Met het intro van Where Eagles Dare levert Nicko McBrain gelijk zijn visitekaartje af. Lang niet iedereen lijkt gecharmeerd van zijn spel maar ik geniet enorm van zijn karakteristieke geroffel. Bruce Dickinson levert op dit nummer misschien wel zijn beste vocale prestatie ooit. Sowieso laat de hele band zich op kant A van een nóg betere kant horen dan op TNOTB, al kent het nummer Die With Your Boots On in aanloop naar het refrein wel een erg flauw koortje.

Op kant B wordt het na het platgespeelde doch nog altijd machtige The Trooper toch even wat minder. Still Life is weliswaar een goed nummer, maar toch van een niveau minder dan we van de band gewend zijn geraakt inmiddels. Datzelfde geldt voor Quest For Fire en Sun And Steel. To Tame A Land is dan wel weer een magistrale afsluiter.

Score: 92/100

1. The Number Of The Beast
2. Killers
3. Piece Of Mind
4. Iron Maiden

Het vijfde topalbum van deze band in even zoveel jaren. De band houdt er een moordend tempo op na zonder in verval te geraken. Ten opzichte van Piece Of Mind is de productie wat beter en zijn de 'zwakkere nummers' net wat beter, waardoor dit album voor mij net wat hoger scoort. Nicko McBrain lijkt zijn plek helemaal gevonden te hebben en voorziet dit album van een heerlijke drive. Voor het eerst sinds de DiAnno-dagen staat in de vorm van Losfer Words weer zo'n lekker instrumentaaltje op de plaat. Naast alle live-staples vind ik Back In The Village wel een uitzonderlijk goed nummer. Die gitaarlick is geweldig!

Score: 95/100

1. Number Of The Beast
2. Powerslave
3. Killers
4. Piece Of Mind
5. Iron Maiden

Sinds The Book Of Souls heb ik waarschijnlijk niet meer zó uit gekeken naar een nieuw album als Senjutsu. Het vorige album gaat voor mij de boeken in als misschien wel het beste album sinds de terugkeer van Bruce en Adrian in de band. Haalt de band dit niveau op Senjutsu?

Het korte antwoord hierop is: nee. En helaas bij lange na niet. Is Senjutsu dan een slecht album geworden? Nee, dat ook niet. Het songmateriaal is gewoon lang niet zo sterk als op TBOS en mist energie. Daardoor stoort de lange duur van sommige nummers ook veel meer dan op eerdere albums.

Senjutsu (het nummer) begint lekker met zijn tribal-achtige ritmes, maar gaandeweg ga ik me afvragen of dit nummer nog ergens naartoe gaat. Er wordt geen punt gemaakt en blijft te lang in hetzelfde ritme hangen om speelduur van ruim 8 minuten te rechtvaardigen.

Stratego is een lekker typisch uptempo Iron Maiden-nummer zoals ik ze graag heb. The Writing On The Wall is dan weer een typisch midtempo Maiden-nummer, maar dan vermomd in een country-nummer. Het nummer heeft wel een erg aanstekelijke groove en sterk refrein.

Daarna lijkt de band zichzelf voor het eerst te verliezen. Lost In A Lost World is flauw, lomp, gezocht en veel te langdradig en bovenal slordig ingespeeld. Luister maar eens naar de begeleidende gitaarlijnen tijdens de eerste coupletten. Nu blinkt de band de laatste decennia sowieso niet uit in het netjes inspelen van hun nummers, maar waar dat in eerdere gevallen nog charmant te noemen is, had Kevin Shirley hier de band toch wel wat strenger mogen toespreken.

Op Days Of Future Past herpakt de band zich gelukkig. Het nummer doet qua sfeer een beetje terugdenken aan de tijden van The Seventh Son… Een klein beetje dan, hè.

The Time Machine is voor mij het hoogtepunt van de eerste CD1. Een heerlijk gedragen gespeeld nummer met een sterk refrein. Alleen die abrupte overgang naar de solosectie slaat als een tang op een varken. En dat whammypedaal mag weer van het pedalboard.

CD2 opent aangenaam met Darkest Hour, een heerlijk meeslepend rocknummer met een heerlijke flow. Een van de weinige nummers die nergens gekunsteld voelt. Dat nummer zal het live vast goed doen.

Death Of The Celts is een aardige verzameling ideeën waarin iemand een schaar had moeten hanteren. Nu blijft de band nodeloos lang doorploegen in een nummer dat als los zand aan elkaar hangt. Men name het tweede gedeelte voelt futloos en mist de energie die ik op de langere nummers van TBOS wel hoorde. Dit geldt eigenlijk ook voor The Parchment.

