Leuk! Weer eens een album van The Monochrome Set. Ik koesterde hun eerste twee albums, die ik tot op de dag van vandaag nog regelmatig beluister. Het inventieve, het frisse geluid, de typisch Britse quirkyness, mij kan dat nog altijd bekoren. Bij ieder nummer op die albums kwam je een verrassing tegen.

En juist dàt is nu verdwenen. Niet dat het slecht is, zeker niet. Het is een album dat gehoord mag worden. Bid's stem heeft zich een beetje omwikkeld in de richting van het theatrale, zo'n beetje in de hoek waar Bowie of Steve Harley klinken. Ook de songs zijn best oké.

Maar voor mij is de verrassing weg, het frisse en tegendraadse geluid verdwenen. Dus ga ik de eerste twee albums binnenkort weer eens een luisterbeurt geven.

Ik was zo'n oudere jongere, zoals Alicia hierboven zo treffend omschreef. In 1970 was ik 14, en pas nét via een verpletterende Jimi Hendrix de fantastische wereld van de pop- en rockmuziek aan het ontdekken. Ik had zo'n 20 single-tjes van mijn zakgeld gekocht. Erg onder de indruk van Question kocht ik die single ook, maar het was ook gelijk mijn laatste. Singles kosten namelijk destijds meestal zo'n 4,50 en bevatten 2 nummers. Albums kosten over het algemeen 20 gulden, en sommige midprice-albums 15 gulden. Omdat ik vrij goed kon rekenen besloot ik om door te sparen en albums te kopen. Het debuut van de Jimi Hendrix Experience was ook gelijk mijn 'LP-debuut'. Sindsdien ben ik - tot op de dag van vandaag - een echte album-verslaafde. Geen singles, geen playlists, en zelden een verzamelaar.

Maar nu weer on topic: Question heb ik al die jaren nog gekoesterd. Nou ja, de albumversie dan en niet de gekortwiekte singleversie. Maar het grootste deel van het album vond ik prachtig en zo ben ik de andere albums ook gaan beluisteren en waarderen. De albums uit de periode 1967-1972 ontlopen elkaar niet veel in kwaliteit. En dat is niet veel bands gegeven.

Ik ben een erg grote fan van de geiten. Maar wel wat minder van de eerste periode, waar ze met de Panasonic RX-FT500 werkten. Nou ja: het is niet zozeer "ze", maar meestal alleen John met gitaar. Dit is het laatste van die albums. Alleen voor het in 2020 uitgekomen Songs for Pierre Chuvin hebben e hem nog een keer van stal gehaald.

Toch ben ik All Hail West Texas in de loop van de tijd meer gaan waarderen. En dat komt omdat het songschrijverschap van John hier echt goed tot zijn recht komt. En ook extra boeiend is het feit dat je na vele jaren de rode draden in hun werk gaat zien.

Zo gaat het intense The Mess Inside over de eerste scheuren in een relatie. De hierop volgende echtscheiding staat centraal op het album Tallahassee, terwijl Get Lonely over de periode ná de scheiding gaat: de boosheid ebt weg, het verdriet en het gevoel van verlies vieren hier de boventoon.

Dit album de laatste week al heel vaak beluisterd. Thematisch sluit het aan bij Beat the Champ (boksen), Goths (gothic cultuur) en In League with Dragons (fantasy). Ditmaal is het thema de actiefilms uit de jaren '70 en '80. Dat lees je al af aan de songtitels, waar veel greep wordt over bloed, botten, lijden, gijzelingen, verband. Maar een blik op de albumhoes is ook al veelzeggend.

Zelf heb ik een voorkeur voor de albums met wat meer psychologische thema's, zoals puberwoede, echtscheidingen, de dood en relaties met ouders of met zieke vrienden. Maar allee, het oeuvre van de geiten is zo immens groot en van zo'n hoog niveau dat er voor iedereen wat te halen valt.

