Signify markeert het kantelpunt waar Porcupine Tree van psychedelische muziek meer richting 'to-the-point' progressieve rock gaat. Het is gelijkertijd ook het eerste bandalbum onder de naam Porcupine Tree, ook al heeft de band tijdens de opnames van dit album nauwelijks samen in de studio gezeten.

Het album mist nog een beetje de focus van het latere werk van de band. Goede nummers worden afgewisseld met instrumentale fragmenten en soundscapes die de aandacht van de luisteraar doen verslappen. Met The Sleep Of No Dreaming en Sever staan er echter enkele parels op dit album.

Score: 79/100

1. The Sky Moves Sideways (80/100)
2. Up The Downstairs (78/100)
3. Signify (74/100)
4. On The Sunday Of Live (70/100)
5. Voyage 34 (65/100)

De transformatie die met Signify is ingezet wordt verder vervolmaakt op Stupid Dream. De lang uitgesponnen psychedelische passages van eerder werk blijft nagenoeg achterwege en Steven Wilson leert de kunst te beheersten van het meer zeggen in minder tijd. Hoogtepunten voor mij zijn Even Less en Don’t Hate Me.

Score: 86/100

Deze CD kocht ik indertijd samen met Signify nadat ik via Lightbulb Sun en In Absentia kennismaakte met Porcupine tree. Dit album was aanvankelijk een behoorlijke tegenvaller en heeft lang stof gevangen in mijn CD-kast.

In de loop der tijd ben ik het album toch steeds meer gaan waarderen, al mist het toch nog veel van de kwaliteiten van de latere PT-albums. Hier kabbelt het titelnummer (met name Phase Two) soms teveel voort zonder spanningsboog. Hoogtepunt is naar mijn mening de bonustrack Stars Die, die op de vinylversie gewoon op kant B tussen de andere nummers staat.

Score: 80/100

1. The Sky Moves Sideways (80/10
2. Up The Downstairs (78/100)
3. On The Sunday Of Live (70/100)
4. Voyage 34 (65/100)

Dit album is een stuk consistenter dan On The Sunday Of Life. Ook hier zijn de nummers nog een stuk rustiger en symfonischer dan het latere werk. Wat dat betreft laat het album zich meer vergelijken met het eerste soloalbum van Steven Wilson.

Een prachtig sfeervol album dat mooi geproduceerd is en lekker weg luistert, zonder grote uitschieters.

Score: 78/100

1. Up The Downstairs
2. On The Sunday Of Life
3. Voyage 34

Een bijzonder album, of tussendoortje, van Steven Wilson. Aanvankelijk kon ik helemaal niets met dit album vol soundscapes, maar gaandeweg ben ik het album toch beter gaan waarderen, en dan vooral Phase 1 en 2. Bij deel 3 en 4 is de koek toch wel een beetje op en mijn aandacht weg.

Duidelijk het minste album in de discografie van Porcupine Tree, maar desondanks kent het z'n charme.

60/100

Ik kwam dit album in veel jaarlijstjes van 2017 tegen en aangezien ik de LP voor een habbekrats tegenkwam, heb ik deze maar meegenomen. Prima investering, is de conclusie na twee luisterbeurten. Prima old-school heavy metal, die het meer moet hebben van de energieke en speltechnisch uitstekende uitvoering dan van originaliteit. De productie is rauw en past uitstekend bij de muziek, al klinkt de plaat ietwat schel.

Erg lekker!

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Een speelduur van 74 minuten is gewoon teveel voor een album in dit genre. The Host is bij vlagen een sterk album hoor, vooral in het eerste deel met sterke nummers als The Sacrament en het epische One Last Kiss. Zo halverwege komt de klad er een beetje in en wordt het uitluisteren van dit album een klusje. Jammer, want met een flinke snoeischaar zit hier een erg sterk album in van zo'n 40 minuten.

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

IJsland staat niet bepaald bekend om power metal als exportproduct. Power Paladin wil daar ongetwijfeld verandering in brengt, maar op basis van wat ik op dit album hoor hebben ze mij nog niet voor zich gewonnen.

'Een goed cliché gaat langer mee', moeten de heren gedacht hebben. De negen nummers op dit album zitten er vol van en ik hoor niets dat me doet verrassen. Het refrein van Into The Forbidden Forest is zelfs een één-op-één kopie uit 'Twilight Of The Gods' van hun grote voorbeeld Helloween.

