In Europa komt dit album eind deze maand via label Domino uit waar het in Frankrijk al een tijdje verkrijgbaar is.

De uit Frankrijk afkomstige François Marry opereert sinds 2003 vanuit Bristol en hij zingt dan ook in het frans en engels op dit nieuwe album dat verschijnt via Domino en het zou daarmee kunnen dat hij gaat doorbreken naar een groter publiek.

Maar is dat ook gerechtvaardigd? Daar zullen de meningen altijd wel over verschillen; Frànçois & The Atlas Mountains maakt in elk geval lekkere indie pop met een zomers sausje.
Persoonlijk stoort het me wel dat hij de ene keer in zijn eigen taal zingt en de andere keer in het engels.
E Volo Love (het vierde album van François) zou voor mij persoonlijk best wel eens een verslavend plaatje kunnen worden want het pakt me wel en ik ben in elk geval niet vies van liedjes die in het Frans worden gezongen. Ik had het dan ook leuker gevonden als hij die Engelstalige achterwege had gelaten.
Hier en daar wat gekke electronische geluidjes en op andere momenten juist weer zwoele strijkers en piano met flarden typisch Franse dames vocalen.
Net als met het switchen tussen de talen hier dus ook wel weer behoorlijk wat stijlwisselingen wat dan weer niet echt stoort.

Of Frànçois & The Atlas Mountains echt gaan doorbreken betwijfel ik ernstig, een release via Domino of niet, daarvoor stoot de taal denk ik toch wat af en staat het album iets te vol vrolijke, vrijblijvende popdeunen en is de release misschien 5 maanden te vroeg (of te laat zo u wilt).
Want of dit album het redt tot aan het voorjaar........ we zullen zien. Zelf denk ik dat het uit mijn speakers nog wel eens vaker zal gaan schallen want ik krijg er een goed humeur van en dat is wel zo prettig in deze grijze dagen.

Il N'y a Pas D'amour Heureux heb ik leren kennen door de film 8 Femmes. Een nummer dat me altijd is bijgebleven en dat enorm kleeft aan die film. Ik was dan ook verrast dat het op dit album stond ('waar ken ik het toch ook al weer van?').
Een prachtig melancholiek nummer en dat is het ook in de versie zoals op dit album te horen. Er zijn meerdere versies bekend (waaronder van Nina Simone), maar deze van Françoise Hardy bevalt me het best.

Sowieso een schitterend album vol melancholische liedjes. Tous les Garçons et les Filles zal wel altijd mijn favoriet blijven, maar eigenlijk is dit album constanter. Eenmaal in de flow kom je er ook moeilijk weer uit en wil je alleen maar opnieuw en opnieuw.

Eigenlijk een typische herfstplaat voor mij, maar aangezien we in Nederland wel vaker van die typische herfstdagen hebben kan het gelukkig makkelijk uit de kast getrokken worden (en anders maak ik er gewoon eens een fris lentebriesje van, of wat te denken van een lome zomerplaat). Nee, het zit wel goed met dit album.

Franstalige albums: ik heb er wel wat mee. Enige probleem is dat ik het grootste deel van wat ik ken vaak wat te cheesy vind, Franse kaas dan he
Daardoor heb ik slechts een handvol favorieten, maar die doen het altijd wel goed. Françoise Hardy is er eentje van. Ik moet alleen wel bekennen dat ik voornamelijk met haar oude werk uit de jaren '60 bekend ben.

Het was de videoclip van François Ozon die mij richting dit nieuwe album van Hardy wist te leiden. Als groot fan van zijn films bekeek ik de video en werd geraakt door het schitterende nummer Le Large.
Het blijkt zonder enige twijfel het mooiste nummer van Personne D'autre, een terugkeer na 8 jaar blijkbaar, waar haar ziekte ongetwijfeld een reden voor zal zijn geweest.

