Vooralsnog valt de Van Morrison-loze periode me niet tegen. Er staat natuurlijk wel een compleet andere zanger achter de microfoon, maar tegelijkertijd spitst de band zich ook toe op de inmiddels populair geworden psychedelische rock. Dat doet Them ook prima, maar ook hier lijkt er iets niet helemaal te kloppen. Ik vind het geluid wat rommelig en de songs missen vaak net dat ene om echt heel goed te zijn. Them gaat lekker met de tijd mee, al kan ik me voorstellen dat er veel mensen zijn die hier afhaken. Ook qua psychrock lopen er anno '67-'68 grotere jongens rond. Toch is Square Room wel het vermelden waard en vind ik Come To Me ook erg leuk. Voorlopig blijf ik Them leuk vinden.

Tussenstand:
1. The Angry Young Them
2. Now And Them
3. Them Again

Schrikbarend hoezeer Them hier terugvalt op ouwelullenrock. Achter de microfoon staat nu iemand met een doorrookte whiskeystem te zingen. Prima voor een kroeg, maar om een degelijke plaat te willen maken, niet geschikt. De songs zijn dat overigens ook niet. Hooguit is het aardig om te horen, maar de teksten zijn doorsnee en de songs ontberen elke vorm van spanning. Vaak hoor je dit soort reunieplaten dertig tot veertig jaar na oprichten. Them was slechts vijftien jaar oud! Qua genre zijn ze ook niet honkvast. Het grote deel is de vertrouwde rhythm & blues, maar er wordt ook met country geflirt. Saaie boel en de moeite van het checken eigenlijk niet waard. Toch heeft Them het langer volgehouden met leuke platen dan ik dacht.


Eindstand:
1. The Angry Young Them
2. Time Out! Time In For Them
3. Now And Them
4. Them
5. Them Again
6. Them In Reality
7. Shut Your Mouth

Als je me dit album een week geleden had laten horen, had ik je waarschijnlijk gezegd dat ik dit album van de Stones helemaal niet kende. Niet alleen is het typische Britse rhythm n blues uit die tijd, maar Van Morrison lijkt hier ook verdomd veel op Mick Jagger. Maar als ik het dan toch over de Stones heb... Ik vind Them hier beduidend beter. Het is alweer een tijdje geleden sinds ik de eerste albums van hen gehoord heb, maar voor mijn gevoel loopt alles hier beter. Hier vind je goed doordachte songs die gebracht worden met een tomeloze energie en sterk gevoel voor detail. Het geluid is erg goed. Ergens heerlijk oubollig, maar wel heel erg warm. Belangrijker nog: het is helder.

Niet alleen staat hier een topband te spelen, maar de covers zijn geen voor de hand liggende keuzes (althans, niet in mijn optiek). Het eigen werk is eigenlijk nog beter. You Just Can't Win, Gloria en vooral Mystic Eyes zijn erg goede songs. complimenten ook voor het orgel dat gebruikt wordt. Met mijn in dit genre nog wat onervaren oren doet het fijn denken aan The Animals.

In eerste instantie had ik wat spijt van mijn keuze voor Them voor deze marathon, want eigenlijk had ik toch niet heel veel zin in die oude Britse blues, maar dit album is voor mij een pareltje gebleken.Na een luisterbeurt of 6-7 ben ik er nog lang niet op uitgekeken.

Er is iets aan Them waardoor ik blijf luisteren. Het is geen geniale band. Ik zie ook wel in dat na het debuut het hoogtepunt wel geweest is, maar toch intrigeert het me. Enerzijds komt het omdat de overgebleven en nieuwe heren vol meegaan in wat op dat moment de mode is, en laat dat precies mijn smaak zijn. Er zit ook iets intrigerends in het geluid. Of het scheurt op een lekkere manier en/of het klinkt heel eigenzinnig. Zo klinkt Memphis Lady heel lekker, maar is het direct een van de helaas weinige hoogtepunten. Dat vind ik wel kenmerkend voor Them na de periode Van Morrison. Ze proberen het wel namelijk en dat lukt ze bij tijd en wijle ook goed. Ik heb nu drie albums gehoord waar echt goede songs op staan. Als Them wat minder albums uitgebracht had en meer aandacht had voor dat handvol goede nummers, had je een album gehad die in mijn ogen kwalitatief beter is dan het debuut.