Met de uitvoering is weinig mis (al doet het refrein van There Can Be Only One me pijn aan de oren) en op een festivalweide zal zal Power Paladin ongetwijfeld op goedkeuring kunnen rekenen bij liefhebbers van het genre. Ik sla deze dan even over.

Mijn review op Zware Metalen

Nick Holleman was voor veel fans van Vicious Rumors de langgekoesterde hoop dat deze band nog eens de hoogtijdagen van wijlen Carl Alberts zou doen herbeleven. Live zong Nick klassieke nummers als Digital Dictator en Don’t Wait For Me alsof we achtentwintig jaar terug in de tijd gingen. Helaas bleek het studioalbum dat volgde niet zo sterk. Dat lag niet zozeer aan Nick, maar aan het matige songmateriaal. In 2017 besloot Nick zijn aandacht op Powerized te richten en verliet hij Vicious Rumors.

Nu is er dan het eerste volledige album The Mirror’s Eye. Op dit album laat Powerized symfonische powermetal horen die bol staat van de invloeden van Avantasia en Helloween. Opvallend is dat ook de stem van Nick op dit album erg doet denken aan de zangers van deze bands.

Na het onvermijdelijke intro gaat Powerized voortvarend van start met Where Worlds Meet The Eye. Snelle riffs, een kamerbreed tapijt van keyboards, rollende basdrums en de nodige tempowisselingen kenmerken het prima openingsnummer. Helaas zakt het niveau op de navolgende nummers wel. Nummers als For The Fallen en King Alas! klinken te fragmentarisch en hadden er baat bij gehad als de schaar iets minder werd gehanteerd. Met Satan’s Bat herpakt men zich gelukkig weer. Opvallend trouwens hoe hoog Nick hier met zijn stem komt.

Forever Roaming en Ire Of The Monster zijn vervolgens weer mindere nummers in aanloop naar twee powermetal-epossen, die beiden ruim boven de tien minuten klokken zonder een moment te vervelen, waarbij met name God Of This World een erg sterk nummer is.

The Mirror’s Eye is een prima album geworden dat door liefhebbers van Avantasia, Helloween en genregenoten gewaardeerd zal worden. Helaas zijn de composities niet over de gehele lengte even sterk, maar aan de uitvoering schort helemaal niets. Prima debuut!

Mijn review op Zware Metalen

Op de vraag of iemand de nieuwe CD van Powerwolf wilde recenseren bleef het lang angstvallig stil op de burelen van Zware Metalen. Ik moet bekennen dat ook ik niet direct warmliep voor deze recensie en dat ik de band alleen ken van een handvol festivaloptredens waarbij ik doorgaans – als ware het een pavlovreactie – naar de bar snel voor een biertje en ander vertier zoek. Dit keer echter probeer ik eens over mijn eerdere oordelen heen te stappen om de laatste worp van de band aan een luistersessie te onderwerpen.

Getuige het succes van de afgelopen twee albums in de verkoopcharts in Duitsland en Tsjechië weten de zelfverklaarde hogepriesters van de heavy metal steeds meer zieltjes voor zich te winnen. Om dit succes met The Sacrament Of Sin verder uit te breiden hebben de heren naar eigen zeggen hun kenmerkende geluid behouden en tegelijkertijd hun meest gedurfde en avontuurlijkste album tot nu toe opgenomen.


Tijdens openingsnummer Fire & Forgive – een strak door dubbele bassdrums voortgedreven powermetalnummer met een aanstekelijk en opzwepend refrein – lijkt het er vooral op dat de band op het nieuwste album de lijn van de vorige albums vooral doortrekt. Vanaf het navolgende Demons Are A Girl’s Best Friend gaat het gaspedaal echter consequent iets minder diep en volgen een aantal midtempo nummers waarbij vooral Incense & Iron opvalt door het krachtige refrein. Dit nummer zal het ongetwijfeld goed doen op de aankomende festivals. Met het sterke Where The Wild Wolves Have Gone volgt een heuse powermetalballad, een noviteit voor de band. Op de tweede helft van het album gaat het gemiddelde tempo langzaamaan weer terug naar vertrouwde Powerwolf-snelheden.

