Body and Soul volgde op 'Night and Day'. Ik kan me nog herinneren wat een schok 'The Verdict' was bij eerste beluistering. WTF is dit? Dat dachten we toen nog niet in die bewoording, maar de strekking was identiek. Weer wist hij mij totaal te verrassen en overdonderen. Als ik het album nu opzet, wat nog steeds met een zekere regelmaat gebeurt, verheug ik me al op dat schetterende koper aan het begin van de plaat. (Het was wel voor het laatst dat hem dit lukte tot 2015 en opnieuw in 2019.)

Inmiddels is dit mijn Joe Jackson favoriet. Er gaan niet veel weken voorbij zonder dat de toeters van 'You Can't Get What You Want, Till You Know What You Want' door mijn hoofd heen schetteren. Dat nummer is zo ontzettend krachtig, net als 'Go For It', maar dat is, enorm goed, maar iets platter. De titels van de nummers kunnen onmogelijk toevallig achter elkaar staan. Ik zou er mijn levensmotto van hebben kunnen maken en onbewust ook gedaan.

Met die kracht kom ik misschien wel bij de basis aan van Joe Jacksons muziek. Alle albums waar hij die kracht tentoonspreidt, zijn meer dan de moeite waard. Waar dat ontbreekt, blijft er relatief weinig over. Voor mij althans. Op Body and Soul is die kracht een album lang aanwezig. Jackson houdt geen moment in, met een album dat meedoet om de eerste plaats in zijn oeuvre en in de jaren 80 als geheel.

Tijdens die tour heb ik hem zien spelen in Ahoy, seated als ik me goed herinner. Een uitermate krachtig concert ook. Het t-shirt heb ik nog steeds. De stof is inmiddels heel dun, zit (veel) te strak om mijn middel heen, maar zo heel af en toe doe ik het toch nog even aan. Body and Soul is een absoluut top album.

Joe Jackson is veel dingen, maar de Joe Jackson die ik graag hoor produceert voor de tweede maal op rij een top plaat. Nee, veel nieuwe dingen of muzikale inzichten vallen er niet te horen op Fool, maar de man is op dit album acht songs lang in topvorm. Laverend tussen zijn eerste twee albums en 'Night And Day' produceert hij nummers die kunnen wedijveren met de nummers die op die platen staan, zonder de impact die die platen hadden. Toen was het immers vernieuwend.

Bovenal was Jackson in 1978 een angry young man. De woede over het leven en de maatschappij knalde van zijn debuutplaat af. Van opkropping had de man geen last. De stiff upper lip in geen velden of wegen te bekennen. Vervolgens verraste hij de wereld met een jazz plaat en daarna met 'Night And Day' en 'Body And Soul'. Daarna werd het nooit meer zoals het was, voor mij althans.

Daar bracht 'Fast Forward' verandering in en nu 'Fool' opnieuw. De angry kant is natuurlijk geheel verdwenen. Joe Jackson is 64 en bedaagder. Dat is zeker te horen, maar tegelijkertijd weet hij muzikaal zo volledig de juiste snaren te raken. In de felle up tempo nummers zit de pit die de nummers nodig hebben, terwijl de ballades rijker zijn qua arrangement. Nee, de kwaliteit van 'Slow Song' zal voor mijn gevoel nooit meer gehaald worden, maar dat komt omdat het mijn eerste slow song was. Luisterend naar het slotnummer van Fool, 'Alchemy', merk ik echter dat Joe Jackson alles goed doet hier en een ballade van wereldklasse neer zet.

Muziek van Joe Jackson is op een zeer bepaalde manier direct herkenbaar. Er zit altijd die vlaag weemoed in. Altijd tref je iets heel serieus in de achtergrond aan. Zelfs bij 'Happy Ending', de jaren 80 single, weet je dat dat er niet in zit.

