Hmm, dat ik deze twee compilaties die vijftien jaar na de opnames pas verschijnen met 3,5* zou beoordelen, had ik zo snel niet verwacht. Ook niet dat Another View nipt de favoriet zou worden. Het zal er ongetwijfeld mee te maken hebben dat er vaak niet gezongen wordt. Een psychedelische bluesjam als I'm Gonna Move Right In is dan erg smakelijk. Het experimentele karakter komt hier ook weer terug en dan is TVU toch wel op z'n best. Hey Mr. Rain (tweede versie) is best interessant. Ferry Boat Bill is ook te gek en van Ride Into The Sun kan ik erg genieten. Soms slaat het experimenteren weer wat door. Niet zo erg als op White Light / White Heat, maar wel op een manier dat het niet meer prettig luisteren is. De eerste Hey Mister Rain heeft een zeurende achtergrondtoon. Dat soort momenten zijn er overigens maar weinig. Verrassend aangenaam dit.

Eindstand:
1. Another View
2. The Velvet Underground & Nico
3. The Velvet Underground
4. VU
5. Loaded
6. Squeeze
7. White Light/White Heat

Hier had ik zowaar al een beoordeling staan: 2*. Nu vind ik dat een wat overdreven lage waardering, maar ik merk ook dat de band hier eigenlijk niets losmaakt. Loaded is een verzameling doordeweekse liedjes. Meestal klinkt het wel aangenaam, maar zelden wordt het interessant. Ik dacht dat het wellicht wat tijd nodig had, maar vind deze plaat gewoon echt niet boeiend.


Tussenstand:
1. The Velvet Underground & Nico
2. The Velvet Underground
3. Loaded
4. White Light/White Heat

Het is allemaal wel gezegd eigenlijk. Op dit album vind je een ratjetoe aan stijlen terug, maar niets dat echt hoort bij The Velvet Underground. Kwalitatief is het een niemandalletje: niet goed, niet slecht. De enige mensen die je er kwaad mee maakt, zijn de diehard fans lijkt me, want zij zullen roepen dat Yule de bandnaam misbruikt. Ik vind verder dat dit album de aandacht niet echt waard is.

Eindstand:
1. The Velvet Underground & Nico
2. The Velvet Underground
3. Loaded
4. Squeeze
5. White Light/White Heat

Geen touw aan vast te knopen. Na het erbarmelijke White Light/White Heat is deze titelloze plaat niet per se het laatste wat ik verwacht had, maar het zit wel behoorlijk aan de andere kant van het spectrum. De waardering is dan ook weer terug. De A-kant staat vol mooie, zoete liedjes met prachtige akoestische stukken. De plaat is zelfs op weg naar een keurige vier sterren tot The Murder Mystery zich aandient. Hoezeer ik het ook tof vindt dat bands op experimentele toer gaan, hier is het een kakofonie aan geluiden door verschillende dingen tegelijk af te spelen. Ik kan er niks mee en het gaat al vrij snel irriteren. Jammer, want Lou Reed zingt op dit album op z'n best.

Tussenstand:
1. The Velvet Underground & Nico
2. The Velvet Underground
3. White Light/White Heat

Nog altijd een lastig album. Waarom ik hier een aantal jaar geleden behoorlijk afhaakte, snap ik wel. Echt toegankelijk is het niet en bepaald niet makkelijk te behappen. Nog altijd krijg ik hier wel een behoorlijk gevoel van "kijk ons eens kunstzinnig bezig zijn" gevoel. Ik ben verder ook nooit fan geweest van Lou Reed. Een vreemde eend in de bijt, lees ik in een bericht hierboven. Daar ben ik het volledig mee eens. Ik kan me de populariteit van dit album tot op bepaalde hoogte wel begrijpen.