Tussenstand:
1. The Angry Young Them
2. Time Out! Time In For Them
3. Now And Them
4. Them
5. Them Again

Hier neemt mijn enthousiasme toch wel redelijk af. Zo snel na het debuut bevat dit tweede album niet alleen minder interessante songs, maar is ook de keuze voor covers minder origineel. De uitvoeringen zijn over het algemeen wel in orde. Dit bandje kon best wel spelen namelijk. Toch vind ik de zoveelste I Put A Spell On You niet heel erg bijzonder meer, al moet ik wel zeggen dat ik het fijn vind dat Them er een eigen draai aan geeft. Verder is het waar ik de band op het debuut gewaagder en innovatiever vond, dat het hier een tikje tegenvalt. Ik vraag me ook altijd af of een band er wel goed aan doet om een half jaar na je laatste plaat al een nieuwe moet uitbrengen. Het klinkt gewoon wat minder fris en interessant dan het debuut, terwijl hier toch een prima band staat te spelen. Dikke 3,5*


Tussenstand:
1. The Angry Young Them
2. Them Again.

Het is net niet goed genoeg om memorabel te zijn. Them zet de psychedelische koers voort en doet dat heel sterk met de titeltrack of Just On Conception of vrij middelmatig (Market Place). Zoals wel meer in die dagen gebeurde, wordt er een sitar gebruikt. Het is een heerlijk instrument, maar daardoor heeft het niets meer van doen met de eerste twee platen. Vergelijken is dus tamelijk zinloos. De uitvoering op dit album is over het algemeen wel goed. Halverwege dreigen de liedjes wat saai te worden, maar op dreef is Them dus erg lekker bezig. Jammer dat de gemiddelde score dat niet weergeeft.

Tussenstand:
1. The Angry Young Them
2. Time Out! Time In For Them
3. Now And Them
4. Them Again

Altijd leuk. Een album dat z'n voor- en tegenstanders heeft. Zelf heb ik er best van genoten van Bad Reputation. Het begint echt heel lekker met Soldier Of Fortune. Vooral het gitaarwerk valt op. Ook de rustige nummers bevallen me wel en dat komt natuurlijk door de typische factoren van Thin Lizzy. Ik vind Bad Reputations wel een stoere plaat. Zelfs het dansbare Dancing In The Moonlight met de saxofoonpartijen vind ik leuk. Het enige waar ik niks mee kan, zijn de simpele, kalme tracks Southbound en Dear Lord. Als Phil Lynott nog even de here gaat prijzen, is dat toch wel een afknapper.


Tussenstand:
1. Jailbreak
2. Fighting
3. Bad Reputation
4. Johnny The Fox
5. Nightlife
6. Vagabonds Of The Western World
7. Thin Lizzy
8. Shades Of A Blue Orphanage

Goed album! Duidelijk een van de betere van Thin Lizzy. Niet alleen is het gitaarspel duidelijk anders, nu Gary Moore meedoet, maar het is ook een van de meest consistente. Overigens vind ik Gary Moore niet per se een verbetering. Ook op de vorige platen heb ik erg genoten van het gitaarwerk.

het tempo zit er op Black Rose duidelijk meer in. Weinig ballads deze keer. Toch vind ik de gemiddelde kwaliteit niet bijzonder hoog. Het luistert heel lekker weg, maar bijzonder wordt het pas op de titeltrack (al houd ik best een beetje van Get Out Of Here). Weer zo'n toffe epische track die aan Emerald doet denken, al moet het hier van de folkinvloeden komen en niet de rollende riffs. Al met al niet de beste van Thin Lizzy voor mij, maar een goede is het zeker.


Tussenstand:
1. Jailbreak
2. Black Rose
3. Fighting
4. Bad Reputation
5. Johnny The Fox
6. Nightlife
7. Vagabonds Of The Western World
8. Thin Lizzy
9. Shades Of A Blue Orphanage

De hardste Thin Lizzy tot nu toe.

