Carrie Cleveland is een soulzangeres uit Oakland. Haar man Bill Cleveland is componist en tekstschrijver en stelde deze nummers voor haar samen. Uiteindelijk verscheen haar eerste en enige album ‘Looking up’ op hun eigen platenlabel Cleve. Echt bijzonder is het allemaal niet. Het budget zal ongetwijfeld klein zijn geweest, de instrumentatie klinkt erg eenvoudig, nummers zijn erg suf en de vocale kwaliteiten van Carrie Cleveland laten te wensen over. Het enige interessante stuk op dit album is (eventueel de instrumentale versie van) het funky ‘Take me to a disco’ met hier een daar een haast tangoachtige sfeer, dat is dan ook gelijk het geheime wapen op dit album, al moet ik erbij zeggen dat het niet echt een kraker is. Ook 'Love will set you free' kan ermee door, maar het mist rauwheid. Dit klinkt zo droog. Een ballad als ‘Take a moment’ had best mooi kunnen zijn, beetje in een deep soul stijl, maar dit klinkt voor geen meter. Erg goedkoop en vooral bij dit nummer valt op dat Carrie helemaal geen mooie stem heeft. Voor de rest een vergeetbaar album van een niet memorabele zangeres.

Doordat de grote hitmachine genaamd Motown niet alleen in de jaren zestig, maar tevens in de jaren zeventig grote successen bleef verwerven, zou je haast vergeten dat er nog veel meer moois uit het toen welvarende Detroit, Michigan zou komen. Neem bijvoorbeeld het werk dat is opgenomen op het Hot Wax-label en het Invictus-label, beide van ex-Motown medewerkers Holland-Dozier-Holland, en zo ook dit album van Chairmen of The Board. Vreemd genoeg wisten Holland-Dozier-Holland, ondanks hun talent voor het maken van hits, nooit hun -inmiddels- concurrerende label Motown te verslaan. Zowel op gebied van hitnoteringen als verkoopcijfersgewijs. Of het terecht is dat Motown alle roem vergaarde en Invictus in de schaduw stond en maar weinig bekendheid kreeg, valt te betwisten.

De leadzanger van Chairmen of the Board, General Johnson, werkte voorheen samen met Greg Perry, maar die werd met terugwerkende kracht voor dit album ingeruild door Jeffrey Bowen. De man van Bonnie Pointer (één van de Pointer Sisters), vulde de lege plek op en was verantwoordelijk voor de drastische wijziging qua geluid ten opzichte van het eerdere werk van Chairmen of the Board. Grappig is dat dit album fysiek het levenslicht zag ergens in 1974 terwijl het materiaal omstreeks 1972 al op de planken lag te vergaren. Dat terwijl Chairmen of the Board al geruime tijd waren vertrokken bij het label én naar het schijnt zelfs (al) uit elkaar waren om zich ergens in de jaren tachtig weer te hervormen, maar dan in een andere formatie. Het bleef echter bij optreden, nieuw materiaal is nooit verschenen.

Dat deze plaat door Jeffrey Bowen, Bernie Worrell, Eddie Hazel en co. later pas onder handen werd genomen zorgde voor het fraaie en een vernieuwend eindresultaat. Skin I’m in is zo’n album die van begin tot eind spannend blijft. Het echte pareltje wordt keurig voor het laatst bewaard. Finders keepers (losers weepers) is natuurlijk vaker gedaan (van wie de originele versie is, weet ik overigens niet), maar deze versie overtreft met gemak alle andere versies. Maar eigenlijk is alles mooi. Neem bijvoorbeeld de titeltrack, met een fantastische diepe groove en een evenzo fantastische songtekst. “It’s so hard to win, in the skin I’m in.” Dit soort statements werden toentertijd natuurlijk veel gemaakt door Afro-Amerikanen, maar dit was realiteit. Dit is wat er speelde! Uptempo nummers worden proper afgewisseld met hier en daar bescheiden en ingetogen ballads die nog doen denken aan de “oude” Chairmen of the Board, maar het zijn toch echt de bombastische nummers die staan als een huis.

Ondertussen valt het niet meer te betwisten: het is zeker niet terecht dat Motown alle roem vergaarde. Neem Skin I’m in maar als voorbeeld of maatstaf. En zeg nou zelf, die hoesfoto is toch ook prachtig?

De Vietnamoorlog was een bron van inspiratie voor het schrijven van teksten, daarvoor verwijs ik men graag door naar de Kent-compilatie A soldier’s sad story: Vietnam Through the Eyes of Black America 1966-73. Hoewel het een veel bezongen onderwerp is, heeft lang niet iedere uitvoerende de ervaringen waarover gezongen wordt in levende lijve meegemaakt. Deze obscure groep is een geval apart. De vier heren, allemaal soldaat van beroep, leerden elkaar kennen in Vietnam. Ze besloten om een kwartet te vormen, en brachten onder de naam Change of Pace een album uit. Een album dat hun verhaal vertelt.

De teksten zijn recht uit het hart gegrepen. Bring my buddies back is een eerbetoon aan hun vrienden uit Vietnam. Vrienden die het niet overleefd hebben, die hebben gestreden tot aan het laatste moment. De emotionele tekst is mooi, vooral omdat je weet dat het geen fictie was maar realiteit! ”Hey freedom, maybe you were right / Since I’ve been home, I prayed every night / Last night I dreamed of my buddies on the battlefield / Dear God, bring my buddies back / I can tell in their eye, they’re not afraid to die / I had a friend, who layed dying in the sun / For the lack of the doctors ,the final hours had come.”

Our forefathers is minstens net zo bijzonder als we het hebben over mooie songteksten. Ditmaal geen eerbetoon aan hun vrienden, maar aan -zoals de naam al zegt- hun voorvaderen die voor een betere toekomst hebben gestreden – net als zij. Tevens een lied van protest, met een soort boodschap als “make love, not war” of “het leven is al zo kort, laten we van iedere minuut genieten”. Ook hier liegt de tekst er niet om, en weet je te raken. “Father / You know, I’m sorry you couldn’t be here / To see all the good things we’re gonna do / And all the things that were done to you / We’re gonna make it better.”

De eerste twee nummers zijn wat mij betreft het meest bijzondere, alles wat volgt is echter ook mooi. When you look into the mirror gaat voor de afwisseling over liefde. Geen vrolijkheid overigens, want de heren zijn écht veel droevig daarvoor. ”Come home to me girl, only you can complete my world.” Het nummer People is (ook) weer een nummer van hoop en vrede dat perfect aansluit bij de hippie-mentaliteit van de vroege jaren ’70. “People let’s get together now / Don’t think about the bad things / Only about the good things.” Nog een sociaal getint nummer vinden we in de vorm van Blood’s much thicker than water; qua instrumentatie het fijnste nummer wat mij betreft: lekker funky en catchy. Het meest warme en positieve nummer is Yule tide love, geloof het of niet, maar het is een kerstnummer! Tekstueel is het en welkome afwisseling, aangezien dit een stuk minder beladen is dan al het voor-gaande. Afsluiter Hello darling is best anders dan het voorgaande en biedt een fijne mix van country en soul. Het nummer heeft een mooie, vrolijke melodielijn al is de songtekst (zoals eerder) beduidend minder vrolijk. Verder wil ik nog vermelden dat dit een werkelijk mooi, uniek en bijzonder document is!

Cult in zijn meest pure vorm.

Het verhaal van de in 1948 geboren Charles Brimmer uit New Orleans verschilt niet veel met die van andere (zwarte) soulzangers uit die tijd. Hij zong al van jongs af aan, en gebruikte zijn zangtalent om zijn studie te bekostigen. Na enkele jaren in de eind jaren ’60 en begin jaren ’70 wat losse singles bij diverse platenlabels te hebben uitgebracht, verscheen in 1975 dan eindelijk zijn debuut. Een jaar later volgde zijn tweede (en laatste) album, getiteld Soulman. Gebrek aan promotie weerhield Charles er van om door te breken, en kort na het verschijnen van dit album vertrok hij bij het Chelsea-label.