Er staan in elk geval wel wat toffe nummers op dit album. Met kop en schouders steekt All Tomorrow's Parties daar bovenuit. Sunday Morning en Venus In Furs volgen op gepaste afstand. De sfeer doet me denken aan David Bowies Heroes. Verder vraag ik me toch wel af wat de klasse nou is van songs als I'm Waiting For The Man, Run Run Run of There She Goes Again. Niet slecht, maar ook verre van wereldschokkend. Dan mag je qua stijl nog zo experimenteel en gewaagd zijn (want dat deel erken ik wel), maar als een hoop liedjes je niks doet, houdt het snel op. Aan de stijl ben ik inmiddels wel gewend. Het is ook wel leuk om te horen hoe tussen de chaos vaak echt wel een rode draad te vinden is. Ik zie vooralsnog weinig redenen om dit album vaker te draaien, maar als het zover komt, zal het niet meer met tegenzin zijn.

Met enige tegenzin opgezet, maar het is bij vlagen een best goed album. Sommige nummers steken best goed in elkaar, zoals de eerste drie. Daarna zakt het grotendeels toch wat naar de middenmoot. Toch is het wel vreemd dat dit zo lang op de planken gelegen heeft. Het doet namelijk niet onder voor de meeste platen van The Velvet Underground. Wat ik wel opvallend vind, is dat veel mensen dit als experimenteel beschouwen, terwijl het ongelooflijk veilig is. Aangenaam op de meeste momenten en het stoort ook niet. Behalve de stem van Lou Reed dan. Als er iets is wat deze marathon voor mij wel bewezen heeft, is dat ik Reed als zanger simpelweg niet trek.

Eindstand:
1. The Velvet Underground & Nico
2. The Velvet Underground
3. VU
4. Loaded
5. Squeeze
6. White Light/White Heat

Nee Reed en kompanen. Zo gaan we natuurlijk nooit vrienden worden. Ik ben zeker wel een liefhebber van rauwe randjes en producties die digitaal niet vlakgestreken worden en dergelijke, maar dit is wel het andere uiterste. Ik was zelfs even in de veronderstelling dat er iets niet deugde aan het album. Snel even op youtube gecheckt, maar dat klonk nog beroerder. Dat je bewust meuk op de markt slingert, kan ik ergens (ver weg) nog wel waarderen, maar dan hoef je van mij niet op extra sterren te rekenen. WL/WH is ronduit vals en matig gestructureerd. Daar zullen de liefhebbers het vast wel mee eens zijn. Dit album is de pisbak van de muziekwereld. Het is goed dat dit soort platen er zijn om de discussie aan te zwengelen, maar meer dan dat is er wat mij betreft niet. Ik heb SIster Ray halverwege uitgezet. Een unicum met wat onze marathons betreft, maar de stilte was te verleidelijk. Bij het debuut zei ik nog dat ik het ergens wat geforceerd kunstzinnig vond, maar dat gaat hier helemaal op. Opvallend ook dat users zijn die ervoor uitkomen dit album niet zonder te onderbreken kunnen draaien, maar wel heel hoge cijfers geven.

Tussenstand:
1. The Velvet Underground & Nico
2. White Light/White Heat

Duidelijk beter dan het debuut. Niet alleen omdat het allemaal doordachter is, maar het is ook origineler. Ik herken hier meer een eigen smoel. De humoristische inslag op Boris The Spider en Cobwebs And Strange kan ik beter hebben dan op I'm A Man van de vorige. Het is een lekker vreemd album. De eerste helft is tof, maar de B-kant doet me weer afvragen of songs van 2-3 minuten wel een goed idee zijn. Zonder een goed uitgewerkt idee, zijn dat soort liedjes maar losse flodder. De afsluiter duurt me dan eigenlijk weer te lang. Toch heb ik genoeg gehoord voor een hogere waardering. Er zit vooruitgang in!

Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation

Snel maar geluisterd na It's Hard, om er maar klaar mee te zijn, maar dit album valt me eigenlijk nog best mee. Sinds lange tijd hoor ik weer nummers met kop en staart. Nog steeds is het niet iets waar ik warm van word, maar het is in elk geval luisterbaar. Dat geldt dan weer niet helemaal voor de stem van Roger Daltrey. Zeker op In The Ether had iemand hem best kunnen vertellen dat het nergens naar klinkt. Speciaal is dit album niet en ik snap de lauwe reacties. Er zit geen greintje spanning in, maar met een goede zanger had ik waarschijnlijk nog wel een voldoende gegeven. Tot zover 2,5*

Het Wire & Glass-stuk is heel wisselvallend. Sommige nummers zijn kwalitatief vergelijkbaar als die van de andere helft van dit album, maar sommige stukken zijn erbarmelijk slecht. Complete willekeur met afschuwelijk zangwerk. Trilby's Piano en de titeltrack: wie verzint zoiets? Toch een halfje eraf. Erg zonde dit.


Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. Quadrophenia
4. The Who Sell Out
5. Who Are You
6. Tommy
7. Who's Next
8. Face Dances
9. Endless Wire
10. The Who By Numbers
11. It's Hard

Niet dat ik enige hoop koesterde, maar ook Face Dances is geen best album. Ik vraag me echt af wat de heren op dit punt dreef om door te gaan. Muzikaal hebben ze allang niks meer te vertellen. Redelijke songs wisselen het erg matige werk af. Cache Cache is heel saai. Did You Steel My Money is een aanfluiting. How Can You Do It Alone is een regelrechte draak door de opbouw. Hoe kun je dit als ervaren muzikant schrijven? You vind ik dan weer hilarisch vanwege de verwijtende tekst, terwijl het gevoel geheel wederzijds is. Another Tricky Day laat maar al te goed horen dat The Who er niet meer toe doet. Wat een saaie, duffe brol.


Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. Quadrophenia
4. The Who Sell Out
5. Who Are You
6. Tommy
7. Who's Next
8. Face Dances
9. The Who By Numbers

It's Hard... Het is inderdaad moeilijk om goede muziek te maken. Wat The Who hier weer laat horen is weer van bedroevend niveau. Totaal gebrek aan inspiratie en het lijkt verder wel alsof hier een stel onervaren muzikanten bezig zijn. De songs zijn vaak erg simpel en gekunsteld. Het hierboven bejubelde Eminence Force is inderdaad de uitschieter. Een keurige popsong die met kop en schouders boven de rest uitsteekt, maar verder word ik er niet heel warm van. Toch zou ik dit album best 3.5* en een koppositie kunnen geven als de rest van vergelijkbare kwaliteit was. Ik denk dat Cry If You Want geldt voor veel fans. Ik zou ervan huilen, want het is een compleet fantasieloze compositie, waarvoor niet eens een fatsoenlijk slot bedacht wordt. Het is een grote fade out.

Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. Quadrophenia
4. The Who Sell Out
5. Who Are You
6. Tommy
7. Who's Next
8. Face Dances
9. The Who By Numbers
10. It's Hard

Leuk om na Led Zeppelin verder te gaan met The Who. Het was Keith Moon die de New Yardbirds officieus omdoopte tot Lead Zeppelin. Op een of andere manier heb ik nooit echt de aanzet gehad om me te verdiepen in het werk van deze legendarische band. Toch heb ik vier albums van ze in de kast staan. Op My Generation kan ik ook niet zeggen dat ik er helemaal warm van word. De hitsongs zoals de titeltrack en The Kids Are Alright doen het goed. The Ox is ook zeker wel gaaf, maar de rest variert van aardig tot lichtjes irritant. In de jaren zestig was het coveren van oude blues nog erg in trek, maar tegenwoordig zul je covers als I'm A Man niet meer tegenkomen. Dat The Who nog veel te leren heeft, hoor je wel op A Legal Matter. Toch is de sfeer op dit album wel goed en overheerst een positief gevoel. Grappig dat mijn generatie tegenwoordig aardig wat moeite heeft met de generatie die in de titeltrack bezongen wordt. Moet ze nageven dat ze toen wel hun bek opentrokken in tegenstelling tot mijn leeftijdsgenoten.

