Vrij sterke plaat, maar weer wordt het niveau van het debuut niet gehaald. Dit conceptalbum is een hele kluif, met veel hoogtepunten maar ook een aantal mindere tracks die maar wat doorzeuren. Sowieso is er niet veel afwisseling binnen de songs. Dat is best een probleem, aangezien de meeste songs behoorlijk lang zijn. Gelukkig is het grootste gedeelte van de twee schijven de moeite waard, met lekker slepende ritmes, fijn gitaarwerk en prima zang. Mensen die niet van conceptalbums houden hoeven overigens niet te schrikken, want ik had eigenlijk nergens door dat ik naar een concept zat te luisteren. Leuk als je je wilt verdiepen in de materie, maar het is geen vereiste om van dit dubbelalbum te kunnen genieten.

De laatste paar albums schoten wat mij betreft regelmatig te ver door richting psychedelisch geneuzel, maar gelukkig bevat dit album weer de lekker lome groovende rock van het debuut. Hier en daar is de boel iets te flowerpowerig en opgewekt om echt indruk te maken, maar voor het grootste gedeelte zit het wel snor met de songs. Prima uitgevoerde en uitstekend geproduceerde retro rock, derhalve.

Nog steeds een heerlijk album en verreweg het beste dat Amy MacDonald tot nu toe heeft uitgebracht. Dit debuut kent feitelijk uitsluitend voltreffers; stuk voor stuk zijn het prachtige songs vol ironie en melancholie, fraai uitgevoerd en mooi ingezongen. Mijn favorieten zijn Let's Start A Band en Footballer's Wife. Altijd een goed teken wanneer de beste songs nooit uitgebracht zijn als single.

De band heeft er meerdere op naam staan, maar dit is een mooie overgangsplaat; hierna zou de band steeds meer gaan kiezen voor rustige, stemmige songs. De grunts zijn hier volledig verdwenen en hebben plaatsgemaakt voor sfeervolle, zweverige zanglijnen. Sporadisch is het geluid nog wel stevig en heavy, maar met metal heeft het al weinig meer te maken. Niet het sterkste album van de band, wat mij betreft ontbreken echt memorabele songs, maar wel een degelijke plaat.

Men begint de laatste paar albums een beetje in herhaling te vallen. De opbouw en sfeer van de songs zijn al jaren nogal inwisselbaar, net als de teksten. Het is nog steeds mooi en meeslepend, daar niet van, maar iets meer pit en nieuwe invalshoeken zouden wonderen kunnen doen. Gelukkig verrast de band nog een beetje tegen het eind van het album, wanneer in een aantal tracks wat fijne electronica en zelfs een voorzichtige dancebeat wordt geïntroduceerd. Het zijn juist die broodnodige subtiele details die je als luisteraar bij de les houden.

Net als Hindsight een album met herbewerkingen van oude songs, met ongeveer eenzelfde slaapverwekkend resultaat. De stem van Anneke van Giersbergen past goed bij het materiaal en er staan een aantal mooie uitvoeringen op de plaat, maar als geheel genomen is het niet heel bijzonder, wat mij betreft.

Ik vind Anathema doorgaans sowieso al aan de saaie kant, dus je kunt je voorstellen dat ik van deze uitgeklede versies van oude songs niet echt vrolijk word. Af en toe een losse song van dit album horen is niet verkeerd, maar zo achter elkaar gerangschikt is dit een hele zit. Een hele saaie zit, welteverstaan. Natuurlijk, het is allemaal sfeervol uitgevoerd en het zit kwalitatief weer uitstekend in elkaar, maar ik wordt er wel een beetje slaperig van.

Het dromerige, wijds galmende geluid is ook nu weer op en top Anathema, maar dit album kent helaas weinig memorabele songs. De meeste tracks duren ook veel te lang en kennen amper variatie. De hoofdrol voor zangeres Lee Douglas zorgt er daarnaast voor dat er minder ruimte is voor de zangpartijen van Vincent Cavanagh- in mijn optiek een gemis.