En tja, als je dit album beluisterd vraag je je toch sterk af waarom deze zanger niet meer succes had en/of wat meer lof krijgt voor zijn werk. Het staat bol van prachtige composities die door de minstens zo mooie instrumentatie erg warm zijn aangekleed. De opener I love her is al gelijk een mooi voorbeeld, een prachtige ballade die eigenlijk op veel fronten een tegenhanger is van de bekende klassieker If loving you is wrong (I don’t want to be right). Wanneer een nummer als Dedicating my life to you aan bod komt, dan is een vergelijking met Al Green onvermijdbaar. Toch staat Charles z’n mannetje, hij weet een behoorlijk clichématig nummer zo te brengen dat het nooit klef of te braaf wordt. Dat terwijl het eigenlijk een zwijmelnummer van de bovenste plank is. Twee mooie toevoegingen op dit album zijn covers: de prachtige southern soul ballads With you in mind en That’s how strong my love is (in een overigens gewijzigde tekst) laten een goede indruk achter en geven een prima beeld weer van hoe fantastisch deze zanger eigenlijk was. Maar dan eindigt het nog niet wat betreft mooie, imponerende nummers. I want to be your bread winner is één van mooiste liefdesliedjes ooit gemaakt. De vrouw in kwestie heeft het niet getroffen in de liefde; vorige partner haar achtergelaten met twee kinderen en ze is het vertrouwen in mannen helemaal kwijt. Hij zal haar (en haar kindere) bij staan, door dik en door dun, en tot zijn dood. Prachtige deep soul ballade! Your man’s gonna be in trouble is nog een noemenswaardig nummer. Het gaat om een mooie, redelijk aparte, afsluiter. De zomerse, jazzy sfeer in combinatie met minimalistische funk valt geheel buiten de stijl van de overige nummers, waardoor dit één van de mooiste stukken op het album is. De niet genoemde nummers zijn uptempo’s die ook de moeite waard zijn, maar het zijn voornamelijk de 'grote' ballads die dit zo’n prachtig album maken.

Er zouden nog een paar onsuccesvolle singles worden uitgebracht bij kleine, onafhankelijke platen-labels voordat het doek definitief viel voor Charles Brimmer als zanger. En wat er daarna met hem gebeurde? Niemand wist het. Tot 2006 dan! Amerika was in de ban van orkaan Katrina, die een groot gedeelte van New Orleans verwoestte, waarbij uiteindelijk 1836 mensen het leven lieten en de staat achterbleef met een schade van 81 miljard dollar. Nee, Charles Brimmer is nog springlevend hoor. Hij was één van de veertien mensen die gered werd uit de zwaar beschadigde woning van Fats Domino. Charles bleek getrouwd te zijn met zijn dochter, Andrea. Uiteindelijk verscheen hij in een korte nieuws bulletin van PBS News Hour waarin hij praatte over de ramp. Eigenlijk heel triest. Dan doel ik niet alleen op de ramp die hem en de inwoners van New Orleans getroffen heeft, maar vooral dat Charles eigenlijk ‘gewoon’ een Charles uit New Orleans was. Er werd geen woord besteed aan het feit dat dit toevallig gebeurd was bij ‘gewoon’ één van de beste en meest on(der)gewaardeerde soulzangers ooit.

Geboren en getogen in Nashville, Tennesse leerde Charles Sherell op jonge leeftijd al de fijne kneepjes van het vak. Als bassist werkte hij met Curtis Mayfield, Aretha Franklin en James Brown. Hij kwam uiteindelijk terecht in de band van James Brown voor een aantal jaren, maar in 1970 besloot hij de groep te verlaten vanwege financiele problemen. Niet veel later zou Maceo Parker die deel ook uitmaakte van diezelfde band verlaten om vervolgens beide hun eigen weg te gaan. Het werd een aantal jaren stil rondom Charles, maar in 1973-1974 zag de toekomst er weer een stuk rooskleuriger uit. De baas van Polydor (moeder platenmaatschappij van People) was Charles -die hij voor het eerst hoorde tijdens een repetitie toen hij nog in de band van James zat- na al die tijd niet vergeten. Zijn zoete en hoge stemgeluid kreeg nooit de erkenning die het verdiende, het werd dan ook tijd dat de wereld kennis ging maken met Sweet Charles Sherell. Zijn eerste album bracht hij ironisch genoeg uit bij het label van de Godfather of Soul zelf, James Brown.

In 1974 zag zijn debuutalbum For sweet people from Sweet Charles het levenslicht. Helaas voor Charles was het publiek niet zo gecharmeerd. Het album werd een behoorlijke flop en dat is ontzettend jammer. Dit is namelijk één van de mooiste, zwoelste soulalbums die er bestaat. Zo is het romatische Strangers in the night al gelijk een nummer om bij weg te dromen. Maar wegdromen bij het eerste nummer zou zonde zijn. Dan gaat de prachtige versie van Sam & Dave’s Soul man aan je voorbij! Hij zet het nummer geheel naar eigen hand, en hij doet het zo goed dat ik geneigd ben om te zeggen dat deze versie het origineel overtreft. Mede door de geweldige instrumentatie en -niet in de laatste plaats- Charles Sherell zelf. Een eerbetoon aan zijn grote liefde wordt met veel bezieling gezongen in Dedicated to the one I love waarbij je je haast gaat afvragen wie die gelukkige vrouw is. De geweldige ballad wordt afgewisseld met het funky I’ll never let you break my heart waarin we horen dat er met Charles niet te sollen valt ”If you play with fire you got to get burned (…) now I’ve got to be a cold blooded man”. In het nummer Why can’t I be treated like a man stelt Charles vragen waar nog steeds niet altijd antwoorden op te vinden zijn. Tekstueel sociaal getint met een haast gospelachtige sfeer. De nummers die volgen (zowel funky nummers als slowjams) zijn ook stuk voor stuk dik in orde. Zo is Yes it's you mijn favoriete nummer op dit album, en werd de hook van deze knaller later gesampled in het beste nummer van de Sugababes, namelijk No can do, al kwam ik daar pas jaren later achter.

Waarom dit album zo ondergewaardeerd is, is mij een raadsel. Het is zelfs schandalig dat dit album bij zo weinig mensen bekend is. Laidback funk, soul en vibes van latin die op subtiele wijze verwerkt worden in dit meesterlijke album… het is allemaal aanwezig! Er is zoveel moois te vinden op dit album dat ik het wel bestempelen als “droom plaat”. Ieder nummer is de moeite waard en het feit dat het merendeel van de nummers wordt ingeleid door een zwoele vrouwenstem zorgt naar mijn idee ook voor meerwaarde. Erg bijzonder voor een album uit die tijd! De uptempo’s worden op geweldige wijze afgewisseld met ballads waardoor je verlangt naar meer. Maar “meer” zouden we echter nooit krijgen, want hier eindigde het avontuur voor Charles als zanger. Als muzikant in hart en nieren is hij echter wel altijd doorgegaan met zijn grote liefde: de muziek.

