Is dit The Cult? Zingt Astbury hier nog?

Ik herken dit echt nauwelijks als The Cult. Een paar elementen zijn wel herkenbaar, zoals het genre; de alternatieve rock van de voorganger. Astbury doet me een beetje denken aan Johnny Cash in zijn laatste jaren. Hij klinkt wat oud, lichtelijk vermoeid en erg versleten. Het heeft wel iets moois en de muziek komt een stuk eerlijker en oprechter over dan bij de vorige plaat het geval was. Vanwege de hoes ging ik uit van een voortzetting van de titelloze plaat en daarmee ook de vorige en dat komt ook wel redelijk zo uit. The Cult is hier rustiger en bedachtzamer te werk gegaan en dat levert stiekem nog een vrij goed album op


Tussenstand:
1. Love
2. Ceremony
3. Beyond Good And Evil
4. Choice Of Weapon
5. Sonic Temple
6. Dreamtime
7. Electric
8. The Cult
9. Born Into This

Verschillende keren geluisterd, maar ik heb er simpelweg geen klik mee. Er blijft niets hangen. Ja, het is muziek, maar daar houdt het voor mij eigenlijk ook wel mee op. De zang is een beetje zeikerig (duurde ook wel even voordat ik de Freddie Mercury gelijkenis hoorde), de sfeer is wel ok. Eighties goth rock (en daar is The Cult in mijn optiek nog best een vreemde eend in de bijt) is blijkbaar ook niet echt mijn ding, tenzij het gaat om de grote hits. Ik kan er eigenlijk heel weinig over zeggen, behalve dat de chemie echt nul komma nul is.

....En het is alsof het kwartje weer omhoog stuitert. Met dit soort materiaal kan ik weer vrij weinig. Het is me te direct. Alle sfeer is er weer uit en zelfs Astbury overtuigt me deze keer niet. Grappig genoeg moest ik ook een beetje aan AC/DC denken, vooral bij Love Removal Machine. Komt vooral door het gitaarwerk natuurlijk. De Steppenwolf cover doet eigenlijk alles verkeerd, want de kracht van het origineel komt nergens terug in deze uitvoering. Het is echt net alsof de band dit eigenlijk helemaal niet wilde doen. Alles lijkt te moeten wijken voor een stadionrockgeluid, maar dat is eigenlijk net de stijl die de band in mijn ogen niet past. Gemiste kans dit.

Tussenstand:
1. Love
2. Dreamtime
3. Electric

Zou dit de zwanenzang van The Cult zijn? Persoonlijk zou ik er geen moeite mee hebben, want mijn band is het niet, zo is wel gebleken. Waar het vaak wel heel degelijk was, stijgde het in mijn opzicht zelden boven de middelmaat uit en maakte het wat meer negatieve uitschieters. Het laatste album vind ik ook een van de mindere. Bij vlagen wel ok gespeeld, maar als het gaat om inspiratie en originaliteit, scoren de heren wel een dikke onvoldoende. Echt warm word ik van de hier veel aangehaalde songs als Hinterland ook echt niet. Astbury is versleten. Speltechnisch is het wel netjes, maar vooral veilig. Er valt hier te weinig te beleven en eerlijk gezegd verwacht ik dat verder iedereen, fans incluis, dit album vergeten is.


Eindstand:
1. Love
2. Ceremony
3. Beyond Good And Evil
4. Choice Of Weapon
5. Sonic Temple
6. Dreamtime
7. Electric
8. Hidden City
9. The Cult
10. Born Into This

Hier begint het kwartje toch wel te vallen en daarmee neemt The Cult een voorsprong op soortgelijke bands als The Cure en Ultravox, dat is al vrij vroeg een album dat wel echt bevalt en waar ik geen grote kritiek kan bedenken. The Cult is ontzettend gegroeid op dit album met prima composities en een erg sterke goth sfeer. Natuurlijk valt She Sells Sanctuary goed op. Dat kende ik wel langer als "het gave nummer dat toch niet van U2 is". De Freddie Mercury achtige zang met het sfeervolle gitaarwerk draagt ook zeker bij aan het resultaat. Dit album zou ik ook gerust kunnen opzetten voor Phoenix, Hollow Man of Rain. Ik ben misschien nog wel wat zuinig met vier sterren, maar het oordeel zou nog wel eens kunnen stijgen. Met dit soort post-punk kan ik wel degelijk wat. Ik ben benieuwd wat deze muziek buiten met warm weer doet.