Wat mij bevalt aan Fool is dat het album muzikaal rijk is. Daarin brengt Jackson alles samen wat hij de afgelopen jaren vergaard heeft. Prachtige arrangementen, subtiliteit en felheid, schoonheid. Met nog een Steely Dan tip of the hat als toetje. Joe Jackson staat opnieuw op de top van zijn kunnen en die top ligt akelig hoog.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post opWoNoBloG.

Joe Jackson is een artiest die zijn carrière lang dingen heeft gedaan die niemand verwacht en daar zeker fans mee van zich heeft vervreemd. Wie verwachtte na 'Beat Crazy' 'Jumpng Jive'? Of een soundtrack of een klassieke plaat? Ik denk echt niemand. Zelf haakte ik af bij 'Big World' en daarna was ik, het uit stapje 'IV' met de Band daargelaten, klaar met de mans muziek. Tot 'Fast Forward' en daarna 'The Fool'.

Deze live registratie toont aan dat Jackson ook iedere tour zijn muziek echt anders invult. Hij was klaar met de (post) punk van zijn eerste drie albums. De muzikaliteit van de Band is al enorm, maar daarna gaat het naar virtuositeit, Dus daarom drie versies van 'Is She Really Going Out With Him'. Dat had waarschijnlijk ook met andere nummers gekund, maar deze valt het meeste op en leverde zijn grootste top 40 hit op.

Ik heb Joe Jackson in totaal vier keer live gezien. Allemaal een fantastische ervaring. Deze liveplaat onderstreept dat nog eens. Prachtig opgenomen en soms zo verrassend, maar vooral weergaloos gespeeld.

Look Sharp weer eens opgezet, na een flink aantal jaar schat ik zo. Het blijft gewoon een lekkere plaat. Puntig, scherp, punky met reggae invloeden en allemaal retestrak. Niets, maar dan ook niets doet hier bevroeden welke wegen Joe Jackson allemaal zou gaan afwandelen in de jaren die zouden gaan volgen.

Hier staat zijn eerste single op en dat blijft een prachtig nummer. De lekker punky songs daar omheen zijn allemaal raak. Ik zal het album ergens in het begin van de jaren 80 hebben gekocht in een mid price serie. Het vreemde is misschien wel dat ik het nu beter vind dan toen. Punk was mijn ding (net) niet. Inmiddels kunnen mijn oren daar van alles mee. Het lijf dan weer iets minder.

Het is het scherpe dat mij bevalt. The angry young man, dat was Jackson hier zeker en draagt dat prima uit. Jackson klinkt overtuigend boos, daarin gesteund door een prima band, die aan de ene kant zo zakelijk en aan de andere kant zo uitdagend speelt. De band zet nog al een aantal punten neer in de songs.

Look Sharp is in mijn ogen niet Joe Jacksons beste album. Om die titel strijden 'Night And Day', 'Body & Soul', maar ook 'Fast Forward'. (Zijn nieuwe plaat 'Fool' heb ik al kunnen beluisteren, maar de mening moet nog echt gevormd worden.) Wel is het een debuutplaat dat in het rijtje met beste debuten ooit toegevoegd mag worden.

Een album dat met een jaar vertraging toch tot mij gekomen is. En gelukkig maar. De onderhuidse spanning die onder deze, over het algemeen rustige muziek ligt, is fenomenaal geregistreerd. Het is zo'n plaat waarop er continu meer lijkt te zijn dan ik kan horen. Alsof er muziek door de muren heen lekt, terwijl ik Happenings And Killings aan het luisteren ben. De studioruimte lijkt een instrument te zijn, in plaats van een faciliteit om in op te nemen. Dat komt, zo komt het mij voor, door de ruimtelijke mix van de instrumenten, die ruimte laat voor fantasie en door de atmosferische geluiden die diep op de achtergrond zijn ingemixt.