Als ik kijk naar de vorige platen, het feit dat dit weer een rockopera is en dit met ruim 82 minuten het langste album tot nu toe is, heb ik alle reden om hier tegenop te zien. Toch bevalt dit me net wat beter dan Tommy en klinkt het lang niet zo suf als Who's Next. Dit is in mijn ogen de meest vurige plaat van The Who tot nu toe. Daltrey zingt harder (of staat harder in de mix) en het geluid spettert duidelijk meer. De speelduur blijft een probleem en de kritiek die ik eerder al had op The Who blijft aanwezig, zij het minder storend. Waar ik me misschien nog wel het meest aan stoor, is dat de opbouw van de songs vrij matig blijft. The Who blijft songs vaak met een bepaalde dynamiek en tempo spelen. Het is lang niet zo organisch als het had kunnen zijn. Uitzonderingen daargelaten, want I've Had Enough, The Rock en Love Reign O'er Me vind ik bijvoorbeeld wel ok. Toch, als ik naar het totaalplaatje kijk, is Quadrophenia nergens spectaculair en vaak niet meer dan prima luisterbaar. Misschien is dat ook wel rockopera eigen (en vandaar dat ik dat soort werken links laat liggen).


Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. Quadrophenia
4. The Who Sell Out
5. Tommy
6. Who's Next

Nu komen we in de regionen waarin albums zelfs met een redelijk korte speelduur moeilijk uit te zitten zijn. Vanaf Quadrophenia zakken de scores duidelijk en daar zag ik eigenlijk wel kansen, maar na twee nummers wist ik al dat dit 'm niet zou worden. Er zijn maar weinig dingen die niet tegenstaan. Zo ben ik wel tot de conclusie gekomen dat Roger Daltrey simpelweg niet mijn zanger is. Voor mijn gevoel zingt hij best vaak wat vals en zijn schreeuwstem doet me ook niks.

Toch is mijn lage score vooral te wijten aan de makkelijke, oubollige songs. Een paar springen er wat dat betreft uit en dat zijn Squeeze Box (afschuwelijk country vehikle) en het vieszoete They Are All In Love. Toch is The Who in de rustige songs het sterkst (of eigenlijk minst slecht), want Imagine A Man en in mindere mate Dreaming From The Waist zijn nog wel ok. Het grootste deel laat horen dat de koek al(lang) op was. Zeker de helft is zwaar onder de maat voor een band met zo'n status.


Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. Quadrophenia
4. The Who Sell Out
5. Tommy
6. Who's Next
7. The Who By Numbers

Hier kan ik dan weer niet zo veel mee. Ik snap de claim van psychedelische rock ook niet zo. Dan denk ik toch echt eerder aan bands als Jefferson Airplane. Wat The Who doet, vind ik vooral wat flauw. Kinderachtig soms (Silas Stingy vooral). De band komt wel vaak met een prettig geluid, maar de soms zijn wederom kort en vrij fantasieloos qua opbouw. Er mag wel meer pit in, al moet ik zeggen dat een liedje als Sunrise dan wel weer heel mooi is.


Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. The Who Sell Out

Ook dit raakt me niet. Wel jammer, want enkele jaren geleden kocht ik vol trots de lp op een rommelmarkt. Maar met ongeveer 1500 albums kun je niet alles echt de kans geven. Voor deze marathon is Tommy een paar keer gedraaid, maar het raakt me geen seconde. Mijn vrouw loopt wel eens voorbij als ik dit soort plaatjes draai. Soms vindt ze het goed, maar vaker trekt ze haar neus ervoor op en noemt ze het 'ouwelullenrock'. Hier moet ik het toch wel met haar eens zijn. Ik lees ook de vergelijkingen met The Wall. The Wall vind ik nog emotioneel, afwisselend en het heeft vele hoogtepunten. Tommy vind ik eigenlijk maar een beetje suf. Ik geef toe dat mijn dubbel-lp kraakt als een kampvuur, maar dat verhuld niet dat de muziek wat simpeltjes overkomt. Ik mis de felheid van My Generation. The Who wil hier met een toegankelijke rockopera voor de dag komen. Te toegankelijk wat mij betreft. Dat dit album dan ook nog eens een uur en een kwartier duurt, werkt ook zeker niet in het voordeel van Tommy. Het verhaal doet me niks. Alleen de prachtige lp hoes blijft over.

Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. The Who Sell Out
4. Tommy

Het is erg lastig om hier iets marathontechnisch iets over te zeggen. The Who is bij mij zo niet in de smaak gevallen dat ik inmiddels ook niet meer weet hoe de platen klinken. Puur op cijfer gooi ik deze maar ergens tussen.

Het album zelf? Het heeft eigenlijk al verloren. Ik heb eerder aangegeven dat ik de heren niet bijzonder vind als muzikanten en de stem van Roger Daltrey trek ik slecht. Daar is niets aan veranderd. In mijn poging om het niet bij voorbaat al af te fakkelen, geef ik het wel gewoon een kans. Dat WHO geen verrassingen te bieden heeft, kon ik al raden. Op zich vind ik het idee wel leuk dat heren op leeftijd voor de lol nog een plaat opnemen. Dat het allemaal niet moet, hoor je er ook aan af. Ik geloof oprecht dat Townshend en Daltrey er veel plezier aan hebben beleefd en gelukkig zijn er fans zoals de user boven me die hun geluk er niet mee op kunnen. Helemaal prima.

Dit album symboliseert een levensloop. Was The Who eerst jong, onbezonnen en lekker rebels, nu zijn ze oud, kalm en vol wijsheden. Dit album past wel bij die fase. Het is gewoon niet spannend. Ik ben eigenlijk wel blij dat er niet geëxperimenteerd wordt. Gewoon akoestische gitaarmuziek. Soms zweverig, soms iets sneller.

Nieuwe eindstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. Quadrophenia
4. The Who Sell Out
5. Who Are You
6. Tommy
7. WHO
8. Who's Next
9. Face Dances
10. Endless Wire
11. The Who By Numbers
12. It's Hard

Dit is het ook niet. Toch heeft The Who wel door wat er mis is: Music Must Change. De band is wat anders te werk gegaan, met de toevoeging van de keyboards als grootste verandering. Ik heb daar wel respect voor en mede daarom vind ik deze relatief laaggewaardeerde plaat zeker niet tot de slechtste behoren. Laten we vooral niet positief worden, want Who Are You irriteert gewoon minder dan Tommy of Who's Next.

Instrumentaal vind ik het weer iets spannender worden, maar de grijze middelmaat ontstijgt dit nog steeds niet. Zeker anno 1975 werden erg veel platen uitgebracht die vele malen beter dan dit zijn. Trick Of The Light draagt zelfs nog enige goedkeuring weg. Guitar and Pen herinnert me (was het echt vergeten) aan de reputatie van The Who om op het podium instrumenten kapot te slaan. Een ronduit kansloze act. De kritiek van oubollig zijn, blijft wel staan in ieder geval. Ik kom niet onder de indruk vandaan naar uitgebluste mannen te luisteren.


Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. Quadrophenia
4. The Who Sell Out
5. Who Are You
6. Tommy
7. Who's Next
8. The Who By Numbers

Deze marathon over The Who ging met The Who Sell Out al een beetje mis, maar nu met Who's Next is me wel duidelijk dat dit 'm niet meer gaat worden. Tijdens het luisteren ben ik me zelfs gaan afvragen of ik wel hetzelfde materiaal hoorde als al die mensen die hier zonder enige twijfel 5* neerplempen.

