Een verzameling allegaartje dat vooral zijn nut heeft om op een snelle manier een overzicht te hebben van wat de Grateful Dead voorstelt (+ 1 track uit Ace, een solo album van Bob Weir) en wanneer je niet meteen aan live-opnames (wat vaak toch shows van 2 a 3 uur zijn) wil beginnen. Een album dat je vandaag de dag eigenlijk nog vrij frequent aantreft - het is ook veruit de meest populaire verzamelaar op MusicMeter qua stemmen - en dus de inspiratie gaat halen bij de albums ten tijde van Warner Brothers. Ik zou persoonlijk een andere setlist hebben samengesteld maar als korte introductie kan je hier vrij weinig verkeerd doen.

The Golden Road (To Unlimited Devotion) ---> The Grateful Dead (1967)
Truckin' ---> American Beauty (1970)
Rosemary ---> Aoxomoxoa (1969)
Sugar Magnolia ---> American Beauty (1970)
St. Stephen ---> Aoxomoxoa (1969)
Uncle John's Band ---> Workingman's Dead (1970)
Casey Jones ---> Workingman's Dead (1970)
Mexicali Blues ---> Ace (1972)
Turn On Your Lovelight ---> (een ingekorte versie uit) Live / Dead (1969)
One More Saturday Night ---> Europe '72 (1972)
Friend Of The Devil ---> American Beauty (1970)

Ik vind het altijd wel tof dat ze bij de Grateful Dead een soort van goedkopere variant maken wanneer ze weer eens zo’n monumentale boxset releasen. Het zou nog toffer zijn als die boxsets überhaupt wat betaalbaar zouden zijn, maar daar moeten we niet op rekenen. De “gewone” Spring 1990 boxset bevat dan ook maar liefst 18 CDs (en twee jaar later kwam dan ook nog Spring 1990: The Other One op de markt die maar liefst 23 CDs bevat. Wanneer je die twee samenvoegt, dan heb je de volledige Spring tour in je bezit) en tegelijkertijd werd ook deze So Glad You Made It uitgebracht. Een selectie van songs uit een specifieke periode van shows (16 maart tot en met 30 maart) die verzameld werden op twee schijfjes. En wat voor twee schijfjes! Ik ben altijd al een grote Brent Mydland fan geweest, dus ik ben sowieso al blij met Easy To Love You en Blow Away. Zeker die laatste wordt hier echt op een geweldige manier gebracht, het lijkt wel alsof Mydland al zijn duivels ontbindt en ik krijg altijd kippenvel van dat “take that fist and shove it in the air”, maar ook de opener Let the Good Times Roll is toch gewoon erg tof. Ik ben altijd fan van nummers waar iedereen een strofe van de tekst voor zijn/haar rekening neemt en het zet meteen de juiste vibe. Qua setlist ook een toffe release met onder andere twee Rolling Stones covers (It's All Over Now en The Last Time), Jack-A-Roe (ik heb dit altijd als een Jerry Garcia nummer leren kennen omdat hij het solo wel regelmatig bracht, maar geen idee eigenlijk onder welke noemer je dit moet onderbrengen. In ieder geval, het is wel één van mijn alltime favoriete nummers) en natuurlijk de usual suspects zoals Loser, Scarlet Begonias, Morning Dew en Not Fade Away. De titel van deze CD gaat uiteraard de inspiratie halen bij Gimme Some Lovin' en dat is ook een absoluut fijne cover. Je hoort in ieder geval een band die gewoon erg veel plezier in het spelen heeft en die ook zo goed op elkaar ingespeeld is. De manier waarop ze Brent ondersteunen na zijn break halverwege in Blow Away… Ik kan me al zo inbeelden hoe Garcia goedkeurend over zijn bril heen keek naar Mydland. Die twee samen, het is altijd een genot om naar te zien en te luisteren.

Veneta Oregon 1972. De gemiddelde Grateful Dead liefhebber begint naar het schijnt te watertanden wanneer hij/zij die woorden hoort en lange tijd was het ook de Heilige Graal onder de Deadheads totdat het concert op CD werd uitgebracht in 2013. Er werd ook een DVD bij uitgebracht maar dat is jammer genoeg niet het volledige concert aangezien ze niet genoeg materiaal hadden om het volledige optreden op te nemen. Gelukkig is de audio van het concert wel volledig en inderdaad, het is een heerlijk optreden geworden. Ik ben weliswaar niet zo lyrisch als menig andere Deadhead maar toch..

Dit concert bevat in ieder geval wel één van de meest iconische Dark Star uitvoeringen als je het mij vraagt. Met een speelduur van iets meer dan 30 minuten jammen de heren er op los en er is geen noot teveel gespeeld. Het is ook een periode waarin Keith Godchaux en Donna Godchaux nog maar net bij de band zaten en zeker Keith laat hier erg fijne dingetjes horen. Donna is nog redelijk onzichtbaar qua vocals (ik ben één van de weinigen vermoed ik maar ik vind haar vocals in zo'n Playing in the Band – zoals bijvoorbeeld op 8 juli 1978 in Red Rocks – echt heerlijk) maar ze zorgt hier misschien wel voor de mooiste versie ooit van Sing Me Back Home. Sowieso wel een fijne setlist met het altijd goede China Cat Sunflower en eindelijk eens een versie van Greatest Story Ever Told die me echt volledig kan bekoren. Ook hier en daar wel eens een klein inzakkertje zoals Black-Throated Wind maar dat bedek je gemakkelijk met de mantel der liefde, zeker als je gewoon al meteen daarna getrakteerd wordt op een geweldige China Cat Sunflower die erg vlotjes overgaat in I Know You Rider.

