William Fitzsimmons kan het eigenlijk nooit fout doen bij mij. Ook tijdens zijn live-optredens niet.

Voor zijn albums gaat hetzelfde op: het fluisterende, de mooie en rustige sfeer. Elke keer val ik er weer voor, en dat is nu al niet anders.

De vraag is telkens: voegt hij er deze keer wat meer of minder lichte elektronische klanken aan toe? Zijn de nummers nu nog trager of is het tempo ietwat hoger? Op Ready the Astronaut horen we iets meer elektronica, maar niet op de manier zoals we het niet eerder hoorden. Hij experimenteert een beetje meer deze keer, maar het is nog niet om steil van achterover te slaan.

Toch merk ik wel dat ik de nummers daardoor net wat minder mooi vind: het haalt het hartstochtelijke wat weg en soms vind ik het zelfs een beetje lelijk klinken zoals op Down with Another One (dat was op oudere albums niet echt het geval). Maar ja dan komen die zijdezachte nummers als Daedalus, My Father er gelijk achteraan en besef ik weer hoeveel ik van de man houd.

Noemenswaardig is misschien nog de kleine uitspatting op het nummer Ready the Astronaut, een lang, ietwat psychedelisch outro is vrij nieuw voor Fitzsimmons.

Ready the Astronaut is geen plaat om bij af te haken. Het is wederom een degelijk Fitzsimmons album. Verwacht niet heel veel nieuws en laat je gewoon weer onderdompelen in zijn lieflijke liedjes met soms loodzware teksten.

Van deze meneer had ik nog nooit gehoord maar toen ik op zijn myspace terecht kwam was de interesse geboren voor William Fitzsimmons. En waarom dan niet beginnen met zijn nieuwste album?!
De eerste tonen van After Afterall weten mij al snel te betoveren ook al hoor ik niet echt iets nieuws meer. Fluisterstem van heer Fitzsimmong, vrouwelijke engelenstem in combinatie met pianoklanken. Het blijft altijd wel lekker eigenlijk.
Ook rest van het album weett mij wel te bekoren: want naast die engelenstem, fluisterstem komt er ook banjo aan te pas (en oeh wat ligt die Sufjan Stevens vergelijking dan wel heel erg op het puntje van mijn tong) evenals akoestische gitaar.
Zoals ik al zei: helemaal niks nieuws onder de zon. Maar is dat erg als het een schitterende plaat als deze oplevert? Nee. Een nieuwe Sufjan Stevens lijkt nog ver weg en als je liefhebber bent van genoemde Stevens of je ook uit de voeten kunt met b.v. Damien Rice, Iron & Wine of Nick Drake (om maar eens wat te noemen) dan ben je hier aan het juiste adres.
Hartveroverend, ontroerend, lief, klein, maar vooral erg mooi. Heel erg mooi..........

De Nick Drake van de soul?

Que feeling misschien wel. Nee, het lijkt er uiteraard niet op maar deze muziek levert eenzelfde gevoel op.
Het is warm, sober en ademt liefde voor muziek.
Ik hou enorm van de oneffenheden die het soms heeft, maar daardoor is het niet gelikt en komt het puur over.
Tevens is het behoorlijk tijdloos (maar dat vind ik toch al snel van soul).

Over dit soort onbekende juweeltjes moet je eigenlijk niet te lang babbelen. Laat de muziek zijn werk maar doen want dat gebeurt volop bij het beluisteren naar de nummers op Telling the Truth. Het rustgevende stemgeluid van Wright maakt het plaatje af. Een mooi plaatje. Een luisterplaatje.

Genieten.

Toen ik Yeah Yeah hoorde had ik gelijk zin in een volledig album en intussen is dat dus verschenen en moet ik toegeven dat het uitkijken naar steeds minder werd. Yeah Yeah is leuk maar heeft ook een niet al te lange houdbaarheid.
Is het nu een gimmick of is ie bloedserieus? Ik kreeg er meer en meer een Caro Emerald gevoel bij en nu heb ik daar geen hekel aan maar het zorgt er wel een beetje voor dat ik het niet allemaal heel erg serieus neem.