Zo fascineert dit album mij over de volle lengte. De enkele erupties op de plaat, de gedempte gitaar in 'These Feathers Count', het meer rockende 'Is Pyramid' zorgen niet zo zeer voor een ontlading, maar juist ook voor een verhoogde spanning. Een van de sleutelzinnen op de plaat komt uit het eerste nummer, 'Bampfylde Moore Carew',. "She was fine", zingt Joe Volk. De enige vraag die ik mij vervolgens kan stellen of dat nog steeds het geval is, waarbij ik zeker weet dat het niet zo is. Zo'n plaat is het.

Dat alles met een zachte, bijna lieflijke stem gezongen. Alles bij elkaar een plaat die wel eens tot een echte favoriet kan uitgroeien. Die vier sterren zijn dan ook slechts een opstap naar meer in de toekomst is mijn verwachting.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Negen jaar geleden stond ik in het Patronaat en zag de frustratie op de gezichten van twee bandleden, terwijl toen Jacco, nu Jacob de Greeuw met een zekere blijmoedigheid het einde van zijn band aankondigde. Begrijpen deed ik het niet, want de band stond op de top van zijn kunnen met alle belofte voor meer ergens in de jaren 10.

Bijna op de valreep is het er toch nog van gekomen. En hoe! Ik zal toegeven dat ik bij de eerste beluistering niet onder de indruk was, maar dat heb ik vaker als ik een nieuwe plaat van een favoriete band hoor. Die nieuwe nummers moeten nogal wat "vervangen" of zich minstens invechten. Bij de tweede beluistering hoorde ik direct de kwaliteit van openingsnummer en eerste single 'About Time'. Dat nummer geeft de Johanfan alles wat deze na een lange periode van droogte zou willen horen. De perfecte Johan pop verpakt in een liedje van een aantal minuten.

Daarna gaat de plaat een eind de diepte in. We krijgen een aantal nummers waar het absolute geestelijke zwart in woorden en tonen wordt omgezet. Een kijkje in de geest van Jacob de Greeuw. Tegelijkertijd is het een meer gerijpte, maar ook berustende Johan die ik hoor en met aanmerkelijk meer diepgang. De band speelt geen verstoppertje meer. Dit is wat het is. Deal with it als luisteraar.

Het brengt de plaat naar een akelig hoog niveau en dus richting 'Pergola' hoogten. De vraag die dan resteert, is of de wereld hierna tot 2027 moet wachten op een volgend signaal. Ik hoop het niet. Want, laten we er niet omheen draaien, Johan maakt de wereld telkens net een beetje mooier met zijn liedjes. Af en toe een aantal nieuwe helpt mij daaraan te herinneren.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Headlong is een gevaarlijk album, voor de artiest dan, want als ik dit opzet is de kans dat het album voorbij is voordat ik in de gaten heb dat het überhaupt op stond heel groot. Geen of weinig aandacht is fataal. Dit gebeurde mij een aantal malen bij de eerste keren dat ik het speelde. Er gebeurt gewoon te weinig, dat de aandacht trekt. Pas toen ik het album aandacht gaf, die het wel verdient, veranderde mijn indruk.

Het nummer 'Possession' gaf mij de weg het album in. Ik hoorde de wijze waarop een aantal dingen in de muziek samen kwamen, zoals jaren 70 singer-songwriter invloeden in combinatie met de stem van John Smith, die over de muziek heen glijdt als een surfer over de golven. Het delicate gitaarspel en de melodieën deden de rest.

Maar de eerste conclusie blijft overeind staan. Het heeft, voor mij, geen zin om Headlong te spelen als ik er niet echt tijd voor heb. Verder is het geen hoogvlieger in het genre, maar uitermate prettig om zo af en toe op te zetten.

Je kunt het hele verhaal hier lezen op WoNo Magazine.

