Charmant debuut van deze band. De link met Golden Void mag hier wel gelegd worden, maar het doet ook wel denken aan Joy. In mijn herinnering wordt er op latere platen wat meer gezongen en is er meer sprake van echte composities. Dit debuut klinkt wel lekker, maar komt erg geïmproviseerd over en daardoor vind ik het te vrijblijvend. Live moet dit een feestje zijn (zou de band nog bestaan?) en de muziek doet verlangen naar de lente die nu toch echt in aantocht is. Het is opbeurende muziek: vrij psychedelisch en erg luisterbaar. Het springt er alleen nog niet echt uit met zoveel bands die hetzelfde trucje doen.

Dit zijn van die albums die niet excelleren in bepaalde hits, maar eerder een soort van heerlijke, warme deken over je uitslaan. Het is erg fijne muziek voor op een mooie zomerdag waarop niets moet. Zo klinkt deze plaat ook: ongedwongen en spontaan. Het is moderne hippiemuziek eigen, want er zit geen greintje gevaar in. Gewoon een gelukzalig gevoel waar geen eind aan lijkt te komen, omdat de muzikanten vooral maar doorspelen en waar af en toe een zanger opduikt. Het is wel lastig om de focus op de plaat te houden. Zeker wanneer deze When Sweet Sleep Returns heet, want het is erg toepasselijk. Wel een prachtband. Hopelijk worden ze weer actief.


Tussenstand:
1. When Sweet Sleep Returned
2. Ekranoplan
3. The Assemble Head in Sunburst Sound

Na een leuk debuut en een tegenvallend vervolg wordt hier de stijgende lijn ingezet. A Hard Day's Night begint leuk. De vrolijke toon maakt dit album voor mij. Hoewel de meeste songs niet heel speciaal zijn, is het wel een coherente plaat waar het plezier vanaf spat. Ook de fijne, vertrouwde Beatles-sound werkt goed mee. Wat me langzaamaan wel tegen gaat staan, zijn de vreselijk korte liedjes. Ruim twee minuten is echt veel te weinig om iets op te bouwen.

Tussenstand:
1. A Hard Day's Night
2. Please, Please Me
3. With The Beatles

Dit is toch wel een beetje het album waar ik mijn hoop op gevestigd had om na The White Album toch nog met hoge cijfers te kunnen eindigen. Abbey Road is een heel aardig album, maar de klik blijft vooralsnog uit. Veel songs zitten toch in het fijne spectrum en het is wel goed dat The Beatles de beat uit hun beginjaren vaarwel hebben gezegd. Come Together is een lekkere rocksong die helemaal in de tijdsgeest past. De meeste songs halen dat niveau helaas niet, maar toch luistert het wel prima weg. Er staan eigenlijk ook geen slechte nummers op, al trek ik Octopus Garden niet heel best. Als ik het ga vergelijken met de topplaten van eind zestiger jaren, dan concludeer ik toch dat het hoogtepunt van deze band voorbij is. Omringd door drugs en goeroes is dit kwartet op zijn best.


Tussenstand:
1. Magical Mystery Tour
2. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
3. Revolver
4. Rubber Soul
5. Help!
6. Abbey Road
7. A Hard Day's Night
8. Please, Please Me
9. Yellow Submarine
10. Beatles For Sale
11. With The Beatles
12. The Beatles

Weer niet best helaas. Nu weet ik ook wel dat het succes de heren hier is gaan opbreken. De sombere gezichten op de hoes en de albumtitel spreken natuurlijk boekdelen. Het schrijven onder druk heeft hier in elk geval niet tot veel goede songs geleidt. Eight Day's A Week is een fijne track en de Chuck Berry cover Rock And Roll Music is gaaf uitgevoerd, maar verder doet het niet veel. De covers zijn soms wel slecht gekozen. Als The Beatles er dan geen schwung in brengt, blijft het flauwe pop. Tot nu toe valt deze marathon wel tegen.