Hell On Earth begint met een totaal overbodig intro. De overgang waar de band invalt slaat dan ook nergens op. Daarna blijkt Hell On Earth echter wel een sterk nummer te zijn.

Ten opzichte van het vorige album is de mix van Senjutsu minder donker en klinken vooral de drums iets levendiger. Ook staan de gitaren iets prominenter in de mix, ten koste van de zang. Dat is op zich een verbetering, maar het legt ook het slordige spel van de band bloot. Ik vind het op zich charmant dat de opnames redelijk puur zijn gebleven om een zekere live-vibe te behouden, maar een iets kritischer houding was hier en daar op zijn plaats geweest.

De kans dat Senjutsu het laatste studio-album van Iron Maiden blijkt te zijn is natuurlijk best groot. Nicko wordt volgend jaar 70 en de overige bandleden zijn ook al tussen de 63 en 65 jaar. In het tempo waarin ze nu albums maken zouden ze allemaal rond de zeventig en ouder zijn. Mochten ze echter nog eens de energie voor een opvolger vinden dan hoop ik dat ze op zoek gaan naar een producer die ze iets kritischer laat kijken naar hun materiaal. Afgaande op het gebodene alhier lijkt de samenwerking met The Caveman uitgewerkt.

Ondanks alle kritische noten plak ik toch 3,5 sterren aan dit album omdat er genoeg valt te genieten wat Senjutsu de moeite waard maakt.

Klopt niet helemaal, werd mij in herinnering gebracht . Ik kreeg dit album ooit van mijn moeder na een spaaractie van een wasmiddelenfabrikant, waarbij je een album uit de top 40 kon kiezen. Mijn moeder dacht mij hier een plezier mee te doen, maar in die tijd vond ik synthesizers erg uncool en was het thrash metal dat voornamelijk zijn weg vond door de speakers van mijn Ghettoblaster. Het kan verkeren...

De weg die Iron Maiden met Somewhere In Time is ingeslagen wordt vervolmaakt op Seventh Son Of The Seventh Son. Het nummer Can I Play With Madness weerhoudt mij ervan om dit album perfect te noemen, maar dat nummer is dan ook het enige waarover ik iets te klagen kan hebben. De overige 40 minuten luister ik elke keer weer in een roes. Zonder twijfel mijn favoriete album van Iron Maiden.

Score: 98/100

1. Seventh Son Of The Seventh Son
2. Number Of The Beast
3. Powerslave
4. Killers
5. Somewhere In Time
6. Piece Of Mind
7. Iron Maiden

Wasted Years was denk ik het eerste nummer dat ik van Maiden hoorde en ondanks dat ik dit nummer te vaak heb gehoord vind ik het nog steeds een geweldig nummer. Toch is het op Somewhere In Time één van de mindere nummers wat mij betreft. Geen diskwalificatie van het nummer dus, maar een indicatie van het niveau van de overige nummers.

Favoriet zijn de epische nummers Caught Somewhere In Time, Heaven Can Wait en Alexander The Great. The Loneliness hoort daar wellicht ook bij, maar sommige delen van het nummer vindt ik teveel 'gezocht', zoals de solosectie. Prijs voor de beste riff van het album gaat naar Stranger In A Strange Land, sowieso een sterk nummer waarvan de opbouw helemaal 'klopt'. Déjà Vu is voor mijn gevoel een beetje een vreemde eend in de bijt. Het heeft een iets andere sfeer dan de rest van het album. Wel een geweldig nummer overigens.

Score: 93/100

1. Number Of The Beast
2. Powerslave
3. Killers
4. Somewhere In Time
5. Piece Of Mind
6. Iron Maiden

Als Iron Maiden een nieuw album uitbrengt blijft dat voor mij een speciaal moment om naartoe te leven, ook al is het naar mijn mening al lang geleden dat deze band een echt goed album heeft uitgebracht.

Toen gisteren tot mijn verrassing de 3-LP al door de postbode werd gebracht kon ik me dan ook moeilijk bedwingen om te wachten met de eerste luisterbeurt tot ik de tijd had om ‘The Book Of Souls’ ongestoord voor het eerst op te zetten. Gisteravond laat was het eindelijk zover.

