Ik kan de bovenstaande positieve meningen alleen maar onderschrijven : Give a Glimpse of What Yer Not is een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van Dinosaur jr.
Sterker nog ik vind het hun beste album van hun tweede carrière,al scheelt het niet veel met Farm.
J Mascis giert weer regelmatig met zijn gitaar uit de bocht maar verliest de balans nooit uit het oog,van zijn stem ben ik sowieso een liefhebber en Lou Barlow zorgt met twee door hem gezongen songs voor de welkome afwisseling.
Verder niet al te veel nieuws onder de zon of het zou moeten zijn dat de band er in is geslaagd een album af te leveren met een constant hoog niveau zonder noemenswaardige zwakke plekken.En dat is in het verleden wel eens ander geweest.
Uitschieters staan er des te meer op want of het nu de fantastische single Tiny,het meeslepende Be a Part of de met een uitstekende riff gezegende I Walk for miles is,het zijn stuk voor stuk geweldige songs.
Een dikke vier sterren derhalve voor Give a Glimpse of What Yer Not.

Echt zo'n plaat die met het verstrijken der jaren maar beter en beter lijkt te worden.Alleen dat begin van Little Fury Things (en de plaat) al,de gierende fuzz gitaar en gekwelde vocalen en vervolgens een lief melodietje en de wat klagerige maar ook erg aangename zang van Jay Mascis,regelrecht briljant.
Het zijn ook die steeds weer terugkerende contrasten in het geluid van Dinosaur jr. die van You're Living All over Me zo'n geweldig album maken.
Vond het,zeker destijds ook een originele en erg dynamische sound,iets waar eveneens de open en ruimtelijke productie zeker aan bijgedragen heeft.Telkens als je net denkt dat de stormachtige noise gitaar interrupties een nummer om zeep gaan helpen krijgen we een splijtende solo van Mascis of is er weer zo'n riedeltje dat de overhand krijgt.Diezelfde soort afwisseling krijgen we trouwens,zo nu en dan in de zang te horen.De zeer geslaagde Cure cover Just Like Heaven (die volgens mij niet op oorspronkelijke versie stond) is daar een mooi voorbeeld van.
Maar eigen songs als The Lung,Kracked,In a Jar,het al eerder genoemde Little Fury Things en het ongeëvenaarde Sludgefeast zijn zo mogelijk nog fraaier en maken van You're Living All over Me een onbetwistbare gitaarklassieker.

Alleen Portobello belle en Angel of mercy vallen wat tegen maar voor het overige zijn de Dire straits hier in topvorm waarbij vooral (natuurlijk) Mark Knopfler met zijn heerlijke gitaarspel de nummers tot grote hoogte voert.De opener Once upon a time in the West,Where do you think you're going? en Single-handed sailor zijn mijn favorieten.

Zeer stemmige en indringende score van een evenééns sterke Horror/thriller film.Had hiervoor nog niet eerder iets van Disasterpeace (waarachter de uit New York afkomstige Richard Vreeland schuilgaat) gehoord,schijnt zich vooral te hebben bezig gehouden met soundtracks voor (arcade)games.
It follows is dus zijn eerste film score,die in aanleg wel wat raakvlakken heeft met de elektronische muziek van John Carpenter maar van daaruit vervolgens een stuk minder conventioneel te werk gaat.Vrij lange stiltes,rare loops en veel dynamiek dat soms gepaard gaat met flinke muzikale volume uitbarstingen.
Bij alleen het album haalt dat soms wat van het luisterplezier weg maar met de beelden erbij is deze score van Disasterpeace uiterst doeltreffend.De twee componenten versterken elkaar en geven je een huiverig gevoel,wat voor een genre film als It follows natuurlijk geen slechte insteek is.
Derhalve een zeer geslaagde en best originele score die Disasterpeace inmiddels al een vervolg heeft gegeven met muziek voor de films Under the silver lake en Triple frontier.

