Bedankt, trebremmit, voor deze sfeervolle Funeral Doom Metal plaat, dat zou de stijl zijn van deze Finse groep met onder andere Amorphis zanger Pasi Koskinen. Het recentste album van Amorphis wordt de laatste weken grijsgedraaid ten huize Spamalot.
Pasi Koskinen is een dijk van een zanger en hier bewijst hij nogmaals over een geweldige voldragen grunt te beschikken. Ik word bijna bang van die stem. Vijf nummers in vijfenvijftig minuten en ik verveel me geen seconde, maar doe mijn ogen dicht tijdens de lange instrumentale stukken om beter te kunnen genieten van deze muziek.
Ik had me een andere voorstelling gemaakt toen ik de omschrijving las bij onze geliefde topic, zo van "de traagste soort metal die er is", want ik heb toch graag dat het vooruit gaat, maar de melancholische sfeer (ik val in herhaling) zorgt voor veel luistergenot. Night's Dew zorgt bij mij voor kippenvel. Nice!

Week 19 in onze topic Het Metal Album van de Week en de worp van deze week komt van collega Norbert: acht nummers in dertien minuten. Op voorhand belooft dit al heftigheid en het is wel één en al heftigheid. De zang of wat daarvoor moet doorgaan is van een bedenkelijk niveau, maar gelukkig staat de zang achteraan in de mix. De muziek vind ik nog meevallen, hoe ouder ik word, hoe heaviër mijn smaak wordt blijkbaar, begrijpt iemand dit?
Acht nummers in dertien minuten oftewel een 10-inch. Meer zou ik eerlijk gezegd niet kunnen slikken. Muzikaal vind ik het wel redelijk prima behalve dan die supersnelle stukken waarvan ik me goed kan voorstellen dat dit live één grote brei kan worden. Individuele nummers kan ik ook al moeilijk aanduiden, want terwijl ik mijn finaal stukje schrijf is het alweer afgelopen. Pluspunten en bank vooruit voor originaliteit en heftigheid, nu nog een beetje beheersing ofwel sla ik er volledig naast en behoort dit tot het “genre”?

Niet alleen is Shiva één of andere figuur in het hindoeïsme, het is ook een trio uit Bristol dat met deze Firedance, een paar singles en een compilatie liet horen wat ze in hun mars hadden. Het door Metal Archives opgeplakte etiket klopt aardig: Progressive Rock / Metal.

Dit is geen verborgen diamantje maar wel een album die het ontdekken waard is door de leuke songs, het vertoonde spelniveau en het aangename geluid, waarbij het eventjes wennen is aan de hoge maar wel zuivere zang. Ik denk soms aan een stevigere Rush en/of Triumph uit hetzelfde era. Een minpuntje vind ik het grijze Call Me in the Morning. De twee bonustracks zijn afkomstig van de single Rock Lives On uit 1982, je weet wel, latere heruitgaves.

Zoals de titel gedeeltelijk verklapt, dateren deze opnames van 2004 in de bezetting Siggi Schwarz (gitaar), Michael Schenker (gitaar), Bernd Elsenhans (drums) en Martin Hesener (zang en bass). Eén van die vier hoeft nauwelijks voorgesteld, me dunkt, de andere drie wel en daarvoor verwijs ik voor het gemak even door naar Discogs: Siggi Schwarz & Michael Schenker - Live Together 2004 (CD, Album) at Discogs. Zo blijft dit bericht binnen de perken.

Nieuwe dingen staan hier niet op, het gaat gewoon om liveopnames in Duitsland van bestaande nummers zonder overdubs, zoals ze zelf zeggen. De diverse nummers zijn afkomstig van The Kinks, Free, Bad Company, UFO, Willie Cobs en Willie Dixon. Het zijn nummers die maar al te bekend zijn en die vaak Michael Schenker op het lijf zijn gegoten, de UFO nummers iemand?

Weinig verrassend is dit dus omdat het veelal gaat om nummers die Michael Schenker in ontelbare gedaantes heeft gespeeld maar het is wel degelijk anders door het buitengewoon scherpe spel van hem. Daarom vind ik dit wel degelijk de moeite, ook al omdat jullie en ik hem voornamelijk kennen van de rock nummers, niet van de blues nummers. Hoeft het gezegd dat het geen rol speelt, de Maestro is veelzijdig en virtuoos genoeg.