Ook de rest van het album is prachtig. Melancholie troef, wat misschien niet zo zal verbazen.
Zelfs op hoge leeftijd weet Hardy ons nog iets heel moois voor te schotelen. Zou het haar zwanenzang gaan worden? Je weet het maar nooit en het is te hopen dat Hardy voorlopig nog onder ons blijft, maar of ze nu al een opvolger in de maak heeft valt te betwijfelen. Niet erg. Ze laat sowieso een indrukwekkend oeuvre na en ik denk dat ik maar eens op zoek moet gaan naar wat meer recente albums van haar hand.

Mocht Personne D'autre haar laatste album blijken te worden dan is het een perfecte afsluiting van een bijzondere carrière.

Françoise Hardy kende ik van het songfestivalnummer L'amour s'en va waarmee ze Monaco in 1963 vertegenwoordigde en ik kende haar van Tous les Garçons et les Filles.
Ik zou haast zeggen wie niet?

Een mooie vertegenwoordiger van de in die jaren populaire Yé-yé pop (met dank aan Serge Gainsbourg). Eigenlijk altijd wel een lekker stijltje (het kwam op het songfestival in die jaren wel vaker terug) en daarom natuurlijk niet zo vreemd om het hele album met die grote hit eens te beluisteren. Dat is al weer een eeuwigheid geleden dus een opfrismomentje bleek geen overbodige luxe.

Ik heb altijd wel een zwak voor de franse taal gehad en dan zit je hier uiteraard goed. Lekker in het gehoor liggende luchtige nummers die ondanks hun tijdsstempel toch nog best fris liggen.
Het geeft me altijd een wat weemoedige sfeer mee. Fijn dus zoals dit plaatje ook samengevat kan worden: een klein maar fijn half uurtje franse popliedjes uit lang vervlogen tijden die nog steeds staan als een huis.

Frank Boeijen heeft in de loop der jaren een geheel eigen stijl weten te ontwikkelen. Hoorde ik op zijn eerste solo-albums nog wat minpuntjes daar is dit album een stuk constanter en vooral heel erg Frank Boeijen en dat is een compliment voor de man.
Het is een emotioneel ietwat donker album geworden. Veel ballads waar Boeijen niet echt optimistisch overkomt: vaak is dat een goede basis voor mooie muziek en hier lukt dat ook.
Opmerkelijk is dat hij voor een aantal nummers een aantal ex-Frank Boeijen Groep leden liet opdraven.
Erg mooi zijn ook de nummers waarop Stef Bos, Daniël Lohues en Henk Hofstede een bijdrage aan leveren.
Van intiem gespeelde liedjes tot nummers waarop een volledig orkest te horen is: het zit allemaal even goed in elkaar. Frank Boeijen is geen nederpop, geen schlager of weet ik het wat. Frank Boeijen is inmiddels een genre op zich geworden: chapeau!

Ik weet niet wie Frankie & The Heartstrings hebben ingehuurd om de naam The Smiths te laten vallen, want dat slaat helemaal nergens op. Het is een naam die ik regelmatig zie opduiken.
Ja, het heeft wel een jaren '80 uitstraling. Uptempo vrolijke poprock. Dexy's Midnight Runners zonder keltische invloeden.
Revival van de britpop lees ik ook veel: ammehoela!
Grote belofte voor dit jaar: ammehoela (2)!

Best een geinig plaatje hoor. Niks mis mee. Maar ook erg dertien in een dozijn en ik heb niet zo veel met de zang. Tel daar bij op dat ik de composities niet al te opvallend vind en ik tot nu toe nog niet echt een grote hit heb gehoord..... tja..... dan kan het nooit die knaller van 2011 gaan worden in mijn oren.
Het is het allemaal gewoon net niet en dan kan er nog zo'n leuke PR-machine achter zitten; daarmee red je het niet.
Hunger klinkt net als die wat middelmatige, fletse poprock bandjes die we ook voldoende in de jaren '80 hadden.
Op zich wel jammer, want een beetje een britpop-opleving had geen kwaad gekund. Een fris succes a la Franz Ferdinand een paar jaar terug was geinig. Wat dat aan gaat hoor ik liever het vrolijke uptempo geluid van Vampire Weekend, waar ze volgens mij stiekem ook wel naar geluisterd hebben.
Helaas, helaas: Hunger valt bij mij in de categorie ene oor in, andere weer uit. Niet Onvoldoende en ook geen enorm succes.