Sterk album van Discharge en een mooie revanche na het vocale debacle van Grave new world (de twee tussenliggende albums ken ik helaas niet).Hier keert de band min of meer weer terug naar de huisstijl van het klassieke eerste album en de E.P. Why.Verder valt vooral het lekkere gitaarwerk op (Corpse of decadence),vraag me af of dat dezelfde is als op Hear nothing see nothing say nothing.Mooie combinatie derhalve van anarcho en scheurpunk,ben benieuwd of ze op hun binnenkort uit te brengen nieuwe album End of days dat niveau kunnen vasthouden of zelfs verbeteren.Goed.

Vind Grandmasters met terugwerkende kracht erg sterk.Had in het verleden wel wat losse nummers van deze samenwerking tussen DJ Muggs (Cypress hill) en GZA gehoord maar ik nu heel het oeuvre van mijn favoriete rapper aan het herwaarderen/nagaan ben,kom ik nu pas aan het hele album toe.
Ik had op voorhand niet verwacht dat de stijl van Muggs goed zou passen bij de ontspannen flow van de (nagenoeg) Wu-Tang legende en ook na de eerste twee nummers was ik nog niet helemaal overtuigd.
Maar met ingang van Exploitation of Mistakes wordt de sound wat duisterder en minder druk en stijgt het niveau van de collaboratie van deze twee hiphop grootheden behoorlijk.
Vooral in het middengedeelte staan met General Principles,Advance Pawns en All in Together Now enkele geweldige nummers,waarbij overigens ook gasten als RZA,Raekwon en Sen dog zich van hun goede kant tonen.
Grandmasters is derhalve een prima,en misschien door de jaren heen een wat onderschat album dat vrij vlot naar vier sterren gaat.

13 juli 2017 was de dag dat ik voor het laatst naar DJ Shadow heb geluisterd.Behoorlijk lang geleden maar vanavond had ik plotsklaps zin in zo'n soort muziek en kwam ik bij het vorige week verschenen Our Pathetic Age (alvast een fraaie titel) uit.Zijn debuut Endtroducing..... (1996) vond ik destijds geweldig maar vervolgens ben ik alleen nog maar aan een paar ep's toegekomen dus het meeste werk van DJ Shadow is volledig aan me voorbij gegaan.
De hernieuwde kennismaking is er één met gemengde gevoelens,het eerste (instrumentale) gedeelte vind ik erg grillig.Sterke,sfeervolle songs als Firestorm en We Are Always Alone worden afgewisseld door zo'n zenuwen nummer als Juggernaut.En dat komt het totale luisterplezier niet ten goede.
Het tweede,Hiphop gedeelte bevalt me een stuk beter,hier staan toch wel een flink aantal erg goede nummers tussen.Onder meer de bijdragen van Inspectah Deck, Ghostface Killah en Raekwon op Rain on snow,De La Soul op Rocket fuel,Nas en Pharoahe Monch op Drone warfare en Stro op JoJo's Word zijn zeer de moeite waard.Net als het soul-achtige Our Pathetic Age,het titelnummer met een prima inbreng van Sam T. Herring.
Doordat alles komt deze laatste DJ Shadow toch nog op een dikke voldoende uit maar door al die gasten wordt het wel een allegaartje en dus onbestendig geheel.

Pantera ja goed ja maar eigenlijk bevalt me dit project van Phil Anselmo dat ie samen opstartte met Pepper Keen van Corrosion of Conformity nog ietsje beter.Het klinkt allemaal wat losser en ruimtelijker en bevat daarnaast ook een vette groove.De hoofdmoot blijft metal maar ook hoor je hier invloeden van Sludge,Stoner en southern rock terug.
NOLA (New Orleans,Louisiana) is dan ook een dijk van een album waar ook nog verrassend veel afwisseling in zit en dat in de loop der jaren alleen maar beter lijkt te worden.
Lifer,Underneath Everything,Losing All,Bury me in the smoke en natuurlijk Stone the Crow,het zijn stuk voor stuk top songs waar ik nog steeds geen genoeg van kan krijgen.Een extra pluspunt is dat Anselmo hier bijzonder goed bij stem is en dat zijn teksten (die overigens niet al te vrolijk zijn 'Down') er ook mogen wezen.
Klassieker in wording of is NOLA die status inmiddels voorbij?
Ik doe er alvast maar een halfje bovenop.