Ik heb inmiddels wel door dat The Who niet de stevige hardrockband was die ik wel in mijn hoofd had. Prima. Omschakelen kan ik best, maar dan moet het materiaal wel goed zijn. EIgenlijk hoor ik hier niets waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Bij de gebruikte keyboards op de opener en afsluiter kom ik op mijn meest positieve gedachte en dat is dat de band daar zelfs bijna vijftig jaar na uitbrengen vrij modern klinkt. Maar zoals ik al zei, is dat het meest positieve dat ik kan bedenken. Ik val namelijk een beetje in slaap bij deze plaat. De hoes ziet er 'stoer' uit, maar dat uit zich niet in de muziek. Het is wat koddig. Suf zelfs bij vlagen. Bij My Wife ga ik me flink irriteren aan het valse zingen en vraag ik me oprecht af wie dit nou echt mooi vind. Behind Blue Eyes ken ik vooral van de cover uitgevoerd door Limp Bizkit. Ik kan me nog goed de heisa van toen herinneren, want veel mensen spraken er schande van. Ik denk dat het meer iets zegt over hoe men tegen Limp Bizkit keek, dan het nummer zelf, want The Who brengt het ook uitermate saai. Ik vind The Who hier echt ongelooflijk zeikerig klinken. Voor mij staat het wel vast: dit is niet mijn band. (maar ik ga wel door met de marathon)


Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. The Who Sell Out
4. Tommy
5. Who's Next

Met enige tegenzin deze ook maar opgezet. Ik geef niet bijster veel om live opnames. Soms laten ze de rauwheid wel goed horen, maar tegelijkertijd hoor je een feestje waar je zelf doorgaans niet bij was. Wat betreft The Yardbirds al helemaal lastig, aangezien er nog dik twintig jaar moest passeren voor mijn geboorte.

Hier word ik ook niet heel erg warm van. Als ik een tijdmachine mocht gebruiken om bij een van deze optredens te zijn, zou ik dit vast veel toffer vinden. De nadruk ligt heel erg op de feestsfeer. Muzikaal is het niet bepaald uitdagend en ik merk van Clapton dat ik veel liever zijn werk met Cream hoor. Leuke bluesrock waar je niet met de volle aandacht voor hoeft te gaan zitten.


Tussenstand:
1. For Your Love
2. Five Live Yardbirds

Ah ja, cover albums... Ook in de sixties zijn ze zelden echt boeiend. Deze van The Yardbirds valt eigenlijk meer op door het lekkere geluid. Beter dan wat de Stones in die dagen deden, als je het mij vraagt. Clapton en Beck scheuren er lekker op los. Het gevoel dat overheerst is dat de band live waarschijnlijk veel beter is. Zo op plaat is het een leuk monument. Het geluid is erg lekker, waardoor ik het nog wel bovengemiddeld vind. For Your Love vind ik stiekem best een leuk erg. Erg Beatle-esque. Vooral de opening is heel gaaf. A Certain Girl mag er ook wezen. Doet al wat aan Cream denken. My Girl Sloopy is dan weer een gevalletje verkeerde keuze.

Valt mij ook mee. Dit album opent heel lekker. Alleen I'm A Man vind ik behoorlijk flauw. Jammer dat het twee keer te horen is. Mr. You're a Better Man Than I, Evil Hearted You en Heart Full Of Soul zijn heerlijke nummers waar een fijne dreiging uit gaat. Ik vind The Yardbirds hier zelfs wat vooruitstrevend. Fijne hardrock en een juiste stap om de blues wat meer achterwege te laten. Het blijft wel jammer dat het overgrote deel covers zijn. Dat maakt het op een of andere manier toch iets minder echt. In elk geval vind ik deze periode al beter dan die met Clapton.

Tussenstand:
1. Having A Rave Up
2. For Your Love
3. Five Live Yardbirds

Veel gedraaid de afgelopen weken, maar simpelweg niet aan schrijven toegekomen. Wel erg lekker. Aanvankelijk vond ik deze duidelijk minder dan Roger The Engineer, maar inmiddels is de waardering van mijn kant behoorlijk gestegen. Als ik het goed begrepen heb, heeft Jeff Beck het schip hier alweer verlaten. Jammer, maar Jimmy Page is natuurlijk ook een begenadigd gitarist. Zijn stijl is heel goed te horen. White Summer laat zelfs de folky kant van Led Zeppelin doorschemeren. Voor de rest natuurlijk veel blues en de nodige psychedelische invloeden. Uiteindelijk is het goed dat The (New) Yardbirds plaats heeft gemaakt voor Led Zeppelin, maar ik vind dit evengoed een leuke band. Dit album loopt heel lekker en heeft een aantal leuke nummers. De voorkeur gaat uit naar Roger The Engineer.