Een 3* dus.

Zo leuk als ten tijde van het debuut zal het wel nooit meer worden. Zo, dat is er dan maar uit. Andere tijden, andere beleving. Oh, wat heb ik toen genoten van de band, ook live.

Was het daarna dan zo beroerd? Welnee. De opvolger kwam al snel en na de nodige scepsis vooraf bleek het allemaal reuze mee te vallen. Het was een prima plaatje en dat vond ik ook van Tonight en Right Thoughts, Right Words, Right Action.

Maar ik moet eerlijk zijn: ik draai het nooit meer. Ja, dat debuut af en toe nog eens. Franz Ferdinand hoort een beetje bij een bepaalde tijd en is nu gewoon leuk om eens fijn te herbeleven.
De 'nieuwe sound' vind ik geen probleem. Minder puntig en hoekig en minde, iets meer gericht op de dansvloer wellicht. Gewoon een kleine drie kwartier ongecompliceerd plezier.

Ze deden nooit anders en doen het nu weer. Af en toe lekker aanstekelijk is o zo heerlijk, en aangezien ze er telkens de tijd voor nemen is het gewoon weer even tijd voor Franz Ferdinand.
Memorabel? Welnee. Hoeft ook niet. Take Me Out draai ik straks wel weer.

Ten tijde van het debuut was ik helemaal gek van deze band en gelukkig heb ik ze nog kunnen zien optreden in een kleine club vlak voor ze echt goed doorbraken naar het grote publiek.
Het was ze gegund. De tweede en derde deden me al een stuk minder waardoor ik ook niet heel erg bijzonder uitkeek naar Right Thoughts, Right Words, Right Action.
Misschien zelfs wel het album dat erop of eronder zou gaan worden voor wat betreft mijn liefde voor de band.

Gelukkig is het een lekker album geworden: nee, niet heel bijzonder maar het is zeker ook niet zo dat ik er nu echt op uitgekeken ben.
De rustpauze van 4 jaar draagt daar misschien ook wel positief aan bij.
Het is fijn om weer eens ongedwongen catchy nummers te horen want daar zijn de heren nog steeds heer en meester in en het lijkt of het op dit album wat opgepoetst is want het komt allemaal weer wat frisser over.

Franz Ferdinand zorgt ervoor dat deze toch best aanstekelijke muziek weer terug in de schijnwerpers kan. En ze hoeven er echt niet alleen de meisjes mee aan het dansen te krijgen. Jongetjes mogen ook

Met Franz Ferdinand heb ik wat dit album betreft een beetje hetzelfde gevoel als ik heb bij de laatste Belle and Sebastian albums: een zeer gewaardeerde band, met nog steeds aanstekelijke nummers, maar het echt prikkelende is er een beetje vanaf.

Het is een vrolijke boel op The Human Fear, maar het is ook wel allemaal wat platter en het 'coole' dat deze band ooit had (ik heb ze gezien in Rotown ten tijde van het debuut en dat was wel een ding) is er onderhand gewoon niet meer.

Neem een nummer als Hooked. Leuk en lekker, maar kan ook zo naar het Songfestival voor het Verenigd Koninkrijk (eindigen ze misschien weer eens hoog). Dit is eigenlijk best wel erg, zo erg dat het ook weer leuk is, maar dat associeer ik niet echt met Franz Ferdinand. Toch?! En eerlijk is eerlijk: Black Eyelashes zou ook door BZN opgenomen kunnen zijn en dan hadden we erom gelachen (ik vind het trouwens wel een leuk nummer, maar dat moet u niet verder vertellen).

The Human Fear klinkt fris en heeft wel alle scherpe randjes weggelaten: het plezier is hoorbaar. Maar ik moet het debuut toch echt even uit mijn systeem gooien om hier op een andere wijze van te kunnen genieten. En eigenlijk doe ik dat wel. Een beetje fun uit de speakers kan momenteel geen kwaad in deze donkere en duistere wereld.