Tussenstand:
1. Love
2. Dreamtime

Hoewel ik het allemaal wel lekker vind klinken met smaakvol gitaarwerk en een uitstekende zanger, moet ik wel echt bekennen dat het me verder echt niets doet. Het probleem dat The Cult uiteindelijk toch lijkt te volgen, is dat de band, op uitzonderingen na, eigenlijk niet heel begaafd is als het gaat om het schrijven van memorabele liedjes. Daar valt of staat een band uiteindelijk mee in de meeste gevallen. Ik kan me een zekere mate van populariteit van The Cult wel voorstellen, maar mijn milde enthousiasme is na Love eigenlijk wel weer verdwenen. Ondanks dat Sonic Temple wel weer beter is dan Electric, zou ik zijn afgehaakt, met dit album. Zeker eind jaren tachtig wanneer er nog talloze bands rondlopen die duidelijk beter zijn. Het is niet slecht, maar het moet echt beter.

Tussenstand:
1. Love
2. Sonic Temple
3. Dreamtime
4. Electric

Al vaker heb ik laten doorschemeren dat ik er niet van houd als bands met alle modes meebewegen. Stijlwijzigingen voor het publiek komen vaak erg geforceerd en ongeïnspireerd over. Precies dat probleem heb ik ook met dit album. Daarnaast valt The Cult terug op dezelfde oude, saaie songs, maar blijft er van het instrumentale geweld helaas weinig meer over en begint Astbury me ook tegen te staan. Misschien komt het wel omdat er geen klanken meer zijn die doen denken aan Freddie Mercury

Het hele mid ninetees alternatieve gedoe past hier in mijn optiek gewoon niet en dit album blijft dan ook totaal niet hangen. Het verbaast me niet dat de band hierna klapte.

Tussenstand:
1. Love
2. Ceremony
3. Sonic Temple
4. Dreamtime
5. Electric
6. The Cult

Ligt het aan mij of doet The Cure vooral een poging om te klinken als de Britse bands die populair waren rond 2008? In elk geval klinkt dit album heel druilerig en heeft The Cure eigenlijk nog maar weinig te melden.Het loopt gewoon niet lekker en er worden paden verkend die eigenlijk niet passen. Slecht is het niet hoor. Robert Smith is nog goed bij stem. Het album is vooral rommelig en ongeïnspireerd. Een voldoende zit er voor dit slotstuk van The Cure niet in. Voor een band die eigenlijk vaak net niet mijn ding is, heb ik maar weinig onvoldoendes hoeven uitdelen. Ik snap de populariteit wel. Het moet ook wel echt een fenomeen geweest zijn. In deze eeuw is daar nog maar weinig van over helaas.


Eindstand:
1. Disintegration
2. Pornography
3. Faith
4. Seventeen Seconds
5. The Head On The Door
6. Wish
7. The Cure
8. Three Imaginary Boys
9. Wild Mood Swings
10. Bloodflowers
11. 4:13 Dream
12. The Top
13. Kiss Me, Kiss me, Kiss me

Langzaam maar zeker begint de slijt erin te komen. Het felle is er duidelijk van af en inmiddels begint wel duidelijk te worden dat Robert Smith niet echt meer iets te vertellen heeft. De die hard fans zullen het daar wel niet mee eens zijn, maar ik vond deze regel uit 39 (die ik overigens misschien wel het beste nummer van dit album vind) wel erg treffend:

There fire is almost out
And there's nothing left to burn

Afgelopen weekend nog een heel verhelderend stuk gelezen over het verleden van The Cure uit 2003. Smith werd in dat interview neergezet als iemand die heel beleefd en kalm was, terwijl het in de jaren tachtig zo'n zelfdestructieve bende was. De songs hier zijn vrij keurig. Er valt weinig te beleven. Ik zou het geen automatische piloot willen noemen, maar eerder een band die nog maar weinig te vertellen heeft. Er is niet veel meer over van de deprimerende sound en daarmee ook de inspiratie van deze band.