Trouwens, op nog twee albums van Siggi Schwarz is de helpend hand van Michael Schenker aanwezig: de eerste is Siggi Schwarz & The Electricguitar Legends ‎– Vol. 1 (2004), de tweede is Siggi Schwarz & The Rock Legends ‎– Woodstock Vol. II (2005). Ik heb ze ondertussen toegevoegd: Siggi Schwarz & The Electricguitar Legends.

Metal Album van de Week nummer 49 alweer en volgens mij ook de “jongste” plaat in onze wereldreis door Metalland: een groep uit Japan, bezig sinds 1990 en een mengeling van alles en nog wat. Ik hoor Black Metal met tevens koperen instrumenten, de nu al beruchte blazers. Soms denk ik aan Dimmu Borgir meets The Pogues in New Orleans met een pint of tien op.
Het is een interessante mengelmoes geworden en een spervuur van muziek komt op me af gevlogen, soms een beetje te veel van het goede. Die mix van Metal en blazers kan ik wel waarderen, het is eens iets anders. Het drumgeluid is povertjes, het beruchte blikken trommel syndroom slaat voor mij weer toe of het zou aan mijn “versie” moeten liggen. Met zijn drieënveertig minuten vind ik dit album perfect, een uur zou te veel van het goede voor mijn oortjes zijn. Wel vliegen alle nummers het ene oor binnen en het andere oor buiten met uitzondering van The Soul Grave en The Summer Funeral.
Zou ik dit ooit kopen? Neen, nog niet. Zal ik dit nog beluisteren? Jazeker, nog dikwijls zelfs. Het wandelt buiten mijn platgetreden paden en ik kom weer eens in contact met iets anders. Ik kan me wel voorstellen dat dit live wel het een en het ander geeft: ik wil die groep best wel eens live zien. Waarom? Om te zien of ze dit live kunnen waarmaken en om mee te maken dat er best wel een feestje wordt gebouwd op deze muziek. Geen plaat om op te leggen voor het slapengaan, want deze plaat maakt adrenaline aan en mijn insomnia is al indrukwekkend genoeg. Toffe inzending, ThirdEyedCitizen!

Sixty Nine komt uit Brussel (bijnaam “De Kiekefretters”), Vlaams Brabant, Belgenland. Na hun gelijknamige demo in 1987 brengen ze in 1988 hun enige plaat uit met een explosie aan twaalf overwegend korte songs in achtentwintig minuten. De stijl is Thrash, het album werd in 1988 uitgegeven door Pilum Records en in 2009 opnieuw uitgegeven door Painkiller Records.

Zes jaartjes na mijn toevoeging werd het wel eens tijd om een bericht te plaatsen. Thrash vermeldde ik als stijl maar ik herinner me nog dat een deel van mijn toenmalige vriendenkring nogal dweepte met Sixty Nine, dat deel met Bermuda shorts en honkbal petjes, daar zorgen die midtempo breaks wel voor. Crossover stak de kop op. Sixty Nine was toen niet aan mij besteed en zovele jaren later nog minder: meelijwekkend geluid, zwakke zang en matige nummers na het elektronisch introotje. Eternal Life is het langste en tevens het best uitgewerkte nummer.

Van Sixty Nine onthouden we, behalve de double entendre van de groepsnaam, vooral één naam, Phil B. alias Phil Baheux, de latere drummer van Channel Zero en schielijk overleden in 2013 op de te jonge leeftijd van 45 jaar. RIP Phil.

Een instrumentaal intro van drieënhalve minuut, een instrumentaal tussendoortje van bijna vijf minuten maar de rest klokt over de tien minuten per stuk met heel bizarre titels. Atmosferische black metal uit Canada en één van mijn toevoegingen dan nog.

Als de “zanger” zwijgt, is het te doen. Gelukkig zwijgt hij veel en laat hij ruimte voor lange instrumentale stukken die geen overdonderende indruk op mijn nalaten. Agalloch “very light”… bewezen door tussendoortje ...With a Warm Recollection. Caliginosity bevat mooie stukken in de tweede helft met warempel cleane zang. Ik doe het niet met opzet, maar de eerste repetitieve vijf minuten van het laatste nummer klinken mij het mooist in de oren.

Om van dergelijke muziek te genieten moet ik “in mijn element zijn”, moet het klikken en dat lukt niet altijd. Het klinkt aardig maar als de wereld dan toch op 20/12/2012 moet vergaan, zal het niet op de tonen van dit album zijn.