Je hoort mij dan ook niet klagen over dit album. Veel nummers hebben zich inmiddels in mijn hoofd genesteld. Tikkie minder dan de vorige drie reguliere albums (In League with Dragons, Getting into Knives en Dark in Here) maar toch weer een feest om naar te luisteren.

Fijn dat iemand weer eens de aandacht vestigt op dit fraaie album van de Geiten. Ik draai meestal het drietal In League with Dragons, Getting into Knives en deze Dark in Here achter elkaar. Niet door John Darnielle als trilogie bedoeld, maar door mij als zodanig ervaren, zeker qua sfeer.

Ben een grote fan van het werk van deze geiten. Het gekke is dat ik in hun imposante oeuvre een tweetal trilogieën ervaar: het trio Tallahassee, The Sunset Tree en Get Lonely horen voor mij bij elkaar, zowel qua thematiek als qua sound. Hetzelfde heb ik met het trio In League With Dragons, Getting Into Knives en Dark In Here. Dit keer niet qua thematiek, maar wel qua sound. Als ik er een draai volgen al snel de andere twee.

Nu dus weer Getting Into Knives weer een luisterbeurt gegeven. T.o.v. het vorige album zijn de teksten wat sterker en is de toon wat minder folky dan zijn voorganger.

Ben een grote fan van het werk van deze geiten. Het gekke is dat ik in hun imposante oeuvre een tweetal trilogieën ervaar: het trio Tallahassee, The Sunset Tree en Get Lonely horen voor mij bij elkaar, zowel qua thematiek als qua sound. Hetzelfde heb ik met het trio In League With Dragons, Getting Into Knives en Dark In Here. Dit keer niet qua thematiek, maar wel qua sound. Als ik er een draai volgen al snel de andere twee.

Dit album heeft slechts 3 posts en 19 stemmen. En dat is veel te weinig. Inhoudelijk heb ik niet meer zoveel toe te voegen aan wat hierboven al is geschreven. Maar wat een album!

Maanden lang wachten is beloond. Om maar gelijk met de deur het huis binnen te vallen: Jenny from Thebes is een prachtalbum, dat mij na een eerste luisterbeurt al dronken van geluk doet worden.

De geiten zijn de laatste jaren ongekend productief: waar ze voorheen zo om het andere jaar een album uitbrachten, doen ze dat de laatste 5 jaar ieder jaar. En naast het vijftal reguliere albums ook nog side-producties zoals Songs for Pierre Chuvin en The Jordan Lake Sessions - Volume 1 t/m 5 (!).

Maar met stijgen van de productiviteit (dat kunnen best meer artiesten/bands) is ook de kwaliteit gestegen. De 4 voorgaande reguliere albums (In League with Dragons, Getting Into Knives, Dark In Here & Bleed Out) heb ik allemaal moeten belonen met 5 sterren. Hoewel de laatste hiervoor een tijdje nodig had.

The Mountain Goats waren de eerste 10 jaar heel erg lo-fi bezig. En hoewel ik de bijzondere kwaliteit van John Darnielle's songs hier al herkende, begon mijn liefde voor de geiten met Tallahassee. De jaren 2002-2009 vormden voor mij hun eerste bloeiperiode.

De albums uit de jaren 2011-2017 zijn nog altijd best goed, maar toch iets minder dan daarvoor (jazeker, ik was toen al heel verwend).

Met In League with Dragons begon de tweede bloeiperiode, die nog altijd voortduurt. Op dit album kwam er voor het eerst een breder spectrum aan instrumenten aan bod. Ook kregen ze - mede daardoor - meer aandacht voor de productie. En dat kon mij heel erg bekoren. Met ieder volgend album groeiden ze hierin. Alleen Bleed Out wijkt hier iets van af omdat ze weer eens een wat steviger sound op dit album wilden.