Een prima, ongecompliceerd album van Franz Ferdinand.

De boys konden met hun debuut rekenen op een zeer enthousiaste aERodynamIC die dat album dan ook heel wat keren in de cd-speler deed belanden.
Toen ik één van hun laatste optredens in het clubcircuit meemaakte (Rotown, Rotterdam) vlak voor de doorbraak naar de grote zalen was mijn liefde wel op zijn hoogtepunt denk ik.
De opvolger beviel me ook erg goed en draaide ik in het begin vrij intensief en toen was de magie van de één op de andere dag weg.
Daar was geen speciale reden voor; het gebeurde gewoon. Gevolg was dat ik Franz Ferdinand niet veel meer draaide.
Logisch dus dat deze release me eigenlijk niet warm of koud maakte en daarbij was ik toch ook een beetje bang dat dit album er zelfs voor zou zorgen dat ik definitief zou gaan afhaken. Een lichte huivering om er aan te beginnen was er dus wel maar de nieuwsgierigheid won het uiteraard dik.
Het resultaat valt me eigenlijk niet mee of tegen: ik ben niet meer de enthousiaste aERo ten tijde van het debuut maar ik ben ook geen afhaker bij deze wat volwassener klinkende nummers die hun puntigheid hebben weten te behouden en die slechts een zeer lichte koerswijziging hebben ondergaan in de toevoeging van wat meer synths hier en daar zonder dat het er te dik op gelegd wordt.
Ik hoor een soort rust in de nummers en niet de geforceerdheid die we bijvoorbeeld horen op het laatste album van Keane (om maar eens een bandje te noemen).
Dit is gewoon een zeer degelijk album geworden die niet de opwinding teweeg zal brengen uit het verleden maar die ook niet afgekraakt hoeft te worden, simpelweg omdat dit niet fair zou zijn. Niet moeilijk over doen: gewoon genieten van wat luchtiger pop-rock want dat heeft nog nooit een mens slecht gedaan en Franz Ferdinand doet het nog steeds met klasse.
Puik plaatje waar ik niet echt makkelijk hoogtepunten weet aan te wijzen door de redelijke constantheid er van (Lucid Dreams valt wel op door zijn lengte van bijna 8 minuten). Het zal geen voer voor de eindejaarslijstjes worden want daarvoor is het niet bijzonder genoeg allemaal maar ik denk ook niet dat er mensen zijn die dat er van verwachten.

Frédérique Spigt lijkt mij gewoon een heerlijk wijf. Ze zat ooit naast me in mijn favo lunchtent in Rotterdam met o.a. Manuela Kemp en daar viel ze al op door haar ietwat nonchalante, relaxte houding.
En dat laatste straalt ze ook uit op dit album. Zelf vind ik het prettiger als Frédérique in het nederlands zingt: het komt daardoor nog meer uit haar hart en in eigen taal raakt het net even meer (daarbij ben ik niet altijd even gecharmeerd van haar engelse uitspraak, maar dat terzijde).
Het is jammer dat dit album zo verrekte weinig aandacht krijgt op musicmeter want het hoort zeker tot het betere nederlandstalige werk dat we kennen hier in Nederland.

Een zoektocht naar het origineel leverde niet veel op maar gelukkig is het album via Fonos nog te verkrijgen (de website van Spigt verwijst daar ook naar) en zo ben ik dan toch in het bezit gekomen van dit album. Een album dat geflopt is en dat is op zich opmerkelijk te noemen omdat dit een blauwdruk is van haar latere nederlandstalige albums. De strijkers geven het een chique geheel en de nummers zijn schitterend en doen niet onder voor het latere solowerk.
Dit is waarom ik zo dol ben op Frédérique Spigt! Toch kom ik niet verder dan 4* (terwijl een 4,5* er in zou moeten zitten); ik erger me soms een beetje aan de engelse uitspraak, een probleem dat wel vaker voorkomt bij nederlandse artiesten. Of het terecht is weet ik niet want ik ben nu ook geen taalpurist maar het valt juist bij dit soort kwalitatief hoogstaande albums op en misschien komt het wel omdat ik de nederlandstalige nu eenmaal zo gewend ben van haar.
Het is gelukkig geen grote ergernis en de cd is verder enorm de moeite waard. Jammer dat deze niet meer te verkrijgen is, maar dat euvel is voor mij op deze manier prima verholpen