En Here's willy Moon dan eindelijk..... en wat ik verwacht had gebeurt: we mogen blij zijn dat het hier 12 nummers betreft (14 als je voor de deluxe versie gaat) met een speelduur van een half uur: meer dan genoeg voor letterlijk een hoop toeters en bellen.
Op den duur is de sound erg vermoeiend en snak je naar een rustige folkzanger.

ik ben er niet uit of die heksenketel nu bedoeld is om te maskeren dat we elke keer eenzelfde trucje voorgeschoteld krijgen of dat ik gewoon niet goed genoeg luister.
Dit album is absoluut een feestje maar niet eentje die ik helemaal tot aan het einde wil uitzitten. Het is geen slecht album, alleen is het too much. Neem het niet al te serieus dan is het leuk om af en toe eens te horen.

Winterdagen is Mink Steekelenburg, en een bekende naam in Rotterdam en omstreken. Zelf heb ik zijn muziek leren kennen tijdens de PopUp 010 optredens in die stad en door zijn bijdrage aan de band Half Way Station.

Eigenlijk al weer een hele tijd geleden en telkens was ik benieuwd naar waar hij uiteindelijk mee zou gaan komen onder de naam Winterdagen. Projecten te over, maar echt een album met de naam Winterdagen heb ik nog niet voorbij zien komen.

Nu is daar Foarlôn, een samenwerking tussen acht muzikanten uit Nederland, IJsland en Denemarken die op Terschelling (op uitnodiging van festival Oerol) deze muziek hebben opgenomen.

Denk aan Boards of Canada, denk aan Sigur Rós. Van mij mag het. Feit is dat we schitterende, lome klanken voorgeschoteld krijgen die perfect bij de winter passen, maar die ook heel goed in de zomer werken. Dat het album in de natuur en in de winter is opgenomen doet daar niks aan af. De natuur bleek een perfecte inspiratiebron.

Het is terug te horen op Foarlôn: een kort, maar krachtig stuk pure muziek, in elkaar gezet op Nederlandse bodem. Een album om heerlijk in te verdwalen.

Ik heb nog steeds een zwak voor Mother Earth en daar blijft het wel een beetje bij. Within Temptation moet ik met mate tot me nemen.
Het vorige album heb ik zelfs overgeslagen (niet eens bewust). De reacties hier maakten me nieuwsgierig naar deze nieuwe worp, waar ik aanvankelijk geen enkele interesse voor had.

En ja, het is wat ik er wel van verwacht had: gelikte rock die gewoon lekker in het gehoor ligt, maar waar ik op de een of andere manier toch minder warm voor kan lopen dan de nummers die op Mother Earth staan.
Misschien ben ik wel een beetje te veel blijven kleven aan dat album, maar het kan natuurlijk ook dat ik gewoon niet zo'n klik heb met The Unforgiving.

Wat ik nu ga zeggen zal me niet in dank worden afgenomen: sommige nummers vind ik klinken als de betere songfestivalrock. Ja, echt waar. Dat soort nummers hoor je daar ook wel terug alleen doet Within Temptation het dan gelukkig weer wel een slag beter.
Misschien een reden dat liefhebbers van dat festival vaak roepen dat deze band maar eens moet gaan voor Nederland.
Laten we dat maar niet doen en laat de dame en heren gewoon doen waar ze goed in zijn: leuke rockliedjes maken die goed aanslaan bij een breed publiek. Niks mis mee.

Er zijn weer allerlei linkjes te ontdekken in dit plaatje: snufje Keane, korreltje Hurts, drupje Mika, klontje Mull Historical Society, vleugje Scissor Sisters en doe dan ook maar een beetje van The Killers. Talking Heads zie ik ook vaak staan maar die hoor ik er niet in.

Namedroppen is niet zo moeilijk bij Wolf Gang (hoe origineel is de naam, pfff...).

Ik weet het allemaal nog niet. De zang irriteert me eigenlijk ietwat te veel en ik hoor er gewoon te veel dingen in die ik al eerder heb gehoord. Normaal stoort me dat niet zo maar hier dus wel, vraag me niet hoe het komt.

En naarmate het album vordert krijg ik gewoon steeds meer jeuk van de liedjes die we hier horen. Dat ielige stemmetje, die vervelende en vooral dreinerige popdeunen.... ik kan en wil er niks mee.