Debuutalbum van dit zooitje ongeregeld uit de Verenigde Staten en uitgekomen in een tijd toen diverse hitlijsten nog volstonden met dergelijke groepen, al zal de mogelijke sex-appeal van zanger Sebastian Bach er ook wel voor iets tussen zitten. Lekker hard album met simplistische teksten maar dit album bevat toch volgende te onthouden nummers: 18 and Life (Bon Jovi-kloon), Youth Gone Wild en die ballad I Remember. Iedere zichzelf respecterende hardrock groep had zo’n ballad want dat deed een album verkopen. Dit album is alleszins destijds met bakken tegelijk over de toonbank gegaan. Dit was een hardrock album maar opvolger Slave to the Grind was pure Heavy Metal.

Inzending nummer 38 van collega Guiness 1980 in het kader van de wereldberoemde topic Het Metal Album van de Week en dit is een thrashband uit Bradford, Groot-Brittannnië, waarvan ik de verdere gegevens en line-up heb aangevuld op de artiestenpagina, aub. Hun palmares beperkt zich tot 2 albums en 1 EP.
Ik hoor een verzameling uitstekende thrashers met een strakke ritmesectie en twee gitaristen die rondstrooien met vette riffs en solo’s. Soms meen ik de invloed van Testament (The Legacy dateert uit 1987) te ontwaren, maar dat is hun vergeven. Zoals Guiness 1980 vermeldt in zijn toelichting, is dit eigenlijk het Engelse neefje van de Bay Area Thrash groepen uit de jaren tachtig-negentig.
Mijn favoriete nummers zijn Tenement Zone, If Thine Eye is Next en Hunt You Down.
Ik moet bekennen, ik ben nooit een hevige Testament fan geweest en van Slammer zal ik nooit een hevige fan worden: de zanglijnen en opzet van de nummers vertonen toch gelijkenissen die ongetwijfeld onbewust gebeurd zijn. Wat dit album wel uittilt boven de generatiegenoten zijn de uitstekende solo’s en de sublieme productie, het is heel verzorgd. Eigenlijk vind dit album beter dan het debuut van Testament dat als een klassieker wordt beschouwd, als ik mag eerlijk zijn omdat ik Slammer betere muzikanten vind, zeker het drumwerk.
Nog een bekentenis, ik had voordien eigenlijk nog nooit van deze groep gehoord. Nu, een mens kan niet alles weten, maar dat ik dit destijds nooit heb opgepikt, dat verbaast me toch een beetje. Weeral en voor de zoveelste keer bijgeleerd. Een vier is mijn beloning.

Geboren in 1969 en bekeerd rond 1982-1983 tot het ware geloof, namelijk Metal of wat hadden jullie gedacht, heb ik de Gouden Jaren Tachtig heel bewust meegemaakt via tapetrading met vrienden want onze zondaggeld liet geen grote plundertochten toe in de platenzaken en internet hadden we evenmin. Een anekdote.

Ik trok grote ogen bij deze inzending en tevens debuutalbum (mijn favoriete soort albums) van deze Amerikanen en nu nog meer. Waarom is dit in 1985 in eigen beheer uitgekomen en waarom hebben deze mannen nooit een platencontract gekregen in de jaren waar veel zo niet alles mogelijk was? Een mysterie.

Technisch vooruitstrevend, progressief, melodieus met tempowisselingen en met een zanger die een ietwat declamerende zangstijl heeft à la James Rivera van Helstar. Het geluid is old school, who cares. Ik krijg hierbij weer de verwachte nostalgische herinneringen want dit ademt de geest uit van talloze progressieve groepen uit die periode. City of Sirtel is geweldig! Black Rose and Thorns vind ik iets minder. Een terugkeer.

Ik geef toe dat dit geen voer voor alledag is, daarvoor zijn de nummers soms te tegendraads en kan de zanger sommige mensen storen maar niet mij. Ietwat onnozel vind ik de titel en de tekst van het laatste nummer. Een bedenking.

Conclusie: onverwacht en verrassend prijsbeestje uit een periode waarvan ik dacht dat ik bijna alles wist. Dat is altijd mijn hoop en mijn verwachting geweest in onze topic. Een mooi geschenk.

Slayer’s debuutalbum uit 1983 en meest melodieuze plaat, nog hevig onder de invloed van Judas Priest en Iron Maiden. Tevens een debuutalbum in goed gezelschap, want in hetzelfde jaar kwamen o.a. ook uit: Mercyful Fate – Melissa, Metallica – Kill’Em All, iemand nog aanvullingen?
De productie vind ik eigenlijk heerlijk en zo typisch voor de tijdsgeest: alles lekker vol spelen en niet te veel op details letten: vettig en prettig. Hier staan toch lekkere nummers op: The Antichrist, Die by the Sword, Metal Storm/Face the Slayer (geweldig intro), Black Magic, Tormentor, The Final Command, eigenlijk alle nummers. En toch heb ik een boontje voor het voorlaatste nummer Crionics: die riffs, die zang van Tom Araya, die break rond 1m33s, de tweede break rond 2m05s, die solo’s van Jeff en Kerry. Wat zou ik graag eens Crionics live horen.