Voor Frédérique heb ik altijd wel een zwak. Haar nummers en teksten zijn eigenlijk zoals ik me haar ook voor me heb: recht door zee, niet te veel poespas en geen gezeik. Tja, een echte Rotterdamse dus
Ik heb tot nu toe nog geen album van haar gehoord dat ik ondermaats vind en Droom is daarop ook geen uitzondering. Wederom een uitstekend album van eigen bodem waar we best trots op mogen zijn. Als we aan Nederlandstalige muziek denken zitten we al snel in de Jan Smit, Marco Borsato hoek want dat scoort. Het zou toch mooi zijn als Spigt nu ook eens wat meer succes had dan ze nu heeft alhoewel ik denk dat ze ook niet hoeft te mopperen want velen zijn toch wel bekend met haar muziek: ik gun haar alleen net nog even wat meer dan dat.

Frédérique Spigt schuurt met dit album dicht aan tegen Wende Snijders. Je mag het ook andersom zien natuurlijk en dat heeft te maken met de instrumentatie op dit album die de sfeer heel erg benadrukt. Accordeon speelt hier een grote rol en de franse inslag is groot mede ook door het feit dat er franstalige nummers bij staan.
Daarnaast horen we ook het strijkers-ensemble terug en hierdoor is dit album een mengeling tussen het voorgaande werk en de cd Vreemd die hierna zou komen en die ik ook iets beter vind dan deze.
Maar een andere cd beter vinden wil niet zeggen dat ik deze niet goed zou vinden want het is volop genieten
Over deze cd (en haar repertoire in het algemeen) kan ik kort zijn door Spigt zelf te quoten:

Ik wou dat ik de woorden vond
Iets dat ik jou zeggen kon
Troostend, teder, iets
In de stilte tussen niets en niets.

Het vat haar werk mooi samen voor mij.

Toen Frédérique Spigt in 1998 meedeed aan het nationale songfestival kwam ze terecht in een voorronde met aardig wat sterke deelnemers (ja, ja, die tijd hebben we zeker ook gehad).
Tot haar eigen opluchting werd ze derde met het door Huub van der Lubbe en Leo van de Ketterij geschreven Mijn Hart Kan Dat Niet Aan. Het was een bijzondere inzending die duidelijk brak met de traditie. Edsilia mocht uiteindelijk gaan met haar Hemel en Aarde (en dat viel niet tegen toen ze daarmee uiteindelijk vierde werd en heel even zelfs op de eerste plaats stond halverwege de puntentelling). Of dit nummer het nog beter gedaan zou hebben valt te betwijfelen want het is toch wel een beetje een nummer voor fijnproevers zeker voor wat betreft het songfestival.
Gevolg was wel dat er een compleet nederlandstalig album verscheen en daarna zelfs nog meerdere volgden. Geen slechte keuze als je het mij vraagt, want de kwaliteit ligt telkens behoorlijk hoog.
Een vakvrouw durf ik wel te stellen!

Zal ik maar gelijk met de deur in huis vallen?

Land valt me meer dan 100% mee!

Zo, dat is er uit. Wat was ik hier huiverig voor. Ik ben vooral een liefhebber van haar Nederlandstalige werk en zodra ze in het Engels gaat zingen vind ik het al snel wat minder (alhoewel I Skipped a Heartbeat tot mijn favoriete Fré nummers behoort).
Maar al bij de eerste tonen van deze nieuwe cd bevalt me de muzikale setting. Spigt weet meestal sterke muzikanten om zich heen te verzamelen waaronder Jan van der Meij met wie ze altijd samenwerkt. Het klinkt rauw en als daar dan de stem van Fré overheen gaat is het plaatje compleet; die past uitstekend in deze setting.
Het is geen jolig country album geworden. Ik vind het goed passen in het rijtje spannende albums van eigen bodem als die van Johan Borger en Marten de Paepe. Dit is country van het soort zoals ik er echt van kan genieten (het heeft ook wel een lichte folk inslag).