Tussenstand:
1. A Hard Day's Night
2. Please, Please Me
3. Beatles For Sale
4. With The Beatles

Ja, dit is waar ik op hoopte! Eindelijk een Beatlesplaat waar het grootste deel van de songs echt goed is. Help! en Yesterday zijn natuurlijk de bekende krakers, maar ik vind The Night Before en You've Got To Hide Your Love Away misschien nog wel beter. Dit is nou een fijne rockplaat waar de heren lekker op tekeer gaan, maar ook op heel goede wijze rustig aan kunnen doen. Het is alleen wel heel jammer van de compleet overbodige covers en de kwalitatieve terugval op het eind. Yesterday springt er daardoor wel wat beter uit. Toch zorgt de minder boeiende B-kant ervoor dat het cijfer geen 4,5* wordt, want The Beatles hebben hier wel hun beste moment tot nu toe.

Tussenstand:
1. Help!
2. A Hard Day's Night
3. Please, Please Me
4. Beatles For Sale
5. With The Beatles

Nee, ook hier lukt het niet om meer dan 3,5* te geven. Over het algemeen een prima album, maar de hits zijn beduidend minder goed dan eerst. Ik kan eigenlijk niet anders zeggen dat The Beatles hun split redelijk goed getimed hebben. De koek is op en door de terugkeer van rock-n-roll op dit album, vraag ik me af of de heren wel met hun tijd wilden meegaan. Op sommige nummers is goed te horen dat de jaren zeventig eraan komen, maar vervolgens kijken ze weer een beetje weemoedig terug. Ik merk dat ik dezelfde obstakels tegenkom als Lennert, maar ik trek de sound blijkbaar net wat beter. Een heel krappe 3,5* als afsluiter. Ik snap waarom veel mensen de band heel tof vinden, maar anno 1970 is het stokje duidelijk overgenomen door veel andere bands.

Eindstand:
1. Magical Mystery Tour 5*
2. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band 5*
3. Revolver 4*
4. Rubber Soul 4*
5. Help! 4*
6. Abbey Road 3,5*
7. A Hard Day's Night 3,5*
8. Please, Please Me 3,5*
9. Let It Be 3,5*
10. Yellow Submarine 3*
11. Beatles For Sale 3*
12. With The Beatles 3*
13. The Beatles 2*

Oh wauw, dit is tamelijk briljant. Ik heb Magical Mystery Tour nooit een kans gegeven. Toen ik jaren geleden verknocht raakte aan Sgt. Pepper's LHCB, nam ik me wel voor om meer van The Beatles te checken. Ik kocht toen The White Album, maar daar ben ik nooit echt doorheen gekomen. Magical Mystery Tour zet de lijn voort van Sgt Peppers en is nóg psychedelischer. De titeltrack, The Fool On The Hill, Flying, ga zo maar door. Ideaal spul voor de psychonaut. I Am The Walrus is daarmee wel het hoogtepunt waar al die tracks op geweldige wijze naartoe werken. Ik mag deze geflipte fase van The Beatles heel erg. Kleurrijke muziek met bellen en toeters. De nummers van McCartney bouwen het fenomenaal af, al zitten er in Strawberry Fields Forever en All You Need Is Love ook van die knettergekke momenten. Gelukkig kijk ik bar weinig tv, dus geen Robert Ten Brink trauma hier. Dit album is gewaagder dan Sgt. Peppers en daarom, fuck it!, zet ik het gewoon op de eerste plaats. Geen zwak moment te vinden hier.

Tussenstand:
1. Magical Mystery Tour
2. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
3. Revolver
4. Rubber Soul
5. Help!
6. A Hard Day's Night
7. Please, Please Me
8. Beatles For Sale
9. With The Beatles

Bij The Beatles gaat mijn voorkeur uit naar de latere periode. Het experimentele werk vind ik altijd wel te gek. Natuurlijk moet ik in mijn achterhoofd houden dat The Beatles hier ook vooruitstrevend was en de popmuziek wordt voor mij vanaf 1963 pas echt interessant. Misschien dat ik me ooit nog ga verdiepen in de jazz van de jaren vijftig, maar flauwe rock-n-roll a la Elvis Presley, Bill Hailey etc doet me echt helemaal niks.

