Weer eens beluisterd. Inderdaad nog altijd een geweldig album. Eigenlijk zoals het hele oeuvre van Steely Dan uitstekend de tand des tijd heeft doorstaan.

Dit was destijds het eerste album van Steely Dan dat ik in 1975 heb gekocht. Met een afgeknipt hoekje in de hoes. Daar had ik er wel meer van. Het afknippen van hoekjes van platenhoezen werd vermoedelijk gedaan om aan te geven dat deze albums om verschillende redenen uit de reguliere verkoop waren gehaald en tegen een gereduceerde prijs verkocht mochten worden. En voor mij als student was dit vanwege de erg smalle beurs een uitkomst.

Bijkomend effect was dat ik vanwege de lage prijs albums kocht die ik normaal nooit zou kopen. En zo leerde ik andere muziek kennen dan hetgeen ik op dat moment mee bekend was. Steely Dan is dan een mooi voorbeeld.

Mijn zwak voor dit wat moeilijker album vloeit hier waarschijnlijk uit voort. Tja, die eerste hè ...

Geregeld beluister ik weer eens de eerste zeven albums van Steely Dan.

Ben nu dus toe gekomen aan een van mijn favorieten: deze Pretzel Logic. Waar ik Countdown to Ecstacy en Katy Lied vind uitblinken in consistentie vind ik het diverse karakter van Pretzel Logic juist weer heerlijk. Niet zo logisch, ik weet het.

Barrytown en Charlie Freak blijven mijn favorieten.

Vandaag het album weer eens beluisterd. En ik moet mijn mening enigszins herzien: 3 jaar geleden noemde ik het album nog 'te gladjes'. En dat is bij nader inzien onterecht. Daarom een halfje erbij.

Het album is iets meer gitaar georiënteerd. En ik ben met name fan van de nummers waarop Larry Carlton zijn kunnen toont, zonder dat het te dominant wordt. Dat laatste lieten de heren Becker en Fagen sowieso niet gebeuren..

Tjonge, tjonge, valt niet mee. Na enkele tientallen weer eens beluisterd, maar dat viel mij flink tegen.
Alleen op het einde komen nog wat mooie songs. Al met al een heel stuk minder dan ik hem in de vorige eeuw vond.

Maar ja, de muziek op dit album is natuurlijk niet veranderd. Maar mijn muzikale smaak natuurlijk wel ...

Heb ik weer eens zin om Steve Earle te horen, merk ik dat ik meestal terug grijp naar dit album. En dat terwijl zijn oeuvre best nog een handvol albums omvat die van hetzelfde hoge niveau zijn.

Maar zoals ik hierboven al heb verteld was dit mijn eerste kennismaking met de muziek van Steve. En ja, het is bij velen bekend: die eerste hè ...

Zozo, al ruim 3 jaar geen enkele post meer. Terwijl dit toch een van meer dan aardige albums van Steve Earle is. Het over het algemeen wat folky-geluid bevalt mij wel.

Meet me in The Alleyway is een beetje een buitenbeentje op dit album. Het werd in de serie True Detective gebruikt, Maar waar bertus99 spreekt van "Steve Earle meets Doctor John en Willy Deville", moet ik veel eerder denken aan Tom Waits ten tijde van Swordfishtrombones (en de albums daarna).

Grappig: heb dit album weer eens beluisterd. En wat ik van plan was om als reactie te posten blijkt zo ongeveer de inhoud van mijn vorige post van 3 jaar geleden te zijn.

Hoewel veel van Steve's albums wel activistische teksten kennen voert dat op dit album wel de boventoon. Op zich vrij logisch, zo direct na 9/11. Het heeft zijn populariteit absoluut geen goed gedaan. Maar ik vermoed dat hem dit geen moer heeft geïnteresseerd.

Maar het klopt dat dit wel wat ten koste is gegaan van de kwaliteit. Een aantal songs zijn muzikaal gezien wat minder dan de gemiddelde kwaliteit van Steve's songs.

Fijn, weer wat aandacht voor de fraaie muziek van Steve Earle, en meer in het bijzonder dit magnifieke album.

En ja, ook al zijn zijn tribute albums best goed, maar ook ik zit te wachten op een heropleving van Steve. Hij kan het toch niet verkeerd zijn, hè?

Zijn nieuwste release (als single) is helaas een cover van Long May You Run van The Stills Young Band. Klinkt vrij vlak en voegt niets toe. Kortom: ik moet mijn verwachtingen helaas drastisch bijstellen ...

Naar aanleiding van bovenstaande post dit album weer eens beluisterd. En potjandosie, hij heeft gelijk: ook ik vond dit album destijds een stuk minder dan die daarvoor.