Een album voor rustige gelegenheden of voor als je weinig anders rond je hoofd kunt verdragen. Na enige omzwervingen, tijdelijk wonen in een soort van woongemeenschap/sekte en daar weer opstappen, was Jon Bryant klaar om aan een nieuw album te beginnen. Een album dat stil staat bij deze omzwervingen. Een conceptalbum is een te groot woord, maar thematisch zit het dicht bij elkaar.

Als er in de meeste nummers geen basis was gelegd door een drummer die rustig door mept, zou Cult Classic gevuld zijn met alleen maar dromerige muziek, die door de kamer zweeft. Ik kan me zelfs voorstellen dat het goed mediteren op deze muziek is. Het soort dat je kan meevoeren naar elders. In het nummer waar de drums niet aan zijn toegevoegd blijft alleen een gevoel zacht als zijde over.

Nu besef ik dat het bovenstaande klinkt alsof Cult Classic een saai album is, maar dat is het niet. Wie zich onderdompelt in deze muziek, gaat mee op avontuur. Wordt gewiegd, ligt in een warm bad, wordt gestreeld. De voorwaarde om dit te ondergaan is wel dat je moet luisteren. Wie dat niet doet, hoort niets dan zachte muziek op de achtergrond. Wat in sommige gevallen ook prima is natuurlijk. Niet aan te bevelen, want je mist dan zoveel moois. Een speciaal album.

Voor nu 3,5 *. Ik sluit niet uit dat Cult Classic nog gaat groeien. Voor wie een referentie nodig heeft, City & Colours 'If I should Go Before You', is een heel goed voorbeeld.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

De theorie dat gekwelde artiesten tot de beste resultaten komen, bewijst Jordan Klassen met deze plaat. Er staat zoveel schoonheid op dat het bijna teveel is. De plaat is soms zo licht dat ik het gevoel heb met veertjes gekieteld te worden, ware het niet dat het zo serieus is of in ieder geval lijkt. Veel licht laat Klassen er niet bij. Wie dan naar een tekst luistert als van 'We Got Married', een nummer dat prachtig romantisch is vormgegeven, zij van een duisterdere soort, hoort wel degelijk humor doorklinken. Vreemd!

Een poging tot luchtigheid klinkt door in de single 'Baby Moses'. Geslaagd. Waar Klassen de plank misslaat, en dat gebeurt maar een keer, dat is in de calypso van St. Frazer. Dat misstaat hier zo enorm. Daar staat de schoonheid van Gargoyles tegenover, een nummer dat me totaal de muziek in zuigt en daarmee voor een prachtige muziekbeleving zorgt. Dus ik klaag niet.

Wie deze plaat trouwens waardeert, moet eens luisteren naar Moon King van Patrick Joseph. Nog zo'n songsmid die het verdient om door meer mensen gehoord te worden. (Moon King)

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Luisteren naar Josephine Foster betekent luisteren naar haar stem. Ik ken heel veel vrouwen die tegen mij zeggen, als ik Neil Young of Bob Dylan op zet, dat zij hun stemmen niet trekken. Dat effect heeft Josephine Foster op mij. En toch is No Harm Done een mooi album. Door de muzikale setting is het geen enkel probleem om mij over haar wat schril aandoende stem te laten stappen en te genieten van het geheel. No Harm Done is wel het soort van album dat je moet luisteren als je niets anders te doen hebt. In alle andere gevallen valt het weg en blijft er niets over. Heb je de tijd, zet het op en dompel je onder in de folk van Josephine Foster. (Die niet uit Engeland komt, tot mijn verbazing, maar de V.S..)

Ik ben nooit een fan geweest van Jason Isbell, maar wat hij hier met zijn band doet met en voor Josh Ritter is uitzonderlijk goed. Het leek er meer dan een decennium op dat Josh Ritter voor mij de man van die ene song zou blijven, 'Man Burning At Both Ends'. Dat veranderde twee jaar terug met het prettige 'Sermon On The Rocks'.