Maar met Jenny From Thebes hebben ze de draad weer opgepakt. Wat een fraaie songs, wat een knappe strijk- en blaasarrangementen. Zelfs de zang van John Darnielle (die velen niet te pruimen vinden) wordt beter en gaat prima samen met een tweede, meestal vrouwelijke, stem.

Inhoudelijk is dit album een soort vervolg op All Hail West Texas uit 2002, en dan nu verpakt in een soort muzikale Griekse tragedie. Alle elementen, thema's en personen komen weer langs.

Ik heb het album nu al uren lang op staan, en het wordt het alleen maar beter. Ik durf nu al weer de volle mep uit te delen. Ik hoor graag van andere MusicMeter's dat ik er naast zit, want ik ben de laatste jaren wat de muziek van de geiten betreft volslagen kritiekloos geworden ...

Heel bijzonder: Vanaf 2007 best veel posts bij dit fraaie album van de geiten. Maar sinds mijn vorige post nu al 4 jaar lang geen enkele reactie. Wel sindsdien 14 beoordelingen, nieuw dan wel aangepast.

Ik weet het: The Mountain Goats kennen op dit forum maar een beperkt bereik. Aantal stemmen: bij de meeste albums slechts enkele tientallen. En qua posts loopt het de laatste jaren ook bepaald niet over.

Heeft wellicht te maken met de stem van John Darnielle. Die soms wat snerpende stem zal beslist menigeen tegenstaan. Maar mogelijk spelen de teksten ook een rol. John's teksten grenzen aan het literaire niveau. Iets wat we bijvoorbeeld ook zien bij Willy Vlautin van Richmond Fontaine (en daarna The Delines). Teksten van John en Willy gaan niet alleen ergens over, maar zijn ook erg beeldend. Maar ja, ik heb de indruk dat voor de meeste muziekliefhebbers de teksten geen, of slechts een kleine rol spelen.

Hoe het ook zij: jammer dat zovelen de prachtige muziek op dit album niet kennen.

Eergisteren verscheen deel 5 van The Jordan Lake Sessions. Die sessies zijn in de coronatijd ontstaan. Optreden was veelal niet mogelijk, en repeteren maar soms, afhankelijk van de coronabeperkingen. En dus had de band geen inkomsten. Daarom namen ze een setlist op video op en verkochten digitale kaartjes.

En dat liep best prima, en fans waardeerden de wat rommelig aandoende sfeer. Daarom besloten ze om die sessies als digitale download te verkopen. En dat was ook redelijk succesvol, reden waarom na Volumes 1 & 2, ook Volumes 3 & 4 verschenen. En nu dus Volume 5. dan stopt het omdat ze sinds dit jaar natuurlijk weer on the road zijn.

Delen 1 & 2 waren een beetje rommelig, maar ook best charmant. Ik kocht ze als steun aan mijn favoriete band. Datzelfde gold voor 3 & 4, hoewel ik die al kwalitatief een heel stuk beter vond. En dat laatste vind ik ook van dit deel 5. Heel leuk om bekende nummers nét even iets anders te horen.

Zojuist eerst Tallahassee beluisterd. En direct gevolg door deze The Sunset Tree.

En ik kan alleen maar herhalen wat ik zojuist bij Tallahassee schreef, maar dat heeft weinig zin.

Maar wat is dit toch een hartverscheurend album. Mag je hier écht geen 6 sterren geven?

Het album begint met wat elektronische klanken, daarna getokkel van een harp (!), dan wat strijkers en pas dàn volgen de drums en andere instrumenten van een rockband. Zit te wachten op de zang van John Darnielle, maar die volgt niet. Huh? En zo is het eerste instrumentale nummer van de geiten in hun imposante oeuvre geboren.

Kan het wel waarderen als bands eens iets anders proberen. Zo ook op dit album. Bevalt prima.

Maar inmiddels een keer of 30 beluisterd en nú valt het mij pas op: de bovengenoemde harp komt in een groot aantal songs aan bod. Zelfs op de wat steviger nummers. Bijzonder!