Tussenstand:
1. Disintegration
2. Pornography
3. Faith
4. Seventeen Seconds
5. The Head On The Floor
6. Wish
7. Three Imaginary Boys
8. Wild Mood Swings
9. Bloodflowers
10. The Top
11. Kiss Me, Kiss me, Kiss me

Ondanks dat dit album de hoogste score krijgt en zelfs momenteel de twaalfde plek in de top 250, komt het toch wel een beetje als een verrassing bij mij. The Cure heeft zichzelf weer aardig herpakt en komt met een plaat die een stuk stabieler is dan de voorganger. Behalve dat is er ook een gooi gedaan naar het grote publiek. Ik verwacht wel dat The Cure eerder doorgebroken is, maar hier klinkt het in mijn oren al commercieëler. Het knappe van The Cure is dat het geen artistieke knieval is. Je herkent duidelijk het geluid van de band en het komt wederom met knappe composities. Wat voor mij wel een nadeel is, is dat het echte duistere geluid van Seventeen Seconds wel echt weg is. Maar ach, de A-kant is wel heel goed en dat brengt me meteen bij het grootste kritiekpunt hier. De helft van de songs doen er eigenlijk gewoon niet echt toe. Slecht is het niet, maar ik verlies wederom mijn aandacht. Veertig minuten is wat mij betreft wel echt genoeg. Tot nu toe wel de beste van de band. Mooi meeslepend en ietwat treurige muziek. Fijne nostalgische reis naar de eerste jaren die ik me kan herinneren.


Tussenstand:
1. Disintegration
2. Pornography
3. Faith
4. Seventeen Seconds
5. The Head On The Floor
6. Three Imaginary Boys
7. The Top
8. Kiss Me, Kiss me, Kiss me

Inmiddels begin ik al te vrezen dat The Cure niet helemaal mijn ding is. Ik snap de waardering die de band over het algemeen krijgt en ik kan de sfeer van de muziek wel waarderen, maar het geheel is me echt te minimalistisch. Daar waar de band begint uit te pakken, groeit mijn interesse, maar het komt ook vaak genoeg voor dat er alleen bas en keyboard is en ben ik vooral aan het wachten op het volgende nummer. Ik zal echt niet beledigd zijn wanneer iemand op een gezellig avondje The Cure opzet (voor mij gelukkig ook niet zo'n sfeerbedervende muziek), maar ik merk dat op deze manier 3,5* echt het maximaal haalbare is voor mij. Toch biedt Faith iets meer uitdaging dan Seventeen Seconds, waardoor deze tot nu toe de koppositie heeft. Behalve het minimale is er overigens niets dat stoort. Ik kan de jankende zang best goed hebben.

Tussenstand:
1. Faith
2. Seventeen Seconds
3. Three Imaginary Boys

"Hoog niveau" is geen omschrijving die ik voor dit album zou willen gebruiken. Afwisselend is het zeker, maar het lukt me niet om erg complimenteus te zijn over wat The Cure hier presenteert. Het doet me stiekem wel wat denken aan de witte plaat van The Beatles. Met name omdat daar ook zoveel ideeën op gepropt zijn. Een populaire plaat, maar ik gaf er 2* aan. Ook The Cure hoeft niet op mijn waardering te rekenen. De instrumentatie is vaak genoeg erg slecht. Ik snap absoluut niet waarom de band er graag Hey You!!! bij wilde hebben. Het is echt wanstaltig! Soms doen de heren het wel goed hoor. The Snakepit valt dan wel weer goed. Over het algemeen vind ik The Cure hier te licht, te wisselvallig en te labiel. Dan duurt het album ook nog eens 75 minuten. Even dacht ik dat dit wellicht een conceptalbum was, maar het is eerder het omgekeerde.