En daarmee bedoel ik te zeggen dat Chinatown heel erg tegen vroege heavy metal aanschurkt. Het gitaargeluid spreekt boekdelen. Ik mag dat als metalhead natuurlijk wel. Ook wel als een track als Killer On The Loose vooral punk aanvoelt. Het fellere gitaarwerk is wat ik al een tijdje zoek en allang verwacht had in de muziek van Thin Lizzy. Het is sneller en harder dan het oudere werk. Het zorgt voor een veel toffere vibe en de songs mogen er zeker wezen. Zelfs de wat vreemdere tracks, zoals Genocide (The Killing Of The Buffalo) intrigeert me ergens wel. Ik snap nu wel waarom bands als Iron Maiden door Thin Lizzy geïnspireerd zijn. De dubbele gitaarpartijen zijn om je vingers bij af te likken. Ik durf deze ook niet boven Jailbreak te zetten, maar hopelijk komt er nog eentje die me wel overhaalt.


Tussenstand:
1. Jailbreak
2. Chinatown
3. Black Rose
4. Fighting
5. Bad Reputation
6. Johnny The Fox
7. Nightlife
8. Vagabonds Of The Western World
9. Thin Lizzy
10. Shades Of A Blue Orphanage

Yes! Het duurde even, maar we zijn er: het eerste echt goede album van Thin Lizzy. Ook Fighting is niet zo hard als ik gehoopt had, maar het luisteren ernaar is een erg fijne ervaring. Deze keer geen missers. Geen matige songs, maar grotendeels klasse. Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen dat Lynott een goede bassist is en een bijzonder fijne en unieke stem heeft en dat hij altijd wel goede muzikanten om zich heen heeft. Het songmateriaal is waar ik me nog wel zorgen om maakte.

Op Fighting niet nodig, want het barst van de puike songs. Ik houd wel van dat gepingel op For Those Who Love To Live. Suicide, Wild One, Fighting My Way Back... Stuk voor stuk toffe hardrocksongs in de stijl die bij Thin Lizzy past. Een fijne balans tussen bluesrock en de ballads. Toch zijn de nummers vaak wel simpel en moeten ze het hebben van een riff of een solo. Beetje wankel, maar toch pakt het deze keer goed uit.


Tussenstand:
1. Fighting
2. Nightlife
3. Vagabonds Of The Western World
4. Thin Lizzy
5. Shades Of A Blue Orphanage

De eerste plaat van Thin Lizzy die ik kocht en de enige die ik een beetje ken, voordat ik aan deze marathon begin. Toch is het alweer enkele jaren geleden dat ik Jailbreak voor het laatst geluisterd heb, maar alles valt snel weer op z'n plaats. Zo'n tien jaar geleden was ik dus nog wel wat teleurgesteld door het rustige karakter van de meeste songs, maar inmiddels kan ik daar goed mee omgaan. Wellicht dat de plaat daarom wat op me gerijpt is.

Toch vind ik de hardere songs het leukst. The Boys Are Back In Town verveelt me nooit met de heerlijke drive en prachtige harmonieuze solo's. Warriors valt daarom ook goed in de smaak. Grappig dat het rustigste nummer, Fight Or Fall, hier niet echt gewaardeerd wordt. Zelf vind ik het een schitterend rustpunt vinden. Lang zat ik op een dikke 4* te broeden, maar na het horen van het licht epische Emerald ga ik toch voor 4,5*. Nu is Thin Lizzy lekker op dreef!


Tussenstand:
1. Jailbreak
2. Fighting
3. Nightlife
4. Vagabonds Of The Western World
5. Thin Lizzy
6. Shades Of A Blue Orphanage

Net wanneer je Thin Lizzy denkt te begrijpen, krijg ik een nogal vreemde plaat voor de kiezen. Johnny The Fox opent als een standaard Lizzy-album. Johnny, Rocky en Borderline zijn prima songs. Steken lekker in elkaar en ik hoef enkel achterover te hangen op de stoel om te genieten. Daarna echter lijkt het alsof de band te weinig tijd had om de resterende songs af te maken. Ze duren ook maar tussen de twee en bijna vier minuten. Echt geweldig is het allemaal niet. Het heeft ook niet echt iets inhoudelijks te bieden. Bij Massacre trekt dat weer wat bij. Sweet Marie is een fijne ballad, maar het beste nummer wat mij betreft is Boogie Woogie Dance. Strafte ik Thin Lizzy eerder of op zijn experimenten, hier juich ik het toe. Het is wat spacy/psychedelisch en dat Lynott hier net wat lager zingt, pakt goed uit. door deze kraker zet ik 'm net boven Nightlife