Weer eens beluisterd. En ja, het is een fijne plaat, maar toch een stukje minder dan hun fantastische albums uit de periode 2002-2009.

Omdat dit album een beetje ingeklemd zat tussen een aantal van de beste geiten-albums (Tallahassee, The Sunset Tree & Get Lonely) en ik hem destijds iets minder vond, draaide ik deze eigenlijk zelden. Daarom maar weer eens opgezet.

En nog altijd vind ik hetzelfde: niet dat het slecht is, zeker niet. Het is een fijn album, maar toch nog altijd iets minder dan de hierboven genoemde.

Al zeker 20 jaar niet meer gedraaid, dus werd het weer eens tijd. Wist niet wat ik kon verwachten. Zou het gedateerd klinken? Is de zang van met name Aaron nog zo goed als ik hem destijds vond? Zou het album hoorbaar last hebben van de typisch jaren tachtig sound, die ik zo vreselijk vind? Zijn de composities achteraf wel sterk genoeg?

Ik hoefde mij geen zorgen te maken: de antwoorden op mijn eigen vragen zijn achtereenvolgens nee, ja, nee en ja. Kortom: nog altijd een feest om naar te luisteren.

Krijg gelijk weer zin in Southern Nights van Allen Toussaint ...

Naar aanleiding van bovenstaande post dit album weer eens gedraaid. En dat viel me bijzonder mee.

Ik heb de Only Ones via dit album leren kennen. Daarna heb ik de drie reguliere albums gekocht en behoorlijk grijs gedraaid. En ondanks dat ik die albums nog altijd prima vind, geef ik toch graag de voorkeur aan deze voortreffelijke verzamelaar. Heerlijk om die hele trits topnummers van deze band te horen.

Zonde dat ze destijds al, en nu nog steeds, te weinig bekendheid hebben gekregen.

Ook al vind ik 4 studioalbums allemaal erg goed, toch draai ik veel vaker deze Hatful of Hollow, direct daarna gevolgd door The world Won't Listen.

Beetje gek, daar ik bij verreweg de meeste artiesten/bands de voorkeur geef aan de reguliere albums, en niet de verzamelaars. Maar ja: de uitzondering bevestigt de regel.

Met deze twee verzamelaars heb je naar mijn mening een geweldig totaal inzicht in de muziek van deze unieke band.

Weer eens beluisterd. Niets van zijn glans verloren. En hoe meer jaren verstrijken, hoe meer het opvalt welk een grote invloed The Smiths hebben gehad op de ontwikkeling van de rock- en popmuziek.

Eens, hoewel Stills’ Fontainebleau ook erg fraai is.

Gisteravond onderweg naar een etentje hoorde ik op de radio de single-versie van See Me, Feel Me. Daarom vandaag weer zin in Tommy. En dat was weer een fijne belevenis. Een lekker licht (in de positieve betekenis van het woord) stuk muziek.

Ben dus fan van deze Tommy, en nog meer van Quadrophenia. Maar de rest van hun oeuvre doet mij gek genoeg weinig. Live at Leeds vond ik als tiener opwindend, maar doet mij nu niets meer. De andere versies van Tommy ook niet. En zelfs het algemeen gelauwerde Who's Next vind ik vrij matig.

Ik was voor iemand een playlist aan het maken in de hoek van de americana, roots, countryfolk en countryrock. Daarvoor bladerde ik door mijn collectie en kwam zo veel artiesten/bands cq albums tegen die ik zo'n beetje vergeten was. dat zette mij aan om ze weer opnieuw te gaan luisteren.

Zo ook deze Big Ideas van The Wynntown Marshalls. En het album blijft nog altijd staan als een huis. Ik was (opnieuw dus) verrast. Wat zeg ik? Halfje erbij!

Ik ben de laatste tijd wat aan het struinen door het gedeelte van mijn muziekcollectie dat ik van het onvolprezen Bandcamp heb betrokken. Tja, en dan kom je al snel terecht bij artiesten die vaak in heel beperkte kring bekendheid genieten.

