Feitelijk geen nieuw album maar de twee Abyss-EP's aan elkaar geplakt, aangevuld met drie nieuwe tracks, precies gesitueerd tussen het reeds bestaande materiaal. De nieuwe tracks zijn uitstekend en passen naadloos binnen het geheel. Geen slecht nummer te bekennen; de duitse band heeft de formule geperfectioneerd en komt sterk en vooral stevig voor de dag, met voldoende dynamiek en afwisseling om de aandacht er de volle vijftien tracks bij te houden.

Prettig album van deze duitse metalband, al is de eerste helft duidelijk beter dan de tweede. Tracks als de aanstekelijke opener Coma Blue en het fraaie meeslepende Good Stories gaan erin als koek, maar gaandeweg wordt het songmateriaal helaas wel wat minder memorabel. Het vakmanschap van de band en de prima productie houden de boel gelukkig stevig op de rails.

Aangename mix van poppy rock en stevige metal uit Duitsland. De wisselwerking tussen toegankelijke zanglijnen en ruig gebrul werkt naar behoren en het songmateriaal is aanstekelijk en steekt vakkundig in elkaar. Echt origineel (of goed) wordt het nergens en iets meer afwisseling en dynamiek had geen kwaad gekund, maar over de hele linie genomen is het album wel de moeite waard.

Stevige nu-metal, degelijk uitgevoerd. De plaat klinkt als een klok en de nummers beuken lekker door, maar inhoudelijk zijn de songs niet erg sterk. Er zijn weinig echte uitschieters en uiteindelijk is het album wat eentonig. Neemt niet weg dat deze band zeker potentie heeft.

Een stuk zwaarder en steviger dan het debuut, met een geluid dat sporadisch dicht tegen deathcore aan schuurt. De electronische details en de poppy, clean gezongen refreintjes houden de boel enigszins in balans, maar het is allemaal wel behoorlijk druk en overstuurd. Het hele album in één ruk beluisteren is hierdoor nogal uitputtend en teveel van het goede. Niettemin een degelijk en overtuigend klinkend tweede album voor deze nederlandse band.

Prima moderne metalcore van eigen bodem, afwisselend melodieus en bikkelhard. Het klinkt allemaal bijzonder verzorgd en goed geproduceerd, met een complex, gelaagd geluid waarin veel elementen samenkomen. De grote ondersteunende rol van allerlei zware electronica draagt ook flink bij aan de sfeer. Soms iets te zoet qua zanglijnen en het materiaal is sporadisch zelfs zo poppy dat het glazuur haast van je tanden springt, maar de band weet zo kunstig om te gaan met dynamiek dat het hele album toch wel de moeite waard is.

Leuke nieuwe gothic metalband uit Duitsland, een aanrader voor fans van bands als Epica en After Forever. Verre van origineel, maar de songs zitten goed in elkaar en de uitvoering is prima. Productioneel had het nog wel wat vetter gekund, maar het album heeft een acceptabele sound. De uitstekende zangeres is één van de grootste troeven van de band. Hier en daar kruipen er wat oubollige elementen in de songs, maar overwegend is dit een fris en energiek debuut.

Prima tweede album, beter dan het debuut door de aanwezigheid van ditmaal wel memorabele songs met een meer eigen gezicht. Het totaalgeluid is enigzins verschoven richting moderne death metal/ melalcore a la Sylosis. Het gitaarwerk blijft erg fijn, maar ook de zang is er flink op vooruit gegaan. Als deze stijgende lijn zich blijft voortzetten wordt het nog wel wat met deze band.

Weinig opzienbarende metalcore, maar wel net sterk genoeg om iets boven het maaiveld uit te steken. Dit is vooral toe te schrijven aan het fijne melodieuze gitaarwerk, met hier en daar uitstapjes richting een Iron Maiden-achtige sound. De zang had wel iets veelzijdiger gekund, net als de songs zelf, maar er zijn geen zwakke tracks en het geheel luistert best lekker weg.

Lichte tegenvaller, zeker vergeleken met de laatste paar prima albums van de band. Het tempo van de songs ligt vrij laag, natuurlijk sowieso geen goed teken voor een thrashplaat, en één en ander mist gewoonweg de benodigde energie en bevlogenheid. Het klinkt allemaal wat mak en tam. Bij het titelnummer krijg ik herhaaldelijk het gevoel naar Iron Maiden te luisteren! Veel songs zijn daarnaast veel te lang, met te weinig spannende tempowisselingen en breaks om de boel interessant te houden.