De pret begint al met het openen van de verpakking. Het artwork is prachtig, een grote vooruitgang op het vorige album. Als ik vervolgens de eerste plak vinyl op de draaitafel leg en de naald zich in de groef nestelt valt direct op dat het vinyl van goede kwaliteit is en mooi stil blijft….. tot het geweldige ‘If Eternity Should Fail’ door mijn speakers dendert. Dit nummer legt de lat voor de rest van het album gelijk op grote hoogte. In dit nummer valt de mooie, transparante productie gelijk op, zeker als in de instrumentale passage vanaf 5 minuten de drie gitaarpartijen prachtig samenkomen maar je toch alle details goed blijft horen.

Dit hoge niveau blijft de band nagenoeg het hele album volhouden en bij ‘Empire Of The Clouds’ gaat het niveau naar bijna ongekende hoogte. Zo’n prijsnummer heeft de band sinds de jaren ’80 niet meer afgeleverd.

Met ‘The Book Of Souls’ levert Iron Maiden naar mijn mening misschien wel het beste album af sinds ‘The Seventh Son…’ al laten de jaren ’80 zich natuurlijk moeilijk vergelijken met ‘Maiden anno 2015. Mijn angst vooraf dat de band in de lange nummers oeverloos in herhaling zouden vallen blijkt in de praktijk onnodig te zijn geweest. Iron Maiden bewijst met dit album nog steeds relevant te zijn. Als Bruce goed herstelt van zijn strijd tegen kanker kan deze band hopelijk nog jaren mee.

4,5*

Het gaat nog lastig worden al die geweldige albums van Iron Maiden in een ranking te plaatsen. Waar het vooraf duidelijk leek dat dit album voor mij boven Killers zou eindigen, is die keuze na het achter elkaar luisteren van de albums niet zo evident meer.

De komst van Bruce in de band geeft de band veel meer mogelijkheden op vocaal gebied. Echter levert de band ook een beetje in op de energie die Paul DiAnno bracht, al komt de band bij Gangland weer in de buurt.

Al met al heeft dit album toch een klein streepje voor op Killers omdat de nummers toch weer nét wat beter in elkaar zitten en Hallowed Be Thy Name een übernummer is. Toch is dit album wederom geen voltreffer, daarvoor is het refrein van The Prisoner net te 'zeikerig' en doet Run To The Hills me toch wat minder (wellicht ook omdat ik het nummer te vaak gehoord heb).

Score: 96/100

1. Number Of The Beast
2. Killers
3. Iron Maiden

Toen in 2017 de albums met Blaze Bailey opnieuw op vinyl uitkwamen stak mijn OCD toch weer de kop op en moest mijn vinylcollectie van de band compleet. Het was tevens toen de eerste keer dat ik dit album luisterde. Vanwege de overwegend slechte reviews had ik het album tot dusver altijd gemeden en eerlijk gezegd heb ik dit album sindsdien misschien twee keer gedraaid.

The X Factor is naar mijn smaak een erg krachteloos album geworden en dat heeft vooral met de productie van Nigel Green. Ik hou op zich erg van de dynamische producties van Iron Maiden albums, maar hier zijn de gitaarpartijen bij tijden wel erg clean. Ook mis ik de agressie en drive in de partijen. Als ik bijvoorbeeld Sign Of The Cross op dit album vergelijk met de uitvoering op Rock In Rio dan komt de live-versie - nog afgezien van de betere zang van Bruce - veel beter tot zijn recht. Zo zijn er meer nummers die met een andere benadering waarschijnlijk veel beter tot hun recht zouden komen.

Score: 54/100

Productioneel is dit album een kleine stap vooruit na The X Factor. Vooral de gitaren staan iets prominenter in de mix. Wat betreft de composities is het wederom wisselvalligheid troef. The Angel And The Gambler is wellicht de grootste draak uit het oeuvre van de band. Maar The Clansman is in mijn optiek ook een van de betere nummers sinds de jaren '90 van de band, al komt dat nummer met Bruce beter tot zijn recht. Ook When Two Worlds Collide klinkt prima.

Al met al geef ik dit album de voorkeur boven The X Factor vanwege de productie, al is het verschil marginaal...

Score: 59/100

Door een positieve review op AMG kwam ik bij dit album terecht. Nu is powermetal niet een van mijn favoriete genres, maar zo af en toe kan ik een album best waarderen.

Ironflame doet spaarzaam aan de snelledoublebasspowermetal, maar zet vooral in op meet-and-potatoes-midtempobeukers zonder de franje van keyboards of samples. Muzikaal zit het wel een beetje in de hoek van Sumerlands en Eternal Champion, maar dan in een wat strakker productioneel jasje. Zanger en multi-instrumentalist Andrew D’Cagna heeft een prima stem, al vind ik zijn zanglijnen niet altijd spannend. Al met al een best vermakelijk album, maar ook niet meer dan dat.