Charlotte Perrelli genereerde vooral bekendheid als winnares van het Eurovisie Songfestival in 1999 met Take Me To Your Heaven. Negen jaar later mocht ze het nog een keer proberen met Hero, een oorwurm in de stijl van de toentertijd toch al jaren gedateerde eurodance, alleen bracht ze het er toen beduidend minder succesvol van af (ze eindigde op een magere achttiende plaats). Dit jaar wilde ze nogmaals namens Zweden afgevaardigd worden met The Girl, maar dat feest ging niet door. Ze wist niet door te dringen tot de finale, en ze wist tot overmaat van ramp zelfs de herkansingsronde niet te halen. Het matige resultaat van '08 waren de Zweden kennelijk niet vergeten. Terecht? Nee. Hoewel het nummer The Girl verre van origineel is, hoor alleen al 'ns die ABBA-invloeden (van Money Money Money), is het al met al toch wel weer een prima popliedje geworden. Een soort van clubtrack met 'n duidelijke Europese sound. Hij is in ieder geval een stuk leuker dan Euphoria; het lied dat Zweden dit jaar naar Baku zendt. Op dit mini-album staan trouwens nog een paar andere aangename vondsten, waaronder de andere clubtrack: Little Braveheart, die een wat meer internationalere sound uitdraagt. Hoewel Kate Ryan als gastartiest weinig toevoegt, is het wel het beste nummer dat Kate Ryan ooit in handen kreeg; normaal heeft ze altijd van die goedkoop klinkende nummers. De enige ballad Closing Circles is eveneens de moeite waard, en twee wat mindere, maar nog steeds bovengemiddeld goede nummers zijn Just Not Tonight een soort echo van Leona Lewis’ Bleeding Love en Any Love That Is Love. Verwacht niets hoogstaands, maar voor op de achtergrond is dit prima popmuziek uit Zweden.

Het gehele album is (inderdaad) wat aan de depressieve kant en het album heeft dan ook duidelijk blues invloeden. Op zich geen slecht album alhoewel een echte hit hier duidelijk ontbreekt. Positiviteit is een factor dat op dit album absoluut niet voorkomt, alle liedjes zijn treurig en droevig. Volgens mij is dit ook echt een periode dat Cher in een dip(je) zat.

Dat betekent overigens niet dat dit album minder genietbaar is. De teksten zijn ontroerend en de blues, frustration and misery is duidelijk terug te vinden in de stem van Cher. Ik vraag me alleen af wat de platenmaatschappij in dit album zag, eigenlijk is dit album natuurlijk niet commercieel genoeg voor het grote publiek omdat dit (ook voor 1973) geen toegankelijke popmuziek met een blues randje was/is. Een echte uitschieter op dit album kan ik niet noemen, maar ‘The man I love’ en ‘More than you know’ en ook eigenlijk ‘The man that got away’ zijn wel de aardigste bijdrages op dit album. De opvolger ‘Dark lady’ is echter stukken beter en is absoluut een van haar mooiste albums ooit.

Alweer een leuk album van Cher. Haar jaren ’70 werk (het eerste gedeelta althans) vind ik toch wel erg interessant. Ze heeft altijd popliedjes maar dan net met een ander randje, zo hebben de nummers op haar albums dan ook verschillende stijlen.

‘The way of love’ begint erg intgetogen en ontpopt zich halverwege tot een showbandachtig nummer en is gewoon een prima en droevig liedje. Het tweede nummer, de titeltrack, ‘Gypsies, tramps and thieves’ is het hoogtepunt, zo’n pakkend nummer met een leuke tekst en arrangement dat bijna veertig (!) jaar na dato gewoon nog erg leuk klinkt. Net zo leuk als die andere verhaalvertellende liedjes als ‘Dark lady’ en ‘Half-breed’. Zeker één van Cher’s leukste nummers ooit. ‘He’ll never know’ is wederom erg droevig, ingetogen maar toch enigszins bombastisch. ‘Fire and rain’ is een luchtig popliedje waar ook niets mis mee is en datzelfde geldt voor ‘When you found out where you’re goin’.

De cover ‘He ain’t heavy, he’s my brothers’ is na ‘Gypsies, tramps and thieves’ het tweede echte hoogtepunt op het album. Erg mooi gearrangeerd en met bezieling gezongen. ‘I hate to sleep alone’ weergeeft op de een of andere manier een echt 60s gevoel weer en valt wat buiten de rest van dit album maar vormt zeker een aangename afwisseling. ‘I’m in the middle’, ‘Touch and go’ en ‘One honest man’ zijn ook allemaal leuke popliedjes alhoewel het geen hoogvliegers zijn.

Het enige echte nummer dat echt geweldig is, is ‘Gypsies, tramps and thieves’. Alle andere nummers zijn gewoon leuk maar jammerlijk niet echt memorabel, alhoewel ‘He ain’t heavy, he’s my brothers’ daar wel een uitzondering op vormt. Op zich een best eenvoudig album met een minimale productie die van tijd tot tijd gewoon plezierig is om naar te luisteren.

Cher heeft zoveel materiaal uitgebracht dat ik de tel inmiddels alweer kwijt ben. Ik weet wel dat ik haar jaren ’70 werk beduidend beter vind dan alles van de jaren ’60 en jaren ’80 t/m nu. Dit album beschouw ik als een van de beste albums van Cher. Dit album valt natuurlijk onder de categorie popmuziek maar Cher neemt op veel nummers toch verschillende stijlen aan en dat maakt dit album zo interessant.

Het openingsnummer, ‘Train of thought’, is al lekker opzwepend en heeft zelfs en heeft zelfs lichte contemporary blues en rock ’n roll invloeden. Het tweede nummer ‘I saw a man and he danced with his wife’ is zelfs een beetje jazzy, easy listening, gemixt met een ballroomachtige sound. ‘Make the man love me’ vind ik prachtig, mooi pianowerk, mooi arrangement en het achtergrondkoortje zorgt ook voor meerwaarde behoorlijk soulful nummer. ‘Just what I’ve been looking for’ is minstens evenzo mooi, met hier en daar wat country invloeden.

De titeltrack ‘Dark lady’ is voor mij het absolute hoogtepunt. Prachtige tekst over -voornamelijk- een waarzegster en uiteraard past daar perfect die gypsy sound daar perfect bij. Ikzelf vind het een van de mooiste liedjes van Cher ooit, alhoewel ik betwijfel of menigeen daar hetzelfde over denkt. ‘Miss Subway Of 1952’ is wat showroom, wat kabaret, dat ervoor zorgt dat Cher weer een nieuwe richting opgaat binnen dit album. Zeker een opvallend nummer op dit album maar allerminst onaardig.

‘Dixie Girl’ is weer wat countryachtig en wederom een erg fijn nummer voorzien van een prachtige tekst. Net als bij het nummer ‘Dark lady’ wordt er weer een verhaaltje verteld. Dat vind ik vaak de leukste liedjes van Cher. Bij bijvoorbeeld ‘Gypsies, tramps & thieves’ en ‘Halfbreed’ die overigens niet op dit album staan, doet ze dat ook. ‘Rescue me’ is een welbekende cover (van Fontella Bass), deze heeft wat meer pit dan het origineel vind ik, en heeft weer een licht rock ’n roll- maar ook soulachtige sound. ‘What’ll I Do’ is weer een ingetogen nummer en heeft weer lichte big band, blues en country invloeden, wederom een aardige bijdrage. De afsluiter, ‘Apples don’t fall far from the tree’ is zelfs een beetje big band meets folkloristisch, een luchtig nummer en doet bij mij een zomergevoel opwekken.

Absoluut een van de mooiste albums van Cher. Weinig poespas en een simpele maar toch goede productie zorgen ervoor dat dit een zeer genietbaar album is van Cher. Ook de uithalen van Cher die op sommige nummers (niet van dit album dus!) soms irriteren zijn hier op z’n plaats.

Ja, ook dit is weer een aardig album van Cher. Net als een aantal andere albums van haar uit de jaren ’70 mag ook deze er zijn. Het opzwepende en mooie ‘Living in a house divided’ is een van de leukste liedjes van het album. Ook het rustige en droevig (klinkende) ‘I might as well stay Monday’ is niet slecht. ‘ (A) Song for you’, de Leon Russel cover, past prima tussen dit album en is dus goed uitgekozen. ‘Down down down’ heeft wat blues meets showband invloeden en vormt een mooie afwisseling op het vorige nummer.