The Beatles hebben duidelijk meer ballen. Eigenlijk valt dit debuut me ook behoorlijk mee. Love Me Do en Twist And Shout kende ik al en kon ik al best waarderen, maar de algemene sound van Please, Please Me staat me sowieso wel aan. Af en toe borduurt het nog wat voort op de makke popmuziek die daarvoor nog de norm was (Anna (Go To Him), blegh). Vergeef mijn makker en cultuurbarbaar Lennert, want Lennon en McCartney kunnen wel degelijk zingen. A Taste Of Honey is hier nog een verborgen pareltje. Leuk begin, maar ik verwacht wel dat het beter gaat worden.

Voor mijn gevoel is Revolver weer iets minder consistent dan Rubber Soul, maar de ontwikkeling is onmiskenbaar. 1966 is een keerpunt voor The Beatles, met de beruchte uitspraak van John Lennon (populairder dan Jezus) trapte hij een gigantische groep sprookjesboekfanaten op de tenen, wat uiteindelijk (mede?) tot gevolg had dat de band stopte met tours. Revolver is natuurlijk de plaat waarop The Beatles niet alleen revolutionair is, maar ook echt gaat experimenteren. Dit is de periode waarin het voor mij echt interessant begint te worden. Dat dit kwartet goede liedjes kan schrijven, wist ik inmiddels wel, maar het experimenteren zorgt voor de kers op de taart.

The Beatles maakt er een gewoonte van om de goede nummers aan het begin en eind te zetten. Eleanor Rigby is natuurlijk een van de beste songs van de bands, maar wat de heren doen op Tomorrow Never Knows is verbluffend goed. Misschien is dit wel mijn favoriete track van de band. Ik kan het blijven draaien (en balen dat het maar drie minuten duurt. Hier had zelfs nog meer ingezeten). Verder ben ik blijkbaar een van de weinige mensen die kan genieten van de gekkigheid van Yellow Submarine. Taxman is zijn tijd ook ver vooruit. Er valt veel te bewonderen op dit album, maar helaas staan er ook een handvol vullers op. In dat opzicht is het jammer dat de 2-3 minuten format nog altijd niet overboord gegooid wordt. Dat had dit album beter en nog revolutionairder gemaakt.


Tussenstand:
1. Revolver
2. Rubber Soul
3. Help!
4. A Hard Day's Night
5. Please, Please Me
6. Beatles For Sale
7. With The Beatles

Lekker album weer. Deze hoes sprak me altijd tot de verbeelding vanwege de manier waarop de albumtitel getekend is. Qua stijl ligt het in het verlengde van Help!. Het is niet meer dat jongensachtige van de eerste platen, maar de psychedelische effecten zijn nog niet gearriveerd. Ook hier is vooral de A-kant erg goed. Drive My Car is lekker vrolijk. Norwegian Wood is prachtig. Tikje jammer dat de teksten vooral over meisjes gaan. Daar kun je als getrouwde dertiger niet zoveel meer mee. Toch zijn The Word en Michelle prachtige songs.

Waar Help! flinke steken laat vallen met flauwe covers, houdt The Beatles het gelukkig bij zelfgeschreven werk. Van Help! vind ik individuele songs beter dan die van Rubber Soul, maar deze luistert wel wat makkelijker weg. Het is wel een lastige keuze om een van de twee platen de voorkeur te geven. Ik vind het gemiddelde wel ongelooflijk hoog overigens, maar aan de andere kant allang blij dat de middelmatige platen achter me liggen.

