Het is een wat lastige plaat. Wat ik hier vooral merk is dat ik de stijl heel tof vind, maar de songs zelf niet heel boeiend. Undertow begint zodoende niet slecht, maar Tool maakt ook nog niet echt indruk. Pas vanaf Crawl Away gaat het echt de goede kant op en volgen enkele indrukwekkende composities. De agressie spat ervan af en dat is iets wat ik erg fijn vind. Misschien ligt het aan mijn voorkeuren, maar dat hoor ik in recente muziek nooit meer. Overall een fijne, naargeestige plaat. Jammer dat het laatste nummer vol krekels zit. Zit je toch zo tien minuten naar niets zit te luisteren. Zo'n typsich jaren negentig kwaaltje dat ik niet mis.

Tussenstand:
1. Opiate
2. Undertow

Haha, die associatie kwam ook direct bij me op. In het meeneuriën kwam het "tonight" automatisch mee.

Verder vind ik dit dan weer een best leuk album. Het heeft weer de flair van de eerste platen, maar niet de avontuurlijkheid qua symfo en prog. Die elementen mis ik hier nog steeds wel. Toch staan er met Magic Power, Allied Forces, Fight The Good en Ordinary Man toch wel echt goede nummers op dit album. In de tussentijd vind ik wel dat Emmett minder sterk is gaan zingen. De hoge noten worden er behoorlijk uit geperst. De complimenten zijn verder (weer) voor het aangename geluid. Ik kan me niet voorstellen dat deze muziek snel verveelt, al kan ik me wel goed voorstellen waarom Triumph hier nooit echt doorgebroken is. Triumph is een fijne hardrockband, maar er wordt net teveel binnen de lijntjes gekleurd.

Tussenstand:
1. Triumph
2. Allied Forces
3. Rock & Roll Machine
4. Just A Game
5. Progressions Of Power

Ook zonder Emmett is bij Triumph degelijkheid troef. Het is allemaal prima hardrock dat op een vrij directe manier gespeeld wordt. Er wordt nog steeds goed gezongen, maar het beklijft verder niet. Anno 1992 waren ze op dit genre al aardig uitgekeken en snap ik eigenlijk wel waarom het hierna afgelopen was. Ik denk dat een stijlwijziging niets opgeleverd had. Edge Of Excess is een dappere poging om de band door te zetten nadat met Emmett toch wel de beste muzikant de band verlaten heeft. Een laatste plaats oogt weliswaar heel negatief, maar ik vind het eigenlijk wel knap dat zelfs de minste plaats nog een mooie voldoende krijgt. Op echt slecht werk heb ik deze Canadezen niet kunnen betrappen.

Eindstand:
1. Triumph
2. Allied Forces
3. Rock & Roll Machine
4. Surveillance
5. Just A Game
6. Never Surrender
7. Thunder Seven
8. The Sport Of Kings
9. Progressions Of Power
10. Edge Of Excess

Hier volg ik Lennert qua score. Als geheel vind ik het derde album beduidend minder indrukwekkend. Beetje ingedut bij vlagen. Toch heeft het met Lay It On The Line en Just A Game. Hold On wil ik wel mooi vinden, maar het lukt niet helemaal. Geldt ook wel voor Young Enough To Cry en American Girls. Het is echt niet slecht hoor. Het mist gewoon wat peper. Een paar lekkere rockers en dan liever ook dat het geluid niet zo commercieel is, want die verandering voel je hier wel komen. Jammer van dit album. Het heeft z'n momenten, maar is ook vrij inconsistent.


Tussenstand:
1. Triumph
2. Rock & Roll Machine
3. Just A Game

Ik vrees dat dit de afhaakplaat gaat zijn. Na een mooie opleving op Allied Forces, mis ik hier weer de sterke songs. Triumph heeft zoals altijd een goed geluid en het is absoluut niet vervelend om ernaar te luisteren. Het is me alleen wel te vrijblijvend. Ik kan me voorstellen dat de band in dit stadium het behoorlijk ver geschopt zou hebben als stadionband. Een band voor de massa toen hardrock nog een echt populair genre was. De muziek is melodieus. De nummers hebben kop en staart, maar het onderscheidt zich verder niet van de middenmoot. 3,5* zijn nog wel op z'n plaats, maar de beoordeling is krap.


Tussenstand:
1. Triumph
2. Allied Forces
3. Rock & Roll Machine
4. Just A Game
5. Never Surrender
6. Progressions Of Power

Het is jammer van de commerciële koers die Triumph meer en meer inslaat. Dit is duidelijk een album van de toegankelijke rocksongs. De heren spelen het uitstekend in en het is absoluut goed luisterbaar. De kans dat ik dit album vaker zal draaien in de toekomst is alleen nihil. Als het gaat om spanning, mag duidelijk zijn dat Triumph het erg veilig houdt. Voor het commerciële succes mist het alleen wel wat oorwurmen als hits. Het lijkt mij dat dit album de band geen steek verder heeft gebracht.


Tussenstand:
1. Triumph
2. Rock & Roll Machine
3. Just A Game
4. Progressions Of Power

Grappig dat dit album verre van spectaculair is, maar wel heel makkelijk wegluistert. Het is mij inmiddels duidelijk dat Emmett de wat meer epische nummers inzingt en Moore degene die rechttoe-rechtaan zijn. Mijn voorkeur gaat echt naar de eerste combinatie, maar het geheel werkt best goed. Triumph heeft een heel fijn, vertrouwd geluid. Echt een warm nest. Het mag wel duidelijk zijn dat New York City Streets en vooral The City de beste songs zijn. Beetje vaag waarom het opgeknipt is. Tijdens het luisteren merk je daar weinig van. De solo's zijn om van te smullen. Grappig ook dat het allemaal zo geweldig geproduceerd is en menig moderne productie naar huis stuurt. Mooi, organisch geheel.