Tussenstand:
1. Pornography
2. Faith
3. Seventeen Seconds
4. The Head On The Floor
5. Three Imaginary Boys
6. The Top
7. Kiss Me, Kiss me, Kiss me

The Cure pakt lekker door op dit album. Mijn grootste kritiek (er gebeurt te weinig) op de voorgaande platen gaat hier niet op en dan wordt het een stuk makkelijker om er even lekker voor te zitten. Alleen met de afsluitende titeltrack glijden de heren weer af, maar dat vergeef ik ze. Een wat vollere sound dus. De stukken met enkel bas en keyboards heb je hier niet. De drums klinken wat uitdagender. De gitarist lijkt genezen van zijn luiheid. One Hundred Years heeft daarmee een fijn deprimerende sfeer en dan vallen eigenlijk alle stukjes in elkaar. Compleet tevreden? Nee, want The Cure haalt wat mij betreft nooit echte topklasse. Naar het einde toe kakt het ook wat in. Toch zit de plaat wel kundig in elkaar en komt de boodschap heel duidelijk over. Een echte klik heb ik er nog steeds niet mee.


Tussenstand:
1. Pornography
2. Faith
3. Seventeen Seconds
4. Three Imaginary Boys

Geen nood ZAP! Tussen mij en dit album lijkt het ook niet echt wat te worden. Ik vind het wel mooi en sfeervol, maar het heeft wat mij betreft te weinig te bieden. Dat A Forest de kraker van dit album is, staat als een paal boven water. Dat Play For Today op twee staat, is volstrekt logisch. Ik mag de stijl echt. Alleen ontkom ik niet aan de indruk dat The Cure een heel gaaf trucje bedacht heeft (A Forest) en daar vervolgens een heel album omheen is gaan bouwen. Hoewel je deze elementen op het debuut ook wel hoorde, mag dit album gerust een stevige koerswijziging genoemd worden. Het valt ook op dat de overige songs erg minimalistisch zijn en dat zorgt ervoor dat de restsongs heel makkelijk kapot te redeneren zijn: eenvoudige drums, basloopje erbij, de gitaar die een akkoordje op de achtergrond jengelt.. The Cure maakt het zich te makkelijk, terwijl het wel laat horen dat het toch echt tot grootse dingen in staat is.

Tussenstand:
1. Seventeen Seconds
2. Three Imaginary Boys

Slecht vind ik het niet. Het klinkt sinds een paar platen juist wel weer erg bevlogen. In dat opzicht dan een compliment aan Ross Robinson om dit eruit te persen. Robert Smith jankt en schreeuwt weer als vanouds. De muziek is weer wat somberder geworden en de productie is erg goed: erg dynamisch. Toch haalt dit het net niet bij de albums uit de hoogtijdagen en dat komt puur en alleen doordat de songs wat minder boeiend zijn. Verder kan ik er niet onderuit dat het artwork echt spuuglelijk is en dat ik blij ben dat deze marathon bijna ten einde is.


Tussenstand:
1. Disintegration
2. Pornography
3. Faith
4. Seventeen Seconds
5. The Head On The Floor
6. Wish
7. The Cure
8. Three Imaginary Boys
9. Wild Mood Swings
10. Bloodflowers
11. The Top
12. Kiss Me, Kiss me, Kiss me

Aan deze dansbare The Cure moet ik op z'n zachtst gezegd wel een beetje wennen. De stijl gaat de band wel goed af, maar mijn interesse neemt hier wel af. Het is nog wel herkenbaar als The Cure en dat komt voor een groot deel door frontman Robert Smith. Ook het instrumentale deel is nog vrij typisch voor de band. Het is alleen toegankelijker en minder deprimerend. Vrolijker zou ik het niet willen noemen.

Dat Close To Me van The Cure is, verbaast me echt ontzettend. Ik ken het best goed, maar ik heb het nooit echt speciaal gevonden. Ik had nooit erachter gezocht dat dit van deze band kon zijn. Dit album is al een logischer vervolg op Pornography dan The Top is. De instrumentatie is wederom rijkelijk aanwezig, maar de gothic maakt duidelijk wat plaats voor een meer poppy alternative geluid. Ik merk wel dat ik het lastig vind om The Cure langer dan een half uur te draaien.