‘Don’t try to close a rose’ is denk ik een van de meest hitlijst gerichte nummers van dit album (alhoewel ‘ie niet op single is verschenen). ‘The first time’ is ook een nummer dat qua genre niet in een hokje te stoppen valt; het is van alles wat en een van de meest bijzondere nummers van het album. ‘Let me down easy’, een luchtig jaren ’70 popliedje waar ook niets mis mee is ‘If I knew then’ mag er ook zijn. Het liedje ‘Don’t hide your love’ werd de tweede en laatste single van het album en werd geschreven door Neil Sedaka is ook een van de betere nummers van het album en tevens het pakkendste nummer van het album. De afsluiter is ook bijzonder, een popnummer met wat soul en funk invloeden en behoort samen met ‘Living in a house divided’ tot mijn favoriete nummer van ’t album.

Met een super hippe, über-coole groepsnaam - ik bedoel, we hebben het over 1976 - en een hoesfoto die je de wenkbrauwen doet fronzen, of de mijne tenminste, verwacht je op z’n minst een staaltje vette muziek. Er volgt dan ook een lichtelijke (lees: erg grote) teleurstelling wanneer blijkt dat Gangster Love best kut is. Het album is gevuld met veelal pre-disco nummers die, tot overmaat van ramp, soms ook nog eens mierzoet een glad zijn en in ballad-vorm worden gepresenteerd (On the Way en Got a Little Picture zijn twee van dat soort). Die jaren ’90 zwijmelballads zijn er niets bij! De composities zijn bijna allemaal saai - iets wat op zich al 'n hele knappe prestatie is voor albums met een dergelijk genre uit deze tijd; vaak is er altijd wel één (of meerdere) nummers te vinden die de moeite waard zijn, hier dus niet - en alsof dat nog niet erg genoeg is, gaan deze composities gepaard met doorsnee vocalen die op ieder nummer vrij banaal overkomen. Gangster Love wordt gewoon helemaal niet leuk - niet eens noemenswaardig. Daarmee is ‘ie zelfs niet geschikt om op de achtergrond aan te hebben staan. Nou ja, een klein lichtpuntje is het instrumentale Michigan Avenue. Het eerste - en enige - nummer zonder vocalen, iets wat in dit geval absoluut een verademing is, en het gaat gelukkig gepaard met het enige échte stukje funk naast Music for the People (in plaats van de verder alom aanwezige disco ten gehore te brengen). Music for the People funked ook best wel lekker hoor, maar het wordt moeiteloos om zeep geholpen door de toevoeging van slechte vocalen. O, en de Feel Like Makin’ Love cover? Mijden. Echt!

Ten opzichte van het Gangster Love album -dat een jaar later het levenslicht zag- is I Choose You toch alweer een stuk leuker. Een heel stuk leuker zelfs! Vooral de productie is best bijzonder aangepakt. Je krijgt afwisselend een soort van vroege, slowjamachtige nummers gepresenteerd (Your Self-Concious Mind en Don’t Be Gone bijvoorbeeld), iets wat voor die tijd nog ongehoord was; want de term “slowjam” bestond immers nog niet, die allemaal voorzien zijn van 'n groovende instrumentatie. Let wel: allen zijn pre-disco, soul en funk gerelateerd en dus niet in de trant van (de latere) R&B. Diezelfde instrumentatie wordt -ondanks dat alle instrumenten die normaliter voor een vol geluid zorgen aanwezig zijn; denk aan blazers en dergelijke- vrij bescheiden en dus ingetogen gehouden. Gangster Boogie is het enige vlotte nummer en vormt overigens een uitzondering hierop, maar aangezien deze voor het grootste gedeelte instrumentaal is, is dat geen probleem. De vocalen, die op het tweede album om één of andere reden helemaal niet mooi overkomen, vallen hier ook reuze mee. Ze zijn nog steeds niet onderscheidend of opmerkelijk, maar ze storen ook niet, vind ik. Dat is dus alweer mooi meegenomen. De enige storende factor op deze plaat is de ballad We’ve Been Together. De compositie is erg langdradig, de vocalen zijn hier vertrouwd vreselijk en de gladde sound is niet te harden. Gelukkig doen de meeste nummers van deze plaat de opmerkelijke doch mooie hoesfoto meer recht dan bij diens opvolger. 'n Kleine aanrader!

Toen Christina Aguilera in 2002 met Stripped aan kwam was ik als 11 jarig jochie echt zo’n fan van haar. Alle vijf singles waren fenomenaal goed, vooral als we het hebben voor 2002-2003. Ook de opvolger ‘Back to basics’ was vernieuwend en werd -heel begrijpelijk- erg goed ontvangen. En dan nu ‘Bionic’. Als ik op diverse internetfora kijk lees ik dat dit album alom wordt bekritiseerd vooral vanwege de onorginaliteit.

Over de nummers in willekeurige volgorde
De eerste single ‘Not myself tonight’ vind ik een redelijk nummer, het is erg eigentijds maar klinkt wellicht wat overgeproduceerd. Christina Aguilera gaf in een interview aan dat het nummer ‘Glam’ de allure zou hebben van ‘Vogue’ van Madonna, maar mijn inziens komt ze niet eens in de buurt van -het altijd nog geweldige- ‘Vogue’. Desondanks vind ik het wel een van de betere uptempo nummers van het album. ‘Prima donna’ vind ik wel een lekker nummer en het lijkt me ook een moeilijk nummer om te zingen, hoewel het een plat deuntje is laat Christina Aguilera toch zien dat ze in staat is om moeilijke nummers te zingen. ‘Sex for breakfast’ heeft wel een lekkere vibe op zich. ‘Birds of prey’ heeft echt een lekkere laid back beat en wordt rustig gebracht, prima nummer! En ‘I hate boys’ komt inderdaad ietwat kinderlijk over. 'Stronger than ever' en 'Monday morning' lijken de beste nummers van het album te zijn als je 't mij vraagt.

De beste nummers van het album:
- Birds of prey
- Stronger than ever (!)
- Lift me up
- All I need
- Glam
- You lost me
- My girls
- Not myself tonight
- Bionic
- Monday morning (misschien de beste uptempo track van ’t album?)

Inspiratieloos en dieptepunten vind ik:
- Woohoo
- Elastic love
- Desnudate
- Vanity
- Bobblehead (tering, wat is dit slecht!)

De vergelijkingen met Lady Gaga begrijp ik enigszins wel maar vergeet niet dat nummers in deze stijl sowieso erg ‘in’ zijn momenteel, Christina had ook met een ontzettend gedateerd album kunnen komen, maar daar koos ze niet voor. Hoewel ik Christina als zangeres nog steeds fantastisch vind mis ik -inderdaad- wel de orginaliteit en vind ik dat ze zichzelf te kort doet met een album als dit. Hopelijk is ze met haar volgende album weer ‘back to basics’. Als je een album in de stijl van Lady Gaga wilt maken moet je er wel voor zorgen dat je betere nummers hebt dan Gaga, vooral als je Christina Aguilera heet, maar dat is (helaas) niet het geval…

Aardig popalbum van Christina Aguilera, erg jaren '90 en ook erg gericht op de tieners van toen. Het beste nummer is verreweg 'Genie in a bottle', die ik nu nog steeds best leuk vind, het nummer heeft zo'n lekkere zomerse vibe! De rest van het album is best matig tot mediocore.

De beste nummers zijn ook verkozen tot single 'What a girl wants', 'I turn to you' en 'Come on over baby'. Het nummer 'Reflection' was de eerste single van Christina, die werd alleen uitgebracht in de Verenigde Staten en was de titelsong voor de Disney film 'Mulan'. Het nummer boekte niet het verwachtte succes, maar dat vind ik ook niet zo raar, vind het namelijk een beetje een zeiknummer.

Maar haar stem is waanzinnig goed, vooral als je erbij stilstaat dat ze toen maar 17 jaar oud was. 2,5* voor dit album. Hoewel Christina vocaal veel beter was, is en blijft dan Britney, was Britney's debuutplaat wel stukken beter!

Op zich is dit tweede album van Christina Milian niet slecht, er staan een aantal deuntjes in die erg fijn het gehoor liggen. Mijn bezwaar tegen dit album is dat het geen enkel outstanding nummer bevat die ik constant opnieuw wil beluisteren.