Fza, wat doe je mij aan: stoner metal! Waarschijnlijk ook een première in mijn muziekleven dank zij onze geliefde topic natuurlijk.
Stoner Metal met vettige gitaren, een muur van geluid en vettige grooves. I like! Scheutje Trouble en Soundgarden, veel Black Sabbath natuurlijk, Black Label Society en ferme riffs met veel wah-solo’s. Acht nummers in een klein uurtje, zie en hoor ik ook.
Mijn voorkeur, het is de leeftijd, gaat veelal uit naar de drie-kwartier-albums met een absoluut maximum van een uur want mijn attention span draagt veelal niet langer. Hier is dat geen probleem geweest, lange nummers met mooie solo’s en veel afwisseling.
Ik hou het hier op de versie zonder die bonusnummers: een maal is meestal genoeg. Bij Hungry Mother, dat een akoestisch nummer is, voel ik een rustpunt, door mij ook fel gesmaakt, maar nadien dondert die trein verder. Favoriete nummers hierop zijn voor mij Man Dog, Angels Dreaming en Suspicious Tower. Nice!

Drie weken geleden heb ik dit album voorgesteld als mijn zevende inzending in Het Metal Album van de Week. Ik koos voor de eerste keer voor een album uit eigen Belgenland, want Sons of Jonathas heeft als thuisbasis Edingen / Enghien in de provincie Henegouwen.

Bezieler en inspirator van dit eenmalige studioproject is Xavier Carion, de vroegere gitarist van de Belgische groepen Cyclone en Channel Zero, toch twee bekende namen in het kleine Belgische Metal wereldje. Andere bekende figuur is Ronald Camonier, de vroegere zanger/gitarist van de Nederlandse groep Polluted Inheritance. Tom Pike als bassist en Stef Sinhave als drummer completeren dit superstrak spelend kwartet.

Dit album van 38 minuten laat zich best omschrijven als 32 minuten durende helse afdaling tussen Thrash Metal en Death Metal in. Hm, foutje in de vorige zin? Neen hoor, het laatste nummer, het bijna zes minuten durende duistere en in het Latijn gezongen House of Torment is een speciaal geval en enkelen zullen dit als een anticlimax aanvoelen van een al bij al kort album. De andere nummers daarentegen gaan als een Japanse Bullet Train vooruit, laat dat duidelijk zijn, rijdend op een solide dikke vette productie.

Ronald Camonier heeft een best indrukwekkend doch helder verstaanbare grunt, bass en drums zorgen voor een moordend harde achtergrond waarop Xavier Carion zijn gitaar als een moordende hellehond loslaat. Het is recht voor de raap, verwacht geen exotische songstructuren of exotische instrumenten maar gewoon een loeihard album. Misschien bevat dit album iets te weinig variatie in de nummers onderling maar dat hoeft niet altijd. Eens lekker knallen kan ook deugd doen.

Laat Special Forces naast een elite-eenheid in het Amerikaanse leger ook een Californische Rock / Metal groep zijn uit dezelfde Verenigde Staten met enkel dit album op zijn conto en wees indachtig dat er talloze groepen met deze naam rondlopen.

Volgens één website kwam deze oorspronkelijk uit op Empire Records en later via US Metal Records, toch is dit geen reden om bij die term aan de US Power Metal van die tijden te denken want dit album heeft geen al te geweldige zang, wel mindere nummers met sporadisch welklinkende gitaarsolo's in een omgeving waarin galm geen taboe is om een aantal zaken toe te dekken, waaronder diezelfde zang natuurlijk.

Inspiratie voor deze hoes zal wellicht komen vanwege gitarist Chuck Gauld, die een vleugje naamsbekendheid geniet vanwege het album Beowülf - Slice of Life (1980) uit 1980 waarop hij ook de gitarist was. Het gitaarwerk vormt hierop een lichtpuntje op een verder obscuur gebleven album, daarvoor ontbreekt punch, betere nummers en een veel betere zanger. Korte albums hebben zo hun voordelen.