Tussenstand:
1. Pornography
2. Faith
3. Seventeen Seconds
4. The Head On The Floor
5. Three Imaginary Boys
6. The Top

Eigenlijk wil ik hier niet veel woorden aan vuil maken. Met name de huilerige zang van Robert Smith zorgt bij The Cure vaak voor een prachtige melancholische sfeer. Ga je aan het onderwerp tornen, dan krijg je duidelijk een ander resultaat. Met een andere zanger was The Top waarschijnlijk beter gevallen, maar zoals het er nu voor staat, vind ik het vooral vervelend en irritant. Met de humor van een Bananafishbones kan ik echt he-le-maal niks. Op z'n best vind ik The Top redelijk. Af en toe zijn er dus wel een paar negatieve uitschieters. De jolige sfeer voelt heel clownesque aan. Tegelijkertijd lijkt de band plots heel erg zoekende te zijn. Dan lees je snel op wikipedia dat de hele band excl. zanger vertrokken was. Dat verklaart een hoop en heeft wat mij betreft direct gevolg voor de scores.

Tussenstand:
1. Pornography
2. Faith
3. Seventeen Seconds
4. Three Imaginary Boys
5. The Top

Eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik met dit debuut aan moet. Op zich hoor ik echt wel interessante dingen en zijn er genoeg momenten waarop je kan horen dat hier prima muzikanten aan het werk zijn maar ook lijkt het soms een stel talentloze pubers. Ik hoor wel de elementen die ik zou koppelen aan het weinige dat ik van The Cure al ken en het punkgeluid kan ik wel waarderen. Zo opent de plaat best lekker en mag de titeltrack er zeker wezen. Maar waar Jimi Hendrix het lynchen van Foxy Lady aan te danken heeft, is me een raadsel. Lost van de soms wanstaltige vertoningen vind ik het debuut sowieso vrij rammelig en onlogisch. Daar zit een zekere charme in, maar het doet de band hier geen goed.

The Cure trapt sterk af met Want (prachtige melodieën en goed spel) om vervolgens al vrij snel te verzanden in doorsnee poprock met jammerzang. Het lage gemiddelde snap ik eigenlijk niet. Dit is absoluut een van de mindere albums van de band, maar The Top en vooral Kiss Me zijn negatievere uitschieters. Ook dit album heeft wel een bepaalde degelijkheid en irriteert niet tijdens het luisteren. Dat The Cure hier ver van het gebaande pad wijkt, mag duidelijk zijn, maar het doet nergens echt iets verkeerds. Veel songs zijn wat nietszeggend, maar dat soort materiaal kom ik eigenlijk op elke plaat van The Cure wel tegen. Tuurlijk hoor ik liever de vertrouwde gothic sound en deze hoes is erg lelijk. Die van Wish was ook niet bepaald fraai. Ik vind eigenlijk wel dat hier hard wordt geoordeeld. Afsluiter Bare is overigens wel mooi.




Tussenstand:
1. Disintegration
2. Pornography
3. Faith
4. Seventeen Seconds
5. The Head On The Floor
6. Wish
7. Three Imaginary Boys
8. Wild Mood Swings
9. The Top
10. Kiss Me, Kiss me, Kiss me

Dit vervolg van The Cure vind ik voor het grootste deel wat oppervlakkig. Slecht is het zeker niet. Over het algemeen is dit album prima om op te hebben. Het klinkt inmiddels heel vertrouwd. De somberheid is wel goed te horen, zij het met een flinke pop inslag. In elk geval geen valse vrolijkheid. Hoewel de sound me wel te toegankelijk is, vind ik stiekem de single Friday I'm In Love wel de beste. Ook de grauwe afsluiter End doet het ook goed. De rest is me wat inwisselbaar.