Qua totstandkoming is dit ook wel een redelijk legendarisch concert trouwens. Old Renaissance Faire Grounds was (en is nog steeds) geen concertvenue en er moest dan ook effectief nog een hele setup gebouwd worden vooraleer de Dead konden beginnen met spelen. Het was dan ook een benefietconcert voor yoghurtfabrikant Springfield Creamery (fun fact: de eigenaar was Chuck Kesey, broer van Ken Kesey van One Flew over the Cuckoo's Nest faam, en de tickets werden gedrukt op de achterkant van labels op yoghurtpotten!) en er liep best wat mis. Het ergste was ongetwijfeld het feit dat het podium in de verkeerde richting werd gebouwd waardoor de band de zon in hun ogen kregen maar ook los op hun instrumenten. Die konden blijkbaar niet zo goed tegen die hitte en Bob Weir last op een bepaald moment even een pauze in omdat de tuning blijkbaar niet meer goed zit. De show wordt dan ook een aantal keer onderbroken voor drinkpauzes (zowel voor band als voor publiek, zo komt er zelfs een brandweerwagen water sproeien over het publiek) en afgaande op de announcements van de MC (Ken Babbs blijkbaar) lijken een hele hoop kinderen verloren te zijn gelopen. De DVD bevat ook één van de meer legendarische concertgangers en dat is Naked Pole Dancing Guy!

In de pre-show van Shakedown Stream (nog te vinden op Youtube, ga dat zien!) zit Ken Babbs (samen met Sue Kesey, vrouw van Chuck) en blijkbaar zijn ze er indertijd in geslaagd om de man te identificeren en die blijkt in het echte leven gewoon een makelaar te zijn die liever niet over zijn “performance” praat. In ieder geval: met recht en reden één van de meest legendarische shows van de band maar het ultieme concert? Neen, dat nu ook weer niet.

Bij studioalbums van de Grateful Dead lijkt de focus vaak te liggen op het tweeluik American Beauty en Workingman's Dead. Daar valt absoluut iets voor te zeggen maar dat betekent niet dat latere albums zoals Shakedown Street of deze Terrapin Station geen bestaansrecht hebben. Sowieso omdat hier een aantal nummers opstaan die in de loop der jaren zouden uitgroeien tot heuse liveklassiekers (Estimated Prophet bijvoorbeeld maar ook in de omgekeerde richting aangezien Dancin' in the Street al reeds in de jaren '60 in het live repertoire van de band zat vooraleer ze het dus meer dan 10 jaar later in de studio opnamen) maar Terrapin Station bevat ook één van mijn favoriete nummers tout court: Passenger! Ik vermoed dat iedereen wel had gedacht dat ik het titelnummer ging noemen - dat ook gewoon heerlijk is, daar moeten we niet over liegen - maar er zit gewoon zoiets heerlijk funky en opzwepend in Passenger dat ik het maar niet beu geraak. Een nummer met Donna Godchaux op de leadvocals en voor mij dan ook het perfecte voorbeeld dat ze haar plaats in de band verdiende. Samson & Delilah heeft ook een energie waar het live soms wat ontbreekt en ik wil toch ook nog even een lans breken voor het geweldige Catfish John. Dat staat weliswaar niet op het initiële album maar is een studio outtake die voor het eerst verscheen in de Beyond Description boxset en in 2006 ook als bonustrack werd toegevoegd bij de re-release van het album. Wie de bonustrack van Dancin' in the Streets kan waarderen moet hoogdringend het volledige Cornell 5/8/77 concert checken, al zijn er betere optredens als je het mij vraagt.

Bij Skeletons from the Closet (1974) (qua stemmen de meest populaire verzamelaar van de Grateful Dead op MusicMeter) schreef ik nog dat het een verzameling allegaartje was uit studioalbums ten tijde van de periode dat de groep onder Warner Brothers viel. Ze hebben later dan hun eigen platenlabel opgericht en anno 1974 moesten er natuurlijk nog een hoop albums volgen. Daardoor breek ik een lans voor deze Best Of in de zin dat je daar van elk studioalbum wel iets voorgeschoteld krijgt. Niet elk album is even goed vertegenwoordigd (Blues for Allah, mijn favoriete studioalbum, is maar met 1 nummer vertegenwoordigd!) maar dat terzijde:
[02x] The Grateful Dead (1967)
[01x] Anthem of the Sun (1968)
[02x] Aoxomoxoa (1969)
[03x] Workingman's Dead (1970)
[05x] American Beauty (1970)
[01x] Wake of the Flood (1973)
[02x] From the Mars Hotel (1974)
[01x] Blues for Allah (1975)
[02x] Terrapin Station (1977)
[03x] Shakedown Street (1978)
[02x] Go to Heaven (1980)
[04x] In the Dark (1987)
[03x] Built to Last (1989)

De versie van Dark Star is een speciaal geval, dat zijn ze gaan halen bij Dark Star/Born Cross-Eyed single uit 1968 maar dat nummer is ook nooit op een studioalbum uitgebracht. Het is echter zo'n onmisbaar nummer dat het wel op een Best Of thuishoort. Je kunt datzelfde zeggen over Space & Drums maar dat hoort toch net iets meer bij een live optreden als je het mij vraagt.