Debuutalbum van een Griekse groep uit Athene. Wellicht is dit de eerste keer dat ik een Griekse groep "in mijn handen" heb gehad en het bevalt me wel degelijk. Productie is dik in orde, de songs zijn dik in orde, de heren muzikanten spelen alles strak en stevig in, alleen de zanger - het zij hem vergeven - zit geplaagd met een accent die soms wel eens kan storen. Ik hoor hier verdomd goed gitaarwerk.
De uptempo nummers bevallen mij het best en zeker het snelle Explosion, behalve die powerballads - daar gaan we weer: powerballads zijn mijn ding niet - Whispers en Walk Alone. Zij hebben goed geluisterd naar hun voorbeelden destijds: Judas Priest en Queensrÿche.
Het verbaast me nog altijd dat ik twintig jaar geleden niet van heb gehoord want ik zou dit twintig jaar geleden wel degelijk hebben gekocht, misschien lag het toen aan een gebrek aan promotie, dus doe ik nu een beetje promotie voor hen.

Dan zit ik er toch niet naast... want ik meende me te herinneren dat hier één of meerdere later bekend geworden muzikanten hebben meegespeeld en inderdaad, gitarist van dienst is hier Laurence Archer. Meer uitleg staat, of course, op het wondere wereldwijde web en in dit geval is dat wikipedia: Laurence Archer - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org.

Dit is hun debuut in de studio en staat vol prima Britse melodieuze rock waar de bassist ook instaat voor de keyboards. Blijkbaar hebben ze voordien nog The Official Bootleg uitgebracht maar daarover kan ik zelf voorlopig nog niets zeggen. Ik vind het niet mis, men komt best pittig uit de hoek. In 2011 kwam er nog een album uit. Dit album heb ik in een “virtuele” versie met vier bonustracks, deze zijn afkomstig, zo leert Metal Archives, van de vorige NWoBHM groep van Laurence Archer, namelijk Lautrec die enkel een single op hun conto heeft.

Eerlijke melodieuze Britse Hard Rock met dat typische lekkere gitaargeluid van die lang vervlogen tijden. Het lange titelnummer is een klein pareltje en Laurence Archer laat heerlijke riffs en solo's horen. Even uitkijken naar dit album op een platenbeurs of rommelmarkt...

En op 20 september 2009 zet Sir Spamalot het eerste bericht bij dit debuutalbum (en enig album) van deze Amerikaanse groep uit Los Angeles, Californië. Onbekend en onbemind is dit album blijkbaar bij het MuMe-publiek. Niet bij mij.
Waarom, hoor ik daar al één roepen. Ik ga een aantal namen noemen, namelijk de muzikanten die hierop meespelen met tussen haakjes hun latere groepen: Ron Keel zang (Keel), Yngwie Malmsteen gitaar (Alcatrazz, Yngwie Malmsteen), Rik Fox bass en Mark Edwards drums (3rd Stage Alert, Burning Starr, Overlorde). Dit is het eerste studio-album waarop Yngwie meespeelt én in groepsverband: hij was toen negentien jaar.
Inderdaad, collega’s, dit is een album met Yngwie Malmsteen en daarom alleen al de moeite van het beluisteren waard: hij is een virtuoos op dit album maar het ego is nog redelijk onder controle. Luister maar eens naar Hot on Your Heels! Ik vind dit bijzonder goed. De songs zijn solide met hoogtepunt Hot on Your Heels en misser Born to Rock. De solo’s zijn verbijsterend snel en goed,
Oh ja, nog een kleine verwittiging, er loopt een Duitse groep met krek dezelfde naam rond, dus let op. Het Amerikaanse Steeler heeft één album uitgebracht, het Duitse Steeler (met onder andere Axel Rudi Pell) heeft er vier uitgebracht.

Een mens moet opletten in het leven. Er zijn meerdere groepen die Steeler heten. Het Amerikaanse Steeler (met Yngwie Malmsteen en Ron Keel) heeft één album uitgebracht in 1983, het Duitse Steeler (met Axel Rudi Pell) heeft er vier uitgebracht tussen 1983 en 1988.
Deze Duitsers spelen traditionele typisch Duitse midtempo metal, de zang vind ik niet goed ook al vanwege het accent maar daar kan de zanger ook niet veel aan doen. De nummers zijn redelijk, Money Doesn't Count is een misser en Danger Come Back is een snelle headbanger in het straatje van Accept. Het titelnummer is ook nog redelijk. Het laatste nummer Waiting for a Star is de door mij verfoeide powerballad, hoewel het middenstuk met gitaarsolo's nog aardig is.
Ik vind het toch niets bijzonder en mijn interesse was voornamelijk gewekt door de aanwezigheid van Axel Rudi Pell, die later een solocarrière uitbouwde. Een saaie achtendertig minuten, misschien binnen een paar jaar nog eens.