Tussenstand:
1. Disintegration
2. Pornography
3. Faith
4. Seventeen Seconds
5. The Head On The Floor
6. Wish
7. Three Imaginary Boys
8. The Top
9. Kiss Me, Kiss me, Kiss me

Grappig, in tegenstelling tot Lennert hoor ik hier juist wel meer Doors-elementen terug dan op Other Voices het geval was. Nog steeds is het niet echt goed en dat komt doordat dit album bij vlagen rommelig is en soms zelfs ronduit kinderlijk en amateuristisch klinkt. Toch hoor ik wel echt toffe ideeën, zoals op The Mosquito. Dat vind ik oprecht een leuk nummer. Voor de rest is het meh, aardig, leuk om eens gehoord te hebben. Het is een vrij zwierig album. Mits je in de juiste stemming bent, klinkt het allemaal best grappig. Het sprookje van The Doors gaat albumtechnisch als een nachtkaars uit.

Eindstand:
1. The Doors
2. Strange Days
3. Waiting For The Sun
4. L.A. Woman
5. Morrison Hotel
6. Full Circle
7. The Soft Parade
8. Other Voices

En toen waren we al aangekomen bij de laatste plaat met Jim. Ik twijfel nu of ik deze als eerste had of het debuut. Deze lp heb ik in elk geval al heel lang, maar in de eerste jaren dat ik deze in bezit had, moest ik nog aan een pickup zien te komen. De arme student die ik toen was, haha.

Tot voor kort kende ik dit album eigenlijk alleen vanwege Love Her Madly en Riders On The Storm. Ik ben er nooit echt dol op geweest, zoals dat met de eerste twee platen het geval was. Ik vind Jim nooit op zijn best wanneer hij die lage, zware stem opzet. De vele bluessongs die op dit album staan, hebben me eveneens nooit kunnen boeien. Goed uitgevoerd, dat wel, maar beduidend minder interessant dan wat de band een paar jaar ervoor deed. Love Her Madly staat dan ook niet meer genoteerd als favoriete track naast Riders On The Storm. Er zijn echter wel twee songs die het hier super doen. Riders Of The Storm uiteraard. Kalm, maar toch stuwend. Veilig, maar ergens toch heel onheilspellend. De onweersbui is een sublieme toevoeging. Ik wil verder toch vooral aandacht voor l'America dat met minimale middelen eveneens onheilspellend wordt gebracht. Wederom een psychedelisch pareltje. Het drumritme tilt het tot grote hoogten. Deze twee songs behoren tot de beste die de band uitgebracht heeft.


Tussenstand:
1. The Doors
2. Strange Days
3. Waiting For The Sun
4. L.A. Woman
5. Morrison Hotel
6. The Soft Parade

Na het toch wat matige The Soft Parade gooit The Doors het over een andere boeg. De weg omhoog is weer ingezet, maar Morrison Hotel brengt de band niet terug op het oude niveau. Voor mij is dat toch omdat de blues de overhand neemt, terwijl The Doors eerder de psychedelische rockband was met een scheut blues. Daar waar de oude sound weer bovendrijft, is het resultaat wisselend. Waiting For The Sun is een lekker nummer, maar nog steeds niet de band op topniveau. Indian Summer is ouderwets dromerig, maar stelt inhoudelijk dan weer weinig voor. De meeste songs zijn echter wel van prima niveau, zoals Ship Of Fools. Het verschil is alleen dat dit album toch beduidend minder vaak de speler zal vinden dan de eerste drie.


Tussenstand:
1. The Doors
2. Strange Days
3. Waiting For The Sun
4. Morrison Hotel
5. The Soft Parade

Een fantastisch vervolg levert The Doors hier af. Het enige puntje van kritiek is dat ze het fenomenale debuut in mijn ogen niet overtroffen hebben. Dat neem ik de heren uiteraard niet kwalijk. Strange Days is een album dat ik ook tamelijk grijsgedraaid heb. De opener zet direct de juiste sfeer neer: dromerig, psychedelisch. Ik let bij dit nummer altijd op de baspartijen. Vind ik heerlijk vreemd klinken hier. Dit album is een logische voortzetting van het debuut. Ieder nummer is weer goed, al steken er weer een paar er met kop en schouders bovenuit. People Are Strange en When The Music Is Over zijn daar goede voorbeelden van. The Doors zijn nog altijd sterk op dreef hier.