Nog steeds het beste album van de band, wat mij betreft; tevens het debuut van zanger John Bush, wiens rauwe stemgeluid prima past bij de ruige, opzwepende songs. Het songmateriaal is niet overal even sterk, maar beukende tracks als Only, 1000 Points Of Hate en Burst staan nog steeds als een huis. Meest opvallende song is de semiballad Black Lodge, met een gastrol voor componist Angelo Badalamenti. Zijn aanwezigheid en de titel van de song doen een David Lynch-achtig sfeertje vermoeden, en dat blijkt meer dan waar te zijn.

Ik vind John Bush een betere zanger dan Joey Belladonna, maar deze herbewerkingen van oude Anthrax-nummers, ditmaal ingezongen door Bush, pakken in de praktijk niet erg goed uit. Bush is matig bij stem en lijkt er niet echt in te geloven; muzikaal is alles nogal haastig en slordig in elkaar geknutseld. Een erg liefdevol project is het in ieder geval niet geworden. Het blijft allemaal wel om aan te horen, we hebben het hier tenslotte wel over een grote reeks krakers die tot het beste werk van Anthrax behoren, maar op papier leek dit hele gebeuren waarschijnlijk een beter idee dan het uiteindelijk is geworden.

Ondanks de aanwezigheid van een aantal sterke tracks is dit toch wel één van de allerminste albums van Anthrax. Het is een beetje een ongeïnspireerd rommeltje. En een flauw deuntje als de country meedeiner Toast To The Extras zou nooit een kans hebben moeten krijgen. Songs als opener Crush en vooral Inside Out zijn gelukkig van niveau en naar het einde toe wordt de plaat langzaam wat interessanter, waardoor dit toch nog een voldoende binnen weet te slepen, maar Anthrax kan veel beter.

Fijne comeback plaat, met Belladonna verrassend goed bij stem. Hij heeft zijn stemgeluid enigzins aangepast aan het iets modernere songmateriaal, zodat hij nu soms ook een John Bush-vibe heeft. Dit komt de afwisseling in ieder geval ten goede. De songs zelf zijn unaniem energiek en sterk, met het lange, aan Ronnie James Dio en Dimebag Darrell opgedragen In The End als persoonlijke favoriet. Het album is uitstekend geproduceerd en verveelt geen moment.

Stoere southern rock overgoten met een metalsausje. Het resulterende geluid is niet bepaald origineel, vaak doet het denken aan een band als Five Finger Death Punch, en de songs zijn niet heel sterk. Gelukkig heeft de band genoeg kwaliteit in huis om overtuigend en energiek voor de dag te komen, zodat het allemaal net iets boven het gemiddelde uit wordt getild. Volgende keer wel graag iets betere songs en teksten.

Iets steviger dan we van deze britse band gewend zijn, met overwegend positief resultaat. De band weet hier en daar zelfs wat groove aan bepaalde tracks toe te voegen, zoals in het fijne afsluitende Kick The Dog. Het moet niet gekker worden. De sfeer is gelukkig even dreigend en somber als altijd gebleven. De saxofoon wordt iets te vaak ingezet en soms vind ik de stem van zanger Mick Moss een beetje te dik aangezet, maar afgezien daarvan is dit gewoonweg weer een prima album.

Iets steviger en vooral zwaarder dan eerdere albums, met een lekker dreigend sfeertje in de meeste songs. Verder direct herkenbaar als Antimatter, wat zeker niet bedoelt is als kritiek. Wederom een fraai album vol meeslepende songs, ondersteund door fraaie electronica.

Ik heb de laatste twee albums van de band gemist, maar op basis van deze plaat ga ik die toch maar eens opsnorren. Dit is fijne sfeervolle rustige progressieve rock, fraai uitgevoerd. Gelukkig niet al te gezapig; op cruciale momenten rockt de band genoeg om de luisteraar bij de les te houden. Geen slechte songs te ontdekken. Ook geen echte uitschieters, maar de kwaliteit is constant.

Zoals we gewend zijn van Antimatter ook ditmaal een sfeervol en lekker dromerig voortkabbelend progressief rockalbum, niet beter of minder dan de andere albums. Dat is dan ook direct het belangrijkste bezwaar: het songmateriaal is wel aan de eenvormige kant. Maar goed, wanneer de songs zo mooi en meeslepend zijn als hier het geval is, wat maakt het dan feitelijk uit.

Typisch Antimatter-album, ingetogen en sfeervol. Met het lange (en erg saaie) instrumentale afsluitende Eternity Part 24 kan ik niets, maar de rest van de hoofdzakelijk akoestisch uitgevoerde songs zijn mooi, hoewel iets meer variatie geen kwaad had gekund. Alles is nu wel aan de erg treurige en melancholische kant.