Tussenstand:
1. Jailbreak
2. Fighting
3. Johnny The Fox
4. Nightlife
5. Vagabonds Of The Western World
6. Thin Lizzy
7. Shades Of A Blue Orphanage

Dit album kocht ik jaren geleden vanwege de hoes. Nog altijd behoort Nightlife tot mijn favoriete artworks en ik weet nog wel dat ik aanvankelijk aardig teleurgesteld was vanwege het rustige karakter van deze plaat. Inmiddels kan ik het wel waarderen, zeker op de late uurtjes.

Nightlife mist het heftige karakter waar de band bekend mee geworden is, maar maakt veel goed met het zwoele geluid. De sfeer komt het best tot zijn recht in Showdown. Met de basgitaar op de voorgrond en een prachtig zingende snarenplukker is Phil Lynott hier misschien wel op z'n best. Het maakt het wel extra jammer dat Thin Lizzy vervolgens nietszeggend verder gaat. Als de producer het opzettelijk allemaal kalm gehouden heeft, ben ik vooral wel benieuwd naar hoe deze plaat eigenlijk had moeten klinken.

Voor het eerst wel een coherente plaat trouwens. Er zit nog steeds vooruitgang in, al reken ik er gewoon op dat het beste werk nog moet komen, gezien de scores.


Tussenstand:
1. Nightlife
2. Vagabonds Of The Western World
3. Thin Lizzy
4. Shades Of A Blue Orphanage

Weer wat zwaarder dan Chinatown!


Heerlijke plaat om te horen! Angel Of Death is een heel toffe opener. Vanwege de keyboards doet het denken aan de klassieke Rainbow, behalve dat Lynott een compleet andere zanger is dan Ronnie James Dio. Hoewel de kwaliteit van de rest van de plaat vrij hoog is, springen er maar weinig songs echt uit. Renegade is best tof en Mexican Blood doet het goed, omdat het lekker vreemd is. Het valt wel op dat er eigenlijk nog geen enkele plaat van Thin Lizzy is waarop een hele verzameling geweldige songs staan. Renegade doet het verder wel erg goed en sleept met het gave It's Getting Dangerous een krappe 4,5* eruit.


Tussenstand:
1. Jailbreak
2. Renegade
3. Chinatown
4. Black Rose
5. Fighting
6. Bad Reputation
7. Johnny The Fox
8. Nightlife
9. Vagabonds Of The Western World
10. Thin Lizzy
11. Shades Of A Blue Orphanage

Oef! De gifbeker is nog niet leeg! Aangezien Thin Lizzy nog altijd een veelgeroemde band is, hoopte ik dat het wankele debuut een eenmalige misser was, maar het vervolg duikt dieper de stront in. De muzikanten werken nu wel samen. Dat is het enige echt positieve punt dat ik kan bedenken. Verder zijn de eerste twee songs niet vervelend, maar na het Elvis achtige I Don't Want to Forget How to Jive, wil ik deze plaat het liefst zo snel mogelijk vergeten. Was het debuut onsamenhangend doordat de bandleden hun eigen ding doen. Hier weten ze niet welk genre ze moeten spelen. Een paar songs zijn slechts suffe rock, maar ik hoop nog wel meer zooi voorbij komen. Call The Police is dramatisch gezongen en de afsluitende titeltrack laat horen dat psychedelische rock de band ook niet past.


Tussenstand:
1. Thin Lizzy
2. Shades Of A Blue Orphanage

Tijd om het oeuvre van Thin Lizzy door te spitten. Als kind was ik dol op The Boys Are Back In Town, maar verder ben ik nooit verder gekomen dan Jailbreak en wat losse songs. Ook niet toen ik een tijdje in Zweden woonde. Daar was een platenzaak waar het grootste deel van de platen van deze Ieren wel te vinden was voor een zacht prijsje. Het debuut heb ik ook in mijn handen gehad en nu, zo'n pak en beet negen jaar later, ben ik wel blij dat ik 'm niet meegenomen heb.

