De evenknie van de succesvoller en kwalitatief vaak behoorlijk aantrekkelijke serie Het Beste Uit de Top 40... per jaargang en als dubbel cd, biedt hier niet wat die serie biedt. Wat een magere verzameling nummers. Het wordt als het beste uit 1994 gepresenteerd, maar dat is het natuurlijk nooit. Er staan een paar aardige en een enkel goed nummer op en dat is het. Die nummers zijn van Enigma, the Crash Test Dummies, CJ Lewis, Youssou N'dour, the Rolling Stones (!) & Warren G.

Dit is van de hele Top 100 Aller Tijden serie de beste van allemaal. Want wat hier allemaal niet voor geweldigs op staat aan artiesten en nummers? 7 favorieten kiezen is absoluut onmogelijk. Het eerste nummer alleen al is zo mooi EN mijn eerste singletje: Alice Cooper met How You Gonna See Me Now. Geweldig clipje had dat ook!

En verder, om maar wat te noemen: Prince, Ram Jam, R.E.M., U2, The Waterboys, Soft Cell, Fleetwood Mac, Lenny Kravitz, Lou Reed, Deep Purple, Tina Turner, Madness, The Kinks (voor mij juist wel Lola Live!). En dan meestal precies één van hun beste nummers! En dan sla ik er nog een paar over. Ik rond naar boven af met mijn score, zo goed is deze verzamelaar.

Er zijn 3 delen Het Beste Uit de Top 100 Allertijden, ik heb ze alledrie nog. Deze vind ik helemaal bijzonder, want hier staat mijn eerste single op: het echt prachtige How You Gonna See Me Now van Alice Cooper. En verder? Probeer eens drie favorieten aan te vinken, dat lukt heel moeilijk, zoveel goede muziek staat hierop. Ook een ander favoriet singletje: I Don't Like Mondays van the Boomtown Rats. En wat te denken van Prince? Die verscheen toen nog niet zo vaak op verzamelaars. Echt helemaal goed!

Er zijn 3 delen Het Beste Uit de Top 100 Allertijden, ik heb ze alledrie nog. Dit tweede deel is net wat minder dan het briljante eerste deel, maar ook hier veel geweldige nummers: probeer dit 3 favoriete tracks eens, best lastig. Voor mij Kiss toch met dat oh zo lekkere I Was Made For Loving You, Foreigner met I Want To Know What Love (met gospelkoor) Is en 10cc met Dreadlock Holiday. Ik had ze alle drie op single. Oh, nou vergeet ik Roxanne van the Police. Santana en de grote kleine man: Prince. Prima verzamelaar.

Er zijn 3 delen Het Beste Uit de Top 100 Allertijden, ik heb ze alledrie nog. De eerste twee zijn erg goed, dit is de minste. Maar dan nog: er staan genoeg goede songs op. Ik noem bijvoorbeeld Bachman-Turner Overdrive, Santana, Kansas, Golden Earring, Lou Reed & Fleetwood Mac. Maar eerlijk is eerlijk, Music van John Miles: liever niet (meer), Down Down: te simpel, I'm Not In Love: liever niet (meer). De rest is (wel) aardig.

Hier staan natuurlijk wel een paar heel vaak (te?) gedraaide classics op. Maar goed, deze uitgave is uit 1992 en toen was dit een mooi overzicht van de top 100 allertijden. Met hoog genoteerde nummers en ook een aantal van die juweeltjes die niet in de top staan.
De samenstelling is ook goed gedaan. De eerste disc is overwegen 80's, terwijl je op disc 2 70's en 80's nummers ziet. Ook wordt er gekozen voor de beste track van 10CC, Dreadlock Holiday. Verdere erg goede nummers zijn bijvoorbeeld Such A Shame, Mr. Blue Sky, Down Under, Every Breath You Take, Maid of Orleans, Keep on Loving You & Whiter Shade of Pale. De laatste vijf nummers zijn goed tot geweldig, maar heb ik nu te vaak gehoord. Ik zet eerder disc 1 op in 2013. Wel een prima verzamelaar.

Leuke verwijzing naar de hitsallertijden website!
Alleen die pop-up advertenties...