Misschien dat ik niet in de juiste mood was maar ik vrees dat die mood er ook niet zal gaan komen.

Wat hebben we in Nederland toch eigenlijk heerlijke bandjes: je moet ze alleen wel zien te vinden.
Hoe kon ik de laatste maanden deze band toch nog niet ontdekt hebben? Ze komen notabene uit Rotterdam (leuke herkenbare plekjes in de video bij Truth Be Told).
En daarbij ben ik liefhebber van Johan Borger, Mariecke Borger en Marten de Paepe en Wolf in Loveland past daar best makkelijk tussen.

Natuurlijk zijn er grote verschillen maar het zachte, het ontroerende, het kleine hebben ze allen wel gemeen.
Het leuke is dat deze band kleine twists kent om de boel spannend te houden maar zelfs als ze deze niet hadden was ik al tevreden geweest omdat je op dit album 11 ambachtelijke liedjes krijgt voorgeschoteld (klinkt klef maar is wel zo).

Een band uit zo'n dynamische stad die je toch weet mee te nemen naar een heel andere omgeving is knap bezig wat mij betreft of misschien moet ik dit snel eens uitproberen tijdens een wandeling op de Binnenweg (koop ik ook een ijsje) of moet ik eens onder de Euromast gaan liggen met een blik gericht op de wolken en lekker wegdromen. Dan zal ongetwijfeld blijken dat deze muziek ook werkt in de grote stad.

Mooi album.

Alleen al die videoclip behorende bij Iron wist me te trekken: bombastisch, majestueus en ietwat over de top. Ja, dan moet je bij mij wezen.
Het is donker, hels en strijdhaftig; het is precies datgene waar ik al een tijd verzot op ben in de muziek. Heerlijk avontuurlijk. Alleen dit nummer al maakt erg nieuwsgierig naar een volwaardig album.
Dan is het toch wel even slikken als Brooklyn opeens een soulvol akoestisch nummer blijkt te zijn met een hoog folk-gehalte. Dit is helemaal niet spannend.... maar oh, wat klinkt dit mooi en wat behapt dit mooi mijn andere voorliefde van dit moment: rustig kabbelende nummers die puur worden gezongen en een subtiele begeleiding krijgen. Hier kan een mens toch spontaan blij van worden zo prachtig allemaal!
Baltimore's Fireflies start al heerlijk op de piano. Ik persoonlijk vind de stem niet op die van Antony lijken maar ik ervaar wel eenzelfde warme, betoverende gloed. Gooi er dan nog even een cello in, gevolgd door blazers en ik smelt weg. Wat is ook dit nummer bedwelmend. Dit zijn de nummers waar ik spontaan verliefd op kan worden en wat in dit geval ook daadwerkelijk gebeurd is.
Natuurlijk klinkt Wasteland helemaal niet zo bijzonder en hebben we dit al vaker gehoord. Toch is het een combinatie van stem en instrumentatie die deze compositie er voor mij bovenuit weet te tillen en me doet snakken naar een volwaardig album dat er hopelijk snel gaat komen.
Op deze EP krijgen we nog twee remixen van het magistrale nummer Iron als extraatje aan het einde. Aardig, maar ik heb er vaak niet zo veel mee en dat is hier al niet anders. Slecht is het zeker niet maar ik verkies veruit de originele versie en dan het liefst met de clip erbij (zegt de niet-liefhebber van videoclipjes).

Wat mij betreft is Woodkid de belofte van 2011 en ik hoop dat we later dit jaar een schitterend album mogen begroeten waar ik net zo enthousiast over kan worden als vorig jaar The Irrepressibles en Revere.

The Golden Age sloeg indertijd goed aan bij mij, mede dankzij een spetterend live optreden in de Rabozaal met orkest.

Door het verschijnen van S16 vond ik het van de week tijd die plaat weer eens te draaien. Lang niet meer gehoord namelijk. En gek genoeg wist het me een stuk minder te raken dan het indertijd deed. Zit er dan toch een houdbaarheidsdatum op voor wat betreft de wat vlakke zang van Yoann Lemoine in combinatie met opzwepende orkestrale ritmes? Misschien.