Van de Fare Thee Well tour waarin 50 jaar Grateful Dead geschiedenis werd gevierd zijn uiteindelijk 3 releases uit voort gekomen. De show van 5 juli is uitgebracht als single release via Fare Thee Well: July 5th 2015 (opgelet: je mist dan wel de Circles Around the Sun interludes), de shows van 3, 4 en 5 juli zijn uitgebracht als Fare Thee Well: Complete Box Set (opgelet: je hebt dan wel de Circles Around the Sun interludes maar de naamgeving Complete Box Set is misleidend aangezien de shows van 27 en 28 juni ontbreken. Je kunt het eigenlijk beter beschouwen als de Chicago Complete Box Set) en je hebt dus ook deze The Best of Fare Thee Well. Zoals de titel al doet vermoeden is het een verzameling aan nummers die gespeeld werden tijdens de juli concerten (vreemd genoeg ook hier geen enkel nummer van de juni shows) en van de 3 releases vind ik dit zelf de minst interessante. Vooral vanwege de keuzes die er gemaakt zijn uit welke show wat komt:
- 3 juli: tracks 1, 5, 9, 11 en 12
- 4 juli: tracks 2, 6 en 7
- 5 juli: tracks 3, 4, 8, 10, 13, 14, 15 en 16

Zoals je kan zien komt de helft van de tracks uit het concert van 5 juli dat dus ook gewoon apart gereleased is. Die show is bovendien uitgebracht als een 3CD/2DVD boxset dus dan krijg je a) een volledig concert (minus de Circles Around the Sun interlude maar dat heeft sowieso niet enorm veel toegevoegde waarde als je het mij vraagt) en dan ook nog eens de beelden erbij. Oké, deze Best of is een stuk goedkoper maar toch, het voelt wat aan als een overbodige release. Met die Complete Box Set is mijn portefeuille dan weer niet akkoord.. Voor meer informatie rond de Fare Thee Well show an sich verwijs ik met graagte naar mijn bericht bij de Fare Thee Well: July 5th 2015 release.

Winterland is altijd een belangrijke plaats geweest voor de Grateful Dead. Het was daar dat ze in 1974 aankondigden dat ze gingen stoppen met toeren voor onbepaalde tijd (zoals gedocumenteerd in The Grateful Dead (1977) maar ook Steal Your Face! (1976) en The Grateful Dead Movie Soundtrack (2005) maar in 1978 was het Winterland zelf dat er mee ophield. Een locatie waar talloze grote bands hebben opgetreden - onder andere The Last Waltz (1978) van The Band is daar opgenomen - maar het was wel toepasselijk dat het de Dead waren die dit afsloten.

Ze hadden natuurlijk een goede band met Bill Graham, oftewel Uncle Bobo zoals uit dit concert blijkt, en het resultaat is één van de meer langere concerten die de band ooit speelde. Met zijn meer dan 4 uur (er zijn shows die nog langer zijn zoals die in het Robert F. Kennedy Stadium op 10 juni 1973) is dit een serieuze zit te noemen maar hij is het wel volledig waard. Momenteel nog tot vrijdag gratis te zien in de wekelijkse Shakedown Stream op YouTube (en check zeker en vast ook de Q&A met Donna Godchaux) en het is alleen jammer dat je deze keer zelf voor je ontbijt moet zorgen in tegenstelling tot de gelukkigen die er indertijd effectief bij waren. Soit, de heren starten klokslag 12u 's nachts en doen dat met een heerlijke Sugar Magnolia die meteen het tempo zet. De eerste set is geweldig met een heerlijke Scarlet Begonias die in Fire on the Mountain overgaat maar ook de trage versie van Friend of the Devil mag er zijn. Je zou verwachten dat je met zo'n speelduur meer nummers dan gemiddeld gaat krijgen en hoewel dat voor een stuk klopt, zijn het vooral toch veel langere versies. De liefhebbers van de jammende Dead komen hier absoluut aan hun trekken maar voor mij had dat een beetje averechts effect.

Hoewel averechts is misschien niet helemaal het juiste woord maar zo halverwege de tweede set zit er wel wat een inzakking. Nu ben ik sowieso geen al te grote fan van Space/Drums/Rhythm Devils/ofhoejehetookwiltnoemen maar de 20 minuten durende versie van Not Fade Away daar vlak achter was wat teveel. Gelukkig maken ze dat absoluut goed met een spetterende derde set waar je Dark Star, The Other One, Wharf Rat en Saint Stephen voorgeschoteld krijgt. Eindigen doen ze met een energieke Good Lovin' en dan nog Casey Jones en Johnny B Goode als encore. Al is het daar nog altijd niet ten einde, want er volgt dan nog een fijne And We Bid You Goodnight om echt af te sluiten. Geen idee wat het met dat nummer is, maar ik word er altijd instant goedgezind van. In ieder geval bevat Closing of Winterland een gevarieerde setlist (al zijn er voldoende nummers die ik mis) en krijg je één van de weinige performances van From the Heart of Me, het nummer dat door Donna Godchaux op Shakedown Street werd gezongen en ze mag dat hier (uiteraard) ook doen.