Wat toen de top 100 allertijden was, is nu de top 1000 allertijden, nog steeds van Veronica. Zelf blijf ik de voorkeur geven aan die lijst boven de top 2000. Ik had / heb ook heel wat verzamelaars van de top 100 / 1000 allertijden. Deze is heel aardig: er staan veel (erg) goede tracks op, maar toch ook een aantal mindere. Het begint met de eeuwige nummer 1, gevolgd door die song van Yes die ik wel goed vind. Als dan op de eerste CD Foreigner, Kate Bush, John Lennon en ZZ Top volgen, dan klinkt dat prima. Life's What You Make It van Talk Talk en Avalon van Roxy Music vind ik echt fraai. De tweede CD is net wat minder, maar nog steeds de moeite waard, met oa Santana, the Doobie Brothers, Talking Heads, ELO, Lenny Kravitz & Frankie. Een hele aardige verzamelaar dus.

Nou, er staan toch een paar 12" versies op deze 'Long Versions' editie 1997. In totaal is de helft 'long versions': album of 12 inch. En dat is toch wel aan de magere kant voor een album met zo'n titel. Daar komt bij dat er al heel wat nummers op eerdere verzamelaars stonden, ook toen al. Het pleit niet echt voor dit album. Mocht je er toch weinig van hebben of weinig voor hoeven te betalen, dan is het natuurlijk best aardig.

Veeeeel beter is de dit jaar verschenen Veronica Album Top 1000 Long Versions met 8 cd's met vooral lange versies, ook heel wat (lastig te vinden) 12 inch versies.

Een aardige verzamelaar overall deze Het Beste uit de Top 100 Allertijden '98, maar wat opvalt is dat de eerste CD goed te noemen is en de tweede niet meer dan aardig. Op die eerste CD vind je ondermeer R.E.M.'s Man on the Moon, David Bowie's Let's Dance, de fraaie Commodores cover die ik toen veel draaide: Easy van Faith No More, The Baby's met het oh zo mooie Isn't It Time en de enige echte versie van Love Games: de extended 12". De tweede CD is het echter meer behelpen, hoewel ook daar nog wel wat goede tracks op staan, zoals the Stone Roses, Lou Reed & Paul Weller.

Op een paar nummers na is dit een sterke mix van allerlei muziekstijlen en topartiesten. Dit is toch wel één van de betere edities uit de serie Top 100 Allertijden. Rock, pop, funk, dance, Nederlandse artiesten. Allemaal samen op een dubbelaar en toch klopt het. Dat ligt natuurlijk ook aan de hoeveelheid (echt) goede nummers (vaak prima gekozen) en een aantal topartiesten. Want je vindt zoveel toppers tegelijk niet vaak samen.

De voorganger van de succesvolle en kwalitatief vaak best aantrekkelijke serie Het Beste Uit de Top 40... per jaargang en als dubbel cd, biedt hier alles wat de opvolgers gelukkig niet bieden. Wat een armzalige verzameling nummers. Het wordt dan ook niet als het beste uit 1988 gepresenteerd, want dat is het natuurlijk nooit. Maar het beste uit de top 40 van nu: dat klopt niet: daarvoor is het echt te slecht. Wat nog kan is de Remix van I Want You Back, Climie Fisher & Reckless. En dat is het wel.

A mixed bag deze Beste uit de Top 40 van 1989. Maar toch ook weer niet, want het beste staat op CD1. Die is heel aardig, met daarop krakers van Neneh Cherry: het lekker Buffolo Stance, Guns 'N Roses: het fantastische Paradise Cityl, het bijna klassiek Queen klinkende I Want It All & het coole Me Myself and I van De La Soul. Maar ook mooie nummers van Marc Almond & Gene Pitney en Roy Orbison. Op de tweede cd echter is eigenlijk alleen het lekker lopende Back 2 Life van Soul II Soul de moeite waard. Ik draaide toen dus inderdaad alleen die eerste cd: that's the one.