De singles van S16 vond ik prima, maar ook niet overdonderend en ineens bekroop me van de week het gevoel dat S16 misschien wel eens niet helemaal zou kunnen aanslaan.

Dat valt mee blijkt nu. Ja, zijn stem is nog steeds niet gaan behoren tot de wow-categorie en muzikaal is het herkenbaar: veel orkestrale en donkere, industriële klanken. Het filmische karakter heeft hij dus zeker nog niet achterwege gelaten.

Het valt me op dat het tempo wat omlaag geschroefd is op dit album. Hierdoor komt het wat dreigender over en staan er minder opzwepende nummers op zoals op The Golden Age. Minder hitgevoelig wellicht.

Hierdoor kan Woodkid nieuwe liefhebbers aan zich weten te binden zonder oude fans van zich te vervreemden, tenzij deze wat meer willen dansen of een beetje uitgekeken zijn op Woodkid.

Is het een minder album dan de voorganger? Nee. Ik denk zelfs dat S16 wat constanter is, alleen mis ik toch wel die knallers. Ben ik dan uitgekeken op Woodkid? Ook niet helemaal, want qua beoordeling kom ik op hetzelfde uit als de voorganger.
Het kan zomaar zijn dat dit album juist door de traagheid en het dreigende wat langzamer onder je huid gaat kruipen. Een nummer als Reactor is daar een fijn voorbeeld van. Dat is toch wel een pareltje. Alsof je in een sci-fi film beland bent.

In Your Likeness is ook broeierig en boeiend.

Nee, dit kan nog heel veel kanten op gaan en dat blijken vaak de leukste plaatjes te zijn. We gaan het zien. Een 'Run Boy Run' is het zeker niet.

Drie knoeperds van singles, allemaal in dezelfde lijn (zo ook de schitterende videoclips).... wat zou het album gaan brengen? Want buiten deze dansbare nummers konden we op de eerste EP ook rustige folky tracks horen. Waar zou de nadruk op komen te liggen voor wat betreft The Golden Age?

Opener en tevens titeltrack maakt al duidelijk dat we alle kanten op kunnen: de dansbaarheid van de singles is aanwezig maar de bombast is in een andere vorm gegoten. Zo kom je nog eens binnen met je debuut-album!
Yoann Lemoine is geen ster-zanger maar juist die wat fletse stem in combinatie met de opzwepende muziek is dusdanig apart dat het weet op te vallen.

En dan hakt Run Boy Run er in: een nummer die nog steeds niet verveelt en nog even krachtig klinkt bij zijn 25e luisterbeurt als ten tijde van zijn 1e. Oh wat had ik dit live graag mee willen maken maar ik kan niet bij alle concerten aanwezig zijn dus voorlopig staat Woodkid nog steeds even op het verlanglijstje.
Trouwens wel erg knap om de grote zaal van Paradiso uit te verkopen als je nog niet eens een debuut uit hebt of ergens anders een grote naam door hebt.

The Great Escape start zoetsappig maar slaat al snel om in een ADHD track vol blazers, toeters en bellen. Groots, pompeus en vooral dwingend. Is dit over the top of niet? Je zou het haast gaan denken maar hier kun je gewoon niet stil blijven zitten en dat is heerlijk. En voort gaat ie weer....

Boat Song neemt gas terug en dan blijkt de stem van Lemoine iets rustgevends te hebben in combinatie met de piano die al snel begeleiding krijgt van vervreemdende geluiden die de boel op een spacy manier weten te kruiden en ja, ook hier ontbreken de blazers verderop in het nummer zeker niet. Toch blijft het hier wel binnen de lijntjes en dat is knap gedaan.

I Love You kennen we inmiddels al weer een aantal weken. Ook dit nummer is voorzien van een prachtige zwart-wit video en is even opzwepend als de twee eerste singles en toch heeft het iets ingetogens t.o.v. die twee. Het is een krachtig nummer dat aan alle kanten klopt. Het pulserende ritme heeft iets hypnotiserends en dat maakt beluistering een bijzondere ervaring.