De DVD duurt trouwens wel een kwartiertje langer dan de CD blijkbaar, waarschijnlijk hebben ze de gigantische joint die uit de lucht komt gevlogen om het concert te starten eruit gelaten? Alsook het geklungel van Bob Weir met zijn gitaar voor de eerste encore. In de tweede set krijgen de Dead nog bezoek van onder andere gitarist John Cipollina (van Quicksilver Messenger Service), auteur Ken Kesey op iets dat de Thunder Machine wordt genoemd en Greg Errico (van Sly & The Family Stone) als derde drummer. Tel daar dan ook nog eens 2 mondharmonica's bij (van Matthew Kelly en Lee Oskar) en je snapt misschien waarom de 2e set nogal in het honderd loopt qua jammen.

The Golden Road is een op zijn minst nogal lijvige boxset te noemen. Het bestaat uit 12 discs en het eerste wat opvalt (voornamelijk ook door de titel natuurlijk) is dat deze puur en alleen focust op 1965–1973. Dat is ergens logisch aangezien de band na 1973 overstapte op hun eigen label: Grateful Dead Records. The Golden Road is dus een verzamelingsbox met daarin alle Warner Brothers records en dat zijn:
Tracks 032 - 046 The Grateful Dead
Tracks 047 - 055 Anthem of the Sun
Tracks 056 - 067 Aoxomoxoa
Tracks 068 - 076 Live/Dead
Tracks 077 - 091 Workingman's Dead
Tracks 092 - 109 American Beauty
Tracks 110 - 123 Skull & Roses
Tracks 124 - 148 Europe '72
Tracks 149 - 159 History of the Grateful Dead, Volume One (Bear's Choice)

Het interessante (althans toch in 2001) zit hem echter in tracks 001 - 031, want die bestaan uit Birth of the Dead: Studio Sides & Live Sides. Dat is een compilatiealbum dat een beeld geeft van de vroege San Francisco jaren van de band. Die bevatten onder andere de Autumn Records sessies (een label waar de Grateful Dead bij zaten, toen nog onder de naam "Emergency Crew", maar dat in 1966 in financiële problemen kwam en nadien zijn catalogus verkocht zag worden aan Warner Brothers) en Scorpio Records (een label waar de groep één single - Stealin' / Don't Ease Me In - bij hebben uitgebracht maar dat ook al vrij snel de dieperik inging) en ook flink wat livemateriaal uit de echt vroege jaren (opnames uit het Fillmore Auditorium in juli 1966) van de band. Is dat de reden om deze boxset te kopen?

Goh, het zal er vanaf hangen hoeveel je ervoor wilt betalen en wat je al in huis hebt. De Birth of the Dead nummers zijn in 2003 nog als een aparte 2-disc release uitgebracht en hoewel de studioalbums hier allemaal remastered zijn en nog de nodige bonus tracks bevatten, zijn ook die releases later apart uitgebracht. Anno 2001 was dit dus een enorm interessante boxset maar die is vandaag de dag wat achterhaald. Een aantal van de albums zijn reeds in (interessantere) 50th Anniversary releases uitgebracht (Skull & Roses komt er binnenkort aan zelfs) en van Europe '72 is zelfs een gigantische boxset uitgebracht met alle shows van die tour in. En die shows zijn dan ook weer eens later apart gereleased. Je zou dat ergens geldklopperij kunnen noemen maar ik vind het an sich wel fijn dat je niet verplicht bent om zo'n dure boxset te kopen. Wat je wel enkel in deze boxset terug kunt vinden dat je nergens anders officieel vindt is een bijhorend boek van 80 pagina's.

Elke band moet ooit zijn eerste album uitbrengen en in het geval van de Grateful Dead was het deze semi (het woord "The" wil wel eens te pas en te onpas verschijnen bij de band) titelloze plaat. Vaak zie je dat zo'n band met de eerste plaat nog wat zoekt naar zijn/haar geluid (I'm looking at you Bowie) maar in het geval van de Grateful Dead is daar niets van waar. Qua studioplaten is dit - na Blues for Allah - toch wel mijn favoriet album van de groep. Al vanaf de eerste seconde van The Golden Road (To Unlimited Devotion) voel je de energie in je lijf rondpompen en de band houdt dit tempo voor zo'n kleine 40 minuten perfect vast. Stilzitten is alleszins geen optie en het is eigenlijk ook gewoon een mooie dwarsdoorsnede van hoe de groep in deze jaren klonk. Er wordt wel eens smalend gezegd dat de echte Grateful Dead fan enkel maar naar livealbums luistert, maar hun debuut klinkt echt zoals ze toen ook live speelden. Ongedwongen met ogenschijnlijk enorm veel plezier en simpelweg erg veel jeugdig enthousiasme. Cold Rain and Snow zouden ze bijvoorbeeld later veel trager beginnen spelen, maar klinkt hier fantastisch en met persoonlijke favorietjes zoals Morning Dew kan je nooit veel verkeerd doen. Het helpt natuurlijk dat de groep al goed op elkander was ingespeeld (check zeker de show van 1966/11/19 in het Fillmore Auditorium, staat momenteel op een mooie 5e plaats in mijn Metalfist goes truckin’: een ode aan de Grateful Dead) maar wat een fenomenale vibe zit er ook in Viola Lee Blues trouwens. Veruit één van mijn favoriete afsluiters ooit.