Nu dus Fever Breaks. Voor mij staat het al vast: dit is Josh Ritter's sterkste album tot op heden. De kracht van deze plaat zit niet alleen in de krachtige rocknummers, maar juist het contrast met de meer ingetogen nummers maakt de plaat zo goed. Daarnaast neemt hij geen blad voor de mond waar het het beleid van zijn huidige president betreft. Het feit dat ik twee rockers als favoriet heb gekozen, wil niet zeggen dat de rest er niet toe doet. In tegenstelling dus.

Mijn eerste luisterervaring was overigens negatief. Ik had de plaat al na een paar nummers afstaan en daarna was ik hem min of meer vergeten. Dat is gelukkig goed gekomen. Er zijn van die momenten dat ik de, achteraf, goede plaat op het verkeerde moment op heb staan. In dit geval ben ik ook blij dat het goed gekomen is, omdat ik anders een echt goede plaat gemist had. Neem alleen al 'I Still Love You (Now And Then)'. Het korte intro geeft meteen een prachtige omlijsting. Het is een en al subtiel spel, dat samen een prachtig melancholisch geluid geeft, die de nostalgische, maar ook berustende tekst prachtig ondersteunt. Dat is wat Fever Breaks toch kenmerkt, de enorme effectiviteit van de muziek. Isbell weet steeds de juiste omlijsting te creëren voor de songs van Josh Ritter, wat een mooi en gevarieerd album oplevert. Precies datgene wat ik vroeger bij hem vond ontbreken en de reden waarom ik hem uit het oog verloor ergens in de loop van de jaren 00.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Voor mij was Josh Ritter heel lang de man van die voor hem atypische song 'Man Burning At Both Ends'. Dat is inmiddels veranderd. Na het prettige 'Sermon On The Rocks' is er nu het prima en zeer gevarieerde Gathering. Hierop laat Ritter veel verschillende kanten van zichzelf zien. Schijnbaar moeiteloos schiet hij tussen diverse vormen van Amerikaanse muziek en allemaal even overtuigend.

Ik vind niet alle songs even sterk, maar waardeer wel dat vrijwel alle songs net anders zijn. Dat maakt Gathering een muzikaal avontuur om naar te luisteren. Het album maakt alle mogelijke vooringenomenheid onmogelijk. Een "gewoon" singer-songwriter liedje kan zo maar gevolgd worden door een song met gospelinvloeden en een country georiënteerde song door een mooie ballad.

De kunst op de hoes is heel verschillend van die van voorganger 'Sermon On The Rocks'. Allebei hebben met verf te maken. Maar het uitbundige van de felle kleuren heeft plaatsgemaakt voor een somber, grijzig landschap. Dat past ook precies bij de stemming op de plaat. Onderzoekend, naar binnen gekeerd en uiterst serieus, maar steeds gekoppeld aan een dosis kwaliteit en prachtige variëteit.

Nee, er staat geen nieuwe 'Man Burning At Both Ends' op Gathering, maar de rest van de plaat is zoveel beter dan die op 'Hello Starling'.

Voor nu nog even conservatief gescoord, maar ik sluit niet uit dat dit een ouderwets groeiplaatje gaat zijn.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Josh Ritter heb ik altijd een wat problematisch artiest gevonden. Op de een of andere manier wilden zijn songs maar niet beklijven. Ik vond ze net te moeilijk. Een hele grote uitzondering daargelaten: 'Man Burning At Both Ends' van 'Hello Starling'. Die cd is hierboven al eens aangehaald door aERodynamIC. Een geweldig nummer, dat dezelfde power heeft als die andere 'Both Ends Burning' van Roxy Music.

Op Sermon On The Rocks is het tempo ook steviger en dat doet Josh -en mij- duidelijk goed. De variaties in tempo en muzieksoort in de tweede helft van het album zorgen voor heel fijne variatie. Singer-songwriter en laat ik het maar calypso noemen komen voorbij, net als een soort "Graceland" nummer dat het goed doet. Dit album heeft urgentie, iets dat op twee cds uit de zeroes die ik van Ritter heb, veelal ontbreekt. Daar zit voor mij het verschil. Een nummer met een kop en een staart kan hij wel degelijk schrijven, blijkt ook hier weer.