Tussenstand:
1. The Doors
2. Strange Days

Nieuwe marathon met een band waarvan ik de eerste twee albums kan dromen, maar de overige nauwelijks ken. L.A. Woman ken ik dan wel weer redelijk goed. Toch opvallend dat er na de dood van Jim nog twee albums uitgekomen zijn. Heb ik heel lang niet geweten.

Ik ben maar meteen begonnen met het schrijven van dit stukje toen ik de plaat opzette. Even snel via spotify op een losse sonos speaker. Werkt normaliter heel goed, maar dit album heeft natuurlijk de bekende stereo effecten (mijn cd althans). Maakt niet uit. Ik kan dit album dromen. Ik roem het nog wel eens als mijn zomeralbum van 2005. Vele avonden dit debuut op repeat gedraaid. Ik kon er geen genoeg van krijgen in het (voor mij) verre Groningen, waar ik toen woonde. Nog altijd is dit een van mijn favoriete albums. Toen ik trouwde met mijn vrouw, speelde Soul Kitchen toen we het stadhuis verlieten.

The Doors is een absolute klassieker. ik kocht het destijds vanwege Light My Fire, omdat ik dat op mijn laatste jaar op de havo vaak gehoord heb, maar me toen niet helemaal kon grijpen. The End kende ik trouwens ook vanwege Apocalypse Now. De openingsscene werd gedraaid tijdens CKV. De waardering voor LMF kwam alsnog, maar eigenlijk vond ik de meeste andere nummers een stuk beter. Soul Kitchen vanwege de vreemde erotische tekst. Het schreeuwerige Break On Through (metalhead he), maar ook het fenomenale Crystal Ship met die unieke sfeer en fenomenale teksten. De poëzie van Jim Morrison heb ik altijd fascinerend gevonden. Het dromerige End Of The Night is een blauwdruk voor de psychedelische rock die rond die uit ontbloeide. The End is uiteraard episch. Wat een fenomenale band speelt hier. Niet alleen Morrison is een held, maar wat te denken van Ray Manzarek. Krieger en Densmore verdienen uiteraard ook de complimenten. Dit is een album die ik nog wel eens extra koop om weg te geven.

Ok, de 2,5* die ik had staan, vind ik wat overdreven. De klik met dit album heb ik nog altijd niet. Qua stijl is het echt The Doors, maar de songs zijn behoorlijk matig. Waar voorheen de orchestratie rijk was en er altijd wel wat te ontdekken viel, is het hier leeg. Het is wat jolig geworden. Geen teksten gehoord die me boeien, geen riedeltjes die curieus en interessant klinken. Touch Me is een leuk nummer, maar voor de rest is het zesjesmateriaal. Het kan nog altijd slechter, maar The Doors kan imo beter. Echt veel beter


Tussenstand:
1. The Doors
2. Strange Days
3. Waiting For The Sun
4. The Soft Parade

Hier sluit ik me weer bij Lennert aan. Eldorado is een weinig spectaculaire plaat. Dat is te wijten aan de productie, maar ook het songmateriaal zelf is wat vlak en saai. Dit album heb ik nu een paar keer gehoord en iedere keer weer gaat het redelijk geruisloos aan me voorbij. Er zijn weinig spannende momenten. Daar waar het interessanter klinkt, blijft de climax alsnog uit. Ik blijf de indruk hebben dat de heren beter kunnen, maar zich inhouden om een groter publiek voor zich te winnen. Het is geen slechte rockopera, maar er had veel meer in gezeten.

1. On The Third Day
2. The Electric Light Orchestra
3. Electric Light Orchestra II
4. Eldorado

Wat een rommelig vervolg... Na de enthousiaste woorden van Lennert over Kuiama, moest ik natuurlijk snel verder luisteren, want dergelijke epics kunnen mij ook behoorlijk enthousiasmeren. Er zijn een paar zaken duidelijk veranderd binnen ELO. Het gehalte klassieke muziek is echt een stuk minder geworden. Dat is niet per se slecht, maar hier denk ik dat extra orchestraties het album wel beter gemaakt hadden. Twee: de productie is echt heel zwak. Zodanig dat dit het luisterplezier tot bepaalde hoogte wel beïnvloedt. Met name de zang lijkt minder zuiver te klinken.