Doyle (voluit Doyle Wolfgang von Frankenstein) is vooral bekend als gitarist van de legendarische Misfits en dook later ook nog sporadisch bij Danzig op.
Abominator is zijn eerste solo album uit 2013 (hij heeft sinds een aantal maanden ook een tweede As we die) en is qua geluid een beetje een combinatie van de oude Misfits sound,inclusief horror teksten en een flinke scheut metal.Niet echt origineel allemaal maar door de redelijke tot goede kwaliteit van de songs ook niet onaangenaam.
Wel jammer dat Doyle een niet echt goede zanger is en dat net als bij de laatste twee platen van Danzig je ook hier een constante stroom van pick squeals (Tommy Victor?) hoort.Dat begint op een gegeven moment toch aardig te irriteren en zo hoor je op het eind alleen nog maar nummers in de categorie meer van hetzelfde.
Geen echte hoogvlieger in het genre dus,al zijn nummers als Headhunter,Love Like Murder en Hope Hell Is Warm best lekker,meer een typische drie sterren plaat.
Voldoende.

Na hun sterke debuut In the Tail of a Comet is Through the Eyes of Heathens mijn tweede kennismaking met de Zweedse band Dozer.Ook hier is hun muziek nog steeds diep geworteld in de stonerrock maar heeft de band ook een stuk meer een eigen identiteit dan voorheen.Het eerste gedeelte van de plaat vind ik nog wat wisselvallig maar in de tweede helft weet de band me echt te overtuigen met knallers als Omega Glory en Blood undone.Daar heeft Dozer een mooie sound te pakken met goede songs en fijn groezelig gitaarwerk.
Een puntje van kritiek is dat ik bij sommige nummers de zang niet helemaal top vind en ook niet altijd goed in de mix naar voren komt maar verder is dit gewoon een prima album.

Leuk album dat voor een groot gedeelte terug grijpt naar de Synthipop en New wave van de tachtiger jaren,iets wat je trouwens de laatste jaren toch steeds vaker tegen komt.
En het Amerikaanse Drab majesty maakt met hun derde album helemaal geen slechte beurt in dit opgeleefde genre.Zelf hou ik wat meer van een iets donkerder geluid maar vooral the Other side,Dolls in the Dark en Out of Sequence zijn prima songs.De singles zijn wat mij betreft dan weer op het randje omdat ze toch iets te veel de commerciële pop kant opgaan .Maar van de andere kant weet de band ondanks alle herkenbare invloeden toch iets van een eigen geluid neer te zetten.Best knap.
In ieder geval een ruime voldoende voor Modern mirror en wie weet zit er nog wat rek in.
Hun andere albums ga ik ook zeker proberen.

Drive-By Truckers,tja ik ken er niet al te veel albums van maar die ik ken overtuigen stuk voor stuk en dat geldt ook weer voor Decoration day.De plaat brengt een ontspannende combinatie van roots en rock en is mede door de verschillende vocalisten lekker afwisselend.Dat wil niet zeggen dat alle nummers even sterk zijn want er zitten wel een paar mindere tussen.
Het merendeel echter,met voor mij Marry Me (had zo van de Stones kunnen zijn),Hell No, I Ain't Happy en de door mijn favoriete zanger van de band Jason Isbell (in ieder geval toen nog) gezongen titelnummer en Outfit voorop,is van een hoge kwaliteit en stuwen dit album dan ook vrij makkelijk,er zijn wel een aantal luisterbeurten nodig,naar vier sterren.
Een wat opgeschoonde versie,van pakweg een kwartier minder had wellicht nog een hoger cijfer opgeleverd.

Dropkick Murphys blijft een leuke band maar echt veel progressie of verrassing zit er de laatste jaren niet meer in.Het is weer de gebruikelijke combinatie van folk en punkrock en nieuwe invalshoeken qua teksten kan ik ook nauwelijks ontdekken.Het is zelfs zover dat ze de oude klassieker You'll never walk alone weer van stal hebben gehaald en Until the Next Time heeft wel erg veel raakvlakken met Doris Day's ( en verschillende andere artiesten) evergreen "Till We Meet Again" .
Veel Anthem-achtig werk dus en dat kennen we nu onderhand wel.
Misschien was echte folk plaat of een terugkeer naar de stevige punkrock van de begintijd wel een beter idee geweest.Nu is het bij 11 Short Stories of Pain & Glory allemaal 'business as usual' .
Er blijven met Rebels with a Cause,I Had a Hat en 4-15-13 een aantal goede nummers over maar echt overtuigend vind ik de nieuwe worp van Dropkick Murphys niet.
Omdat het allemaal nog wel redelijk vermakelijk en onderhoudend is een kleine voldoende maar de volgende keer komt de band uit Boston daar bij mij niet meer mee weg.