Alles bij elkaar maakt het van Sermon On The Rocks geen top plaat, maar wel een heel fijne, die ik in de afgelopen met steeds meer plezier heb gedraaid en uiteindelijk een recensie heb gegund. Die staat hier op WoNo Magazine.

Geen vleesch, geen visch deze plaat. De meeste nummers kabbelen maar voort, zonder punt, zonder een memorabel moment. Nergens maar dan ook echt nergens komt Josh Rouse in de buurt van zijn, in mijn ogen, meesterwerk 'Nashville'.

In 'Businessman' zingt hij dat hij 24 uur per dag onderweg is. In feite geeft hij hier aan dat de muzikant die iets over wil houden aan zijn werk in tijden van Spotify en The Pirate Bay als een businessman moet denken, handelen en muziek maken. De wrange ironie is dat dit natuurlijk altijd zo geweest is, zoals vele muzikanten tot hun schade en schande hebben ontdekt door de jaren heen.

Rouse lijkt gebaat bij iets mee muzikant en iets minder zakenman, want het klinkt allemaal wel heel klinisch en koud. Weliswaar begint het album hoopvol met het up tempo 'Salton Sea', maar daarna zakt het in. Met name het elektronische, synthetische deel van de muziek staat me redelijk tegen. Helemaal aan het einde mag dan eindelijk een stuk emotie doorbreken. Een heuse gitaarsolo en een piano die even los mag en dan is het over. Het is dan ook meteen het leukste nummer van het album.

Nee, ik zal dit niet heel vaak meer spelen. Misschien tijdens een etentje op de niet hinderlijke achtergrond of 's avonds heel laat. Ik zet 'Nashville' nog maar eens op.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Een album dat op de grens van country, singer-songwriter en folk balanceert. Soms krijgt de country teveel de overhand voor mij. Er staan echter een paar ballades op de plaat, die zo rijk zijn, dat ik er echt van onder de indruk ben. Die maken de rest (bijna) goed. De stem van de man en de productie van D. Patrick doen de rest.

Shane Alexander heeft er een geduchte concurrent bij in het zoetgevooisde singer-songwriter segment. Deze Canadees uit Vancouver, opent zijn plaat op een manier, die me bij beluistering voor dit stukje ineens aan Coldplay in de tijd van 'Parachutes' deed denken. Daarna trekt hij me algauw zijn eigen wereld in van zachte zang, The Waterboys lead-viool en prachtige, kleine liedjes. Er straalt een enorme warmte van zijn muziek af, waar hij zelf beslist achterhoudt in de zang, om af en toe iets meer van het achterste van zijn tong te laten zien. Hiermee vangt hij de luisteraar nog meer dan als hij continue volle bak was gegaan.

Ondanks dat alle liedjes zich in een veilig middensegment bewegen, geeft de kwaliteit telkens de doorslag. In Vancouver loopt nog zo'n singer-songwriter rond, Natalie Ramsay, maar zij lijkt zich te hebben voorgenomen niet door te breken en tevreden te zijn met optredens tijdens yoga sessies. Hyslop heeft wel een platenmaatschappij achter zich en dat uit zich in de weidse opzet van de muziek. Dat hij overigens ook klein en kaal indruk kan maken, blijkt uit het eerste stuk van 'Long Way Down'. Wel mooi om te horen hoe de muzikanten het nummer langzaam aan steeds verder inkleden.

Als het gas er dan, nou, alles is relatief hier, op gaat in het zevende nummer van de elf, 'How You've Been', ontspint zich een bluesnummer, waarin de wat hees, bijna fluister-zingende Hyslop zich de blues in werkt, wat een ronduit spannend effect creëert.

