Dit eenmansproject heeft nogal wat EP's uitgebracht. Stuk voor stuk de moeite waard; ook deze weer. Vooral de eerste twee tracks, Subject Zero en Enhanced, zijn erg goed. Eenvormigheid blijft het grootste probleem, het is uiteindelijk lastig om de verschillende tracks (en EP's/ albums) uit elkaar te houden, mede door het ontbreken van zang, maar het klinkt allemaal wel weer verdomd lekker.

Ik heb zo'n beetje alles van eenmansact Andromida inmiddels wel beluisterd en deze EP past naadloos binnen het grotendeels instrumentale oeuvre van de beste man. Zes vette, beukende metaltracks die zwaar, virtuoos gitaarwerk combineren met een dreigende, futuristische sfeer. Ik vraag me of of meneer Gutierrez alles zelf nog kan onderscheiden van elkaar, maar goed, het klinkt allemaal wederom behoorlijk indrukwekkend.

Eerste volwaardige album van deze amerikaanse eenmansact, bestaande uit alleskunner Ramon Gutierrez. De muziek, een instrumentale mix van djent-achtige metal en science fiction-achtige soundscapes, is hier en daar aan de eenvormige kant, maar de afzonderlijke tracks beuken wel lekker door en zitten vernuftig in elkaar. Ik kan er in ieder geval wel iets mee.

Aardig, zij het wat inwisselbaar klinkend instrumentaal album van eenmansact Ramon Gutierrez, die zoals altijd een vakkundig zelf geproduceerde portie moderne metal laat horen. De aandacht er de volle speelduur bijhouden blijkt ook ditmaal niet eenvoudig, maar bij vlagen is dit toch wel erg lekker, vooral in de meer uptempo passages.

Ook op dit tweede volwaardige album zet deze eenmansact een imposante muur van geluid neer, met vooral heerlijk zwaar gitaarwerk. Door het ontbreken van zang klinken de meeste tracks als de soundtrack van een futuristische game, maar al te storend is dit niet. Goed uitgevoerde, dik geproduceerde moderne metal.

Behoorlijk indrukwekkend wat deze eenmansband hier laat horen. Ramon Gutierrez is de man achter Andromida en verzorgt hier zo'n beetjes alles, van de muziek tot de productie. De moderne instrumentale metal klinkt strak, hard en overrompelend, doorspekt met vette riffs en coole geluidseffecten. Toegegeven, af en toe mis je wel zangpartijen, vooral in de wat meer eentonige passages, maar overwegend luistert dit bijzonder fijn weg.

Doeltreffende maar vrij simpel uitgevoerde metal, nogal rechttoe rechtaan. Korte, pakkende songs vol lekkere riffs en catchy refreintjes, maar de voorspelbaarheid van het geheel doet het album niet echt boven de middelmaat uitsteken. Echt sterke songs ontbreken ook. Maar ja, het klinkt allemaal wel best lekker, mede door de vette produktie, dus toch een ruime voldoende

Redelijke, maar reeds al wat gedateerd klinkende nu-metal-plaat. Simpele, lekker in het gehoor liggende songs, met het catchy titelnummer als positieve uitschieter. Ik kan me niet voorstellen dat deze band een toekomst heeft, maar ik heb slechtere albums gehoord in het genre.

Jelencovich heeft het veld moeten ruimen voor een andere zanger, maar met hem heeft ook het grootste gedeelte van de kwaliteit de benen genomen. De songs zijn ditmaal minder pakkend en meer gothic qua geluid. Hier en daar een lekker nummer, maar het album als geheel maakt een wat futloze en nogal doorsnee indruk. De nieuwe zanger (geen idee wie dit is) is ook zeker geen verbetering.

De band heeft ten opzichte van het vorige album geen groei doorgemaakt, maar toch is dit wel weer een lekkere portie oldschool thrashmetal in een modern jasje geworden. Hier en daar een beetje ontsierd door flauw gezongen melodieuze refreintjes, dat helaas wel. Eén en ander had nog wel iets meer ongenadig door mogen rammen en de zang, hoewel gevariëerd, is niet bepaald het sterkste punt van de band, maar ook ditmaal maakt de onstuimige energie en het fijne gitaarwerk veel goed.

Feest der herkenning, deze strakke ode aan de thrashmetal van de jaren '80. Testament, Anthrax, Sacred Reich... het komt allemaal langs. En uiteraard Slayer en Metallica. Het eenvormige songmateriaal laat hier en daar wel wat te wensen over en lang niet alles is memorabel, maar de band speelt zo spetterend dat ze van mij het voordeel van de twijfel krijgen. Luister maar eens naar het geweldige titelnummer en je bent direct om.