Tussenstand:
1, Rubber Soul
2. Help!
3. A Hard Day's Night
4. Please, Please Me
5. Beatles For Sale
6. With The Beatles

De eerste echte studioalbum. Ik wil verder niet negatief zijn over de oudere platen (ook niet degene die ik een krappe 3* gegeven heb), maar dat voelde elke keer weer aan als een verzamelaar (A Hard Days Night uitgezonderd). Sgt Peppers is in mijn ogen de belangrijkste plaat van The Beatles. Er wordt een grote stap gemaakt in de ontwikkeling en daarbij staan er behoorlijk wat songs op die ik tot de beste van de band reken. Lucy In The Sky With Diamonds, Fixing A Hole, Within You, Without You. Het zijn prachtsongs. Het maakt me eigenlijk ook niet veel uit of het psychedelisch is of meer recht in je gezicht. Ik geniet ook heel erg van het kalme, verhalende She’s Leaving Home. Het voelt als een geheel en de eerste die voelt als een kunstwerk, omdat het belang van de albumhoes en dergelijke erkend wordt. Heel fijn album dit.


Tussenstand:
1. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
2. Revolver
3. Rubber Soul
4. Help!
5. A Hard Day's Night
6. Please, Please Me
7. Beatles For Sale
8. With The Beatles

Blegh, lange plaat.

Hoewel de A-kant van de eerste plaat een goede start is, valt op dat er wel heel veel songs op staan. De meeste zijn ook echt niet de moeite waard en daardoor voelt deze witte plaat aan als een grote stap terug. Ik kreeg op den duur zelfs een Beatles For Sale gevoel. Veel fillers en weinig krakers. Ook van mij hadden ze het mogen houden bij een album van veertig minuten. Zelfs Bungalow Bill vond ik leuk. Heb nog even smakelijk gelachen om het gekweel van Yoko Ono. Maar goed, de helft is gewoon niks en Revolution 9 schiet na ruim een uur aan wisselvallig materiaal aardig in het verkeerde keelgat. Dat heeft niets meer met muziek te maken.

Tussenstand:
1. Magical Mystery Tour
2. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
3. Revolver
4. Rubber Soul
5. Help!
6. A Hard Day's Night
7. Please, Please Me
8. Beatles For Sale
9. With The Beatles
10. The Beatles

Deze valt mij eigenlijk weer tegen. De sound lijkt toegankelijker te zijn dan op Please, Please Me het geval was. Van de veertien songs is er eigenlijk ook geen die blijft hangen. Het is allemaal wat braafjes en teksten als die van Please Mister Postman zijn dan ook echt niet goed. Het is de Beatles sound die het overeind houdt en het zangwerk is goed, maar verder is het eigenlijk helemaal niet boeiend.

Tussenstand:

1. Please, Please Me
2. With The Beatles

Hehehe, ik weet ook niet goed wat ik hiermee moet. Ik ben dan wel dol op Yellow Submarine en All You Need Is Love, maar voor die nummers zet ik wel Revolver of Magical Mystery Tour op. Only A Norther Song en It's All Too Much zijn eigenlijk twijfelgevallen bij mij. Dan vind ik de George Martin songs eigenlijk nog het interessantst, al wordt er wel weer Beatleverleden aangehaald. Leuke soundtrack op zich en lekker typisch sicties, maar ik vermoed dat hier niet de plaat maar de film wel interessant is. Zo goed als Magical Mystery Tour wordt het nergens.

Tussenstand:
1. Magical Mystery Tour
2. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
3. Revolver
4. Rubber Soul
5. Help!
6. A Hard Day's Night
7. Please, Please Me
8. Yellow Submarine
9. Beatles For Sale
10. With The Beatles
11. The Beatles

Het valt op dat op RYM deze plaat een relatief hoog gemiddelde heeft. Ook hier is een opvallende knik naar boven. ligt het aan het live-deel jongens? Het is leuk om Mr. Tambourine Man weer te horen, maar 17 minuten Eight Miles High had echt niet gehoeven. De rest van het album ook trouwens. De composities zijn behoorlijk zwak. Ik ben al geen fan van McGuin; ook niet als zanger. De keuze om Skip Battin te laten zingen was al slecht, maar Gene Parsons is een catastrofe. Yesterday's Train is de slechtst en meest kitscherige country denkbaar (wat mij betreft dan. Ik zit verder niet diep in dat genre). DIt is wel echt Byrds-onwaardig. Ergens maakt me dit wel heel erg benieuwd naar Byrdmaniax en waarom het gemiddelde hier behoorlijk laag is. Is dat dan echt nog slechter?



Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Turn! Turn! Turn!
3. Mr. Tambourine Man
4. Younger Than Yesterday
5. Fifth Dimension
6. Dr. Byrds & Mr. Hyde
7. Ballad Of Easy Rider
8. Sweetheart of the Rodeo
9. (Untitled)

De country wordt weer iets verdrongen ten faveure van de folk, maar op deze manier gaat het niet meer gebeuren met The Byrds. McGuin is afstand mijn minst favoriete Byrd en met de huurlingen hier kan hij geen potten breken. Er wordt vrij matig gezongen, de songs zijn verre van interessant. Het niveau is vrij middelmatig. Het is nergens (extreem) slecht, maar het gaat wel het ene oor in en de andere weer uit. De opener doet nog wel denken aan de soundtrack van Into The Void. Het mag alleen de schaduw nog niet kussen. We komen echter wel weer dichter bij de eindstreep.


Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Turn! Turn! Turn!
3. Mr. Tambourine Man
4. Younger Than Yesterday
5. Fifth Dimension
6. Dr. Byrds & Mr. Hyde
7. Ballad Of Easy Rider
8. Sweetheart of the Rodeo

Hier staan zeker nummers op die echt niet goed zijn, maar doordat er tracks op staan die redelijk afwijken van wat The Byrds op de laatste paar platen gedaan heeft, vind ik het toch wat interessanter. Eerlijk gezegd kan ik Citizen Kane wel hebben, ook al blijft Skippy een beroerde zanger. McGuin slaat de plank mis op I Wanna Grow Up to Be a Politician, maar ik moet toegeven dat Kathleen's Song best ok is. Het is een album van grote verschillen (geen uitersten, want het is nergens echt heel goed) en doordat er best goede momenten zijn, heeft deze automatisch de voorkeur boven een aantal post-Notorious Byrd Broters albums. Het is bij vlagen zelfs weer wat folky. In elk geval vestig ik mijn laatste hoop op de laatste plaat, al kan ik me niet voorstellen dat na alle ellende een reünie heel veel zin had.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Turn! Turn! Turn!
3. Mr. Tambourine Man
4. Younger Than Yesterday
5. Fifth Dimension
6. Byrdmaniax
7. Dr. Byrds & Mr. Hyde
8. Ballad Of Easy Rider
9. Sweetheart of the Rodeo
10. (Untitled)

Het valt toch wel wat tegen, ondanks dat ik heel goed weet dat een terugkeer naar de zestiger jaren, wat het geluid betreft, niet realistisch is. Met Gene Clark en David Crosby keren muzikanten terug, maar de goede liedjes blijven uit. Van mij haddend ie covers van Neill Young ook niet gehoeven. Het is ook jammer dat de heren blijven hangen in de country. De inspiratie druipt er niet bepaald van af, maar het het niveau is wel wat hoger dan wat The Byrds op de vorige platen presteerde.

Het verhaal is uit. Dat merk je aan alles. Misschien denken countryliefhebbers er anders over, maar beter dan dit kan het toch niet worden. Jammer dat het met The Byrds zo moest lopen.


Eindstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Turn! Turn! Turn!
3. Mr. Tambourine Man
4. Younger Than Yesterday
5. Fifth Dimension
6. Byrds
7. Byrdmaniax
8. Dr. Byrds & Mr. Hyde
9. Ballad Of Easy Rider
10. Farther Along
11. Sweetheart of the Rodeo
12. (Untitled)

Het is beter dan Sweetheart of the Rodeo, maar daar is het ook wel mee gezegd. Gram Parsons is uit de band (jeej!), maar McGuin neemt wel weer het grootste deel van het schrijfwerk op zich. Daarvan klinkt alleen Bad Night At The Whiskey nog wel fijn. De opener mag er ook wel wezen, maar verder begrijp ik niet goed waarom Jekyll & Hyde van toepassing is op dit album. Het grootste deel is alsnog de country van de voorganger. Hier en daar worden nog wel aardige deuntjes en zanglijnen uit de hoed getoverd, maar ik ben nog steeds afgehaakt op de band. Je voelt dat de inspiratie weg-ebt.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Turn! Turn! Turn!
3. Mr. Tambourine Man
4. Younger Than Yesterday
5. Fifth Dimension
6. Dr. Byrds & Mr. Hyde
7. Sweetheart of the Rodeo