Met Echos zet Joshua Hyslop een knappe plaat neer, die ik voor nu nog even conservatief scoor, maar niet uitsluit dat dit nog kan verbeteren.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

21 tracks? Ben je gek geworden?, dacht ik toen ik de plaat onder ogen kreeg. In 33 minuten. Er staat heel veel spoken word op deze plaat. Wauters geeft aan door radio beïnvloed te zijn en die geest weer wilde geven op de plaat. Als een jaren 20 Manu Chao mixt hij allerlei geluiden en conversaties tussen zijn nummers door. Wel op een veel minder radicale manier dan de Fransman.

De muziek zelf ligt ook wat verwijderd van wat ik normaal luister. Toch kom ik een heel eind met een aantal van de relaxte Latin nummers met een moderne, rustige beat er onder. Soms klinkt Wauters zelfs als mijn favoriete Spaanse band, Jarabe de Palo. Een enkele keer schieten de hip hop invloeden te ver door en dan haak ik af.

Over het algemeen is Real Life Situations een aangename afwisseling van het dagelijkse portie gitaar die ik normaal beluister.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Morning Sun is een plaat om heel erg vrolijk van te worden en een hele stap voorwaarts ten opzichte van haar debuut, dat mij op geen enkele manier raakte. Morning Sun doet dat geregeld wel en de andere nummers zijn minimaal onderhoudend. De afwisseling in de nummers is een groot pluspunt. Judy Blank toont zich thuis in menig genre en zet ze schijnbaar moeiteloos naar haar hand. Van country rock naar eenzame, akoestische gitaar nummers, Blank maakt er niet alleen iets van, het worden Blank nummers.

Zelf geeft ze nu enorm af op de tv show waar ze aan mee heeft gedaan. Feit is wel dat ze staat waar ze nu staat en de vraag is of dat zonder ook gelukt was. De ervaring zelf was misschien niet allemaal positief, haar naam in zekere kringen was gevestigd en dat helpt, lijkt mij, altijd. Kwestie van een stap achteruit en minsten drie vooruit?

Met 'Mary Jane' geregeld op de radio heeft Morning Sun een fraai, poppy speerpunt dat mensen benieuwd kan maken naar de rest van het album. Die zullen niet teleurgesteld raken als ze 'Tangled Up In You' of 'Sweet Love' voor het eerst horen. Judy Blank schittert hier.

Ik ben nog niet zo enthousiast als Lura en artonna campaign, maar begrijp hen zeker.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog:

WoNoBloG: Morning Sun. Judy Blank - wonomagazine.blogspot.com

Die vier sterren zijn vooralsnog naar beneden bijgesteld. Dit album is zo topzwaar dat het uiteindelijk onder zijn eigen gewicht kapseist en inzakt. Julien Baker schept geen enkel moment van licht, van rust om even bij te kunnen komen. Alles is zwart en donker. Ze gooit al haar demonen in een lange stroom naar me toe, die ik allemaal op mijzelf mag verwerken. Zonder een vleugje van hoop, maar vooral niet van redding, al mag dat van iemand van 22 misschien ook niet verwacht worden en moeten we daar nog 11 jaar op wachten.

Wat resteert is een prachtige stem, die alle nummers bij de hand neemt en er voor zorgt dat geboeid luisteren wel een soort van verplichting is. Daarom is er ook hoop voor de toekomst. Zodra haar demonen wat getemd zijn, zal er ruimte voor licht en misschien zelfs plezier ontstaan. Als Julien Baker ook in staat is deze gevoelens zo superieur te laten klinken, ontstaat er een plaat die werkelijk onweerstaanbaar gaat worden. De tijd zal het leren.

Voor nu, diepe indruk bij eerste beluistering, maar na meerdere luisterbeurten is het simpelweg te veel van iets goeds.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.