En weer een mooi sfeervol album van het britse Antimatter. De stemmige, hoofdzakelijk ingetogen progressieve rock is even meeslepend als altijd, met de fraaie doorleefde stem van zanger Mick Moss nog steeds als grootste pluspunt. Ook ditmaal is het songmateriaal niet over de hele linie even sterk (Hole is bijvoorbeeld een mindere broeder), maar de meeste tracks zijn uitstekend.

Een flinke verbetering vergeleken met het debuut, dat zeer zeker. Dat was slappe hap, zowel qua songs als produktie. De songs zijn ditmaal een stuk beter en de plaat klinkt ook prima. De zanger blijkt opeens toch te kunnen zingen en de band heeft ontdekt hoe je energiek en fel uit de hoek weet te komen. Het klinkt allemaal een flink stuk overtuigender en spannender. Het album hierna, Andromeda Unchained, is nog veel beter, maar voor deze plaat hoeft men zich absoluut niet te schamen.

Prima progressieve metal met een sfeervolle moderne produktie. Sterke, mooi opgebouwde songs. Qua zang en gitaarwerk ook dik in orde. Heeft inderdaad wel wat weg van Dream Theater, maar Anubis Gate is wat softer en melodieuzer.

Producent Jacon Hansen heeft het veld moeten ruimen als zanger op dit vijfde album; bassist Henrik Fevre heeft deze rol overgenomen, en zeker niet onverdienstelijk. Zijn sfeervolle zangpartijen passen perfect bij het overwegend zeer sterke songmateriaal. De progressieve metal is ook ditmaal weer zeer meeslepend en avontuurlijk, vol heerlijk gitaarwerk, fijne tempowisselingen en veel variatie. Hansen heeft de muur ditmaal productioneel iets minder dichtgemetseld, waardoor de songs wat meer kunnen ademen en alles iets luchtiger klinkt. Neemt niet weg dat de band heerlijk heavy uit de hoek kan komen, zoals op het felle Telltale Eyes. Uitstekend album.

Steviger en meer progressief dan de voorgaande paar albums, met songs die helaas wat minder goed in het gehoor liggen. Het klinkt allemaal acceptabel genoeg en productioneel staat dit wederom als een huis, maar echt memorabele tracks ontbreken en de klik met het songmateriaal blijft uit.

Zesde album alweer van deze deense progressieve metalband. De eerste single, Destined To Remember, tevens de openingstrack, is niet echt geweldig, maar daarna gaat het niveau rap omhoog. Fijne gitaarriffs, mooie zanglijnen die direct in je hoofd blijven hangen en sterke composities. Een aantal songs is aan de lange kant (A Dream Within A Dream duurt bijvoorbeeld bijna een kwartier), maar nergens slaat de verveling toe. Kortom, weer een sterke plaat van deze prima band.

Het songmateriaal ligt hier gelukkig wat beter in het gehoor dan op het vorige album, het wellicht iets te progressieve Covered In Black uit 2017, maar nog steeds is de band wat mij betreft niet helemaal terug op niveau. Bepaalde tracks, vooral de wat langere, zijn nogal onsamenhangend en het album heeft moeite om de volle lengte te boeien. Niettemin steekt de melodieuze metal van deze deense band weer bijzonder smakelijk in elkaar, waarbij vooral het lekker zware gitaarwerk niet te versmaden is.

Saaie progressieve metal. Deze band zou later uitstekende platen uitbrengen als Andromeda Unchained en The Detached, maar hier brandt het heilige vuur helaas nog lang niet. Vooral de zanger is belabberd (hij zou later ingeruild worden voor producent Jacob Hansen), maar hij is niet het enige probleem. De band klinkt nu ook niet bepaald fantastisch. De songs zijn log en eentonig en de produktie van Hansen is vlak en kaal. Wel een mooie albumhoes.

Na Andromeda Unchained weer een uitstekend progressief metalalbum van deze denen. Ditmaal een stuk steviger, vooral door het massieve gitaarwerk en de woest beukende drums. De electronische ondersteuning is ook erg mooi. Uiteraard lijkt het geheel wederom flink op Dream Theater, maar deze band heeft genoeg kwaliteit in huis om zich te kunnen onderscheiden. Zanger Jacob Hansen (ook zeer bekend als producer) is in topvorm, alle songs zijn de moeite waard en productioneel staat de plaat als een huis.

Ik gun de band absoluut het recente eerherstel en het daarmee gepaarde succes, maar met de albums van de band blijft het behelpen. Ook dit is weer een vrij flauwe bedoening, met vlotte maar niet memorabele songs, zowel op muzikaal- als op tekstueel vlak. Het gaat allemaal het ene oor in en het andere uit. Ook productioneel is het niet bijzonder.