De coronapandemie raakt iedereen en zoals Maggie De Block (onze Minister van Volksgezondheid) zo mooi heeft uitgedrukt is het het allerbelangrijkste om in uw kot te blijven. Voor sommigen blijkt dat makkelijker gezegd dan gedaan, maar gelukkig ontstaan er ook talloze initiatieven om het thuisblijven wat te verlichten. Zo zijn de Grateful Dead sinds vorige vrijdag met Shakedown Stream gestart. Elke week wordt een volledig concert geüploadt op Youtube en voor de nachtraven onder ons: bij de upload hoort ook nog een Q&A bij maar wegens het tijdsverschil is dat voor ons dus ergens een stuk in de nacht. Truckin' Up to Buffalo mag de spits afbijten.

Een Fourth of July show uit 1989 en net zoals het recent uitgekomen Saint of Circumstance (2019) is het opnieuw een stadiumshow geworden. Ironisch genoeg wordt de show wel Truckin' Up to Buffalo genoemd (een knipoog naar misschien wel één van de meest bekende nummers van de band) maar dat wordt zelfs gewoon niet gespeeld. Het is dan ook een ietwat atypische setlist met onder andere I Will Take You Home dat gezongen wordt door toetsenist Brent Mydland. Hij schreef het nummer voor zijn dochter en beseffende dat hij iets meer dan een jaar later zou komen te overlijden wegens een overdosis (op 26 juli 1990 om exact te zijn).. Het komt toch wel binnen. Zeker omdat je hier ook een Brent ziet die gewoon enorm veel fun heeft in het spelen. Zo is Not Fade Away sowieso al een heerlijk indrukwekkend nummer en schiet dat compleet in een hogere versnelling wanneer Jerry Garcia en Mydland elkaar beginnen uit te dagen, maar sowieso is dit een band die gewoon erg veel plezier heeft. Het geeft me altijd een warm gevoel om Garcia al lachend gitaar te zien spelen.

En deze show is toch ook weer een perfect voorbeeld wat voor fantastische gitarist hij was. De manier waarop hij in Deal soleert, die gitaarrifs in All Along the Watchtower (waar good old Bobby Weir de lyrics weer upfuckt) en ga zo nog maar even door. Het is van de eerste seconde tot de laatste seconde genieten, maar wat wil je ook wanneer je met Bertha opent. Dat is zo'n geweldig nummer dat meteen de toon zet. Ik moet wel zeggen dat ik de eerste set iets gezapiger vind dan de tweede. Ik ben niet zo'n enorme fan van nummers als Greatest Story Ever Told, Row Jimmy of Stagger Lee maar gelukkig staat daar nog wel wat persoonlijke favorietjes tegenover zoals Cold Rain and Snow (erg fijn hoe ze daar zo'n trage versie van hebben gemaakt) of When I Paint My Masterpiece. Die opbouw in Looks Like Rain is trouwens ook wel enorm indrukwekkend, vraag me af of dat enkel in audio ook zo indrukwekkend overkomt.

Eerlijk is eerlijk, ik ben ook gewoon een erg grote fan van de band en ze kunnen zelden iets verkeerd doen. Er zijn gradaties in hun concerten natuurlijk maar tot nu toe zit overal wel iets in dat me enorm kan bekoren. Truckin' Up to Buffalo zal niet in mijn top 5 gaan eindigen, maar toch ook weer een aantal kippenvel momentjes. Ik ken ook geen enkele groep waar ik met plezier 2u40 minuten naar ga zitten kijken zonder ook maar iets te weten van setlist. Redelijk korte Space en Drums ook, het is misschien vloeken in de kerk maar dat is het enige aspect dat ik zelden volledig trek.

Het jaar 1991 wordt wel vaker eens een gezegend jaar voor de Grateful Dead genoemd en met hun concert van 17 juni in het Giants Stadium kan ik begrijpen waarom. Het was een heuse opgave om Brent Mydland te vervangen na diens overlijden in 1990 maar de combinatie Bruce Hornsby/Vince Welnick bleek een begenadigd duo te zijn. Voor de zoveelste keer in hun carrière kregen de Dead een nieuwe adem & stijl en ik was benieuwd wat dit concert in RFK Stadium ging brengen. Een venue dat hun wel lag aangezien ze daar maar liefst 15x speelden waardoor ze de koploper werden qua aantal optredens.

Deze keer geen meerdere avonds achter elkaar zoals ze een paar dagen later in het Giants Stadium zouden doen, maar wat een heerlijk concert is dit! Ik kan me niet voorstellen dat ik nog iets beter ga vinden in het jaar 1991 (toevallig ook mijn geboortejaar) en dat is voor een stuk toch aan de setlist te wijten. Waar materiaal van Blues for Allah meestal redelijk beperkt blijft, krijgen we hier maar liefst 4 nummers (!) uit Blues for Allah voorgeschoteld - Help on the Way en Slipknot kan ik persoonlijk niet echt apart van elkaar zien, hoewel Slipknot zijn live debuut al in in Winterland op 20 oktober 1974 kreeg terwijl Help on the Way pas een jaartje later debuteerde in diezelfde Winterland op 17 juni 1975 - en laat dat nu net mijn favoriete Grateful Dead studioalbum zijn. Het is in ieder geval een concert dat heerlijk swingt en ik kan me echt niet voorstellen dat je bij de eerste set lang kunt stilzitten. Hornsby haalt al meteen zijn accordeon boven voor Cold Rain and Snow en Welnick is werkelijk on fire tijdens Maggie's Farm. Geen idee waarom ook maar ik vind dit soort nummers waar ze allemaal een couplet voor hun rekening nemen altijd wel leuk, zeker ook omdat ik dat Welnick nog niet eerder heb weten doen. Bij de encore op 17 juni was het namelijk enkel maar Phil Lesh, Jerry Garcia, Bob Weir en Bruce Hornsby die een couplet zongen.