The Shore heeft een wat melancholieke sfeer. Niet met de folk-inslag van de debuut EP maar met een licht klassieke aanpak. Een fijn rustpunt tussen al deze overweldigende pracht en praal.

Het klassieke gevoel verdwijnt op Ghost Lights dat sterk leunt op percussie. De andere ingrediënten horen we ook terug: wederom een flinke portie blazers en een grootse opbouw.
Toch merk ik hier wel dat Woodkid moet oppassen..... dit lijkt onderhand een trucje te worden, een fijn trucje weliswaar maar hoe lang blijft het houdbaar?!

Op Shadows krijgen we in elk geval een intro met een romantisch, klassieke inslag. Je hoopt gewoon dat de trommels en trompetten even achterwege blijven en dat gebeurt dus ook want dit nummer is een muzikaal intermezzo.

Stabat Mater doet wat de titel al lijkt te beloven. Alsof hare majesteit langzaam naar binnen schrijdt zo klinkt dit nummer.

Vervolgens gaat Woodkid door op Conquest of Spaces dat wederom doet wat je onderhand kunt verwachten van de man. Het is allemaal geweldig maar tegelijkertijd doet het mij ook beseffen dat het unieke, het verrassende die ik op de EP's hoorde er zo een beetje vanaf gaat. Onvermijdelijk wellicht maar toch jammer. De overrompeling is verdwenen.

Falling is een soundscape van 45 seconden waardoor we al snel aankomen bij Where I Live dat wat ingetogener over komt. Misschien mis ik dat wel een beetje op dit album: die folk getinte tracks van de eerste EP. Dit nummer maakt dat gelukkig wel goed maar folky is het allerminst.

En dan komt zo tegen het einde die spetterende debuutsingle Iron. het is en blijft een ijzersterk nummer dat erg indrukwekkend is door de grootse sound. Echt zo'n nummer dat je live moet beleven. Een heerlijke uitsmijter van The Golden Age maar nog niet helemaal...


...... want The Other Side is het laatste nummer. Klokkenspel en piano: ja, ja ze zijn er weer.
Het is een statige afsluiter. Vorstelijk neemt Woodkid afscheid van zijn onderdanen. De balkondeuren sluiten weer en het volk mag nog even juichen.

Juichen kunnen we ook voor dit album met de kanttekening dat we hier ook wel een beetje met het bekende 'overdaad schaadt' te maken hebben. Iets meer afwisseling was mooier geweest en had het album in z'n totaliteit krachtiger gemaakt.
Maar verder: fijne sound en wel verfrissend in het huidige muzikale landschap.

Eind vorig jaar was ik helemaal into dit soort bandjes: baroque folk die zwierig uit de luidsprekers galmde. Heerlijk! Ik kon er geen genoeg van krijgen.
In deloop van het jaar ebte het allemaal weg maar zie daar: op de valreep van 2009 komen ze weer opzetten.
Na mijn ontdekking van The Irrepressibles keet Woodpigeon ook weer terug met een nieuw album.
Woodpigeon kon mijn goedkeuring wel krijgen vorig jaar en ik ging er van uit dat het ook met dit nieuwe album wel goed zou komen.

Titelsong Die Stadt Muzikanten gaat al lekker van start. Als in een Amélie-achtig sprookje weet de band je mee hun wereld in te trekken om je daar na ruim een uur en 14 nummers (15 als ik de bonustrack meereken) weer uit los te laten.
Nog steeds horen we authentieke instrumenten als strijkers en blazers, maar wat me op dit album opvalt is dat de sfeer soms iets relaxter is. Haast Belle & Sebastian-achtige rust. Weg gehaastheid en daarmee soms ook weglating van het barokke wat op de vorige albums wat meer nadruk kreeg. Niet dat we het hier niet terug horen maar het klinkt soms allemaal wat liever en dat bevalt me net zo goed eigenlijk. Ik hoor er zelfs ook wat Kate & Anna McGarrigle in terug (Enchantée Janvier en Redbeard).
Dit is een album waar je lekker rustig van wordt zonder dat het slaapverwekkend is (alhoewel anderen daar ongetwijfeld anders over zullen denken).
De nummers zitten goed in elkaar en de instrumenten geven elkaar voldoende ruimte. De samenzang geeft het soms ietwat te veel 'peace en happiness' mee maar dat is voor mij niet zo'n probleem.
Daarbij weten uptempo songs als My Denial in Argyle de aandacht er goed bij te houden en voor de broodnodige afwisseling te zorgen en kunnen Sufjan Stevens liefhebbers hun wachten op een volgend album misschien verzachten met Spirehouse (en die heerlijke blazers-uitspatting aan het einde).
Woodpigeon blijkt een blijvertje en Die Stadt Muzikanten misschien wel hun beste tot nu toe!