De dubbelaars Het Beste Uit de Top 40 waren in de jaren '90 toch de beste commerciële verzamelaars die werden uitgegeven. Ik keek er toen best naar uit en kocht ze altijd. Deze uit 1990 waardeer ik wat lager, omdat er veel oudere muziek op staat, waar op zich niks mis mee was. In 1990 dus veel reissues die succes hadden, zoals het fijne The Joker. Gelukkig was er ook wat goed nieuw werk in de vorm van Linda Ronstad, Soul II Soul, John Lee Hooker, Alannah Myles (met haar cowboylaarzen), Eros Ramazzotti & Mecano. En je had ook nog oud in een nieuw jasje met het aangename Dub Be Good To Me, origineel van the S.O.S. Band: Just Be Good To Me. Een mixed bag deze verzamelaar.

De dubbelaar Het Beste Uit de Top 40 waren in de jaren '90 toch de beste commerciële verzamelaars die werden uitgegeven. Ik keek er altijd best naar uit (echt waar!) en kocht ze altijd. Op deze versie uit 1991 staan wel heel wat mindere nummers, maar zoals altijd ook een aantal sterke tracks, zoals die van Enigma,Julee Cruise (Twin Peaks Theme), Massive, R.E.M., Ten Sharp, The Golden Earring, Zucchero & Paul Young, Crystal Waters, Salt 'n Pepa & Juan Luis Guerra.

De dubbelaars Het Beste Uit de Top 40 waren in de jaren '90 toch de beste commerciële verzamelaars die werden uitgegeven. Ik keek er toen best naar uit en kocht ze altijd. Ik vind de reactie van TerryA niet fair: het gaat hier om Top 40 muziek. Op deze versie uit 1992 staan toch heel wat aardige nummers en prima artiesten. Om er een paar op te sommen, wat te denken van Patrick Bruel, the Red Hot Chili Peppers met het prachtige Under the Bridge, de kleine grote man himself: Prince, Snap! met zowaar een goede 90s dancetrack, Guns 'n Roses, Ugly Kid Joe, John Secada's Just Another Day, US3 met Cantaloop en last but not least Bob Marley. Niks mis mee voor een commerciële dubbelaar.

Een werkelijk fantastisch mooie soundtrack van Hildur Guðnadóttir, de celliste en componiste uit IJsland. Naast de uitstekende acteerprestatie van Joaquin Phoenix en de indringende regie van Todo Phillips zorgt de muziek mede voor de dreiging, de diepe ellende en de pure eenzaamheid in de ijzersterke film Joker. Ik vind deze soundtrack bijvoorbeeld niet onderdoen voor de soundtracks van Hans Zimmer & James Newton Howard met Batman Begins & the Dark Night.

Eigenlijk is deze soundtrack één fraai geheel, maar wel met een aantal hoogtepunten. Zoals Defeated Clown, Penny in the Hospital, Meeting Bruce Wayne, Subway, Bathroom Dance en zeker Call Me Joker. Werkelijk prachtig, zeker ook vanaf het erg goed klinkende paarse joker vinyl. De gemiddelde score hier blijft op dit moment wat mij betreft wat aan de lage kant met 3,71*.

Uit de leuke Collected serie van Music on Vinyl komt dit tweede deel van Hip Hop Collected: The Next Chapter. Zelf vind ik deze editie een betere en meer evenwichtige verzameling van goede tot geweldige klassieke hip hop nummers dan het eerste deel. Kant A heeft een behoorlijk jazzy inslag en staat vol met lekkere nummers. Beginnen met Talkin' All That Jazz van Stetsatonic was een prima idee. Gevolgd door de klassieker Straight Outta Compton van N.W.A., het oh zo fijne Say No Go van De La Soul en Bust a Move van Heavy D.

Uit de gangs hoek komen Cypress Hill met How I Could Just Kill a Man & Ice Cube met It Was a Good Day. Gevolgd door het geweldige Passin' Me By van The Pharcyde. We vinden ook nog wat Wu-Tang members met sterke nummers: Bring da Pain van Method Man & Ol' Dirty Bastard met Shimmy Shimmy Ya. Andere smaakmakers zijn Jeru the Damaja met Me or the Papes, OutKast met ATLiens en natuurlijk Dr. Dre en Snoop Dogg met Still D.R.E..

Dit staat allemaal op fraai groen en wit vinyl in een prima geluidskwaliteit met een inlay met daarop alle single covers. Een erg lekkere verzamelaar kan je wel zeggen.