Het is erg veel van hetzelfde. Toch staan er geen missers op dit album, ik vind dat alle nummers zo'n beetje op hetzelfde niveau blijven steken. Dat zorgt ervoor dat ik met gemak dit album van begin tot eind kan (af)luisteren zonder dat het voor de nodige irritaties zorgt.

Maar nogmaals, er staat geen knaller op. Voor af en toe wel fijn maar je moet 'm met mate beluisteren.

De soul op dit album van Chuck Jackson is kant-en-klaar (dat wil zeggen dat het allemaal standaard is), maar op de een of andere manier klinkt de helft toch behoorlijk goed. Trough All Times teert met name op een aantal zeer pakkende refreinen, en dat is de kracht van 't album. Met zijn tamelijk zware (soul)stem kan hij het meeste met de nummers die qua instrumentatie een volle sound hebben. Iets wat mooi tot zijn uiting komt in Just a Little Tear, een nummer dat zo uit de Motown-stal had kunnen komen, of bij de stevige sound van I Can’t Break Away. Wanneer de instrumentatie wat rustiger wordt, zoals bijvoorbeeld bij het titelnummer, Through All Times, weet hij met zijn stem minder te overtuigen. De twee meest waardige ontdekkingen zijn overigens Slowely But Surely, met 'n prachtige tekst over een stervende liefde, en Maybe This Will Be the Morning die met zijn tekst – over het meest bezongen thema, de liefde, met een originele gedachtegang weet te brengen: ”Maybe this will be the morning when you tell me what I already know / Don’t let this be the morning / I’d rather share you than let you go / Some of some, is better than none”. De pakkendste / slimste refreinen zijn weggelegd voor twee andere nummers: Put a Little Love Away dat zich tijdens de refreinen ontpopt tot een soulnummer in zuidelijke stijl, en de andere is 't hele vrolijke Roller Coaster (“You go up, down, all around, on a cycle that’s never ending / You got on this train when you were born and the wheels just keep on spinning / Like a roller coaster keeps going faster, life’s gonna pass you.”). Zes leuke nummers, vijf van 'n wat mindere kwaliteit, maar uiteindelijk goed genoeg voor 'n ruime voldoende voor onze Chuck Jackson.

Zijn toenmalige vrouw had tijdens de release van 'Sixty minutes with Clarence Carter', drie van de mooiste southern soul albums ooit gemaakt bij het Fame-label. Clarence Carter had z'n contract bij Atlantic afgelost, en als "vrij man" nam hij zelf ook één LP op bij het geroemde label in Muscle Shoals.
Het werd niet echt een succes, maar dat geeft niet. Het is namelijk een prachtig album geworden dat qua stijl wat weg heeft van Candi Staton's albums. Je kunt dan ook horen dat hetzelfde team aan dit album heeft gewerkt. Tekstueel gaat het minder over zelfbewuste thema's (dan bij zijn vorige albums). Bij dit album staat het thema liefde namelijk meer centraal. Nog datzelfde jaar overigens, zou Candi van Clarence scheiden, het huwelijk tussen die twee was dan ook voor korte duur...
Clarence Carter lijkt zich op z'n gemak te voelen tijdens de opnames, en de algehele sfeer is dan ook lekker losjes. Geen meesterwerk in de southern soul scène, maar het mag er zeker zijn.

Clarence Reid is maakte in totaal drie albums onder zijn eigen naam en dat waren 'gewone' soulplaten. Bekender werd hij echter onder het pseudoniem Blowfly; onder deze naam maakte hij een soort van parodie platen -met vrijwel alleen maar seksuele thema's- die hij op zijn eigen platenlabel uitbracht. 'Running water' bracht hij echter uit op het Alston-label, het label van o.a. Betty Wright. Hoewel Clarence Reid misschien wel niet tot de belangrijkste soulzangers wordt berekend, wordt hij wel gezien als een hele goede tekstschrijver. Zo was hij mede-schrijver van 'Clean up woman' (Betty Wright), 'Rockin chair' (Gwen McCrae) en dit gehele album. 'Running water' is een mooie soulplaat met af en toe wat funk invloeden. Het merendeel van de nummers spreekt me aan; slechts een tweetal nummers vind ik minder. Jammer dat hij als soulzanger vrijwel onbekend is gebleven en als Blowfly meer bekendheid heeft verworven, op 'Running water' laat hij namelijk horen een hele degelijke soulzanger te zijn. Luister maar eens naar de ruim 8-minuut durende titeltrack of de overige tracks for that matter.

Strakke instrumentale funk en jazz grooves van dit kwartet uit Chicago. De drie covers van The Beatles (Hey Jude), Eddie Harris (Sham Time) en Jack McDuff (Theme from the Electric Surfbord) worden tot het maximale uitgerekt, en de arrangementen alsmede de instrumentatie worden nog veel complexer gemaakt dan dat de originele uitvoeringen al zijn. Voor een jaar als 1970 een vrij bijzonder album; het geëxperimenteer en het creëren van fusion was toen nog een zeldzaam verschijnsel. Daarmee is dit album toch wel een soort van mijlpaal, al krijgt hij die credits daarvoor - geloof ik - niet. Right On is het enige nummer dat voorzien is van vocalen, en de twee zangeressen die die vocalen voor hun rekening nemen zijn niet de minste: Judy Clay en Cissy Houston (de moeder van). Als het aan mij had gelegen hadden ze voor meerdere selecties vocalen mogen leveren, al is hun bijdrage op Right On miniem; de vocalen hebben hierin 'slechts' een bijrol. Hoewel dit niet het soort album is dat ik met regelmaat zou opzetten, daar is hij me net niet interessant genoeg voor, is ‘ie uiterst geschikt onder het genot van 'n drankje en bij het schijnen van de zon. Doin’ What We Wanna heeft van begin tot eind 'n zomerse feel.

Mwa, ik weet eigenlijk niet wat ik van deze CD moet vinden. Zo’n goede zangeres is ze namelijk niet, zo mooi zijn de teksten niet en ook de arrangementen vind ik ik niet bijzonder. Toch vind ik dit ook niet slecht. Als ik zie wat Nederlandstalige artiesten uitbrengen die tegenwoordig in de Single of Album Top 100 staan, dan vind ik dit zo slecht nog niet.

Het probleem zit ‘m denk ik vooral in het feit dat het beste nummer ook nog eens de bonustrack (de Frans Halsema cover) ‘Voor haar’ is. Verreweg het mooiste liedje dat je op deze CD zult vinden. Daardoor zou ik bijna de mening gaan vormen dat het overige materiaal maar matig is. Toch zijn nummers als ‘Sleur met jou’, ‘Angry Dutch girl in New York’ en ‘Het verhaal van Lynddie England’ ook best de moeite waard is.

Toch kan ik dit album geen voldoende geven, misschien moet ik dit album wat vaker beluisteren om ’t meer te gaan waarderen, of juist niet, misschien begint 'ie dan wel sneller te vervelen. Voorlopig laat ik het maar voor wat het is.

Claudia wie? ‘t Feit dat het album van Claudia Lennear na al die tijd nog niet op deze site stond, zegt genoeg over haar bekendheid. Of niet soms? Claudia is echter niet de minste naam denkbaar, en ze heeft een heuse staat van dienst, want als twee van de grootste rocklegenden ooit één van hun beste nummers over je schrijven - respectievelijk Mick Jagger & David Bowie - dan ben je zeker niet zomaar iemand. Naar verluid zijn Black Sugar als Lady Grinning Soul over de mysterieuze dame geschreven. Maar even terug naar ‘t begin. Claudia Lennear begon haar carrière als één van de vaste achtergrond-zangeressen van Ike & Tina Turner, ze maakte voor lange tijd deel uit van de Ikettes, maar in 1973 was de beurt aan haar om zichzelf te bewijzen als solist toen ze een album mocht maken voor Warner Bros.