Het begint nog redelijk ok met Tiffany Queen, maar vervolgens is het behoorlijk afzien. Gene Parsons laat merken dat hij geen songs kan schrijven. Farther Along is een afschuwelijke traditional. Dat EO-gekwijl vind ik afschuwelijk (hoor je ook op Bugler). B.B. Class Road is verschrikkelijk. Op de B-kant volgen wat country niemandalletjes en bij Lazy Waters kan ik begrijpen waarom mensen het mooi vinden. Ik ben vooral blij dat het wat The Byrds in deze line up hierbij gebleven is.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Turn! Turn! Turn!
3. Mr. Tambourine Man
4. Younger Than Yesterday
5. Fifth Dimension
6. Byrdmaniax
7. Dr. Byrds & Mr. Hyde
8. Ballad Of Easy Rider
9. Farther Along
10. Sweetheart of the Rodeo
11. (Untitled)

Ook The Byrds gaan in 1966 op een wat psychedelische tour. Het nieuwe genre staat nog in de kinderschoenen en ik heb de indruk dat de heren er niet helemaal goed raad mee weten. I See You is een heel vreemd nummer vanwege het lelijke gitaargepingel op de achtergrond. Mr. Spaceman heeft tamelijk debiele teksten. De eerste twee songs zijn wel de moeite waard, maar over het algemeen ben ik wat teleurgesteld door wat The Byrds me hier voorschotelen. Het vertrek van Gene Clark vind ik wel een aderlating. McGuinn kan dat vertrek niet opvangen. Psychedelica wordt hier wat misbruikt door wat valse solo's te spelen. Luister maar eens naar Eight Miles High en in mindere mate Captain Soul. De versie van Hey Joe vind ik wel tof. Het heeft niet de impact die Jimi Hendrix creeërde. De sfeer is wel wat vreemd namelijk. Emotieloos. Toch wel een zekere tegenvaller dit. Zeker omdat het een van de meest geprezen albums van de band is. Ik vind het wat onevenwichtig en stuurloos. Een krappe 3,5*


Tussenstand:
1. Turn! Turn! Turn!
2. Mr. Tambourine Man
3. Fifth Dimension

Ik heb The Byrds gekozen voor een nieuwe marathon omdat het een grote naam was in de sixties en niet omdat ik de muziek goed ken of waardeer. Het enige wat ik me zo voor de geest kan halen is het nummer Mr. Tambourine Man. In mijn herinnering was dat een beetje zeikerig, dus ik heb me nog even afgevraagd of dit wel de juiste keuze was. Nu ik het debuut een paar keer gedraaid heb, ben ik eigenlijk wel al om. Niet alleen de Bob Dylan cover bevalt (toch wel) goed, maar ook de rest. Er hangt een heel fijne sfeer. Het is een tikje melancholisch, maar de stemming is vrolijk. Je waant je al tussen de hippies (terwijl dit album daar volgens mij net te vroeg voor is). De meerstemmige partijen zijn erg mooi. Je moet het wel even laten bezinken, maar Here Without You en The Bells Of Rhymney zijn geweldig. De rest doet daar niet veel voor onder. Een dikke vier sterren om mee te beginnen. Ik heb The Byrds nu al behoorlijk onderschat.

Er waren al enkele mensen die dit album tipten als favoriet en ik kijk natuurlijk wel uit naar de plaat die nog beter moet zijn dan The Notorious Byrd Brothers. Ik ben nooit echt bekend geweest met de geschiedenis van THe Byrds, dus ik ging behoorlijk open dit album in. Ik herinner me de hoes nog wel, omdat de lp een tijdje geleden vrij goedkoop was in een platenzaak hier in Eindhoven. Ik liet 'm liggen, omdat ik toen bijna niks van The Byrds kende, laat staan dit album. Een goede keuze, durf ik nu wel te zeggen.