Het songmateriaal scoort maar net een voldoende. Het is wel aardig hoor, maar ik krijg altijd gruwelijke jeuk van bepaalde genres, trucjes en liedjes. In de laatste categorie hebben we de Roll Over Beethoven. Dit is werkelijk afgrijselijke rock n roll vermengd met stukken Beethoven. Enkel de keyboardstukjes vind ik wel leuk klinken. Kuiama vind ik vooral langdradig en saaïig. Er zit een bepaald deuntje in dat vaak terugkeert, wat ik mooi vind. Vooralsnog vind ik dit album een domper. Niet slecht, maar het valt wel tegen.

Tussenstand:

1. Electric Light Orchestra
2. Electric Light Orchestra II

Een marathon waar ik stiekem wel blij mee ben. Toen ik een jaar of vijftien geleden vinyl begon te kopen, behoorde ELO tot een van mijn eerste aanschaffen. Ik kocht toen vooral platen vanwege de naam en artwork en ook van ELO had ik in mijn hoofd dat het een goede band moest zijn. Ik kocht de Time lp, maar heb daar eigenlijk nooit veel aandacht aan geschonken.

Er zal heus wel werk zijn van deze band dat ik ken, al kan ik zo niets opnoemen. 10538 Overture kende ik in elk geval wel. Dit album valt wel echt binnen mijn smaak. Electric Light Orchestra is gelukkig ook niet de zoveelste progband van rond 1970. De toevoeging van zware snareninstrumenten werkt heel erg goed. Het maakt de muziek spannend. Je zou het een mix van rock en klassiek kunnen noemen, maar het geheel doet me ook wel denken aan de scores van de spectaculaire films uit die tijd. De sound is wel vrij rommelig, maar dat doet hier geen afbreuk aan het luisterplezier. Er zijn twee zangers die elkaar mooi afwisselen. De invloeden van The Beatles waren me vrij snel duidelijk. Ik lees hierboven dat ik zeker niet de enige ben die dat hoort. Het is geen makkelijk album, maar wat ELO hier doet, is wel origineel en uitdagend. Ik mag dat wel.

Hier keek ik eigenlijk wel naar uit omdat Anneke van Giersbergen tot nu toe wel een van de leukste verrassingen is qua gastzangers in deze Arjen Lucassenmarathon. Het idee van een album in twee versies (gentle en storm) kan ik ook echt wel waarderen. Het resultaat is echter wel wat teleurstellend en dat ligt, net als bij Ayreon - The Theory Of Everything, hoofdzakelijk aan het songmateriaal. Ook ben ik niet heel kapot van de Gentle cd. Er is aardig wat ruimte voor folk, maar het is me vaak te ingetogen. Misschien maak ik wel de fout door de cd'tjes vaak af te wisselen. Misschien had ik me moeten focussen op een van de twee en de ander pas moeten beluisteren als ik helemaal aan de eerste gewend was. Aan de andere kant vind ik Storm nou niet bepaald een Storm. Nou verwachtte ik geen death metal, maar wat hier voor Storm doorgaat, had ik eerder als Gentle bestempeld. Storm is nu vooral wat meer aangekleed en werd al vrij snel mijn favoriet van de twee. Er is wat meer variatie in de instrumentatie en de Oosterse melodieën komen beter uit de verf.

Dit album vaart meer op ervaring dan op creativiteit. Er zijn geen liedjes die eruit springen. Anneke zingt wederom uitstekend. Het spel is goed, maar er blijven geen songs hangen. Zodoende raakte ik hier ook vrij snel de zin kwijt om dit album nog eens op te zetten. Zodoende een heel krappe 3,5*


Tussenstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon - The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Human Equation
4. Ayreon - The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Star One - Victims of a Modern Age
7. Ayreon - The Final Experiment
8. Ayreon - 01011001
9. Ambeon - Fate of a Dreamer
10. Ayreon - Into The Electric Castle
11. Ayreon - The Theory Of Everything
12. The Gentle Storm - The Diary
13. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
14. Stream of Passion - Embrace The Storm
15. Ayreon - Actual Fantasy