Zoals hierboven al terecht gesteld wordt, is Thin Lizzy nog zoekende. De soul en blues overheersen. In principe geen probleem. Phil Lynott is altijd al een goede zanger geweest. Maar niet alleen is de band zoekende naar een eigen geluid, ook het schrijven van goede songs is nog een probleem. Het geluid van de piepjonge Thin Lizzy is soms nog wel aangenaam, maar grotendeels incoherent. Vaak heb ik het idee dat de band maar wat doet. Drie ego's in een band. Ze kunnen allemaal spelen, maar samen iets doen, is de helft van de tijd schijnbaar onmogelijk. Ook in het hierboven bejubelde Look What The Wind Blew In, hoor ik echt niks bijzonders. Zou een onbekende band deze plaat uitgebracht hebben, dan was het allang vergeten.

Weer wat harder en weer een plaat zonder zwakke broeders. Het is wel even wennen om John Sykes hier te horen. Ik ken hem wel van zijn werk met Tygers Of Pan Tang (toen dat nog leuk was). Hij zal hier wel verantwoordelijk zijn voor het hardere geluid, maar stiekem vind ik het met Snowy White wat beter.

En weer een leuke plaat zonder dat er echt veel songs uitspringen. Cold Sweat doet het wat beter dan de rest. Misschien komt het omdat het een aantal keer door bekende metalbands gecoverd is. Het is leuk om Thin Lizzy in deze vorm te horen. Die 'schok' en het gegeven dat sommige nummers weer wat apart klinken, geven het meerwaarde. De snelle songs hebben nou niet een unieke waarde. Bij vlagen klinkt het erg doorsnee. Wel bizar om Lynott in het laatste nummer te horen dat hij dood gaat. Lekker profetisch.

Twaalf albums in twaalf jaar. Ik baal er wel eens van dat sommige bands er 4-5 jaar over doen om een plaat uit te brengen, maar wat Thin Lizzy hier doet, is wel het andere uiterste. Als Phil Lynott vier a vijf platen minder uitgebracht had, zouden de overige waarschijnlijk een stuk beter zijn geweest, mits de goede nummers overgebleven waren en de matige nog op de planken.


Eindstand:
1. Jailbreak 4,5*
2. Renegade 4,5*
3. Chinatown 4*
4. Black Rose 4*
5. Thunder And Lightning 4*
6. Fighting 4*
7. Bad Reputation 4*
8. Johnny The Fox 3,5*
9. Nightlife 3,5*
10. Vagabonds Of The Western World 3*
11. Thin Lizzy 2*
12. Shades Of A Blue Orphanage 1,5*

Nog steeds wisselend, maar het derde album is al een flinke stap in de goede richting. Nog altijd is de muzikale koers niet helemaal duidelijk, maar afgezien van de afsluiter zijn er geen songs waar ik me echt aan irriteer. The Hero And The Madman is overigens gewoon vreemd, maar een nummer als Girl In Bloom intrigeert me heel erg.

Wat ook wel opvalt, is de hoes in prachtige comicstijl. Het past wel bij de muziek op een of andere manier. Net als de onlogische prent, springt de plaat van het ene naar het andere genre. Toch steekt hier duidelijk meer een plan achter dan op de voorgaande platen. Het grote voordeel is dat de echt bizarre sprongen uitblijven. Soms rockt het, soms klinkt het zwoel. Het is in elk geval een stuk beter aan te horen.


Tussenstand:
1. Vagabonds Of The Western World
2. Thin Lizzy
3. Shades Of A Blue Orphanage

De val zet zich niet door, en dat is natuurlijk al winst op zich. Overal scoort dit album lagere gemiddeldes dan de voorganger en dat is toch wel erg vreemd. De Ödeslösa is duidelijk wat geïnspireerder, maar nog altijd vallen deze Zweden terug in midtempo songs die vrij saai klinken. er wordt hier al meer geëxperimenteerd met keyboards en o.a. een harp, maar toch blijft de klik uit. Ik vrees dat Thyrfing voor mij een beetje gestorven is met het vertrek van Thomas Väänänen. Sindsdien hoor ik geen goed doordachte songstructuren en avontuur meer. Alleen nog een band die zich weer een beetje heeft kunnen herpakken, maar het kunstzinnige is ervan af. Wel presteert Thyrfing het om vanaf Kamp weer lekkere songs te maken. Niets vernieuwends, maar wel prettig in het gehoor. Vindago duurt dan wel weer te lang en de afsluiter heeft net iets teveel saaie riffs. Zo blijft er toch wel weer wat te zeuren.