Helaas, maar niet van dit jaar. Dit album komt uit 2006 en had dit jaar een re-release met een nieuwe hoes plus gewijzigde tracklist. Wel van dit jaar is Treasury Library Canada

De tracklist van de 2008-editie:

1 Home as A Romanticized Concept Where Everyone Loves You Always And Forever
2 A Sad Country Ballad for a Tired Superhero
3 Ms. Stacey Watson, Stepney Green
4 Take the Hint Kid
5 Chorus of Wolves
6 A Hymn for 2 Walks in Different Cities
7 The Allison Yip School for Girls
8 If Only I Were a Painter I'd Paint for You the Moon
9 Jonathan Ashworth Rollercoaster
10 Feedbags
11 Clearing the Decks
12 Songbook
13 A Slight Return Home
14 That Was Good But You Can Do Better
15 Death by Ninja


Hier zal ik je verder niet in tegenspreken: zacht fluisterend komen deze klanken je subtiel tegemoet onder begeleiding van een schitterende instrumentatie. Je hoort heel mooi een trompet verweven in de liedjes, pianoklanken dwarrelen overal doorheen, zacht knisperende zang zorgt voor een heerlijk soezig gevoel en verder horen we eigenlijk in elk nummer wel wat moois.
Elke draaibeurt is een ontdekking en het leuke aan dit bandje is dat het nergens geforceerd overkomt, iets wat ik bij dit soort 'handjeklap-bands' wel vaker zo ervaar. Ik had Woodpigeon (hun tweede) al eens eerder gehoord maar had het er eigenlijk bij gelaten: er is immers zo veel te beluisteren maar nu ik hun nieuwe album in de herknasing heb gegooid moest dit debuut ook beluisterd worden en daar heb ik geen spijt van: dit is een klein bescheiden meesterwerkje dat waarschijnlijk altijd wel in de schaduw van zijn grotere broers en zussen zal blijven bestaan. Dat is best hard maar aan de andere kant heb je op deze manier ook iets 'voor jezelf' en dat is op z'n tijd ook wel weer eens fijn.

En waar doet A Hymn for 2 Walks in Different Cities me toch aan denken???? Als iemand het weet let me know (het zal wel een Sufjan Stevens nummer zijn denk ik). Voor mij in elk geval wel het prijsnummer van dit album: geweldig!

Op het nieuwe album van Woodpigeon, voornamelijk Mark Hamilton, horen we deze keer minder de barokke sound van de eerste albums terug. Sufjan Stevens was toen mooi vergelijkingmateriaal maar dat hoor je nu alleen nog terug in een nummer als Little Wings (met dank aan de vrouwelijke vocalen).

De eerste drie nummers doen vooral denken aan de trieste nummers van Elliott Smith. Verder kenmerkt Thumbtacks and Glue zich vooral door z'n soberheid alhoewel er ook steviger werk op staat in de vorm van o.a. Children Should Be Seen and Not Heard.

Een mooi nummer is Hermit dat vrij onderkoeld klinkt maar juist door de blazers een soort warme gloed over zich heen geblazen krijgt wat een apart effect geeft.

De twee bonustracks Emotorik en Yakub zijn absolute must-haves en sluiten een uitstekend album af.
Woodpigeon zal er geen potten mee breken vrees ik en dat is jammer want het is een bijzonder gezelschap dat zeker meer verdient.