Dat het team bij Warner Brothers in haar geloofde en dat kosten noch moeite werden gespaard, blijkt wel als je de imposante lijst ziet van muzikanten die op Phew meespelen of in een andere vorm een bijdrage leveren. Terwijl op de eerste zijde van de LP namen als Ry Cooder, folkzanger Ron Davies en Ian Samwell (producer) hun steentje bijdragen, werd de tweede zijde verzorgd door grote namen als Allen Toussaint (onder meer als producer) en Spooner Oldham. Het levert een opmerkelijk album op dat bestaat uit twee geheel verschillende repertoires (!), overigens bestaande uit veelal covers die ze geheel naar eigen hand zet. Op de oorspronkelijke a-kant staat vooral rhythm, blues en rock centraal. Zo werden de covers It Ain’t Easy en Sing with the Children geschreven door Ron Davies, al werd de laatstgenoemde gezongen door John Kay, en is Casey Jones ‘n cover van Furry Lewis. Sister Angela en Not At All werden als enige liedjes door Claudia zelf geschreven, en laat het duistere Sister Angela nou net het hoogtepunt op het album vormen. Het zal vast die aanjagende sfeer zijn die het hem doet.

De oorspronkelijke b-kant is echter gevuld met stevige, broeierige funk. Alle nummers werden al eens eerder opgenomen door tekstschrijver en producer Allen Toussaint, behalve What’d I Do Wrong - die werd indertijd aanvankelijk geschonken aan Betty Harris, maar Claudia Lennear doet deze versies nog eens dunnetjes over. Het bijzondere is dat het bijna lijkt alsof al deze nummers speciaal voor haar zijn geschreven, je krijgt niet bepaald het vermoeden dat ze, het team van Claudia, gewoon even snel een paar covers uitkozen voor haar om op te nemen. De nummers zijn op haar lijf geschreven en ze weet beide repertoires met overtuiging te brengen. Over haar lijf gesproken, een tijd na het verschijnen van dit album sierde ze een aantal pagina’s van de Playboy om vervolgens voorgoed uit de schijnwerpers te verdwijnen. Op het internet beweren diverse bronnen dat ze nog steeds springlevend en gezond is, ze heeft de showbusiness echter definitief de rug toegekeerd. Het verleden liet ze achter ergens in L.A.

Deze heren hadden er zin in. In 1969 werd Con Funk Shun opgericht en in 1973 zou dan eindelijk hun eerste album uitkomen. Niet The Memphis Sessions overigens, maar Organized. Dit album was dan wel gereed voor een release in 1973, maar het was fysiek pas verkrijgbaar in 1980. De zeven jaren die voorbij gingen, lag dit album dus gewoon te vergaren op de planken. Dat terwijl de heren alle liefde in dit album stopten. Ze brachten uren door in de studio van hun eerste producer Ted Sturges. Waarom het zo lang duurde dat dit album verkrijgbaar was, is onbekend gebleven.

Eind goed al goed zullen we maar zeggen, want het zou te jammer zijn geweest als dit op de planken was blijven liggen. Na een korte introductie genaamd Con Funk Shun vernoemd naar de naam van de band, volgt zeven minuten en vijftien seconden luisterplezier met het funky 7’15 Funk (do it for yourself). Geen bombastische funk maar vrij relaxte funk met een knipoog naar soul en jazz. Die knipoog wordt voortgezet op het hele album en het bevalt allemaal erg goed. Lonesome highway is misschien wel het pareltje op dit album met de meest heerlijke relaxte vibe, maar er is meer te vinden dat zeker noemenswaardig is. Neem bijvoorbeeld de Marvin Gaye cover You sure love to ball die in een vrij modern R&B-jasje is gestoken met daarnaast een easy listeningachtige sfeer. Met Another world word je daadwerkelijk meegesleept naar een andere wereld. Heerlijk dromerig nummer dat op zeer ontspannen wijze gezongen wordt. Het lekkerste uptempo nummer wordt overigens keurig voor het laatste bewaard. Discovery is onwijs swingend en groovy en het enige instrumentale nummer op deze plaat. Daarmee is het album alweer tot een einde gekomen, maar de meeste luisteraars zullen vast tot één conclusie komen: wat een discovery!

Als ik me niet vergis verlieten de heren niet lang na het opnemen van deze plaat Memphis en tekenden ze vervolgens bij major label Mercury. Echt veel succes hebben ze niet gekend, maar dat belette de heren er niet van een behoorlijk aantal albums op te nemen. Of ze met dezelfde liefde gemaakt zijn als dit album weet ik niet. Wat ik wel weet is dat dit een prima album is... jazzy, soulvol en funky tegelijk.

Haar werk onder het pseudoniem Vanessa vind ik niet om aan te horen("dizzy does it make me"). Dit album heeft echter zo z'n charme. Natuurlijk is dit niet 's Nederlands beste zangeres, verre van zelfs. Eenieder die dit album zal beluisteren, zal tot diezelfde conclusie komen. Maar ach, de puurheid van dit album, dat in z'n geheel is toegewijd aan haar scheiding met Hans Breukhoven, kan ik wel waarderen. Ik vind haar overigens sowieso een stijlvolle vrouw, dat terzijde.
Ik denk dat haar stem ook het beste tot z'n recht komt, bij het zingen van jazz. Meer jazz had dit album mogelijk niet kunnen worden, dus wat dat betreft is dit een geslaagd concept. Het opvallendste nummer is met afstand de 'Nobody's wife' cover. Het schijnt dat zelfs dat Anouk zelf het ook een mooie versie vindt, en we weten allemaal dat mevrouw T. normaal geen blad voor de mond neemt, dus dat zegt dan ook wel iets. Ook de U2-cover 'One' is opvallend. Ongeacht wat luisteraars ervan vinden, ze kunnen haar in ieder geval niet betichten van gebrek aan creativieit. Het nummer heeft gewoonweg een metamorfose ondergaan, en ach, het mag er best zijn hoor. Het Charlie Chaplin nummer 'Smile' is ook een mooi gekozen afsluiter voor deze plaat. Vooral de intieme en warme sfeer die dit album bezit, vind ik een groot pluspunt.
Een prima album voor op de zondagochtend, of voor in de avonduren. Haar -relatief- zachte stemgeluid heeft zeker een relaxte werking, en is daarmee geschikt om bij te loungen. Vooral erg aandoenlijk.

Ik heb laatst eens de plaat ‘Conny zingt Janis Ian’ beluisterd en dat viel nog niet eens zo tegen; vandaar dat ik dit album ook maar even heb beluisterd. ‘Drie zomers lang’ vind ik een erg fijn luisterliedje, klinkt ook nog eens erg zomers terwijl de tekst toch niet eens zo heel vrolijk is.

‘In Den Haag is een laan’ vind ik ook een prachtig nummer. ‘Liefste’ ken(de) ik al van de ‘Conny zingt Janis Ian’plaat, maar hier stond ‘ie dus blijkbaar voor het eerst op. ‘Sjakie van de hoek’ is denk ik een van de bekendste nummers van Conny, ik kan dit nou niet echt een wereldnummer noemen maar zo af en toe is ‘ie wel redelijk. ‘Ik verspeel je’ is een mooi nummer vooral het intro met de piano vind ik erg mooi. ‘Dans met mij’ is wellicht een soort big band met hele lichte chanson invloeden; en daar hou ik wel van! ‘Zomeravond’ is ook zo’n vrolijk uptempo nummer dat ook wederom erg zomers klinkt.

‘Vandaag’ is zo’n melancholieke ballade, beetje cliché, zelf vind ik hem wat minder maar misschien groeit hij naar mate ik hem vaker beluister. ‘Mijn eerste liefde’, wederom een melancholieke ballade maar het klinkt niet onaardig. ‘De troost van je stem’ vind ik erg mooi, wederom erg mooi pianowerk en prachtige tekst dat bij mij erg binnenkomt, misschien is het nummer iets te laag voor Conny. ‘Ik wist het toch allang’ is ook weer een uptempo dat zorgt voor een aangename afwisseling na een aantal ballads dus komt op het juiste moment. ‘Want een uur is een dag, is een jaar’ vind ik een erg mooie afsluiter, wederom met prachtig pianowerk en dit nummer bereken ik misschien wel tot het beste nummer van het album.