Heavy Metal uit mijn Belgenland en meer bepaald uit Luik, beter bekend als de Vurige Stede. In 1986 zou ene Dani Klein zelfs een (onuitgegeven) album hebben ingezongen. Later zou ze beter bekend worden als frontvrouw van Vaya Con Dios! Dit album is een leuk hebbedingetje maar tevens een grijze muis onder het maaiveld van de metalgemeenschap. Keurig ingespeeld en keurig geluid, atypisch voor een Mausoleum productie maar ach, zo nu en dan mag het wel eens. Volgens mij is nummer negen Hey Tonight een cover van Creedence Clearwater Revival.
Nog een weetje, nu we toch bezig zijn? De drummer op dit album, Rudy Lenners, heeft nog bij de Scorpions gespeeld, de albums In Trance en Virgin Killer. Neh, weeral iets bijgeleerd.

Update bij mijn vorig bericht. Het is zelfs veel beter dan ik oorspronkelijk had verwacht. Ik vind het zelfs heerlijk. De door mij eerder aangehaalde nummers blijf ik de toppertjes vinden, maar ik hoor de rest ook graag. Voor de rest verwijs ik naar de uitgebreide bespreking van collega Gajarigon en het wordt een groep wiens toekomstige werkjes ik zelf in het oog zal houden. Nu en dan moet ik wel denken aan Diablo Swing Orchestra - The Butcher's Ballroom (2006), een gelijkaardige inzending uit de eerste ronde van onze topic. Ik ben toch nog flexibeler dan ik dacht.

Dit is mijn eerste kennismaking met Stryper, ik ken die mannen enkel van naam en reputatie: hun beruchte gestreepte gele pakjes en hun religieuze overtuigingen die ze in hun muziek inpassen. Voor mij geen probleem, let the music do the talking, ik heb natuurlijk geen vergelijkingspunt met hun vroeger werk, dus als iemand zich geroepen voelt.
De eerste nummers Eclipse of the Son en 4 Leaf Clover zijn regelrechte heavy rockers met flitsende gitaarsolo's, amai, dat belooft dus. Piece of Mind wordt de eerste single en heeft als gastmuzikant Tom Scholz van Boston en je hoort dat duidelijk aan de koortjes en bepaalde zanglijnen (hoe heet dat Boston nummer ook al weer?). Nummer vier Alive begint met een zeemzoete zanglijn en pianospel en is dus de beruchte powerballad, voor de liefhebbers maar niet voor mij want ik heb een hekel aan die dingen, dit is drie en een halve minuut op de tanden bijten. Gelukkig rocken we na dat onding weer verder, hoewel hier al begint op te vallen hoe eentonig het stemgeluid van zanger Michael Sweet kan zijn voor mijn oren. Het gitaarwerk en met name de solo's blijf ik wel goed vinden. Een mooie song: Murder by Pride, het titelnummer. I Believe en Run In You vind ik magertjes en het kabbelt verder (Love is Why, Mercy Over Blame). De dubbele gitaarsolo in Everything is klasse.
Aardig maar ook niet meer dan dat, vrees ik. Mijn favorieten zijn het openingsnummer en het titelnummer.

Ik zou oneerbiedig zijn mocht ik deze overigens lange EP afschepen met de woorden “onevenwichtig” door de veelheid aan stijlen, maar ik weet al tientallen jaren dat Suicidal Tendencies volop mengt met de ingrediënten Punk, Rock, Metal en Funk.

Mijn favoriet blijft nog altijd het almachtige How Will I Laugh Tomorrow, omdat deze het meest aanleunt bij Metal met een minimum aan de eerdere Punk invloeden en de latere Funk invloeden. De veelheid aan invloeden hoor je op deze EP met een furieuze opener in de oude stijl en een derde nummer dat iAuthority heet en door de veelheid aan invloeden mij niet kan bekoren door die iets te Funky inslag. Gelukkig gaan de volgende drie nummers weer de oude stijl op, waarbij vaak die gitaarsolo's à la ex-gitarist Rocky George opvallen. I Got a Right is een fantastische gierend nummer, oorspronkelijk afkomstig van Iggy Pop. Nothing to Lose en Ain't Mess'n Around zijn heropgenomen Cyco Miko nummers. Vier versies hoor je van het nummer Get Your Fight On!, waarvan de LP versie i.e. nummer tien mij het meest interesseert én bekoort.