Veel Blues for Allah spul dus (en het publiek gaat - net zoals ik - werkelijk wild wanneer ze de eerste tonen horen van Franklin's Tower) maar we krijgen ook nog een Dark Star voorgeschoteld! Weliswaar een redelijk korte waar enkel maar het eerste couplet wordt gezongen maar ook dat was een erg aangename verrassing. Schitterend ook hoe Welnick in de aanloop van de Dark Star jam gewoon eventjes een sigaret opsteekt. Verder valt vooral toch het samenspel weer erg op. Het oogt soms een beetje rommelig, zeker met Estimated Prophet lijken ze niet helemaal op dezelfde lijn te zitten, maar juist dat geeft net dat beetje extra charme aan hun optredens. Hornsby lijkt zich nog altijd af te vragen hoe hij hier in godsnaam beland is en kijkt rond als een klein kind in een snoepwinkel terwijl Garcia's haar in de wind wappert en Welnick de ziel uit zijn lijf speelt. De eerste keer dat ik hem zo aanwezig heb geweten, dat mocht hij meer doen. Verder nog een aantal persoonlijke favorietjes zoals Turn on Your Lovelight, hoewel dat in mijn hart toch altijd een Pigpen nummer zal blijven, en een fijne It's All over Now Baby Blue cover van (uiteraard) Bob Dylan.

De jaren '90 heb ik niet zo hoog zitten en ik dacht altijd dat 17 juni een eenzame uitschieter was, maar niets is minder waar. Ik zou deze show in RFK nog net iets hoger willen waarderen zelfs, al was het maar om die geweldige setlist. 17 juni zal ook altijd wel een speciale plaats krijgen, het was mijn eerste Grateful Dead at the Movies, maar het Blues for Allah spul en een geweldige Welnick trekt me hier over de streep. De laatste 3 nummers zijn trouwens van een andere show, namelijk van July 12 1990

De Shakedown Stream blijft toch het perfecte hulpmiddel om me eens onder te dompelen in shows die me op het eerste zicht niets zeggen. Zo komen ze deze keer opnieuw met een show uit 1990 en zoals ik al eerder zei is dat niet meteen mijn favoriete Dead jaar. Chronologisch gezien is het zelfs gewoon de vorige show ten opzichte van de vorige Shakedown Stream. Daar zit dan voor mij ook de fun in de Grateful Dead, want qua setlist is er gewoon geen overlap tussen beide shows. Dat is bij andere groepen toch wel anders en ik was benieuwd of dit me iets beter ging bevallen dan de andere ’90 shows.

In de show van 10 juli 1990 sprak ik er nog over dat het een nogal jam-driven show en deze show van 2 dagen ervoor is niet veel anders. Om de een of andere reden bevalt het me hier een stuk beter en dat is eigenlijk vreemd, aangezien hier een aantal zaken in zitten die ik anders niet zo goed trek. Het is misschien wel de beste versie van Let It Grow die ik al heb gehoord en Row Jimmy lijkt ook ineens te klikken. Verder sowieso wel wat een aparte setlist met Touch of Grey als opener (tot nu dacht ik altijd dat ze dat enkel maar in een tweede of derde set speelden maar je hoort me niet klagen) en Wang Dang Doodle in de tweede set. Ook Greatest Story Ever Told is normaal gezien niet zo mijn ding, maar hier gaat het allemaal mooi in elkaar over. Sowieso een aantal nummers die in de afgelopen Shakedown Streams nog niet veel tevoorschijn zijn gekomen zoals Black Peter, Throwing Stones en Jack-A-Roe. Knockin’ on Heaven’s Door hebben we al wel vaker gehoord de afgelopen weken als een encore maar er is gewoon iets aan die backing vocals van Brent Mydland dat me altijd enorm weet te bekoren, zeker als het dan nog eens wordt voorafgegaan door Turn on Your Lovelight. Dat moet toch één van mijn favoriete Dead-nummers zijn, al blijf ik de zang van Pigpen prefereren.

Wat ook opvallend is aan deze setlist: er is zowaar geen ruimte voor een Mydland nummer! Normaal gezien zit er in deze periode toch altijd wel één of twee nummers van zijn hand in het concert, maar ik vermoed dat er hier iets van een miscommunicatie tussen de bandleden is geweest. Tijdens Let It Grow klopt Mydland namelijk zijn microfoon nogal kwaad weg.. Achteraf gezien misschien wel te begrijpen doordat Bob Weir de setlist wel erg hard naar hem toe trekt met maar weinig ruimte voor Jerry Garcia. In set 1 zingt Weir 5 nummers ten opzichte van 3 voor Jerry en in set 2 is de verhouding zelfs 6 voor Weir en 3 voor Garcia. We krijgen ook nog wel Just Like Tom Thumb's Blues door Phil Lesh voorgeschoteld, al zie ik hem toch liever een Box of Rain zingen, maar al bij al is de verhouding qua nummers in andere concerten al beter geweest. Korte Space/Drums trouwens naar mijn gevoel maar ik vond die kleine drumsolo als opener bij Samson & Delilah wel erg fijn en eigenlijk is heel set 2 bijna één grote jam met Eyes of the World >Estimated Prophet > Terrapin Station die dan nog eens overgaan in Space en Drums.