Al met al een erg goed album boordevol met mooie luisterliedjes. ‘Sjakie van de hoek’, een van de signatures van Conny Vandenbos vind ik een van de minste nummers op dit album. Ik geloof dat ik binnenkort maar eens opzoek moet naar meerdere albums van Conny, want wat ik tot nu toe heb gehoord valt absoluut niet tegen…

Misschien ligt het aan mijn leeftijd, misschien ligt het aan mijn muziek smaak, maar ik vind het allemaal nét niet je van het. Over het algemeen is dit een prima album en qua tekst is het zeker niet tegenvallend.

Ze heeft een prachtige rustige en beheerste stem, maar soms ontbreekt die zang die ik graag had willen terug horen op dit album. Iets dat Dusty Springfield waanzinnig combineerde. Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb soms het gevoel dat Conny niet echt haar ziel en zaligheid in dit album stopt en dat te gemakkelijk denkt over de vertolking van deze bewerkingen van Janis Ian.

Desondanks kan ik dit wel redelijk waarderen. Vooral als ik kijk naar de Nederlandstalige albums die de laatste jaren zijn uitgebracht, alles is gericht om een zoveel mogelijk commercieel album af te leveren, en dat vind ik bij de Nederlandstalige luisterliederen albums van 'vroeger' totaal niet aan de orde.

Misschien groeit dit album nog wel als ik het vaker beluister. Voor mij staat er geen hoogtepunt op dit album, alhoewel ik 'Jaqueline', 'De nacht', en 'Kind je bent een ster' misschien wel de ietwat betere nummers vind van het album. Het laatstgenoemde nummer is voorzien van een tekst van Martine Bijl als ik me niet vergis.

Het probleem met een album als deze is dat de titeltrack zo goed is, dat de verwachtingen bij de overige nummers niet worden waargemaakt. ‘Gangsta’s paradise’ is natuurlijk een geweldig nummer, maar dat is niet alleen te danken aan Coolio. Stevie Wonder en de film Dangerous Minds dragen daar indirect ook aan bij, maar vooral het ene zinnetje van guest feature L.V. zal menigen altijd bijblijven. Op dit album staat wat mij betreft één nummer die zich verder ook nog redelijk kan meten aan de titeltrack en dat is ‘The revolution’, al is hij wel wat minder dan de grote hit-single.
Zoals gezegd, is het overige werk nog een stuk minder memorabel, maar er staan zeker nog een aantal nummers op die de moeite waard zijn. Zo zijn ‘Too hot’ (met een sample van het gelijknamige nummer van Kool & The Gang), ‘1,2,3,4 (Sumpin’ new)’ en ‘Cruisin’ (met een interpolatie van het gelijknamige nummer van Smokey Robinson) ook best leuk. Nummers als ‘Kinda high, kinda drunk’, ‘A thing going on’(voorzien van een interpolatie van ‘Me and mrs. Jones’ van Billy Paul), ‘Bright as the sun’ en ‘Smilin’ (met een sample van Sly & The Family Stone) mogen er ook zijn. Dat kan ook gezegd worden van het nummer ‘Is this me?’, het refrein van dit nummer wordt door dezelfde zanger (L.V.) gezongen als het refrein van de titeltrack. De niet genoemde tracks variëren van matig tot aardig.
En ach, echt slecht is dit album natuurlijk niet. De gebruikte samples (waarschijnlijk zitten er wel meer in dan ik noemde) passen ook prima tussen de nummers. Het materiaal laat soms te wensen over en Coolio is nou ook niet bepaald de beste rapper, maar de typische mid-jaren ’90 sfeer die dit album uitademt, maakt het een leuk album om van tijd tot tijd te beluisteren.

Ik denk dat we toch rustig kunnen spreken van één van de meest essentiële albums van de eighties. Naar mijn idee stukken beter dan hun debuut. Vooral vanwege de tamelijk volle productie. Hun debuut klonk ietwat goedkoop als je het mij vraagt, dat vind ik bij dit album niet het geval.
De openingsnummer is natuurlijk een instant classic geworden, en al gelijk mijn favoriete nummer op dit album. Er is echter meer moois te vinden. Neem bijvoorbeeld het prachtige, softe ‘Black money’ dat voorzien is van één van de mooiste teksten op dit album. Of wat te denken van de ballad ‘That’s the way’, ook een prima nummer dat ook al zo’n mooie tekst heeft. Het album wordt weer wat meer catchy met een nummer als ‘Church of the poison mind’, een leuk swingend nummer dat voorzien is van een Motown-sausje. Verder hebben ‘Miss me blind’ en het typische jaren ’80 ‘Mister man’ ook wel z’n charme. ‘Storm keeper’ vind ik ook een mooi nummer trouwens, zit wel een lekkere melodielijn in dat nummer. De ingetogen afsluiter ‘Victim’ vind ik ook wel te pruimen.
Ik denk dat dit het beste album is van Culture Club en diens frontman gender bender Boy George. Maaaaaaaar, Boy George’s toenmalige partner had het beste jaren ’80 album in zijn soort. Helaas werd het album waar ik op doel een gigantische flop en wordt dat album ook nu nog zwaar onderbelicht, en dat is geheel onterecht. Want dat album overstijgt zelfs het niveau van deze plaat!
Tot slot wil ik toch nog even vermelden dat ik het huidige gemiddelde van 2,94 wel erg laag vind eigenlijk, waarom ik dat vind, heb ik opgeschreven in de allereerste regel.

Met vijf miljoen verkochte exemplaren in een jaar kun je denk ik wel spreken van een regelrecht succes. Nou staan verkoopcijfers niet altijd garant voor kwaliteit, kijk bijvoorbeeld maar eens naar het huidige gemiddelde van 2,56. En tja, een echt goed album kan ik dit zelf ook niet noemen al is dit zeker geen slechte plaat. Het album dat hierna werd uitgebracht vind ik dan ook beter dan dit debuut van Culture Club, maar voor een debuutalbum mag hij er best zijn.
Toch is dit naar mijn idee wel een typerend album voor de jaren ’80. De grootste hit ‘Do you really want to hurt me’ is gelijk mijn favoriete nummer op dit album. ‘You know I’m not crazy’ met het Caribische sfeertje mag er ook wel zijn, en datzelfde verhaal geldt voor ‘I’m afraid of me’ en ‘I’ll tumble 4 ya’. Vooral de laatstgenoemde vind ik instrumentaal gezien het best ingespeelde nummer van het album. Verder vind ik ‘Love twist’ ook nog wel een aardige bijdrage, op zich best een leuk popliedje met hier en daar een vleugje ska en new wave. Ik vind overigens dat geen enkel nummer écht slecht is.
Over het algemeen zijn platen uit de eighties niet echt mijn ding, maar een ongecompliceerd album als deze is van tijd tot tijd zeker aangenaam om eens te beluisteren. Het verbaast me trouwens dat het album tot nu toe nog geen 0,5 of een 1,0 heeft gekregen, je zou verwachten dat er sowieso wel één iemand zou zijn die een afkeer heeft tegen deze muziek. Dat valt me dan nog enigszins mee.