Op het eerste gehoor biedt Powerwolf met The Sacrament Of Sin weinig nieuws in vergelijking met het eerdere repertoire en is er van enig avontuur – op de eerder genoemde ballad na – geen sprake. Toch ligt het tempo over het algemeen iets lager dan gebruikelijk om meer ruimte voor dynamiek te geven binnen de nummers. Daarnaast heeft de band – na jarenlang met Frederik Nordström te hebben gewerkt – Jens Bogren als producer aangetrokken. Hij heeft dit album een iets gepolijster geluid meegegeven. Al met al geen schokkende veranderingen en fans van de band kunnen dit album dan ook gerust aanschaffen. Veel nieuwe fans zullen er wellicht niet mee gewonnen worden, maar ik zal dit album zeker vaker over de speakers laten galmen. En de volgende keer dat ik de band tegenkom op een festival stel ik mijn bezoek aan de bar uit om de band ook live een nieuwe kans te geven.

Waar veel hardrockbands in de jaren '90 proberen hun geluid opnieuw proberen uit te vinden, brengt Zakk Wylde met James LaMenzo en Brian Tichy gewoon een heerlijk onvervalst eerbetoon aan de jambands van de jaren '70. De chemie van het trio op dit album is werkelijk ongekend. Luister alleen al eens naar de solosectie van Losin' Your Mind.

Het songmateriaal is ook van grote klasse. Zakk strooit af en toe kwistig met geweldige riffs (Horse Called War, Toe'n The Line, Troubled Wine), maar speelt toch ook vooral in dienst van de geweldige nummers. Hij excelleert nog wel het meest op de nummers waar hij zijn hart uitstort, zoals Sweet Jesus, Found A Friend en het magistrale The Chosen One.

Samen met Book Of Shadows bevat Pride & Glory het beste materiaal dat Zakk Wylde heeft uitgebracht in zijn carrière. Al het materiaal dat hij daarna heeft uitgebracht doet me overtuigen dat die mening ook nooit meer zal veranderen.

Mijn review op Zware Metalen

Primitive Man is een Amerikaanse trio, opgericht in 2012 in Denver, Colorado. De muziek van deze heren kenmerkt zich door een verstikkende mix van funeral doom, black metal en noise. De kale en van franje ontdane uitvoering van hun muziek doet de naam van de band absoluut eer aan en met het debuutalbum Scorn (2013) en het krachtige Caustic (2017) wist de band de reputatie op te bouwen van een van de meest intense acts in het genre. Helaas maakten navolgende albums minder impact. Nu keert de band terug met Observance en naar eigen zeggen bouwt dit album voort op zijn typische duistere en nihilistische stijl, en reflecteert de plaat tegelijkertijd de groei en verdieping die de band heeft doorgemaakt sinds zijn oprichting.

Binnen het ultra-trage doomgenre voeren zorgvuldig, rond repetitieve riffs opgebouwde nummers vaak de boventoon en is de scheidslijn tussen aangrijpend sfeervol en hopeloos saai erg dun. Op het 68 minuten durende Observance balanceert Primitive Man regelmatig op deze scheidslijn. De geluidsmuur die de band optrekt, heeft op momenten het meeste weg van het sonische equivalent van een ondoordringbare, lange betonnen muur waarop graffiti af en toe voor een onderbreking van de grijze leegte zorgt. Dat maakt dat de zes nummers – Iron Sights is niet meer dan twee minuten geluidsbehang – met een gemiddelde duur boven de tien minuten vaak veel te lang duren om interessant te blijven. Soms werkt de formule van Primitive Man wel, zoals bij Natural Law en Social Contract waar de band de geluidsmuur van wat meer kleur voorziet.

Het is te weinig om de meubelen te redden. Over het geheel genomen is Observance langdradig en biedt de plaat te weinig om de luisteraar aan zich te binden en een blijvende indruk achter te laten.

Na Where Greater Men Have Fallen weer eens opgelegd te hebben, doe ik deze er gelijk even achteraan.

Na mijn enthousiasme over de voorganger heb ik dit album destijds in pre-order besteld. Ik herinner mij nog een lichte teleurstelling toen ik dit album voor het eerst oplegde en ook nu merk ik dat dit album niet dezelfde impact op mij heeft als Where Greater men Have Fallen.