De serie Hip Hop Don't Stop bestaat uit 3 delen en die zijn allemaal de moeite meer dan waard. Daarnaast is er een hoog gewaardeerde mix cd met het beste uit die 3 volumes.
Op dit volume 2 vind je ook Hip Hop klassiekers, meer commerciële hip hop en wat underground hip hop. Het album staat vol met goede tot geweldige nummers.

Persoonlijke favorieten zijn natuurlijk Public Enemy met Bring on the Noise, Run DMC met Sucker M.C.'s, het ultrabriljante supersonische geweldige ultra coole the Breaks van Kurtis Blow, De La Soul met Magic Number en Doug E. Fresh met the Show. En dan ga ik nog voorbij aan klassiekers als Man Parrish' Hip Hop Bebop en de MC waar het ongeveer allemaal mee begon: Grandmaster Flash maakt het circeltje rond. Wat een verzamelaar!

Dit geweldige album is voor mij een hoogtepunt uit de (hard-) bop / soul-jazz. The Other Part of Town is een weergaloos nummer. En zo klinkt ook de recent uitgebrachte Tone Poet LP. Vermeldenswaard zijn verder The Book's Beat, Up and Down en het mooie Lonely One. En natuurlijk het uitstekende spel van Grant Green op gitaar, bandleider Horace Parlan op piano, Booker Ervin op tenor saxofoon en de ritme sectie met George Tucker en Al Harewood. Mis het niet!

Om te beginnen: wat een geweldige productie zeg! Verder: heel veel (ontzettend) lekkere liedjes, voortreffelijk uitgevoerd. Hot Chip komt hier op In Our Heads voor mij weer op het prima niveau van the Warning. Zelf vond ik trouwens hun vorige album One Life Stand wel erg goed en In Our Heads sluit in stijl daar meer bij aan. Wat meer electro/dance, dan electro/pop.

Dit album is gevuld met allerlei verrukkelijke details: een oh zo lekkere bas, een geinig synthesizer deuntje, een fijn gitaartje tussendoor. De muziek is gewoon prachtig 'opgepimpt'. Ook zit er meer dan voldoende variatie in deze plaat, die wel weer een duidelijke Hot Chip sound heeft. Van jaren'80 synth richting house met flarden pop. Vleugjes Depeche Mode, maar ook Pet Shop Boys, Human League & Fine Young Cannibals. Ook is het meestal heerlijk up-tempo.

Motion Sickness is een sterke opener. Van de bas van How Do You Do? kan ik geen genoeg krijgen. Het gitaartje op Don't Deny Your Heart is erg fijn op dit prima popnummer. Hé discobeats, mmmmh! Look At Where We Are is de ballad en hé die is zo slecht nog niet. These Chains loopt erg lekker en heeft een fraaie warme sound. Night & Day heb ik live gezien (via Youtube) op Lowlands. Wat een geweldig nummer! Door dit nummer ben ik toch maar het nieuwe album van Hot Chip gaan beluisteren. Ben blij dat ik dat gedaan heb! Het heeft een schitterende overgang naar het meer housy Flutes. Weer een sterk nummer met zware bas en steengoede synth. Heeft wat van the Killers.
Now There Is Nothing is het minste nummer van het album, maar nog altijd de moeite waard. Ends of The Earth 'loopt' erg lekker. Let Me Be Him heeft alweer zo'n heerlijk warme sound, opgepimpt met allerlei fraaie details door de muziek heen. En slotnummer Always Been Your Love is een hele mooie en vrij rustige afsluiter van dit alweer sterke album van Hot Chip.

Vanwege het eerste commentaar wat je hier meer terugleest en terugvindt in de score die wat aan de lage kant is, had ik deze Hot Chip nog niet geprobeerd. Maar wat blijkt? Ik vind het echt lekker!
Ik kan me dus goed vinden in het tweede commentaar. Het klinkt zeker lekker en gedachten aan the Human League schieten mij en anderen die dit hoorden door het hoofd. Niet alleen is er een behoorlijke dosis synthesizers, zeg maar gerust een hele flinke dosis. En dat op de basis van nog veel vettere beats. Juist die beats zijn zo goed op veel nummers.