Er zijn dan ook heel weinig artiesten die alleen maar albums op constant hoog niveau hebben gemaakt (voor zover die artiesten überhaupt al bestaan). Bovendien is het niet zo raar dat dit album heel anders is dan zijn werk uit de begin jaren ’70. Als artiest stond je grofweg toch voor een keuze: of met de trend (disco) meegaan of stoppen. Een album als ‘Curtis’ of ‘Roots’ was in 1979 simpelweg gedoemd om te mislukken. Soul had zijn hoogtijdagen immers beleefd.
‘Heartbeat’ werd echter geen succes voor Curtis, wellicht omdat er gewoon betere albums in dat genre waren uitgebracht op dat moment. Het album voelt ook een beetje verloren aan, Curtis is niet meer op zijn best en kennelijk had hij ook niet meer heel veel inspiratie, getuige het feit dat de helft van de nummers van de hand van Bunny Sigler zijn (terwijl ieder album van hem -dat dus voor deze werd uitgebracht m.u.v. ‘Do it all night’- allemaal eigen stukken betreft).
Naar mijn idee leek Curtis ook helemaal niet bezig te zijn met het maken van een (eventueel) meesterwerk. Dat is het dus ook niet geworden, maar om dit nou een 0,5* te geven vind ik wel overdreven. Curtis zou overigens later weer meer richting funk en soul gaan. Dit album bevat alleen maar -voor die tijd- eigentijdse soulballads (geen hoogstandjes overigens) en disconummers, dus je mist niet veel als je dit album aan je voorbij laat gaan. Vooralsnog is dit niet slecht te noemen.

Hoewel dit album erg veel van hetzelfde is, blijft het aangenaam om van begin tot het eind naar dit album te luisteren. Voor een dance album is dit een behoorlijk goed album in z’n soort, om nog maar te zwijgen over Cyndi die bijna 55 jaar oud was ten tijde van de release van dit album. Cyndi introduceert ons tot een nieuwe stijl: dance. Het album staat boordevol met stevige dancetracks en pakkende teksten.

‘Into the nightlife’, ‘Lyfe’, ‘Give it up’ en ‘Same ol’ (fucking) story’ maar ook ‘Raging storm’ zijn erg eigentijds en laat zien dat Cyndi ook het dance genre prima aankan, maar dit zijn slechts enkele voorbeelden. Op een nummer als ‘Echo’, wat overigens ook een leuk lied is, laat ze zien dat ze helaas vocaal gezien niet meer op en top is, maar dat is haar vergeven. Hoogtepunt voor mij is denk ik ‘Grab a hold’. Zoals ik al aangaf in het begin is dit album erg veel van hetzelfde, iets dat in dit geval positief is. Er staat namelijk geen enkele misser op dit album en alle nummers blijven op gelijkwaardig niveau.

Er zijn tegenwoordig veel huppelgevalletjes die hit na hit scoren in het dance genre, maar al die jonkies kunnen een voorbeeld nemen aan dit album van Cyndi dat rijk gevuld is met floorfillers. Ik kan me voorstellen dat een album als deze het ontzettend goed zou doen in clubs want dit album zou in z’n geheel zeker niet misstaan als plaat voor (op) de dansvloer.

Een modern album met een retro sound.

Daar waar Cyndi ons verastte bij haar vorige album om voor een compleet nieuwe dancesound te kiezen, is dit album, zoals de naam al doet vermoeden, blues, soul en R&B. Met namen als Ann Peebles (bekend van I can’t stand the rain) en Allen Toussaint mag je nogal wat verwachten, en ja, Cyndi maakt die verwachtingen waar. Dit albums is in de Verenigde States overigens haar grootste succes geworden sinds ‘True colours’ uit 1986 en terecht!

De creativiteit en diversiteit van Cyndi Lauper lijkt maar niet op te houden. Van Cyndi zou je nou niet bepaald verwachten dat ze een soulvolle stem bezit, vooraf was ik dan ook erg sceptisch over dit album. Tot mijn grote verassing blijk ik er flink naast te zitten, ik geloof niet dat haar stem ooit zo mooi bij een genre heeft gepast als deze.

De muziek klinkt authentiek, er is gebruik gemaakt van niet al te veel instrumenten en de productie is zo minimaal mogelijk gehouden. Oude tijden herleven bij dit album dat je terug laat denken aan de sixties en seventies. Een geslaagd experiment met prachtige nummers als ‘Shattered dreams’, ‘Romance in the dark’, ‘How can you get?’ en ‘Don’t cry no more’ (wat een ritme!) en uiteraard de cover die ze samen met Ann Peebles opnam (ook niets dan lof voor Ann's aandeel in dit nummer). Ik kies maar een aantal willekeurige nummers uit omdat alle nummers ontzettend goed zijn. Ik verwacht dat dit album in Nederland geen potten zal gaan breken, al hoop ik van wel natuurlijk.

Ik schreef een aantal dagen geleden dat het nieuwe country/soulalbum van Sheryl Crow de grootste verassing was van 2010 en van de afgelopen jaren; daar voeg ik vanaf vandaag deze titel bij! Ook dit album is tot in detail verzorgt en de originele sound is werkelijk geslaagd. Persoonlijk zie ik dit als het beste album van Cyndi tot op heden.

Cyndi en blues/soul, wat een perfecte combinatie!

Je vermoedt misschien vanwege ‘Girls just wanna have fun’ dat dit album alleen voor meiden is, maar dit album is gewoon voor iedereen fun. De opener ‘Money changes everything’ is uiteraard erg toepasselijk, als albumopener is het ook erg fijn en het instrumentale gedeelte (met de mondharmonica en de drums) maakt het nummer af, het nummer is qua stijl (niet qua tekst overigens) een leuke voorloper is van haar bekendste nummer, ‘Girls just wanna have fun’. Dat nummer is natuurlijk best cheesy en campy geworden, maar laten we eerlijk zijn, het swingt de pan uit en bij dit nummer zijn het niet alleen de girls die fun willen hebben, ook ik wel wat fun als ik dit nummer hoor.

‘When you were mine’ weergeeft ook echt typisch dat jaren ’80 gevoel, desondanks een aardig nummer. ‘Time after time’ blijft natuurlijk een erg mooi nummer (ik heb ook een vertaling van het nummer ‘Verloren tijd’ door Maggie MacNeal, die overigens ook erg aardig is) – tekst en nummer zijn perfect en zijn qua sfeer wel het tegenovergestelde van ‘Girls just wanna have fun’, dat maakt dit album ook zo boeiend. ‘She bop’ is ook weer zó 80s met die synthersizer(s) maar erg danceable. Een nummer als ‘All through the night’ borduurt daar even op voort maar is misschien nog wel iets beter dan het vorige nummer.

‘Witness’ valt een beetje buiten dit album, het heeft een reggae vibe en staat dus ietwat in contrast met de vorige nummers, maar het toont wel aan dat veelzijdigheid op dit album absoluut niet ontbreekt. Zodra de drums wat heavier worden, wordt het nummer wel wat beter maar desondanks blijft het een tamelijk vergeetbaar liedje. ‘I’ll kiss you’ haalt ook echt weer het jaren ’80 gevoel naar boven maar is ook niet zo memorabel alhoewel die beats natuurlijk wel grappig klinken. Van ‘He’s so unusual’ had ze best wel een wat langer nummer mogen maken, het is ademt een kabaret sfeer en is dus weer iets totaal anders als de andere nummers, alhoewel je dit eigenlijk niet mag rekenen als volwaardig nummer. ‘Yeah yeah’ keert weer een beetje terug naar het begin van het album maar helaas eindigt het album daar dan ook (als je ten minste niet de bonustracks hebt), alleen dat gemekker irriteert soms een beetje tussen de nummers.

Grappig zijn de vergelijkingen die met Madonna werden gemaakt, zowel Cyndi als Madge brachten hun eerste album in 1983 uit en beiden hadden ze hun eigen stijl (die op sommige aspecten erg veel op elkaar leek). Cyndi’s debuut is natuurlijk beter dan die van Madonna. Helaas ownde Madonna Cyndi in de daarop volgende jaren echt hard en heeft Cyndi het succes en kwaliteit van dit album niet meer weten te evenaren. Alhoewel, haar nieuwe album ‘Memphis blues’ vind ik misschien nog wel wat beter dan dit album(!).

En ach, voor een jaren ’80 plaat is ‘ie natuurlijk echt uitgegroeid tot een vintage album. Het is en blijft fun om -van tijd tot tijd- naar deze plaat te luisteren.