Tussenstand:
1. Valdr Galga
2. Farsotstider
3. Urkraft
4. Vansinnesvisor
5. Thyrfing
6. De Ödeslösa
7. Hels Vite


Gemiddeld: 3,93


1. Psychotic Waltz (4,63)
2. Finntroll (4,5)
3. Primordial (4,19)
4. Thyrfing (3,93)
4. Stratovarius (3,87)
5. Helloween (3,67)
6. Iced Earth (3,25)
7. Sonata Arctica (2,44)

Waar ik verwachtte dat het met Farsotstider bergafwaarts zou gaan, vind ik dit dan weer een opvallend sterk album. Ik ben blij dat de echte black metal weer terugkeert en dat Thyrfing hier consistent goed klinkt. Ik heb inmiddels wel door dat deze Zweden niet graag stilzitten en voor de makkelijke weg gaan. Er wordt volop geëxperimenteerd met psychedelische elementen en progressieve structuren. Het doet wel aan Enslaved denken. Ik kan me echt niet vinden in de commentaren dat Thyrfing alleen met de eerste vier platen interessant is.

Dit is in elk geval het meest volwasen album van Thyrfing. De lijn van Vansinnevisor wordt doorgezet, minus de moderne invloeden en Dimmu Borgir orgeltjes. De muziek kan lekker aggressief zijn, waarna er plots pianostukken kunnen passeren. Het zorgt voor een mooie, grauwe sfeer. Het is episch en ik verwacht eigenlijk wel dat dit album zich verder zal openbaren wanneer ik het vaker ga luisteren. Voor liefhebbers van Primordial dit!

Tussenstand:
1. Valdr Galga
2. Farsotstider
3. Urkraft
4. Vansinnesvisor
5. Thyrfing

Inmiddels heb ik Thyrfing leren kennen als een band met een rijk geluid en met drang naar vernieuwing. Op ieder album wordt er weer iets anders geprobeerd, maar hier vindt er een duidelijke stagnering plaats. Het is zelfs zo dat ik regelmatig de muziek niet als zijnde van Thyrfing. Dat ligt overigens niet aan de nieuwe frontman. Die doet het erg goed en lijkt op zijn voorganger qua stemgeluid.

Ik stoor me vooral aan de simpele opzet. De drang naar vernieuwing is weg en dat resulteert hier in veel songs met standaard riffs en saaie tempo's. De titeltrack mag er overigens wel echt wezen, maar voor de rest haak ik makkelijk af. Er wordt geen moeite gedaan om je bij de les te houden, dus ik zie geen reden om dit album een mooi cijfer te geven. het luistert aardig weg en het heeft die ene goede song.

Tussenstand:
1. Valdr Galga
2. Farsotstider
3. Urkraft
4. Vansinnesvisor
5. Thyrfing
6. Hels Vite

Lang niet meer naar Thyrfing geluisterd. Vroeger had ik er een album van (waarschijnlijk deze). Die heb ik weggedaan omdat ik toentertijd klaar was met extreme metal en het was toch al een album waar ik niet echt in kwam. Ik heb er destijds niet goed genoeg naar geluisterd, want dit is er een waar je wel echt energie in moet steken om 'm te kunnen doorgronden. Op het eerste gehoor proef je makkelijk de black metalsfeer. De vocalen zijn aggressief, de riffs zijn snel en het geluid aan de ruizige kant. Set Sail To Plunder is het eerste echt goede nummer en verder vind je met hednaland en Going Berserk op het eind de echte krakers. Het zit goed met het enthousiasme, maar als het om muziek schrijven en productiekwaliteit gaat, hebben de heren hier nog veel te leren. Erg mooi zijn de keyboardpartijen die regelmatig voor een fijne, mystieke sfeer zorgen. Soms klinken die trouwens wel erg power metal, maar dat mag de pret niet drukken.

Valdr Galga heeft echt flink wat indruk op me gemaakt en zodoende verbaas ik me over het behoorlijk veranderde geluid op Urkraft. De snelle black metal hoor je eigenlijk nergens meer. Het heeft plaats gemaakt voor rasechte viking metal. Hier hoor je veel meer folk, doompassages en zowaar enige stiltes. waar ik bij Valdr Galga de rustmomenten miste, mag Thyrfing er nu juist wel wat meer vaart in gooien.