Beetje meer van hetzelfde als 2 dagen later in het Carter-Finley Stadium dus. Zoals altijd is het weer degelijk gespeeld maar de echte uitschieters ontbreken een beetje. Wel nog niet vaak gezien dat Garcia al vanaf het begin van de show met een dikke smile op zijn gezicht rondloopt, een verschil met Mydland die er een beetje gefrustreerd bij lijkt rond te lopen. Verder valt vooral toch ook die fluwelen short van Lesh (opnieuw) op. Grappig ook dat hij die tijdens de setbreak dan ook even omwisselt voor oldschool sweatpants.

Ongeveer correct maar niet helemaal Ducoz Even een shameless plug van mijn langere review van deze show die ik op 12 december 2020 schreef: 1966/09/16 Avalon Ballroom, San Francisco, CA, USA voor iets meer achtergrond maar Stealin’ en The Same Thing (beide te vinden op Historic Dead) zijn van een - volgens mij - onbekende show. Sowieso moet je de tracklist door elkaar halen om aan de juiste setlist te geraken (zie setlist in de andere review) maar naar het schijnt hebben ze op de LPs ook nog eens applaus toegevoegd.

Ik heb zelf de volledige show via archive.org binnengehaald maar heb nog geen zin gehad om te vergelijken met mijn versie van Historic Dead. Naar Vintage Dead ben ik nog altijd op zoek voor een goed prijsje, ik kom altijd alleen maar Historic tegen in de platenwinkels..

Wake of the Flood was een album dat al geruime tijd in mijn collectie ontbrak, maar dat was een beetje bewust aangezien ik aan het wachten was op die 50th Anniversary Edition. Iets wat ik ook ben aan het doen met From the Mars Hotel trouwens, maar dan hoop ik wel op een iets leukere release. Twee demo's en een handvol livenummers... Geef mij dan maar zo'n Aoxomoxoa, Anthem of the Sun of Workingman's Dead release qua extra's. Dat terzijde, het is natuurlijk het originele studioalbum waar het vooral om gaat. Een album waarin een andere richting wordt uitgegaan dan met Workingman's Dead en American Beauty en dat is natuurlijk vooral te wijten aan de switch in keyboardspeler. Exit Pigpen, enter Keith Godchaux en die wisseling wordt voornamelijk duidelijk in Let Me Sing Your Blues Away. Het enige nummer ooit op een Grateful Dead studioalbum dat door Keith wordt ingezongen en jammer genoeg is het ook niet echt aan mij besteed. Een gevoel dat ik trouwens wel een aantal keren heb met Wake of the Flood. Zo'n Here Comes Sunshine vind ik live vaak ook redelijk tenenkrommend en de studioversie moet daar niet veel voor onder doen. Wat schiet er dan nog wel over? Gelukkig nog wel veel! Mississippi Half-Step Uptown Toodleoo is geweldige opener en ik heb altijd een ontiegelijk zwak gehad voor Row Jimmy met die tempowisseling op het einde, hoewel er talloze liveversies zijn die deze studioversie doen verbleken. Fijn ook om eens de volledige Weather Report Suite te horen en met Eyes of the World en Stella Blue heb je ook twee fenomenale nummers die het altijd wel goed doen bij mij. Gevoelsmatig is Wake of the Flood een beetje een tegenvaller, maar dat is misschien ook wel omdat het gepropt zit tussen Workingman's Dead en Blues for Allah. De volgende studioplaat zou namelijk mijn favoriete studioalbum van de heren (en dame) worden. Benieuwd wat voor 50th Anniversary dat gaat worden, ik heb de reguliere versie al lang in huis maar ik zie me (net zoals met Workingman's Dead) wel overstag gaan als het een goede bonus betreft.

ik vind het bizar hoe onbekend The Grateful Dead is in België (en Nederland?). Fysieke platen of CD's zijn amper te vinden en als je dan eens iets tegenkomt, dan is het een verzamelaar. Een tijd geleden stond het geluk echter aan mijn kant met dit over 3 CD's verspreid live album. Een registratie van het volledige 2,5 uur durende concert van 29 maart 1990 dat vooral een legendarische status heeft bereikt vanwege de aanwezigheid van Branford Marsalis die op Promised Land en de volledige tweede set (nummers 8-11) meespeelt. Jammer genoeg is dat ook een beetje teveel van het goede en vervalt het op den duur in, weliswaar aangename, achtergrondmuziek en heeft het niet de Dead sound waar ik fan van ben. Derde set schakelt gelukkig terug een stapje hoger met een heerlijke Knockin' on Heaven's Door als slotstuk. Het concert is trouwens ook tegelijkertijd uitgebracht met Spring 1990 (The Other One) en Eyes of the World was al te vinden op Without a Net