Tussenstand:
1. Triumph
2. Rock & Roll Machine

Ha! Hier mag ik eindelijk eens positiever zijn dan Lennert! Komt niet vaak voor mensen. Geniet ervan.

Dit album vind ik juist wel erg lekker. Mooie sound van de late jaren tachtig. Erg gelikt, maar Triumph klinkt eindelijk weer eens geïnspireerd en komt tegen de verwachtingen in met een pak leuke nummers. Het is iets minder volgens de formules en juist wat creatiever. Het materiaal is, zeker op de eerste helft, best sterk. Het geluid is nog steeds glad en commercieel, maar wel weer wat steviger. Inderdaad een opleving wat mij betreft.


Tussenstand:
1. Triumph
2. Allied Forces
3. Rock & Roll Machine
4. Surveillance
5. Just A Game
6. Never Surrender
7. Thunder Seven
8. The Sport Of Kings
9. Progressions Of Power

Hier heb ik niet per se met veel plezier naar geluisterd. Daarvoor slaat de balans hier toch wel erg door naar AOR. Aan de andere kant is Triumph me wel opgevallen als een oerdegelijke band die steeds wel kwaliteit levert. Op slecht werk moet ik ze in elk geval nog betrappen en ik denk dat liefhebbers van het genre dit veel beter op waarde kunnen schatten. Het steekt heel goed in elkaar, maar voor mij mist het de spanning en originaliteit.


Tussenstand:
1. Triumph
2. Allied Forces
3. Rock & Roll Machine
4. Just A Game
5. Never Surrender
6. Thunder Seven
7. The Sport Of Kings
8. Progressions Of Power

Praktisch een kopie van Never Surrender. Weer de melodieuze, goed in het gehoor liggende hardrock dat we inmiddels wel het handelskenmerk van Triumph kunnen noemen. Het is uitstekend voor op de achtergrond, maar het heeft te weinig uitdaging voor wie meer dan dat zoekt. Ik zou echt niet weten wat ik als hoogtepunt zou moeten aanwijzen. Slechte momenten evenmin. Stilstand is echter wel achteruitgang.



Tussenstand:
1. Triumph
2. Allied Forces
3. Rock & Roll Machine
4. Just A Game
5. Never Surrender
6. Thunder Seven
7. Progressions Of Power

De vergelijking met Rush was me na een seconde of vijf al duidelijk. Lekker sfeertje en een zanger die inderdaad erg lijkt op Geddy Lee. Een goed begin, ook al neemt een andere zanger het al vrij snel over. Qua sound (en thematiek) heeft Triumph ook weg van Kiss. Ik ben me zelfs gaan afvragen of de Kiss/Rush tour van '74 ook Toronto aangedaan heeft.

Waar ik Kiss vaak te makkelijk en inhoudsloos vind, balanceert Triumph eenvoudig tussen de stijlen van beide bands. Ik denk dat liefhebbers van het vroege werk van Iron Maiden en Manilla Road sowieso eens deze band moeten checken. Deze Canadezen zetten in op melodie en een goede balans van aggressie en melancholiek. De lat wordt nu al vrij hoog gelegd. Ik mis eigenlijk nog een enkele uitschieter om voor 4,5* te gaan. In elk geval vind ik de stijl van Triumph heel fijn. Mijn voorkeur gaat uit naar de Geddy Lee-zanger, maar de ander is ook zeker niet slecht. Er wordt heel leuk gespeeld met psychedelica (wat je op antieke metal wel meer hoort) en het is vrij hard voor die tijd.

Ik denk dat de (ex-)heren van Rhapsody oud en wijs genoeg zijn om er geen wedstrijd van te maken wie de beste zijn. Als fan had ik liever gezien dat de band intact gebleven was, maar als samenwerken niet lukt, houdt het op. Staropoli gaat verder met de oude band en Turilli en Lione hebben hun reünie met de andere oud-leden en een nieuwe toetsenist.

Zelf weet ik weinig wat er achter de schermen heeft plaatsgevonden en eigenlijk interesseert het me ook niet zo. We hebben twee bands waarbij ik bij Staropoli de toekomst zwaar inschat na het matige The Eight Mountain. De reünie is al in Eindhoven neergestreken en gaf me in elk geval een heel fijn gevoel. Maar wat er ook gebeurt, de oude Rhapsody komt niet meer terug. Deze variant is veel meer een voortzetting van Luca Turilli's visie die we in de laatste jaren hebben gehoord. Geen epische fantasy, geen ingesproken stukken, geen groots verhaal, maar meer neo-symfonische metal die meer weg heeft van filmmuziek met stukken opera. Hier gaan we ook de meezingers missen, al is DNA een gaaf nummer dat wel in de buurt komt (mooi spel ook met de gastzangeres). Zero Gravity is een superbombastische plaat en een flinke muzikale uitdaging, maar ook hier mis ik het gevoel een beetje. Voorheen namen de heren je mee in alle heroiek, maar hier is er nog wel wat afstand tussen band en publiek.

Eindstand:
1. Power of the Dragonflame 5*
2. The Frozen Tears Of Angels 5*
3. The Cold Embrace Of Fear 4,5*
4. Dawn Of Victory 4,5*
5. Legendary Tales 4,5*
6. Symphony Of Enchanted Lands 4,5*
7. Rain Of A Thousand Flames 4*
8. Zero Gravity 3,5*
9. Into The Legend 3,5*
10. From Chaos To Eternity 3,5*
11. Triumph Or Agony 3*
12. Symphony Of Enchanted Lands II 3*
13. Dark Wings Of Steel 2,5*
14. The Eighth Mountain 2,5*