Erg eerlijk is het natuurlijk niet, want ik heb (om het netjes uit te drukken) weinig met country(rock). Op vorige albums kwam het ook wel eens even bovendrijven, maar niet in de hoeveelheden die storend is. Sweet Heart of the Rodeo is country van begin tot eind. Niet geheel onlogisch met die titel natuurlijk. Op wikipedia lees ik dat Crosby ontslagen was en vervangen is door Gram Parsons. Bedankt McGuin, je hebt een gave band verziekt. Niet alleen zorgt dit album continu voor jeuk met z'n zoete, Amerikaanse rommel, maar wordt ook religie weer omarmt. De band is plots onherkenbaar geworden. Alle intenties ten spijt, met zo'n geluid heb ik bijzonder weinig zin om ze te vinden. Het album is uiteraard bij lange na niet het slechtste wat ik ooit gehoord heb, maar dit is gewoon echt niet aan mij besteedt.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Turn! Turn! Turn!
3. Mr. Tambourine Man
4. Younger Than Yesterday
5. Fifth Dimension
6. Sweetheart of the Rodeo

Yes! The Byrds terug op het oude niveau!

Hier blijkt al snel weer dat ik dit album makkelijk kan blijven draaien. De laatste dagen ook veel op de achtergrond gehad, maar al verschillende keren ben ik er echt voor gaan zitten en zit ik steeds weer een half uur flink te genieten. Van mij mogen deze albums gerust wat langer duren, want het is voorbij in een zucht.

De psychedelica is niet per se minder aanwezig als op de vorige plaat, maar het is wel een stuk subtieler. Het past natuurlijk ook heel erg goed bij de dromerige folkrock van The Byrds. Laat ik maar stellen dat het overal van hoog niveau is en dat enkele songs daar toch net bovenuit steken. Goin' Back doet mij denken aan Mother Love van Queen. Helemaal op het eind zingt Freddie een stukje dat volgens mij toch echt uit dit nummer komt. Het origineel is werkelijk prachtig! Draft Morning is een mooi staaltje anti-oorlog retoriek. Zo kan ik hier en daar wel meer complimenten uitdelen. Uiteindelijk sluit dit album heel goed aan bij Turn! Turn! Turn! en is het ondanks duidelijke hits een erg goed album. Waarschijnlijk volgt een verhoging naar 5* nog wel. Dit is echt prachtig!

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Turn! Turn! Turn!
3. Mr. Tambourine Man
4. Younger Than Yesterday
5. Fifth Dimension

Dit luistert ongelooflijk lekker weg zelfs. Op het moment dat ik Turn! Turn! Turn! aanzette, besefte ik me dat ik het nummer wel degelijk kende, terwijl ik daar een tijdje over had zitten brainstormen. Het kwartje viel een nanoseconde voor de plaat begon af te spelen.

De koers van het debuut wordt vrolijk doorgezet: een fijne mix van covers en eigen nummers. De covers zijn wederom de beste, maar dat de zelfgeschreven liedjes vaak ook erg mooi zijn, schept hoop voor het vervolg van deze marathon. In de tussentijd begin ik een beetje verliefd te worden op deze band. Eigenlijk ben ik niet zo'n voorstander van albums met een bulk korte liedjes. Bij The Byrds pakt het eigenlijk wel heel goed uit, omdat ze allemaal hun eigen karakter hebben. Turn! Turn! Turn! heeft een erg grote herluisterwaarde. Niet alleen vanwege de fenomenale opener, maar ook omdat ieder liedje ook op zichzelf staat. Zo kan ik World Turns All Around Her heel goed hebben vanwege die prachtige gitaarlijn. He Was A Friend Of Mine deed me denken aan Simon & Garfunkel. If You're Gone is een prachtig liefdesliedje. Ik kan er niet onderuit komen om dit toch minstens 4,5* te geven.