Woodpigeon bracht dit jaar hun tweede album uit. Songbook, hun eerste, kreeg een re-release met een door elkaar gegooide tracklist plus bonusnummer en een nieuwe hoes (terecht: want die nieuwe hoes vind ik mooier).
Zelf hoorde ik dit album eerder dan hun debuut die daar snel achteraan volgde en dan begrijpt u hem al: dan moet Treasury Library Canada bevallen zijn.
Jazeker: ongelooflijk charmante pop-folk liedjes, een beetje barokke kamerfolk (I Live a Lot of Places is daar en goed voorbeeld van met dat strijkers-intro) en de vergelijkingen met Sufjan Stevens werden door de critici al snel uit de kast getrokken. Ook Arcade Fire heb ik voorbij zien komen. Zelf hoor ik dat er niet helemaal in: waar Stevens met dikke klodders en in felle kleuren zijn doek volspettert daar gebruikt Woodpigeon waterverf en houdt het heel bescheiden. Ik bedoel dat niet lullig: deze muziek kent wel degelijk het sprankelende, lente-frisse geluid dat meer bandjes hebben maar er spreekt ook iets bescheidends in. Soms een beetje het zijdezachte van een Belle & Sebastian en die vergelijking is denk ik de beste mede doordat de band zelf ook aangeeft dat B&S een inspiratiebron voor ze is.
Al met al ben ik zeer te spreken over dit album (en ook zijn voorganger) en daarmee is weer een bandje dat in de gaten gehouden moet worden.
Dit soort muziek doet me mijmeren naar de lente en weet me daardoor wel op de been te houden deze winter: zacht bubbelend glijden we richting de eerste groene grassprietjes en dartelende lammetjes de winterkou achterlatend.................zucht......nog even volhouden dus en tot die tijd zorgen dat Woodpigeon me gezelschap houdt.

Frisse lentemuziek onder hollandse luchten: dat is deze nieuwe Wouter Hamel.
Pop met een jazzy inslag. Hij is geen crooner, hij is geen echte jazzmusicus en als je dit ook als uitgangspunt neemt krijg je ruim 40 ongecompliceerde minuten plezier op je bordje. Ik weet het; niet voor iedereen geschikt, maar als je eens een keer kwalitatief niet moeilijk wilt doen mag Nobody's Tune best een 'tune for everybody' worden wat mij betreft.

Nu Ogilala al een paar dagen vanaf roze vinyl door mijn huiskamer schalt en de bomen voor de deur meer en meer in de meest bonte herfstkleuren veranderen moet ik toch maar eens terugkomen op mijn eerdere reactie. Ogilala blijkt namelijk perfecte herfstmuziek te zijn.

Single Aeronaut (ja het blijft voor mij aERonaut uiteraard) was een prachtige voorbode op wat kon gaan komen. Een nummer waar ik heel snel verliefd op werd. Dit was de intieme Corgan zoals ik hem graag hoorde.

Billy Corgan kunnen we tegenwoordig beter aanspreken als William Patrick Corgan (WPC) en is inmiddels wat jaartjes ouder. Sinds eind 2015 vader van zoon Augustus Juppiter die hij samen heeft met zijn 26 jaar jongere partner Augustus Chloe Mendel. Moeder en zoon zijn te zien op de hoes van dit album.
Je zou zeggen dat hij zijn wilde haren kwijt is. Over die veel besproken Pumpkins reünie horen we niet veel meer en toen was daar zijn tweede solo-album, alhoewel hij wel meer projecten op de wereld heeft losgelaten, maar dat gebeurde zonder al te veel toeters of bellen dus mogen we Ogilala als officiële tweede beschouwen.

Geproduceerd door Rick Rubin en behoorlijk spaarzaam qua inkleuring. Ik vond het een tegenvaller van jewelste. Dit heeft zoveel potentie, zeker met Rubin achter de knoppen. Maar het klonk aanvankelijk allemaal zo afstandelijk en kil. Het wist me op Aeronaut na niet te raken. Flauwe, fletse deuntjes.

En dan loop je het risico snel afstand te nemen van zo'n album en het te laten voor wat het is. Toch was er iets in me dat vond dat ik moest blijven luisteren en het album ondanks alles toch te kopen (good-old fanboy gedrag). Daar heb ik dus geen spijt van want mijn mening is inmiddels heel behoorlijk bijgesteld.