En soms nog minder dan dat, zoals de beide albums van Thisell. Maar 3 en 3 stemmen, waaronder die van mij. Dat is toch wel heel erg weinig. Zelfs de aanprijzingen van de toch veelgelezen erwinz hebben niet geleid tot veel reacties.

En dat is jammer. Want de muziek van Peter Thisell verdient meer. Het heeft weliswaar niet het geweldige niveau van land- en stijlgenoten zoals de geweldige albums The Lancaster Orchestra - The Lancaster Orchestra (2014) en Thomas Denver Jonsson - Barely Touching It (2005), maar is erg fijn om naar te luisteren, zeker in deze herfstige dagen.

Melancholie voert hier de boventoon. Viool, cello, steelgitaar en af en toe een accordeon bepalen de toon. Heerlijke albums!

Hoorde vanochtend Once I Was op de radio en dacht gelijk "al lang niet meer naar Tim geluisterd, een van mijn favoriete artiesten. Het wordt weer eens tijd". En koos voor Happy Sad.

En er blijkt niets veranderd. Nog altijd een fantastisch album, waar hij - komend vanuit de folk - langzaam richting de jazz gaat. Wat op zijn volgende album Blue Afternoon tot grote bloei zal komen.

Met name het veelvuldig gebruik van de vibrafoon kan mij (net zoals op zijn monumentale Dream Letter) erg bekoren. Zeker als daar een fraaie gitaarsolo doorheen gevlochten wordt.

Er blijken veel fans te zijn van Gypsy Woman. Dat geldt niet voor mij (in welke versie dan ook). Ik heb hetzelfde wat BoyOnHeavenHill zo treffend beschreef: ook ik wordt geleidelijk erg nerveus en krijg ook de kriebels. Jammer, want anders had dit album van mij de volle mep van 5 sterren gekregen.

Zo: al 14 jaar geen reactie meer! Ik vond het destijds ook een meesterwerk. Ik draaide hem dus erg vaak. Nu vind ik dit nog altijd een fijn album. Maar een meesterwerk? Nee, dat nu ook weer niet. Maar het was wel een heel fijne luisterbeurt.

Zojuist Eye Eye weer eens beluisterd. En daardoor zag ik dat ik dit album vorig jaar gemist heb.

Fijn om te horen dat ze weer terug zijn. De stem van Jason is minder 'dun' geworden, maar heeft blijkbaar ook geleden onder zijn alcoholverslaving. Beetje bibberig dus.

Maar de songs zijn wel weer prima. Ik schat het album qua niveau vooralsnog zo'n beetje hetzelfde in als hun debuutalbum en Ill Seen, Ill Sung.

Gisteren Something / Anything beluisterd. En ja, op de een of andere manier moet dan gelijk deze A Wizard / A True Star er achteraan. En voor de volledigheid straks ook nog Todd.

Die drie prachtalbums horen wat mij betreft bij elkaar, hoewel ze onderling toch flink verschillen. Ze laten een ontwikkeling zien van een artiest die (op de eerste van de drie) zijn talenten aan het ontdekken is, die op zijn tweede de algemeen geldende grenzen aan het overschrijden is om zo zijn eigen grenzen te ontdekken. En die op de laatste van die drie zijn uiteindelijke vorm vindt.

Niet dat ik ze dus in oplopende volgorde beter vind. Nee, wat mij betreft zijn ze kwalitatief gelijk en kan ik na al die jaren met veel plezier genieten van de artistieke ontwikkeling van deze (destijds pas 23-26(!) jarige) muzikant.

In 1972 leerde ik de muziek van multitalent Todd Rundgren kennen via dit meesterwerk. Ga maar na: Todd was tijdens de opnames pas 23 jaar. De eerste drie plaatkanten heeft hij helemaal alleen gedaan: het schrijven, het bespreken van alle (!) instrumenten, alle koortjes en de eindproductie. Even voor de jonge lezers: een computer bestond toen niet, alles ging - met meerdere sporen - op tape. En er kwam veel knip-en-plakwerk aan te pas. Kant 4 is met een band opgenomen en klinkt daardoor een tikkie rommeliger.