Exile Amongst The Ruins mist de furie van de voorganger en de nummers zijn wat lichtvoetiger, voor zover dat begrip van toepassing kan zijn bij Primordial. To Hell Or The Hangman is een mooi hoogtepunt van dit album maar als geheel weet dit me niet zo te grijpen als de voorgangen. Dat heeft ook te maken met de productie, die wat krachteloos klinkt.

Ik dacht dat ik na twee albums wel klaar was met deze band (alleen Where Greater Men Have Fallen en Exile Amongst The Ruins stonden in mijn platenkast), maar toen ik de stem van Alan Averill op het machtige In Silent Grace van Winterfylleth hoorde, ben ik toch maar eens hun laatste worp gaan checken.

How It Ends is ten opzichte van het tegenvallende Exile... toch wel weer een stap in de goede richting. Het is lastig om de vinger te leggen op waar dat aan ligt, maar How It Ends heeft een energie die ik miste op het voorgaande album. Het wordt tijd de rest van de discografie eens te verkennen.

Binnenkort komt een nieuw album van Primordial uit, een mooi moment om terug te grijpen naar dit album. Where Greater Men Have Fallen is het eerste album dat ik van ze kocht.

Dit album is intens, episch en grandioos! De bezwerende en aangrijpende manier waarop Alan Averill zijn teksten declameert creëert een nauwelijks te onderdrukken behoeft om met gebalde vuisten je armen in de lucht te steken en mee te brullen. De voortdenderende riffs zitten vernuftig in elkaar en dankzij het transparante gitaargeluid komen de harmonieën en tegendraadse riffs prachtig samen. De ritmesectie drijft het geheel eenvoudig, doch doeltreffend aan.

Vier sterren is eigenlijk te weinig voor deze meesterlijke en meeslepende plaat. Ik gooi er een halfje bij.

Mijn review op Zware Metalen:
Prospekt maakt progressieve power metal met een flinke dosis neo-klassieke invloeden, dit alles in de stijl van bands als Symphony X, Shadow Gallery en vele andere bands in het genre. Qua originaliteit scoort dit album daarom niet bijster hoog. De uitvoering daarentegen, is bijzonder sterk en maakt dit album bijzonder aangenaam om naar te luisteren. De wat geknepen zang van Michael Morris is misschien niet ieders kopje thee, maar past uitstekend bij de muziek. Een strakke ritmesectie zet een solide fundering neer, waarover gitarist Lee Luland kwistig strooit met snelle riffs, loopjes en flitsende solo’s. Het geheel wordt door toetsenist Rox Capriotti vakkundig dichtgemetseld.

Naast de nodige muzikale krachtpatserij heeft Prospekt in de nummers gelukkig ook genoeg ruimte voor melodie en sterke refreinen. Dit maakt dat The Illuminated Sky over de gehele speelduur van 62 minuten een uitstekend luisterbaar album is geworden. Dat het niet altijd even origineel is, zie ik dan ook graag door de vingers.

Score: 83/100

Je kan het er niet mee eens zijn, prima. Maar de uitspraak is geenszins vreemd aangezien het een adequate weergave van mijn mening is.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dit keer een iets ingetogener geluid van Psychonaut. Mooi om te horen dat de band hun geluid blijft ontwikkelen en daardoor interessant blijft. Deze ontwikkeling zorgt dat dit album ook wat meer tijd nodig heeft om op waarde te schatten. Vooralsnog plaats ik deze nog niet op het niveau van de eerste twee platen van de band. Wellicht dat ik daar nog op terug kom.....

Score: 82/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Fijne split waarbij vooral de bijdrage van Psychonaut me erg kan bekoren. The Great Realisation is een erg sterk opgebouwde track. Het nummer van Sâver spreekt wat minder tot de verbeelding en komt pas in het tweede deel (Obscured By Aeons) tot leven.