Het album gaat fraai van start met twee (zeker voor Anathema) vlotte songs, maar daarna loopt de plaat al snel vast in de stemmige ballads die we van de band gewend zijn. Het is allemaal wel weer mooi uitgevoerd. Iets teveel herhaling qua songteksten naar mijn smaak en de uitwerking van de songs is aan de voorspelbare kant. Voor de één een gezapige slaapverwekkende schijf, voor de ander een prachtig meeslepend meesterwerk. Ik zit ergens in het midden.

Mooi album, fraai geproduceerd, maar uiteindelijk toch iets te ingetogen en met te weinig echt pakkende songs om de volle lengte te boeien. Opener Untouchable, Part 1 is prachtig en doet goede dingen vermoeden voor de rest van de plaat, maar dat niveau wordt wat mij betreft verder nergens meer gehaald. 'Onze' Anneke van Giersbergen doet ook weer mee, in het nummer Lightning Song.

Redelijk debuut, iets minder glad dan de opvolger Never Take Friendship Personal. Ik vind dit debuut qua songs ook iets sterker.

Ook dit derde album van het amerikaanse Anberlin biedt lekker in het gehoor liggende emorock, vakkundig geproduceerd en intelligent uitgevoerd. Aan de gelikte kant en hier en daar wellicht iets te zoet, maar op belangrijke momenten weet de band wel te overtuigen. Het album weet ook over de hele linie te boeien.

Wat luchtiger en vrijblijvend dan we van Anberlin gewend zijn, maar wederom helemaal niet verkeerd. De amerikaanse rock blijft aangenaam en onderhoudend, met makkelijk in het gehoor liggende, goed gedoseerde songs. Echte uitschieters ontbreken evenwel en het album dreigt herhaaldelijk het ene oor in en het andere oor uit te gaan.

Deze amerikaanse alternatieve rockband komt altijd wel aardig uit de hoek en ook op dit album stelt men niet teleur. We Are Destroyer is een ideale openingstrack en zet direct de toon, alhoewel het songmateriaal daarna gaandeweg wel steeds wat minder wordt. Gelukkig blijft alles nog net boven het maaiveld uitsteken.

Lekkere maar nogal gladde rockmuziek. Mooie liedjes met soms een iets te zoete misser ertussen.

Nog steeds produceert deze amerikaanse band lekker in het gehoor liggende, makkelijk te verhapstukken poppy emorock, maar veel vlakker en gladder moet het niet worden. Opener The Resistance is vrij stevig en het afsluitende Miserabile Visu lekker slepend, maar alles daartussenin is aan de middelmatige kant. Door de vakkundige uitvoering steekt alles nog net boven het maaiveld uit, maar als het songmateriaal zich zo blijft ontwikkelen vrees ik een beetje voor de toekomst van de band.

De band is er acht jaar tussenuit geweest en komt nu op de proppen met deze aardige, zij het weinig opzienbarende EP. Opener Two Graves hakt er stevig en en laat de band op haar meest heavy horen. Daarna gaat het er rustiger aan toe, met hier en daar ook wel wat popmuziek-elementen. Niettemin is dit op en top Anberlin en zeker de moeite waard voor fans van de band.

Nadat ik deze amerikaanse band een tijdje uit het oog verloren was is dit toch wel weer een aangename verrassing. De aanstekelijke mengeling van alternatieve rock en pop levert een onderhoudend album op, met heel wat sterke tracks. Stevig wordt het nergens en herhaaldelijk neigt het materiaal meer naar popmuziek, luister bijvoorbeeld maar eens naar het New Order-achtige Orpheum, maar wat maakt het uit. Lekker plaatje.

Saaie metalcore uit Brazilië, ook matig qua produktie. Dit onderscheidt zich in niets van soortgelijke bands binnen het overvolle genre. Niet slecht, maar gewoonweg te vlak om te kunnen boeien.

Zeer avontuurlijke metal uit Canada, een soort kruising tussen de stevige rock van Alice In Chains en de progressieve death metal van Between The Buried And Me. Ik kon mijn aandacht er niet de volle lengte bijhouden, maar het verrassend melodieuze songmateriaal steekt bijzonder sfeer- en smaakvol in elkaar en er valt absoluut veel te genieten. Het retro jaren '60-sfeertje dat sporadisch de kop opsteekt is ook leuk. Echt memorabele tracks ontbreken, maar dat deze band kwaliteit in huis heeft staat buiten kijf.

