luister nog eens en probeer de toeters en bellen qua productie weg te denken. Wat overblijft is een werkelijk fantastische reeks songs. Het is inderdaad niet voor niets dat hijzelf later een zestal songs opnieuw opnam.

Enig minpuntje is het luchtige en verhalende Talkin' Karate Blues. Aan de andere kant vormt dit wellicht een goede onderbreking in deze reeks van prachtige, maar niet al te vrolijke songs. Wat een debuut! Dus ondanks de productie ...

Alle superlatieven schieten te kort bij het beschrijven van dit album. Als iemand ruim anderhalf uur het publiek zo kan boeien met alleen een gitaar, dan is er iets bijzonders aan de hand.

Townes' zangcapaciteit is beperkt, en zijn gitaarspel is vrij bescheiden. Maar zijn meesterschap zit in de kwaliteit van de songs.

Door zijn levenswandel en dientengevolge tragische vroege overlijden heeft hij geen grote bekendheid bereikt. Geheel onterecht, want als songsmid staat hij - naar mijn mening - in de moderne populaire muziek op eenzelfde hoogte als Bob Dylan.

Zoals gezegd is Live At The Old Quarter, Houston, Texas de standaard wat betreft de live-albums van Townes. En inderdaad: op Live at Union Chapel, London, England - van ruim 20 jaar later - valt het nodige aan te merken.

Townes' stem is na al die jaren van alcohol- en drugsverslaving fors achteruit gegaan. De meeste noten haalt hij niet meer en het is vaker praten dan zingen. En ook zijn gitaarspel is een heel stuk minder geworden.
Daar staat tegenover dat hij er in dit concert echt zin in heeft. En de paar nummers van zijn latere drie albums klinken in deze sobere versies toch aan dat zij moeiteloos tussen de oude klassiekers kunnen staan.

Gek genoeg merk ik, dat ik vaker naar dit album terug grijp dan naar Live At The Old Quarter, Houston, Texas, als ik zin heb in de live sfeer van Townes.

Tenslotte is mij nog iets vreemds opgevallen. De foto op de hoes is van een veel jongere Townes. De algemene vormgeving lijkt ook wel heel erg veel op 'Houston'. En hoewel ze op de hoes zeggen dat het een concert in London betreft, waag ik dit te betwijfelen. Want in reactie op het applaus na Mr. Mudd and Mr. Gold hoor je hem heel duidelijk "dankuwel, dankuwel" zeggen. In die jaren trad hij veel op in het clubcircuit in West-Europa, dus zou het mij niets verbazen als sommige nummers van elders zijn.

Het debuut van Townes had last van een door de platenmaatschappijen opgelegde overdadige productie, zoals bij zoveel in de late jaren zestig debuterende singer-songwriters.

Bij deze opvolger - en de hierna volgende topalbums van Townes - is dit gelukkig veel minder het geval. Een wat soberder instrumentatie en productie zorgt er voor dat de kwaliteit van de songs in de schijnwerpers komt te staan. En dat is terecht: wat een songsmid was die Townes toch. Het ene nummer is nog mooier dan het andere. Er staat geen mindere songs op.

Bij veel albums van Townes is dit het geval. Het lijkt zo gewoon, maar dat is het niet. Bij de een (bv Bob Dylan) leidt dit tot een grootse plek in de muziekgeschiedenis, bij de ander (Townes van Zandt) niet. Is dit vanwege een gebrek aan ambitie en een groot zwak voor de drank, of was er meer aan de hand?

Na het aan een matige productie lijdende, maar beloftevolle debuut leek Townes met het hierop volgende Our Mother The Mountain al snel zijn top bereikt te hebben.

Niet waar, dus. Met dit titelloze album wist hij zich zelfs nog te overtreffen. Alle 10 topnummers, die nagenoeg allemaal zeer regelmatig terugkeerden in zijn setlists.

En dan te weten dat hij dit belachelijk hoge niveau op zijn volgende 4 albums zo ongeveer weet aan te houden. Verbluffend eigenlijk, als ik er nu zo op terugkijk.

Ik heb het album inmiddels een aantal keren beluisterd. Lura geeft aan dat dit album een must is voor liefhebbers van artiesten als Dav(e)y Graham, Bert Jansch, John Martyn en Nick Drake. En daarmee slaat hij de spijker op de kop.

Over de muziek kan ik kort zijn: heel fijne composities (iets dat voor mij altijd zwaar telt) en fantastisch gitaarspel. Alleen zijn stem is een klein minpuntje. Die vind ik nét een tikkeltje te vlak en dat zorgt ervoor dat hij de emoties van de song en het gitaarspel niet helemaal op mij overgebracht krijgt.

Maar verder hoor je mij niet klagen. Ik zal dit album dan ook de komende tijd best wel weer een keer draaien.

Zo om de zoveel tijd wil ik eens iets opzetten waar ik goede zin van krijg. En dan komt Trini Lopez al snel bovendrijven. En zeker een paar keer per jaar, en dat al zo'n 50 jaar lang. Dat moet toch iets betekenen, nietwaar?

Dit is een leuke verzamelaar. Uiteraard de grote bekendste hits, zoals If I Had a Hammer en This Land Is Your Land. Maar de goede man had destijds wel vaker hits, zoals America en Lemon Tree. En veel plezier beleef ik aan zijn interpretaties van de vele latin-classics: Cuando Caliente el Sol, Besame Mucho, Cielito Lindo, Quizas, Quizas, Quizas, Amor.

En tenslotte natuurlijk zijn versie van La Bamba, enkele jaren na de originele hit van Ritchie Valens, en veel later nog gevolgd door die van Los Lobos. Alle drie versies vind ik fraai én waren grote hits.

Een enthousiaste recensie bracht mij ertoe om dit album te beluisteren. En ja, het is beslist muziek in mijn straatje. Ergens tussen country en rock, met traditionele instrumenten, maar ook af en toe jengelende gitaren.

Het geheel klinkt best lekker, er wordt prima gemusiceerd en ook de productie is oké. En toch mis ik iets. En na een tijdje wist ik het: de kwaliteit van de songs houdt niet over. Hier en daar wel een aardig nummer, maar over de hele linie blijft er toch niets 'hangen'.

Datzelfde heb ik bijvoorbeeld ook bij de albums van American Aquarium: wel af en toe een goede song, maar over de hele linie toch te min.

Het kan ook anders, zoals bij Dawes en The Wynntown Marshalls. Die maken eenzelfde muziek, maar hebben toch enkele (niet allemaal) albums gemaakt waarbij de kwaliteit van de songs over de hele linie sterk is.