Tussenstand:
1. Roger The Engineer
2. Little Games
3. Having A Rave Up
4. For Your Love
5. Five Live Yardbirds

Laat ik er maar meteen op terugkomen dat ik in retrospect Rod Argent niet gemist heb op New World. As Far As I Can See... is vooral door hem geschreven en ik hoor niets dat de voorganger beter gemaakt zou hebben. Dit album is wederom lichtvoetig, kalm en compleet spanningsloos. Er speelt blijkbaar een lead gitarist mee, maar ik heb 'm niet gehoord. Dit draait puur en alleen om Blunstone en Argent: piano, keyboard en zang. Ik vind het volkomen begrijpelijk dat dit album zo matig ontvangen is. Het stelt simpelweg niets voor. Het kabbelt maar wat voort in z'n eenvoud. Als muziek je puur draait om de zang, dan kan ik me nog wel voorstellen dat je dit kunt waarderen. Daar blijft het ook wel een beetje bij. Hier herken ik niets meer van de oude Zombies.


Tussenstand:
1. Odessey And Oracle
2. Begin Here
3. The Zombies/I Love You
4. As Far As I Can See...
5. New World

The Zombies is een band die ik alleen van de hitjes ken. She's Not There is daar een van. Time Of The Season is de ander. Wellicht herken ik later deze marathon wel meer liedjes. Dat zou niet voor het eerst zijn. Hier verder geen oude bekenden, al had ik verwacht Summertime wel te herkennen. Zal wel een andere Summertime zijn geweest. She's Not There is na al die jaren een parel die nog moeiteloos overeind staat. Sterk gecoverd door Santana, maar ik geef de originele versie toch wel de voorkeur. Waar The Zombies nog vaak met beat en Beatles en Beach Boys-adoratie voor de dag komen, heeft She's Not There wel heel sterk dat eigen geluid. Het klinkt heel beschaafd en heel doordacht. De wilde rock n roll van Road Runner vind ik ook erg leuk. Het is niet altijd even goed. Soms krabbel ik even achter mijn oren, maar over het algemeen zit het goed in elkaar en is het luisterbaar op heel prettige wijze. Zeker wanneer Rod Argent achter zijn orgel kruipt. Fijn ook dat de eigen songs over het algemeen de beste zijn.

Met de verwachting dat het niks meer gaat worden, stoom ik maar even door. Toch opent Breathe Out, Breathe In met een heel levendige titeltrack. Wat The Zombies hier doet is alleen al beter dan de twee vorige albums samen. Ook het vervolg mag er wezen en dan blijkt dat de heren toch een redelijke opleving hebben. Zo goed als in de zestiger jaren wordt het natuurlijk niet meer, maar er is geleerd van de fouten. Het geluid is hier een stuk voller en aangenamer. Er is duidelijk meer aandacht besteed aan het schrijven van goede songs. In de tweede helft loopt het toch een beetje terug. Het is nog steeds niet bijzonder, maar niet onplezierig om te horen en zeker meer dan ik verwacht had.



Tussenstand:
1. Odessey And Oracle
2. Begin Here
3. The Zombies/I Love You
4. Breathe Out, Breathe In
5. As Far As I Can See...
6. New World

"According to the liner notes, it was recorded primarily to protect the name of the band in response to numerous groups of imposters that were then touring the US."


Ik moet hier toch wel een beetje om lachen. Geen idee hoe dat het precies in elkaar steekt als het gaat om rechten op een bandnaam, maar dit is de eerste keer dat ik dit als reden hoor voor het uitbrengen van een album.