Toch is Urkraft een erg leuk album en doet de muziek me voor het eerst echt aan vikingen denken. Er zit wederom veel afwisseling in en de toevoeging van meer zang, is een prima keuze. Urkraft is een heel constant album. Je verveelt je geen seconde. De sfeer is geweldig, maar tegelijkertijd mis ik de uitschieters. De echte krakers die de voorgangers wel hebben. Toch is dit beter dan het debuut, maar blijft mijn voorkeur uitgaan naar het magische Valdr Galga.

Tussenstand:
1. Valdr Galga
2. Urkraft
3. Thyrfing

Net wanneer ik me bedenk dat ik bij veel bands het debuutalbum het beste vind, verpulvert Thyrfing hier even zijn gelijknamige album. Valdr Galga (altijd even uitkijken of ik het goed typ) laat flinke progressie horen. Er zit geweldig veel venijn in dit album. De zang is flink vooruit gegaan en deze songs laten je stuk voor stuk de hoeken van de kamer zien. Het is onmogelijk om hier een favoriet uit te kiezen, want eigenlijk zijn ze allemaal erg goed. Er zit veel afwisseling in de muziek. De riffs zijn geweldig, de keyboards zijn nu meer dan slechts een sfeerelement en productioneel is het in orde. Het kan misschien nog wel beter, maar het staat zeker niet in de weg van het luistergenot.

Dit mag dan wel doorgaan als vikingmetal, maar vikings zijn eigenlijk wel het laatste waar ik aan denk bij deze muziek. Er zitten wel folkdingetjes in, maar daar blijft het ook bij. Wat meer rustige passages, zoals de opening van From Wilderness Came Death, zou wenselijk zijn, maar het mag duidelijk dat ter verbetering van de muziek alleen nog geschaafd en niet gehakt hoeft te worden. prachtig album dit!


Tussenstand:
1. Valdr Galga
2. Thyrfing

En weg is de vikingsound weer. Weinig waanzin ook in deze waanzinsliederen. Dat zul je vast in de teksten tegenkomen. Ik weet het ook nog niet echt met Vansinnesvisor. Dat de band hier weer teruggaat naar black metal, is het probleem niet, maar de moderne aanpak en dito productie zorgen ervoor dat ik er niet optimaal van kan genieten. Toch staan er goede songs op. Digerdöden heeft een geweldige riff en Ångestens Högborg en Vansinnesvisan wisselen lekker af. Het is dat de afsluiter erg goed is, anders was dit de nieuwe hekkensluiter geweest. Toch wil ik ook niet te negatief klinken. De band speelt en musiceert hier erg goed namelijk.



Tussenstand:
1. Valdr Galga
2. Urkraft
3. Vansinnesvisor
4. Thyrfing

Indrukwekkend album weer. Het klapt er wederom minder vol op, maar de muziek is er nauwelijks minder om. Ik was in elk geval wel bekend met het thema van dit album. Maynard James Keenan heeft de tragedie van zijn moeder hier prachtig verwerkt. De naargeestige sfeer is fenomenaal. Het muzikaal vakmanschap spat ervan af. Met name de baspartijen zijn verbluffend en Justin Chancellor zetelt zich linea recta in het rijtje van favoriete bassisten. Dit album lijkt een stuk makkelijker te behappen dan de voorgaande albums, maar ik denk dat die schijn behoorlijk bedriegt. Ik heb te weinig tijd om er nu nog meer in te investeren. Ik twijfel nog een beetje bij de 4,5*, maar ik denk dat ik die uiteindelijk toch wel zal geven. Wel jammer dat dit album in de laatste twintig minuten wat aan het doodbloeden is.