Je kunt dan al snel denken dat de Amerikanen dit een heel stuk beter doen. Dat zal misschien wel maar juist doordat dit country is met beide benen in de Hollandse polder krijg je toch een eigen geluid en mag ik concluderen dat het weer een typisch Spigt album geworden is.
Geen Frans platteland deze keer maar woestijn, stof en prairie.
Nergens stoort me haar engelse zang wat soms ook wel eens ander uitpakt en nergens stoort het me dat ze een totaal andere weg is gaan volgen.

Het past haar met gemak zoals de stoere cowboyhoed haar ook perfect staat.

Frédérique Spigt is voor mij toch wel met een aangename verrassing op de proppen gekomen en weet mijn vooraf ontstane scepsis helemaal om te turnen in puur genieten.
Ja mensen, ook in Nederland worden goede albums gemaakt. Land is er eentje van.

Er staan prachtige nummers op dit album van Frederique Spigt. Een album waar ze duetten zingt met bekende en minder bekende artiesten (met Herman Brood zelfs postuum: er lag nog een opname op de plank die ze smaakvol bewerkt heeft en tot duet gemaakt).
Toch heb ik 2 kanttekeningen, waardoor ik ook maar op 3,5 * uitkom.
Allereerst is het een allegaartje van stijlen, en dan heb ik het niet eens over het gebuik van zowel Engels als Nederlands. Er is rock, er is jazz, er is blues etc., en dat gaat op den duur toch tegenwerken. Daarnaast is het zo goed te merken met wie ze samenwerkt. Het nummer met Sarah Bettens had zo op een K's Choice album kunnen staan. Herman Brood ? Ja het is een echte Brood song.
Gelukkig behoort Frederique tot één van Nederlands markante artiesten waar we best een beetje trots op kunnen zijn, en misschien maakt ze met haar karakteristieke stemgeluid toch wel weer een hoop nummers een soort van eigen. Het had nog meer gemogen van mij dat is en blijft een puntje van kritiek.
De bewerking van het Depeche Mode nummer Personal Jesus tot Je Eigen Persoonlijke Jezus vind ik niet uit de verf komen.
Maar hoe dan ook heb ik altijd wel bewondering voor deze dame en krijgt ze zoals gezegd 3,5 *

Frédérique heb ik hoog zitten, dat mag onderhand wel bekend zijn.

Toen Land op uitkomen stond was ik even benauwd.... terug naar het Engels (Nederlanders die Engels zingen vind ik toch niet altijd even geweldig) en dan ook nog eens een country album. Nu, dat viel me zo enorm mee allemaal en het bleek een juweeltje te zijn.

Op The Medicine Show lijkt het wel of alle remmen los gaan bij La Spigt: ouder, en daardoor klinken veel nummers nog doorleefder (Homesick for Lafayette) maar ook omdat het lijkt of ze zich op dit album echt comfortabel voelt. Het nieuwe jasje dat Land was zit nu nog beter en dat merk je op deze nieuwe. Heel ontspannen zingt onze nationale trots zich door maar liefst 14 nummers heen en weet ze een perfecte balans te maken tussen uptempo nummers en schitterende ballads en let ook eens op die prima cover van Tom Petty's A Face in the Crowd.

Ze heeft de lat hoog gelegd voor zichzelf maar is met vlag en wimpel geslaagd.

De titel is ontleend aan de befaamde Medicine-shows in het Amerika van de 19e eeuw. De begeleidende tekst die Fré meegeeft bij haar theatertour is Het reizende gezelschap bestond uit verhalenvertellers, goochelaars, muzikanten en niet te vergeten een dokter, of beter gezegd een charlatan, die tonic verkocht tegen alle denkbare ziektes en ongemakken.

We kunnen met een gerust hart stellen dat zij onze eigen verhalenverteller is. Ze slaagt er wonderwel in om ons luisteraars te boeien met prachtige nummers en ze heeft daarbij hulp gekregen van ijzersterke muzikanten.