Strijkers uit een doosje? Ja, soms lijkt het van wel. Het had van mij nog meer gemogen qua strijkersinbreng, maar op vinyl komt The Section Quartet toch wat beter uit de verf waar aanwezig. Dat niet alleen: de nummers beginnen ook steeds beter te landen. Zo vind ik opener Zowie, die vooral rondom piano draait toch eigenlijk best wel een heel mooi nummer dat helemaal niet kil klinkt, maar behoorlijk warm. Is dat geluid van vinyl dan echt zoveel beter? Ik ben helemaal niet eens zo'n purist die vind dat vinyl altijd warmer of beter klinkt! Toch lijkt het wel zo. De mooie herfstkleuren die ik zie als ik uit het raam kijk helpen misschien ook wel in de juiste sfeer te geraken.

Processional is al vaker genoemd. Oude Pumpkins makker James Iha is te horen op akoestische gitaar. Is het dan toch de chemie tussen deze twee mannen die niet met maar ook niet zonder elkaar kunnen?! Het is een pakkend nummer dat goed blijft hangen.

Tweede single The Spaniards is dus zo'n nummer waarvan ik denk 'had hier nu ook strijkers ingezet', dat had het nog mooier gemaakt. Toch is ook dit er eentje die is gaan blijven hangen na meerdere draaibeurten.

Half-Life Of An Autodidact heeft gek genoeg iets van de Pumpkins. Ook deze weet inmiddels goed te blijven hangen en heeft iets herkenbaars. Wel dezelfde kritiek: strijkers hadden het net even mooier gemaakt. Je maakt er gebruik van op dit album, dus waarom dan niet op alle nummers?!

Naast Aeronaut is ook Mandarynne nu voor mij een hoogtepunt van Ogilala. De kracht van het strijkerskwartet komt hier gelijk goed door. Een ongelooflijk mooi liedje is zich de laatste paar dagen voor me gaan ontvouwen en als ik het snel had opgegeven had ik de pracht ervan waarschijnlijk nooit goed gaan leren kennen.

Met het lichtvoetige Shiloh en wonderschone Archer komt het album weer tot stilstand. Ik staar nog eens uit het raam naar de schoonheid van de herfst die me eraan doet denken dat ik weer een paar maanden moet doorbijten eer ik opnieuw kan genieten van lente en zomer.
Ogilala blijkt de perfecte soundtrack voor de herfst in al zijn mooie geuren en kleuren.
Een album dat ik misschien te snel al wilde opgeven. Het overkomt me niet zo vaak meer dat mijn mening vrij radicaal bijgesteld moet worden. Deze keer is dat toch het geval.

Nee, Ogilala is helemaal niet zo'n heel bijzonder album. Geen klassieker in wording of iets degelijks. Toch blijkt het er eentje te zijn waar goed van te genieten valt. Het heeft even geduurd in dit geval, maar uiteindelijk ben ik er helemaal niet ontevreden mee en mag er rustig gesteld worden dat dit heel wat beter is dan voorganger TheFutureEmbrace.

Een Amsterdamse platenzaak. Al aardig wat platen in mijn handen variërend van soul tot jazz. Heerlijk om door de bakken te graaien en zoveel van mijn wenslijstje te kunnen wegstrepen.
En telkens zie ik in het rek aan de muur deze plaat. Het valt op door de hoes.

Negeren. Ik heb al genoeg om straks af te rekenen en dat doe ik dan ook. Dan de twijfel die knaagt als de vriendelijke dame me een fijne dag wenst.

Ik besluit om terug te lopen naar het rek, de plaat te pakken en hem in de winkel te draaien. Vrij toegankelijke jazzklanken komen me tegemoet door de koptelefoon. Voldoende variatie om het boeiend te houden. Nee, geen jazzklassieker. Misschien ietwat te veel een lichtgewicht daarvoor. Maar oh, wat klinkt dit zalig.

Van die jazz die altijd goed is. Geen loungy winkelmuzak, maar ook niet al te veel vermoeiende moeilijkdoenerij. Precies goed.

En dan die hoes.... die vraagt gewoon om aandacht. In elk geval de mijne. Van die leuke onverwachte verrassingen. Aanwinst voor mijn collectie.