Tussenstand:
1. Lateralus
2. 10000 Days
3. Opiate
4. Aenima
5. Undertow

Een album dat bij vlagen echt heel goed is en floreert in zijn gitzwarte stijl. De drums zijn goed en de riffs nodigen al snel uit tot meeknikken. Maynard is een goede zanger, maar naar mijn idee heeft hij wel zijn woede en frustraties nodig om echt goed te zijn. Dat bespeur ik op Aenima wel genoeg overigens. Het is wel lastig om er diep op in te gaan na die ene luisterbeurt, want dit album heeft wel echt meerdere luisterbeurten nodig. Verder zijn de vele intermezzo's wel echt jammer. Haalt de vaart uit de plaat en maakt 'm onnodig lang. Vooral daarom sta ik niet achter het hoge gemiddelde. Dat Tool een klasbak is, onderstreep ik wel. Eenmaal op dreef is de band echt goed.

Tussenstand:
1. Opiate
2. Aenima
3. Undertow

Nu ben ik niet een van degenen die dertien jaar op dit album heeft zitten wachten, maar na zoveel tijd zou ik toch wel erg teleurgesteld zijn. Als een band na zoveel jaar terugkeert, hoop je toch dat het heilige vuur nog/weer brandt en dat het nieuwe album erg memorabel zal zijn. Er is heel weinig dat is blijven hangen en dat is niet positief. Er is nog meer vaart uit de muziek gehaald. Dat maakt niet uit, maar wat er wel aan scheelt, is dat Tool nogal in de herhaling valt. Die leuke baslick keert volop terug, maar die hebben we al eerder gehoord. Er wordt op voorspelbare momenten naar een hoogtepunt gewerkt. Precies op de manier die we kennen van voorgaand werk. Het zijn alleen net die hoogtepunten die het album interessant maken, want verder dobbert Tool voor hun doen in een zee van middelmatigheid. Het is vaak wat saai. Meer kan ik er echt niet van maken. Fear Inoculum is op zichzelf niet slecht. Er zijn genoeg goede dingen te horen, maar van Tool had ik wel echt meer verwacht.


Eindstand:
1. Lateralus
2. 10000 Days
3. Opiate
4. Aenima
5. Undertow
6. Fear Inoculum

De plaat die inslaat als een spreekwoordelijke bom.

Begin dit jaar had ik al wat Tool geluisterd op youtube. Dat was dit album en inmiddels was ik alweer wat vergeten hoe het precies klonk, maar ik weet nog goed dat ik behoorlijk onder de indruk was. Datzelfde gevoel overheerst nu ook weer. Tool slingert het ene na het andere pareltje op je af. De band varieert subliem qua dynamiek en virtuositeit, zonder dat het belang van het liedje ook maar een seconde vergeten wordt. Tool is hier op de top van zijn kunnen. Ik kan werkelijk niet bedenken hoe dit nog beter gebracht kan worden. De drums zijn subliem. Slepend, pakkend en sfeervol. De gitaar en de bas dansen vol extase om elkaar heen. Ergens doet dit album me wel aan Opeth denken. Beide bands kunnen zo goed opbouwen en afwisselen en spelen met een wat droevige, naargeestige sfeer. Plus, de nummers duren (lekker) lang. Ik kan geen voorkeur geven, want als luisteraar rol je van het ene naar het andere hoogtepunt. Zelfs de instrumentals voegen wat toe. Dat het laatste nummer weer ruis is, vergeef ik ze deze keer.


Tussenstand:
1. Lateralus
2. Opiate
3. Aenima
4. Undertow

Tool was erg populair toen ik op de middelbare school zat. Klasgenoten waren naar Ozzfest geweest en waren in de meeste gevallen lyrisch over de band. Ik was thuis of in het lokale alternatieve jongerenhonk en zat toen nog diep in Iron Maiden en de betere thrash metalbands. Door de terugkeer van Tool ben ik ook maar eens gaan luisteren en de eerste echte kennismaking, begin dit jaar, ben ik de albums gaan aanschaffen.

Opiate staat in de kast, maar is nog onbeluisterd tot vandaag. De EP kostte slechts een paar euro en al na twee nummers weet ik dat het geld goed besteedt is. De onverwoestbare energie valt als eerste op. Het ijzersterke baswerk als goede tweede. De agressie spat ervan af. Ik snap wel waarom veel mensen grunge aanhalen als genre, maar er zit toch wel een heel goede metalvibe in. Tool doet me hier wel wat denken aan Alice In Chains. Dikke vier sterren omdat ik denk dat de songs wel beter kunnen. Verder heb ik echt genoten. Vakmanschap is overduidelijk aanwezig. Goede kans dat de waardering nog wel gaat groeien.