Hij liep met dit album al een beetje vooruit op zijn tijd. En zou met opvolgers A Wizard /A True Star en Todd nog verder op de tijdgeest vooruitlopen. Dat kwam zijn populariteit niet zo ten goede. Maar zorgde er wel voor dat zijn muziek nu, na vele tientallen jaren, nog altijd bij de tijd is.

Ik heb gisteren en vandaag de drie prachtalbums van Todd Rundgren uit de jaren '72-'74 achter elkaar beluisterd.

Die drie prachtalbums horen wat mij betreft bij elkaar, hoewel ze onderling toch flink verschillen. Ze laten een ontwikkeling zien van een artiest die (op de eerste van de drie) zijn talenten aan het ontdekken is, die op zijn tweede de algemeen geldende grenzen aan het overschrijden is om zo zijn eigen grenzen te ontdekken. En die op de laatste van die drie - deze Todd dus - zijn uiteindelijke vorm vindt.

Prachtalbum, waar allerlei uiterst verschillende muziekstijlen rustig naast elkaar kunnen bestaan en tóch een eenheid kunnen vormen. Wat een feest! Weet je wat? Ik ga deze morgen nog eens luisteren.

In 2016 was ik enthousiast over Closer, het debuutalbum van Tom Neven. Nu na acht jaar een opvolger is verschenen merkte ik dat ik Closer daarna een beetje vergeten ben. Dat is onterecht, dus zal ik hem eerstdaags weer eens een luisterbeurt geven.

Dit album klinkt ook weer prima. Heel fijne instrumentatie, en ik hoor graag af en toe een cello of viool. Over de kwaliteit van de songs durf ik nog weinig te zeggen. Dat blijkt pas na vele luisterbeurten. Wordt dus vervolgd ...

Blijft een heel vreemde eend in mijn muziekverzameling. Tom Newman was producer/engineer. Hij had in 1973 een grote rol bij de totstandkoming van Tubular Bells, evenals bij andere latere albums van Mike Oldfield. Mike was de beroerdste niet en speelt op dit album ook hier en daar een verdienstelijk (en herkenbaar) deuntje mee.

Het lijkt er op dat Tom met zijn ervaringen in de studio dacht "Wat kan ik hier nog meer mee doen?". Hij is gaan hobby-en en dat leverde dit merkwaardige album op. Het is een allegaartje aan ideeën, stijlen en vooral veel vreemde geluiden, zangpartijen en instrumenten. Mind you: het waren de jaren zeventig, een waar paradijs voor experimenteerdriften. Maar Tom's gefröbel heeft wél een leuk allegaartje opgeleverd, dat ik toch zeker één keer per jaar met heel veel plezier beluister.

Tenslotte is er nog iets vreemds aan de hand. Ik heb de bovenstaande volgorde 'in mijn hoofd' zitten, dat wil zeggen 1 t/m 12. Zo staan ze ook op de oorspronkelijke LP die ik in mijn bezit heb. Op Spotify staat een andere volgorde: eerst de nummers 7 t/m 12, en daarna 1 t/m 6, en dan de bonusnummers. Nu heb ik naast de LP ook de CD met de expanded versie. En daarop staat inderdaad de 'Spotify-versie'.

Nu ja, veel maakt het niet uit, hoewel ik de bonusnummers nooit meer beluister. Ze voegen niks toe en doen eerder afbreuk aan de totaalbeleving (hetgeen helaas bij de meeste expanded-versies met bonusnummers het geval is).

Verder hoor je mij niet klagen. Het is al een wonder dat Fine Old Tom destijds is uitgebracht. En het is een nog groter wonder dat het nu zelfs streaming te beluisteren is ...