1970 was een productief jaar voor The Grateful Dead met de release van Workingman's Dead en American Beauty. Die laatste is een heerlijk album en ik verwachtte van deze ongeveer hetzelfde niveau. Ik kan het gevoel niet kwijt geraken dat dit nog beter tot zijn recht had gekomen als dubbelaar (Workingman's Beauty!), maar het mag duidelijk zijn dat beide albums van een bovengemiddeld niveau zijn. Opgenomen in een tijd dat de band eventueel in de gevangenis kon terecht komen wegens een recente drugs bust en wanneer ze een groot deel van hun cash waren kwijt geraakt aan manager (en vader van drummer Mickey) Lenny Hart spelen Jerry Garcia en de zijnen met een joie de vivre die aanstekelijk werkt. Nummers als Casey Jones, New Speedway Boogie of Dire Wolf behoren in ieder geval tot het beste uit het repertoire van de groep. Al moet ik bekennen dat ik nog net iets meer naar American Beauty neig als ik moest kiezen tussen beide albums.

Een vergelijkbare release met American Beauty: The Angel's Share (2020), al is het eigenlijk andersom aangezien Workingman's Dead werd uitgebracht voor American Beauty natuurlijk. Het blijft bijzonder hoe de band in hetzelfde jaar zo'n 2 topalbums hebben uitgebracht maar dat terzijde. Je kunt hier dus ongeveer hetzelfde verhaal neerschrijven als bij de Angel's Share van American Beauty (in combinatie met de The Official Grateful Dead Podcast wel de moeite waard om de breakdown per nummer te horen maar niet zo interessant om meer dan 2 uur aan één stuk naar te luisteren) en naar het schijnt zou het ook bij deze twee Angel's Share releases blijven. In 2023 zullen we de 50th Anniversary release van Wake of the Flood krijgen maar er wordt verwacht dat die (en de daaropvolgende albums) een soortgelijke release als de voorbije albums zullen krijgen: een extra disc met een (in)compleet live concert.

Je hebt zo van die films waarvan weinig mensen weten dat er ooit een sequel is gemaakt. Zo kreeg Psycho maar liefst 3 sequels met (en soms geregisseerd door) Anthony Perkins, kreeg The Birds 30 jaar later ook nog een vervolg (met Tippi Hedren die terugkeert) en werd er ooit ook nog Look What's Happened to Rosemary's Baby gemaakt. In diezelfde categorie valt Grease 2 en de enige reden waarom de film vandaag de dag nog iet of wat bekend is, is doordat er een zekere Michelle Pfeiffer in haar debuut de hoofdrol voor haar rekening neemt. Eerlijk gezegd? Het is best nog wel een leuke film en dat is vooral dankzij een aanstekelijke soundtrack. Cool Rider - gezongen door Pfeiffer zelf - is het hoogtepunt, maar ook opener Back to School Again (door The Four Tops) zet meteen de toon en ik heb eigenlijk wel een zwak voor het aanstekelijke Prowlin waarin de T-Birds (Adrian Zmed, Peter Frechette, Leif Green en Christopher McDonald) hun beste beentje voorzetten. De soundtrack van de eerste Grease is in de loop der jaren uitgegroeid tot één van de meest populaire filmsoundtracks ooit, maar de sequel moet er qua kwaliteit naar mijn gevoel echt niet veel voor onderdoen. Hier en daar slaan ze wel eens de bal mis met onder andere het redelijk suffe Charades (en ook Reproduction komt wel erg traag op gang), maar ik had het veel erger verwacht. Misschien omdat ik niet zo'n onvoorwaardelijke fan ben van de eerste film? Trouwens: Stephanie > Sandy en dit op alle vlakken.

In de loop der jaren ben ik een beetje Guns N' Roses-moe geworden en dat is vooral omdat vaak telkens net diezelfde nummers worden gespeeld. Paradise City en Welcome to the Jungle... Het zijn allebei geweldige nummers, maar ik heb ze met mijn leeftijd van 30 jaar toch al meer dan genoeg gehoord. Er is natuurlijk nog een derde nummer dat met de regelmaat van de klok wordt gespeeld, maar die gitaarriff uit Sweet Child o' Mine ben ik echter nog altijd niet beu en kan ik tot op dit moment voor eeuwig en altijd blijven horen. En wat ik ook nog niet beu ben, is de rest van deze plaat! Het verbaast me elke keer weer opnieuw wat voor kwaliteit er op dit debuut van deze Amerikanen te vinden is, om de een of andere reden veralgemeen ik het te vaak tot de hierboven genoemde nummers. Ik blijf ook een enorm zwak hebben voor My Michelle met zijn geweldig donkere tekst en ik heb altijd gedacht dat het een soort van antwoord was op het lieflijke Michelle van The Beatles, maar het blijkt dus op een echte Michelle (Young, een vriendin van het toenmalige lief van Slash) te zijn gebaseerd. Verder genoeg stevige rockers waarbij je niet kan stilzitten en het werd jammer genoeg ook meteen het beste album van de band. Lies heb ik altijd een wat vreemd tussendoortje gevonden en ze hadden gewoon het beste materiaal uit Use Your Illusion moeten combineren tot één plaat. Ben ik trouwens echt één van de weinige die You're Crazy een dijk van een nummer vind? Die wall of sound die je halverwege in het gezicht mept... Heerlijk om hiermee dit bericht af te sluiten!