Anyway, 23 jaar na Odessey And Oracle vraag ik me af wie hier op zit te wachten. De fans uit die dagen misschien. New World is alleen wel een redelijk truttige plaat geworden. Aan de andere kant is het ook zeker degelijk. The Zombies klinken hier nogal als Queen in de laatste maanden met Freddie Mercury. Made In Heaven, maar dan zonder de goede nummers. Laten we eerlijk wezen; het klinkt gezapig, maar ik mis ook wel echt de aanwezigheid van Rod Argent. Niet dat ik denk dat je daarmee de oude glorie herstelt, maar dan hadden we niet met de flauwe popzooi van Sebastian Santa Maria gezeten. Ik herken daar niets van The Zombies in terug. Het opnieuw opnemen van Time Of The Season is volstrekt overbodig. Het valt ook op dat Chris White in de here is en dan wrijf ik maar in mijn handjes dat hij zo weinig geschreven heeft.

Tussenstand:
1. Odessey And Oracle
2. Begin Here
3. The Zombies/I Love You
4. New World

The Zombies blijft behoorlijk in het spoor van The Beatles. Dit album werd opgenomen toen Sgt. Peppers verscheen en dan hoef ik eigenlijk niet veel meer te zeggen. De psychedelische impact is nagenoeg hetzelfde en de thema's zijn even zoet. Het verschil is wel dat Sgt. Peppers een absolute topplaat is en dat Odessey And Oracle daar toch wel een klasse onder zit. Daar hoeven de heren van The Zombies zich verder echt niet voor te schamen. Odessey And Oracle is evengoed een meesterwerk. Er zijn genoeg mooie liedjes te vinden. Het is moeilijk zelfs om te kiezen, al is Time Of The Season natuurlijk de echte klassieker. Butcher's Tale verdient een pluim vanwege de anti-oorlogsboodschap en de prachtige, licht naargeestige partijen van Argent op de harmonium. White schreef en zong het lied, wat ook een goede keuze is. Erg leuk album dit. Odessey And Oracle is de voornaamste reden waarom ik The Zombies koos voor een marathon en dat pakt heel goed uit. Wel vreemde teksten soms (who's your daddy? Is he rich like me?).


Tussenstand:
1. Odessey And Oracle
2. Begin Here
3. The Zombies/I Love You

Wat dit album vooral uitstraalt, is dat het allemaal voor de lol is. Niets moet meer. Ik denk dat met die paar hits in de sixties de heren financieel ook wel gesettled zijn. Deze muziek is gemaakt omdat de heren er zin in hadden: Still Got That Hunger. In dat opzicht doet het wel denken aan de laatste albums van Alquin. decennia zijn verstreken sinds de band meedraaide.

Punt is wel dat deze plaat (daarom) verre van spannend is. Leuk voor de fans die alles willen hebben en aardig voor wie gewoon makkelijk luisterbare muziek wil hebben. Er zit iets meer pit in dan New World en diens opvolger, maar minder dan Breathe In, Breathe Out. Je zult hier echt niks bijzonders horen, maar het stoort ook niet.


Eindstand:
1. Odessey And Oracle
2. Begin Here
3. The Zombies/I Love You
4. Breathe Out, Breathe In
5. Still Got That Hunger
6. As Far As I Can See...
7. New World

Beetje schimmig album inderdaad. Volgens Wikipedia is dit een verzamelaar die enkel in Nederland en Japan uitgekomen is. Toch staan er behoorlijk wat nummers op die niet op andere albums verschenen zijn. Een handvol komt van het debuut. Woman klinkt hier voor mijn gevoel een stuk beter (al valt dat wat tegen als ik ze direct achter elkaar beluister) en Gotta Get A Hold Of Myself is ook behoorlijk goed. Daarna zwakt het wat af en mag She's Not There nog even opdraven. Het zal in de jaren zestig wel anders geweest zijn, maar wat mij betreft hadden ze het beste van beide albums op een plak vinyl gezet. Dan had je iets in handen gehad wat de strijd met The Beatles en The Kinks goed aan kon.


Tussenstand:
1. Begin Here
2. The Zombies/I Love You