Maar na hernieuwd luisteren blijkt dit toch wel een heuse topper in Steve's toch al niet middellijke oeuvre te zijn. Inderdaad een groeiplaatje.

Overigens vind ik (naast Sparkle and Shine) de beide nummers waar Allison Moorer op meezingt de uitblinkers. Maar ja, ik ben wat dat betreft een beetje bevooroordeeld: een zwak voor Allison.

Destijds zag ik beiden samen optreden in Eindhoven. Fijn concert maar het hoogtepunt bleek in het midden van het concert te zijn. Steve had een kleine pauze en Allison mocht even drie songs doen. Zij - solo op het podium - zette een a capella versie van A Change Is Gonna Come in. Hartverscheurend mooi. Ik keek naar links en zag in mijn verbeelding Sam Cooke goedkeurend knikken.

Note to myself: binnenkort haar albums weer eens beluisteren ...

Dit album al een paar jaar niet meer gedraaid. Niet zo gek omdat er in de catalogus van Steve Earle zoveel te kiezen valt.

Het blijkt nog altijd een goed (doch niet uitzonderlijk) album. De mijnwerkers-thematiek zorgt voor onderlinge consistentie.

Gewoon weer een prima album van Steve. Enr weer een hommage aan een van zijn inspirators, dit keer Jerry Jef Walker.

Nu ben ik zelf niet zo kapot van diens muziek. Maar aan de kwaliteit van zijn songs ligt dat niet, want in de uitvoering van Steve Earle hoor je dat Jerry Jeff het vak van songschrijver verstond.

Best goed dus, maar niet echt bijzonder. Hoewel ik het zeker regelmatig zal beluisteren. Dat doe ik namelijk met nagenoeg al Steve's albums. Zij het de een wat meer dan de ander.

Maar ik vind wel dat het weer tijd wordt voor een album met eigen songs!

Weer eens beluisterd. Was er destijds niet zo enthousiast over, en dat is nu niet veranderd. Ik ben grote fan van Steve, en daar hoort op vele albums altijd wel wat blues bij (hoewel meestal een soort folk- en countryblues). Maar een heel album waarbij de blues domineert is me wat teveel, zelfs als het Steve Earle betreft.

Nu vallen de wat mindere albums van Steve nooit door een ondergrens heen, en dat is nu ook weer het geval. Maar hij heeft er (heel veel) beter gemaakt.

Ik was vanaf het begin een liefhebber van Steve Miller, en danser specifiek van zijn eerste 7 albums. Niet dat alles echt goed was. Het eerste album was over de hele linie erg sterk. Opvolger Sailor ook nog wel, aar een klein tikkie minder. De 5 albums daarna bevatten allemaal een aantal prachtige songs, maar ook best wel wat mindere nummers, en af en toe een misser. Steve was een beetje gemakzuchtig in zijn muziek, net zoals Kevin Ayers. Namen muziek niet al te serieus, en waren liever lui dan moe. Ik mag dat wel, dus bleef ik een zwak voor Steve's muziek houden.

Tot het moment dat Fly Like an Eagle verscheen. Een groot succes: enkele succesvolle singles zorgden ervoor dat het merendeel van mijn vrienden en kennissen dt album bezaten. Die draaiden dat vaak en ook op de radio kwam het wel heel erg vaak langs. Voor mij werkte dit averechts. Het kwam me de neus uit en ik vond het veel te commercieel. Ik kreeg er een hekel aan. Iets wat mij ook overkwam met andere succesnummers zoals bijvoorbeeld Hotel California, de debuutalbums van Tracey Chapman en Simple MInds, of bijvoorbeeld Rumours.

Na enkele tientallen jaren is deze weerzin verdwenen en kan ik wat meer onbevooroordeeld ernaar luisteren. En dan bevalt het mij erg goed. Sterke songs, mooie, sfeervolle uitvoeringen. Hetzelfde geldt overigens voor de opvolger Book of Dreams.

Na jaren weer eens aan het beluisteren. Ik vond het vroeger al een lekker plaatje, en dat is ook nog zo.

Het is inderdaad een allegaartje van stijlen, maar juist dat maakt het voor mij een goede middenmotor in Steve's oeuvre.

"The loneliest that you can be is when you are in love", zo luidt de eerste zin van het openingsnummer op dit album. En dat heeft mij gelijk getriggerd. En nu, enkele luisterbeurten verder, is mijn bewondering voor dit album alleen maar gestegen. Ik durf zelfs te zeggen dat hij met zijn kwaliteiten als songsmid die van Townes van Zandt benadert.

Wat jammer dat dit album nog maar 1 post en 2 stemmen heeft. Zelfs Vader Abraham krijgt nog veel meer aandacht op dit forum