Wat een heerlijke zangeres is het toch ook. Laten we haar nog jaren koesteren. Ik blijf nog wel even fan!

En die beoordeling? Zou me niet verbazen als die op korte termijn nog opgehoogd gaat worden.

Frédérique Spigt heb ik al een tijdje in mijn muzikale hart gesloten: deze dame is puur en komt helder over.
Dit nieuwe album is misschien een beetje een schot voor open doel en dat zal ik uitleggen.
Allereerst de foto's in het boekje: ze stralen uit wat dit album moet uitstralen, namelijk een plattelandssfeertje. Wijn, zon in een rustig frans landschap. Leve het platteland: onthaast en vergeet de stad.
Ook muzikaal slagen ze hier in. Het is allemaal rustig gehouden en behoorlijk naturel. Zoals sommige glossy's van die prachtige reportages kunnen maken met lachende, feestende mensen aan een grote tafel in een idyllisch frans landschap (of eventueel een ander zuiderlijk land) zo verft Spigt met haar muzikanten deze muzikale kleuren op haar doek.
En nu komt het; het klinkt gek: ik vind dit net iets te dik er bovenop. Ik wil dit zelf voelen en heb dat duwtje niet nodig. Maar dit is ook echt mijn enige minpuntje want deze jongen wil eigenlijk graag dat schot voor open doel. Deze jongen laat zich graag verblinden door glossy's waar alles in scene gezet is. Deze jongen weet dat hij niet vertoeft in zo'n rustige franse omgeving. Deze jongen is vaker te vinden in de grote stad Rotterdam, de stad waar je Frédérique ook tegen kunt komen. Ze is geen plattelandsmeisje, het is een stoere stadse vrouw en toch mag zij mij een beetje voor de gek houden want ze doet dat voortreffelijk.
Als ik Vreemd draai zie ik mijn balkondeuren al openzwaaien op een vroege zondagochtend waar de zon al volop aan de hemel staat. Ik zie de gordijnen wapperen, ik ruik het croissantje, het eitje, de verse jus en ik geniet van die ene dag dat we zulke zomerse taferelen in Nederland hebben. Ja, het is jezelf voor de gek houden maar oh wat kan het lekker zijn om je op zo'n manier even te verplaatsen naar een andere wereld.
Fré: jij mag mij voor de mal houden als je het doet op de manier waarop je het op je nieuwe album doet. Hiermee kan ik alles even vergeten en is onthaasten een toverwoord en dankzij jou waan ik me 50 minuten in een andere wereld!
O ja, ik ben verliefd op Afscheidslied: mag best mijn begrafenisnummer worden alleen hoop ik daar nog jaren over te dubben

Ik herkende wel wat bekends maar of het nu dat nummer was?????

Ik heb het met deze band bij de eerste twee albums gelaten; die vond ik toen geweldig en ik vond hun dampende optreden in Nighttown net na hun debuut dan ook erg goed.
Ik besloot om dit nieuwe album weer eens de kans te geven en kijken of ik misschien toch wat gemist zou hebben al die tijd of dat ik het voornamelijk bij dat lekkere debuut zou moeten laten met zo af en toe die tweede er achter aan.
Al snel werd me duidelijk dat dit album zeker geen 'classic' is en dat 'fantastic' me iets te ver gaat.
Het is best aardig allemaal, wat meer funky tracks misschien, dus wel degelijk iets anders dan wat ik van ze kende en daarnaast weer heel veel vertrouwde klanken. Maar het doet me gewoon niet zo veel meer als toen. Met Scooby Snacks kun je me nog steeds heel erg enthousiast maken maar daarmee is dat ook gelijk 'terug in de tijd', wat herinneringen oproept. Classic Fantastic zal die kans niet gaan krijgen: ik heb het gehoord, er krulde af en toe een kleine glimlach, het voetje wiebelde fijn mee en dat was het dan. Leuk om dit jaar af en toe nog eens voorbij te horen komen maar ik richt niet al mijn aandacht er meer op.
Leuk plaatje en verder niks.