Volgens diverse bronnen (o.a. Blabbermouth en Suitcidal Tendencies zelf) zal er in 2018 nog een album verschijnen en van mij mogen ze, omdat ik toch nog altijd die vaak furieuze muziek en die altijd enigmatische zang van frontman Mike Muir wil horen. Oh ja, drummer is dit album is ene Dave Lombardo (ex-Slayer). Laat dat album maar komen tegen de zomer!

Jaren vertoef ik al op deze geliefde website, jaren leer ik van andere mensen bij en hoop ik dat andere mensen iets van mij oppikken. Soms geef ik gewoon een stem zonder uitleg, dan weer met uitleg, de ene keer een kort bericht, de andere keer een lap tekst van jewelste. Het hangt van de kwaliteit van het album af maar ook van de gemoedstoestand op dat moment. Sinds zijn release in 1988 heb ik dit album op vinyl en ik koester hem alsmaar meer.

Dit groots en energiek album van Suicidal Tendencies trekt sinds een aantal weken weer mijn volle aandacht en dat om een heel speciale reden. Bij hoeveel albums let de aandachtige luisteraar speciaal op de teksten, bij hoeveel albums is het trouwens wel de moeite waard om dat te doen? In Metal is het “bon ton” om stoer te doen met stoere muzikanten, stoere muziek en stoere al dan niet infantiele teksten. Welke verademing is het dan om een kleerkast zoals ST zanger Mike Muir bezig te horen over zijn gevoelens godbetert? Belachelijk of hartverwarmend? Moet je je gevoelens uiten of diep begraven, toon je jezelf in deze omstandigheden stoer of juist kwetsbaar? We spreken hier wel over 1988, gevoelens “was a big no-no” in Metal. De tijden zijn anders.

Over de muziek op dit album ben ik gigantisch tevreden, van zwaarmoedig tot speels, van midtempo tot uptempo tot haast polka-achtig. Het album is voor mij een lange spannende gierende rit op een rollercoaster. Wanneer krijgt een mens nog eens vlinders in de buik, een gevoel van euforie? Drummer en bassist leggen de fundering, de gitaristen bouwen daarop, Rocky George speelt fantastische gitaarsolo’s maar de teksten zorgen voor de afwerking. Een boodschap van vertwijfeling laat een haast manisch-depressieve Muir horen in een lijflied. How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today? Hoe ver moet je gekomen zijn als er al geen glimlach af kan, hoe erg moet de zwaarmoedigheid op je wegen? Haast persoonlijker kan iemand niet zijn in zijn teksten, Mike Muir laat in zijn hart kijken, toont zijn diepste gevoelens en stelt zich kwetsbaar op.

Mike Muir heeft een stoer imago maar is geen stoere zanger, soms hoor je hem bijna fluisteren, opnieuw die vertwijfeling. Maar er is altijd hoop. In de donkerste dagen is er altijd een licht, het duurt soms maar er is altijd een oplossing. In de laatste song laat Mike Muir een boodschap van hoop horen: wat er ook gebeurt, ze krijgen mij niet klein. Uiteindelijk kun je maar op jezelf rekenen en moet je zelf het heft in handen nemen. The feeling’s back and you can’t stop it! ST!

ST! Dit is een plaat die ik ooit heb gekocht van Suicidal Tendencies, na How Will I Laugh…, Lights… Camera… en The Art of Rebellion. Ondertussen al een beetje bekend, mijn geliefde uitverkoopbakken in Oost- en West-Vlaanderen. Ik heb deze op de geliefde geluidsdrager voor een schappelijke prijs.

ST! Het is ietsje ruwer dan voornoemde platen en het gaspedaal blijft diep ingetrapt maar dat mag geen bezwaar zijn want de zaadjes voor de almachtige opvolger werden hier al gezaaid. Het is een album met twaalf nummers in nauwelijks een dik half uur met veel mooie herinneringen. ST is een geval apart getuige het aparte stemgeluid en introspectieve teksten van Mike Muir, zijn stem blijft nog altijd ietwat verlegen klinken maar de muziek. Tarara, topgitarist Rocky George deelt hier de lakens uit, een waterval aan vette riffs en solo’s. Ik kan hiervan nog met volle teugen genieten (Suicidal Maniac, het fantastische War Inside My Head, I Feel Your Pain... and I Survive, Possessed to Skate, het felle No Name, No Words en nu ben ik buiten adem) maar de ware en ultrazware mokerslag werd uitgedeeld met How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today. Klasse en klassieker van de opperste orde.