Mijn review op Zware Metalen

In de jaren ’90 bracht de progressieve metalband Psychotic Waltz een viertal uitstekende albums uit, waarvan met name A Social Grave en Into The Everflow nog steeds gelden als bescheiden klassiekers in het genre. De navolgende albums zijn minder progressief van aard maar klinken, ondanks dat ze wat toegankelijker zijn, nog onmiskenbaar als Psychotic Waltz. Ondank de goede kritieken is de band de status van belofte nooit ontstegen en in 1997 stopte de band. Zanger Buddy Lackey ging als Devon Graves verder met Deadsoul Tribe, waarmee hij nog redelijke bekendheid verwierf. Gitarist Dan Rock had minder succes met zijn band Darkstar en datzelfde gold voor drummer Norm Leggio met Teabag.

In 2010 kwam de band weer bij elkaar in de originele bezetting voor een tour met Nevermore en Symphony X. Toen werd er ook al gesproken over een nieuw album dat in 2012 zou moeten uitkomen. Het heeft iets langer mogen duren maar nu komt dan eindelijk de langverwachte opvolger van Bleeding uit.

Wie had gehoopt dat de band op The God-Shaped Void teruggrijpt naar het geluid van de eerste twee albums, zal misschien teleurgesteld zijn. Het nieuwe album klinkt op het eerste gehoor eerder als de logische opvolger van Bleeding, een album dat voor een groot deel uit de pen van Devon Graves kwam en waarvan veel nummers eigenlijk voor Deadsoul Tribe bedoeld waren. Toch zijn de elementen die het geluid van de eerste twee album bepaalden, en dan doel ik met name op de prachtige tegendraadse melodieën en harmonieën die gitaristen Dan Rock en Brian McAlpin laten horen, wel degelijk aanwezig. Alleen gaat de band wat subtieler en evenwichtiger te werk dan in de vroege jaren ’90. En dat levert een prachtig album op!

Het sterke Devils And Angels opent dit album met veel grandeur en laat horen dat de band zich een modern jasje heeft aangemeten. Het nummer bouwt vooral op een sterk refrein waar Devon Graves laat horen dat zijn stem nog niets aan zeggingskracht heeft ingeboet. Op Stranded excelleren met name de gitaristen met een overvloed aan harmonieën en twinsolo’s. Back To Black klinkt agressief, donker en direct zoals we Psychotic Waltz nog niet eerder hoorden. Met All The Bad Men zakt het niveau even maar vanaf het machtige, meeslepende The Fallen is het volop genieten van dit album. Op de wat tragere melancholische nummers als deze is de band, en dan met name zanger Devon Graves, op zijn sterkst.

Het niveau van The Fallen wordt moeiteloos doorgetrokken op While The Spider Spins, waar in het tweede deel wederom een prachtige rol is weggelegd voor de gitaristen. Op Pull The String komt de invloed van Black Sabbath nog even voorbij als halverwege een tempoversnelling ingezet wordt die sterk doet denken aan Hand Of Doom.
Het ingetogen Demystified kent sterke overeenkomsten met I Remember van het debuut en is van een gelijke schoonheid, niet in de laatste plaats dankzij het prachtige dwarsfluitspel van Devon Graves. Na zoveel sterke nummer steekt Sisters Of The Dawn een beetje flets af, maar met In The Silence wordt het album waardig afgesloten. Psychotic Waltz is terug!

Score: 88/100

Wat een fijne verrassing, dit album! Ik kende deze band nog niet maar de lichte prog van deze band gaat er bij mijn in als zoete koek. Het ene moment klinkt de band luchtig en poppy om er op een onverwacht moment een stevige gitaarriff in te gooien.

Op sommige momenten doet de band me denken aan Blackfield maar ook de Pink Floyd-invloeden zijn nooit ver weg. Op de stevige momenten is er de affiniteit met hedendaagse progbands als Leprous en Caligula's Horse. De belangrijkste troef is de prachtige samenzang tussen Jon Courtney en Chloë Alper.

Dit album zal nog wel even in mijn CD-speler te vinden zijn.

Gladgestreken power/heavy metal volgens het boekje. Het nummer Fortress is nog wel aardig en valt in positieve zin op. Voor de rest is het weinig opzienbarende middle-of-the-road metal die verdienstelijk wordt gespeeld maar van alle originaliteit is gespeend. Het mierzoete Alliance doet het glazuur spontaan van je tanden springen en is wel het dieptepunt van het album.

De muziek zit inderdaad wel in de hoek van Evergrey en Kamelot, zoals Metal-D78 aangeeft. Echter vind ik het niveau van die bands toch behoorlijk hoger.