Avontuurlijk, veelzijdig debuut van deze canadese progressieve metalband. Men zet een Mastodon-achtig geluid neer, maar laat tegelijkertijd voldoende originaliteit horen om niet als kopie weggezet te worden. Het songmateriaal klinkt in ieder geval behoorlijk overrompelend en indrukwekkend. Door de veelal lange tracks en het continu overschakelen naar een ander tempo/ stijl/ sfeer is het soms wat lastig de aandacht er bij te houden, maar dat Anciients kwaliteit in huis heeft is wel duidelijk.

Muzikaal echt te gek; avontuurlijke, continu afwisselende metal met veel sfeer en dynamiek. De canadese band weet al die krachtpatserij helaas niet altijd even goed om te zetten in memorabel songmateriaal, waardoor het soms wat lastig is de aandacht bij de veelal erg lange nummers te houden. Niettemin is dit genieten van de eerste tot de laatste noot.

Na dit album zou het langzaam een beetje verkeerd gaan met deze zweedse progressieve metalband, maar hier klinkt alles nog aangenaam genoeg. Redelijk sterke composities, vol zwaar gitaarwerk en prettige zang. Erg origineel is het allemaal niet en ik ken betere bands binnen het genre, maar dit is best oké.

De progressieve metal van deze zweden wordt helaas steeds minder progressief en, wat erger is, ook steeds minder interessant. De meeste composities zijn ditmaal vaak zelfs aan de wat saaie kant. Ook productioneel knalt de boel nu niet bepaald uit de boxen. De dalende lijn, ingezet met het vorige album, The Immunity Zone, wordt dus helaas doorgezet. Mensen, het wordt tijd om deze neerwaartse spiraal stoppen!

Prima progressieve metal, zeker interessant voor fans van bands als Dream Theater. Daar zit ook direct het probleem: de songs zijn, hoewel sterk uitgevoerd, niet al te origineel en ook niet altijd even interessant. Toch best een lekker album, net als de voorgaande drie.

Qua productie en songmateriaal nog niet zo verfijnd als het latere werk, maar toch is deze debuut-EP van het amerikaanse eenmansproject Andromida al behoorlijk indrukwekkend. Multitalent Ramon Gutierrez zet een imposante, futuristisch klinkende muur van geluid neer, vol dreigend klinkend, lekker zwaar gitaarwerk. De vier instrumentale tracks op deze EP smaken absoluut naar meer.

Deze amerikaanse eenmansact blijft lekkere muziek uitpompen, al moet wel gezegd worden dat het allemaal erg op elkaar gaat lijken, ook met gastoptredens. Maar goed, de drie tracks (plus de instrumentale versies) gaan er wederom in als koek, met makkelijk behapbare zangpartijen en heerlijk zwaar gitaarwerk.

De instrumentale mix van moderne metal en electronica klinkt ook op dit album heerlijk vet en meeslepend. Knap hoe deze eenmansformatie dat toch allemaal in elkaar heeft weten te knutselen. Ook ditmaal mis je soms wat zangpartijen voor de broodnodige afwisseling, maar afgezien daarvan een prima album, met vooral lekker zwaar gitaarwerk.

Vier beukende tracks van deze altijd betrouwbare eenmansband. De bombastische, instrumentale moderne metal staat ook ditmaal weer als een huis, eenvormig maar indrukwekkend. Mijn voorkeur gaat uit naar het meer recente werk, vooral omdat daar gewerkt wordt met gastzangers, maar afgezien daarvan is ook deze EP niet te versmaden.

Prima EP bestaande uit vier tracks (+ de instrumentale versies) met steeds een andere gastzanger/ zangeres. De aanpak is wat mij betreft een succes; de zangpartijen passen goed bij de stevige moderne metal van eenmansact Ramon Gutierrez, een vrijwel blind multitalent die naast het bespelen van alle instrumenten ook de eersteklas productie van deze EP verzorgt. Ik ga op zoek naar eerder werk van de beste man, want dit smaakt absoluut naar meer.