Prettige gothic metal, niet al te zwaar en ruig, maar hier en daar best stevig. Groot pluspunt is de aangename stem van de zangeres, die precies aan de juiste kant van de pijngrens blijft. Veel zanglijnen liggen ook erg fijn in het gehoor- luister maar eens naar de pakkende opener I'm Calling. Niet alle tracks zijn zo goed, maar het album is over de hele linie genomen sterk genoeg om net boven het maaiveld uit te steken.

Instrumentale albums doen me doorgaans niet veel; dat is ditmaal helaas niet anders. De nogal jazzy metal die de band hier brengt is afwisselend heavy en ingetogen, maar kan eigenlijk nergens echt boeien. Het vakmanschap van de muzikanten spat van de plaat af, maar ik mis memorabele songs en melodielijnen.

Het blijft jammer dat Anneke het echte stevige werk (althans voorlopig) vaarwel heeft gezegd, maar de laatste tijd maakt ze dit gemis redelijk goed met fijne gastoptredens (bij oa Moonspell en Devin Townsend). Ook haar laatste soloplaat was prima en liet weer een iets steviger geluid horen. Die koers wordt hier echter niet doorgevoerd, want dit is haar meest toegankelijke en poppy album tot nu toe. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn, maar het aanwezige songmateriaal is overwegend vlak en voorspelbaar. Slechts het wat meer experimentele Mental Jungle maakt echt indruk. Voor de rest zijn het aardige maar onopmerkelijke deuntjes. Daar kan Anneke's nog steeds erg mooie stem weinig aan veranderen.

Steviger (en beter) dan alles dat Anneke eerder solo heeft gedaan. Na de laatste paar grotendeels akoestische (en wat saaie) platen is dit album een welkome verademing. De songs liggen makkelijk in het gehoor en hebben een fijne melancholische sfeer. Af en toe doen bepaalde songs bijna poppy aan, maar door het lekker zware gitaarwerk is dit hoofdzakelijk toch een overtuigend rockalbum geworden.

Nogal saaie bedoening helaas. De ingetogen liedjes met een sterke folk-inslag bieden mij te weinig houvast en kabbelen maar een beetje door, zonder echt tot leven te komen. Anneke heeft nog steeds een mooie stem, maar met haar zangpartijen op dit album kan ik helaas niet zoveel. Omdat de nadruk volledig op haar stem ligt valt daarnaast haar nog steeds matige engelse uitspraak extra op. Gezien de sfeer van het geheel ligt een samenwerking met Dotan wellicht in het verschiet.

Anneke solo gegaan en/ of half uit haar eigen band gestapt? Het lijkt erop, zeker qua sound. Slechts sporadisch doet deze plaat nog denken aan het debuut van Agua De Annique. Helaas, moet ik zeggen. De flauwe popdeuntjes die het album domineren zijn niet bepaald om vrolijk van te worden. De laatste twee songs zijn de beste, maar dan is het reeds te laat om hier nog enthousiast over te worden. Haar stem past gewoon beter bij een melancholische en stevige sound, niet bij geforceerd poppy niemendalletjes. Nee, voor Anneke op haar best verwijs ik wederom door naar Devin Townsend's Addicted-album.

Haar stem blijft erg mooi, maar deze hoofdzakelijk akoestische aangelegenheid is duidelijk teveel van het goede. Een paar liedjes achter elkaar beluisteren gaat nog wel, maar een heel album... De boel wordt al snel erg gezapig en saai. De soms gebrekkige engelse uitspraak stoort ook. Daarnaast had Anneke zich beter niet kunnen wagen aan bepaalde covers. Ironic wordt matig uitgevoerd en ook de cover van The Power Of Love is wat mij betreft niet gelukt.

Sfeervolle maar nogal saaie bedoening. De uitvoeringen van de Anathema songs zijn redelijk geslaagd, vooral door de mooie stem van Cavanagh, maar het eigen werk van Van Giersbergen komt me nu zo langzamerhand wel een beetje de keel uit. Eerst werden we daar al akoestisch op vergast op haar album Pure Air, nu komen bepaalde songs in vrijwel dezelfde uitvoering wederom langs! Het gebrekkige engelse accent van Anneke blijft haar af en toe ook parten spelen. Mooiste nummer vind ik de Massive Attack cover Teardrop, die hier erg mooi wordt neergezet.

Lekkere plaat, met een reeks fijne uptempo stampers. Het spetterende gitaarwerk blijft uiteraard de belangrijkste troefkaart van de band, al is de zang ook lang niet slecht. De retro riffs (hallo Metallica!) en de matige teksten werken soms een wat oubollig gevoel in de hand, maar de plaat is energiek genoeg om te blijven boeien. Jammer van die flauwe Van Halen-cover, Romeo Delight.