Ik vind ook dat Hot Chip enigzins een andere kant opslaat. Meer van Pop/Electronica richting Electronica/Dance. Ondanks dat je de muziek op dit album zo goed kan relateren aan genoemde jaren '80 pop, door die vette beats gaat het soms juist de dance zelfs house kant op. En dat doen ze op hun eigen prettige wijze. De productie is weer fantastisch, op 2 nummers na zijn de nummers echt goed tot ijzersterk. En ook hun zang klinkt weer goed.

Kortom, vlak voor het einde van 2010 toch nog een aangename verrassing, dit One Life Stand.

Terug in de tijd met The Russian Wilds. De koude oorlog met de Russen, was dat niet de jaren '70 en '80? De band Howlin Rain speelt dan ook bluesrock met een jaren '70 / '80 inslag en heeft op deze plaat goed geluisterd naar succesvolle bands uit die tijd: ik hoor vleugjes Steely Dan (Beneath Wild Wings!), Foreigner, Eagles en zelfs Bon Jovi. Er zit natuurlijk ook eigen inbreng in en af en toe een originele wending, zoals op Phantom in the Valley wat weer (leuk) Mexicaans eindigt. Ergens las ik de naam Black Crowes: ja inderdaad: luister maar naar Can't Satisfy Me Now, Cherokee Werewolf & Walking Through Stone. Het is dus wel allemaal erg herkenbaar (Dark Side: Billy Joel), maar het is wel goed gedaan. Leuke songs en ook goed uitgevoerd. Ik vergelijk hier overigens zo uitgebreid omdat het er behoorlijk dik bovenop ligt. Maar toch, alles bij elkaar een prima retro-plaat.

Wat een overheerlijke bluesplaat van Howlin' Wolf dit The Real Folk Blues. Vol met prachtige melodieën, heel wat met een behoorlijk tempo en uitstekend gezongen en gespeeld, zeker op gitaar. De muziek is elektrisch versterkt, wat goed past bij alle verschillende ritmes die te horen zijn.

Het album staat vol met goede songs. Opener Killing Floor is er gelijk al zo één en ook Louise daarna mag er wezen. Andere favorieten van mij zijn het hele fraaie Sitting on Top of the World, het heerlijke My Country Sugar Mama, het zuigende Tail Dragger, het grappige Three Hundred Pounds of Joy & het inhoudelijk heftige en indrukwekkend gezongen en gespeelde Natchez Burning. Dit is alweer een ijzersterk album van Howlin' Wolf.

Deze Super Super Blues Band opnamen zijn uit september 1967. Onder leiding van producer Willie Dixon (nog zo'n grote naam) kwamen Howlin' Wolf, Muddy Waters & Bo Diddley bij elkaar in the Ter Mar Studios in Chicago. Wat je ook hoort is het plezier en de energie van deze 3 giganten van the blues. Maar los daarvan mogen deze opnames er meer dan zijn. Daarvoor hebben deze 3 heren namelijk meer dan genoeg klasse en dat is goed terug te horen. Goede voorbeelden hiervan zijn Sweet Little Angel (met een fantastische piano van Otis Spann), Spoonful & een fraaie versie van Little Red Rooster. Minste uitvoering is wat mij betreft Diddley Daddy. En oh ja, de bassist is ene Buddy Guy. Wat een feest dit album!

Leuk hoor zo'n 80s synthesizer album gemaakt in 2010! Opvallend is dat net als toen ook vaak, een heel album net te hoog gegrepen lijkt voor een band. Hier staan een aantal aardig tot echt goede tracks op, maar ook een aantal mindere, waardoor je gemiddelde naar beneden gaat.

Lekkere synthesizer pop hoor je op de eerste vier nummers, Evelyn & Better Than Love. De rest zou hooguit dienst kunnen doen als b-side van een jaren '80 singletje.

Wat deden ze nog meer in de jaren '80? 12 inch mixen maken! En ja hoor, die zijn er ook van Wonderful Life (op de CD Single). Twee van de drie zijn de moeite zeker waard: de Lexy Remix (die is echt heel erg mooi!) en de .... Arthur Baker Remix. Good old Arthur Baker himself: hoe 80s wil je het hebben?