ST! Laat u niet tegenhouden door de naam van de groep en zeker niet hun imago (bandana’s en gangs) maar durf eens een plaat van die mannen vast te pakken. Er zit hier heel wat in, beschouw dit als een opstap naar de fenomenale klassieker How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today. ST!

Geweldige nummers: You Can't Bring Me Down, Alone, Get Whacked, Emotion No. 13 en Disco's Out Murder's In. Ik zeg niet dat de andere slecht zijn, maar dit album bevat al meer kruisbestuiving tussen verschillende genres (dat lelijk woord weer) en wellicht heb ik er moeite mee. De voorganger was, zoals terecht door een collega hier opgemerkt, rechtlijnig metal. Give It Revolution is mooi ingespeeld maar saai. De productie is opmerkelijk: geen geluidsmuur maar o zo subliem met aandacht voor details opgenomen. Een muur van geluid zou de stem van Mike tekort doen. Ik heb S.T. nooit live gezien, maar blijkbaar kon hij live niet alles aan, ook al door een muur van geluid. Alone en Emotion No. 13 zijn wereldnummers en verplichte luisterkost. Een remaster is m.i. overbodig.

Van Punky naar Metal naar Funky is de reis van Suicidal Tendencies niet altijd een succesvolle ervaring voor mij geweest, hun derde album How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today uit 1988 vind ik hun beste, ook al door die gitaarlijnen van Rocky George.

Met drummer Dave Lombardo in de gelederen hoop je op een fikse injectie pit in het groepsgeluid en dat krijg je ook te horen vanaf de eerste seconde van het grappige Clap Like Ozzy. Get Your Fight On! heeft een kalm begin maar is ook zo'n uptempo nummer. Geweldig zijn er weer de nijdige zanglijnen van Mike Muir en het meer dan bovengemiddeld gitaarwerk dat vaak doet denken aan ex-gitarist Rocky George, hoewel ik bij hem meer finesse hoorde. Sommige nummers zijn dan weer iets taaier (want trager) zoals het titelnummer, Damage Control en het rustige Still Dying to Live dat in de laatste twee minuten gelukkig versnelt, de tweede helft van dit album valt me momenteel iets tegen.

Opmerkelijk is ook de naam van de producer, Glen E. Friedman, in 1983 was hij ook de producer van hun debuutalbum. Ik hou het voorlopig op meer dan aardig, want eerlijk gezegd ging ik de laatste twee nummers nooit gemist hebben, had Suicidal Tendencies ze weggelaten, maar goed, het is hun album en hun artistieke vrijheid.

Is dit een EP, is dit een normaal album of is dit een “hybride”? Discogs noemt dit een 12 inch plaat en zo heeft het modale toevoegende crewlid op MusicMeter vaak een akkefietje op te lossen bij de plechtige intrede op onze site.

Ik heb het maar bij de EP's gezet want met zes nummers in tweeëntwintig minuten lijkt mij dit de enige plaats. Dit is een fijne mix tussen Rock en melodieuze Metal met goed zangwerk, keyboards, achtergrondzang en een paar fikse gitaarsolo's. Opvallend is nummer vijf want het is inderdaad een cover (Led Zeppelin). Robert Plant is haast uniek qua stem, maar Sunset zanger Chris Zasso voert het feilloos uit.

Dit is ook zo'n groep uit Californië, die het niet verder heeft geschopt dan één uitgave (album of EP of inderdaad, een “hybride”) en dit begrijp ik niet echt bij het horen van de muziek en dan toch een beetje bij het kijken naar het jaartal van uitgave, 1986, waarin de modale Metalhead haast ondersneeuwde in geweldige platen imho.

Ik heb geen flauw idee wat de groepsnaam betekent maar ik weet wel dat de hoes zijn charmes heeft, krijger met bijl, één of ander mythisch dier, alleen de schaars geklede deerne ontbreekt nog. Iets te midtempo voor mij met wel veel aandacht voor melodie en goed uitgewerkt gitaarsolo's, alleen vonkt dit te weinig om het vuur in mijn open haard aan te steken. Oude meuk wellicht maar volgende nummers vond ik nog eens leuk om terug te horen, I'm Taking Off, Taking a Gamble en Trailblazer. Twee te onthouden zaken aan deze plaat: nadien verkassen drie van de vijf leden naar de groep MainEEaxe en dit album kwam uit op het infame Belgische Mausoleum label.