Lekker album van deze doorgaans betrouwbare metalband, dit keer voorzien van hoofdzakelijk uptempo werk. En dat ligt de band goed. De makkelijke meezinger Pyscho Ward valt een beetje uit de toon, maar verder beukt de plaat gestaag door. Een geweldig zanger zal meneer Waters nooit worden, maar zijn stem past goed bij het materiaal. Ietwat klinisch geproduceerd, een euvel waar het meer recente werk van Annihilator vaker aan lijdt, maar al met al best oké.

Typisch Annihilator-album: vlotte uptempo beukers met anonieme standaard teksten. Leuk zolang het duurt, maar aan het songmateriaal schort hier en daar wel wat. Neem bijvoorbeeld de vlakke ballad Perfect Angel Eyes- een dergelijke inferieure song zou je nog niet als bonustrack willen aantreffen, laat staan prominent aanwezig halverwege het album. Gelukkig zijn daar de altijd lekkere gitaarriffs- en solo's van Jeff Waters om de kwaliteit van de overige songs wat op te krikken. Geen hoogvlieger dus, al met al, maar binnen het oeuvre van Annihilator een degelijke middenmoter.

Weinig opzienbarend qua songmateriaal, maar toch wel weer een oké album van deze altijd wel betrouwbare band. Beste song is de fraai opgebouwde en verrassend melodieuze semiballad Pieces Of You. De rest van de songs bestaat uit de gebruikelijke mix van oldschool thrashmetal en wat meer moderne vormen. Tegen het einde worden er wat dubieuze beslissingen genomen, maar overwegend is het album de moeite waard. Uiteraard vormt het spetterende gitaarwerk van boegbeeld Jeff Waters weer de voornaamste attractie, al moet ik zeggen dat zijn zangpartijen er dit keer ook zeker mogen zijn.

Zoals alle Annihilator-albums geen hoogvlieger, maar wel weer degelijk vertier. Dit keer worden een aantal tracks ingezongen door gastzangers en is er veel inbreng van gastgitaristen, met overwegend positief resultaat. Wel jammer dat de tekst van Army Of One, gezongen door Lips van Anvil, werkelijk te knullig voor woorden is. Voor de rest een lekker potje ongecompliceerde metal. Tracks als opener Clown Parade en het lange Haunted zijn uitstekend.

Beetje vreemd project, aangezien voorganger Metal uit 2007 grotendeels dezelfde tracks en gastoptredens bevatte, in iets andere volgorde en anders produceerd. Oké, Dave Lombardo zit ditmaal op de drumkruk en dat is natuurlijk altijd fijn, al moet gezegd worden dat hij hier niet bepaald zijn beste prestatie neerzet. De productie laat daarnaast ook flink te wensen over. Het album klinkt niet bepaald geweldig. De meeste tracks staan desondanks als een huis, waardoor dit nog steeds de moeite waard is, maar mijn voorkeur gaat eigenlijk uit naar de voorganger.

Prima tweede album van deze canadese metalband. Feitelijk zijn alle tracks de moeite waard, met name wanneer het gaspedaal wordt ingedrukt. Productioneel laat de plaat te wensen over en qua dynamiek valt er ook wel wat af te dingen op het geheel, maar de band zet hier een solide, vrij tijdloos geluid neer, vol spetterend gitaarwerk. Beste track: het lekker opgefokte Phantasmagoria, die het live ook altijd goed doet.

Erg matig album, wat mij betreft de minste plaat die ik tot nu toe ken van de band. De energie spat er niet bepaald af. Een paar leuke songs, maar al met al niet sterk genoeg.

Vaste zanger Dave Padden heeft inmiddels het veld geruimd, zodat bandleider/ gitarist Jeff Waters de vocalen maar weer eens voor zijn rekening neemt. En helemaal niet onverdienstelijk. Het songmateriaal is op en top Annihilator, dus je hoeft geen vernieuwende en/ of moderne elementen te verwachten. Er is vooral heel veel oude Metallica te herkennen in de songs, vooral in de snelle passages. Het luistert allemaal weer lekker weg, al ontbreken echt sterke songs, wat mij betreft. Maar die heb ik op eerdere albums ook niet kunnen ontdekken.

Sterke EP, waarop de duitse band een nog wat steviger geluid dan voorheen laat horen. De toch al loodzware muur van geluid gaat hier zelfs sporadisch richting deathcore, iets dat gelukkig niet ten koste gaat van de aangename melodie- en zanglijnen. Sterker nog; de band heeft wat mij betreft nog nooit zo goed geklonken en de zes tracks gaan er dan ook in als koek.

Nog wat steviger (en beter) dan de eerste EP, met de duitse band in topvorm. De aangename melodie- en zanglijnen zijn gebleven, maar afgezien daarvan is dit behoorlijk bruut en intens. De zes tracks zijn stuk voor stuk de moeite waard en staan bol van de dynamiek en interessante electronische details. Men mag op deze formule voortborduren, wat mij betreft.