Tussenstand:
1. Turn! Turn! Turn!
2. Mr. Tambourine Man

De hele dag draai ik Younger Than Yesterday en ik kan er nog steeds niet helemaal vat op krijgen. Op den duur moet ik de knoop toch doorhakken en verder gaan. Gisteren sloot ik de avond af met de eerste luistersessie van dit album en was niet bepaald positief. Ik dacht echt dat dit de eerste onvoldoende ging worden en uiteindelijk is de waardering zodanig gestegen dat het een keurige 4* is geworden.

Wel vind ik McGuinn beduidend de minste van het stel als het gaat om het schrijven van liedjes. De opener valt mee, maar ik vind het gekrijs van het publiek een behoorlijke afknapper. C.T.A. -102 hadden ze beter in de prullenbak dan op deze plaat kunnen gooien. Gelukkig nemen David Crosby en Chris Hillman het voortouw. Renaissance Fair en Everybody's Been Burned zijn fraaie songs van Crosby. Hillman is wat mij betreft de winnaar hier met Thoughts And Words en Time Between. De harmonieuze zang keert zelfs weer even terug. Mind Gardens heeft de potentie, maar wordt redelijk beroerd gezongen. De effecten met achterstevoren afgespeelde stukken zijn enigszins vervelend. Zo goed als op de eerste twee is het nog zeker niet, maar ik kan blijven hopen dat het (gezien de gemiddeldes) weer beter wordt.


Tussenstand:
1. Turn! Turn! Turn!
2. Mr. Tambourine Man
3. Younger Than Yesterday
4. Fifth Dimension

Een best verrassende reünieplaat. Vaak zie je een vrij tamme, veilige muziek na zo'n sabbatical van een aantal jaren. The Cult levert hier zijn hardste plaat af die zelfs behoorlijk tegen metal aanschurkt. Weer doen de heren wat populair is en dit album doet mij erg denken aan Alice In Chains. Het stukje grunge/alternative is erg duidelijk. Het licht zompige gitaargeluid staat mij in elk geval wel aan. Een aantal nummers is redelijk goed. Rise en Speed Of Light steken er net bovenuit. Toch merk ik ook hier dat The Cult weinig echte meerwaarde heeft. Het luistert prima weg, maar ook dit album is wat te vrijblijvend. Astbury was zeker in de beginjaren een potentiele topzanger, maar dat is er wel duidelijk van af.


Tussenstand:
1. Love
2. Ceremony
3. Beyond Good And Evil
4. Sonic Temple
5. Dreamtime
6. Electric
7. The Cult

Deze maar snel even erachteraan gegooid. Hier word ik dan weer echt niet vrolijk van. De band gaat weer terug naar het titelloze album uit 1994. In die zin een stijlbreuk omdat de heren Astbury en Duffy niet de trends volgen, maar uitgerekend deze sound is toch wel heel erg jammer. Ik had toch wel graag een voortzetting gezien van het Beyond Good And Evil. Daarbij is dit voorlopig toch wel het minste album van The Cult. Een superdegelijke rockplaat is het geworden, maar zonder enige inspiratie of vuur. Het enige mooie was de stilte na afloop.


Tussenstand:
1. Love
2. Ceremony
3. Beyond Good And Evil
4. Sonic Temple
5. Dreamtime
6. Electric
7. The Cult
8. Born Into This

Grappig... Waar iedereen dit minder vindt dan Sonic Temple (variërend van "minder" tot aan "slap aftreksel"), vind ik deze juist overtuigender. Ik proef hier hetzelfde enthousiasme, maar de songs staan me veel beter aan. Al bij Wild Hearted Son merk ik dan ik al een beetje aan het meebewegen ben. Beter songmateriaal dus, terwijl de prettige sound van Sonic Temple nog alom aanwezig is. Wel valt op dat het aantal ballads vrij groot is. Waar de voorganger erg consistent is, slaat The Cult hier toch wel de plank een paar keer mis en daardoor krijgt deze geen extra waardering in de vorm van meer sterren. Het is en blijft fijne, toegankelijke hardrock, maar overtuigen doet het nog steeds niet.


Tussenstand:
1. Love
2. Ceremony
3. Sonic Temple
4. Dreamtime
5. Electric