Een echt radicale koerswijziging hoef je van de Dropkick Murphys niet meer te verwachten, dus krijgen we op het tiende album van de band uit Boston weer de gebruikelijke combinatie van Punkrock en Folk voorgeschoteld. Toch is er op Turn Up That Dial wel degelijk sprake van progressie ten opzichte van hun vorige langspeler.
De nummers zijn over het algemeen van een wat hoger niveau en zijn ook beter uitgewerkt. Daardoor klinkt de plaat homogener en is het geheel beter uitgebalanceerd. Dat komt bijvoorbeeld goed tot uiting in de song Queen of Suffolk County. Vroeger zou zo'n nummer met dubbele lead vocals van Ken Casey en Al Barr vaak resulteren in een overdreven anthem nummer maar nu is het een ingehouden, maar erg mooi Folk liedje geworden waar de beide zangers volop de ruimte krijgen en elkaar niet gaan overschreeuwen.
Zulke sterke voorbeelden staan er wel meer op Turn Up That Dial ( H.B.D.M.F, Chosen Few en Mick Jones Nicked My Pudding, om er maar een paar te noemen) dat daarnaast ook goed geproduceerd is en profiteert van zijn veelzijdigheid.
De Dropkick Murphys komen nu dan ook niet alleen met een goed en erg onderhoudend album, het is tevens hun beste in jaren.

Ik had deze al een hele tijd op een lijstje staan van platen die ik toch zeker nog eens moest gaan luisteren maar eigenlijk heb ik Money Jungle (1963) eigenlijk bij toeval afgelopen vrijdagnacht opgezet.De laatste gasten waren zo tegen een uur of vier net weg en ik wilde nog wat gaan opruimen,iets waar ik helemaal geen zin in had.Dus om mezelf wat aan te sporen dacht ik ; ik zet een muziekje op,en dat werd zodoende (wilde aanvankelijk Avishai Cohen,de trompettist of Ennio Morricone) de plaat van Duke Ellington, Charles Mingus en Max Roach.
Money jungle pakte me onmiddellijk (tijd en toestand zal zeker hebben meegespeeld),heerlijk rustgevende jazz met geweldig spel,zover ik dat kon beoordelen en ook van de dynamiek en stijl/uitvoering van de songs was ik zeer onder de indruk.Het swingt,is afwisselend en van zo'n versnelling op 0.55 in Caravan kan ik intens genieten.
De namen van de uitvoerende artiesten zeggen me natuurlijk wel wat maar ik ben zover ik weet alleen bekend met het drumwerk van Max Roach op diverse Miles Davis platen.
Inmiddels deze plaat een vijftal keer gedraaid en mijn waardering wordt steeds hoger voor Money jungle.
Jazz klassieker neem ik aan,en ik moet zeker niet vergeten achter nog meer werk van dit,hier briljante trio aan te gaan.

Blijft toch met afstand hun beste plaat zonder één echt zwak nummer.Save a prayer is een mooie ballad maar heb ik wel even genoeg gehoord.Hold back the rain,Hungry like the wolf,My own way en het titelnummer zijn prima popsongs waar ik op zijn tijd nog steeds met veel plezier naar luister.Goed album wat zo'n 30 jaar na zijn release nog opvallend fris klinkt.

Hillbilly deLuxe ,het tweede album van Country zanger Dwight Yoakam (die ook een zeer verdienstelijk acteur is) opent uitermate sterk met Little Ways,mede dankzij die heerlijke Twang gitaar.
Ik had ook best goede hoop voor dit album,ik hou over het algemeen wel van zijn Honky tonk stijl en dit is ook één van de hoogst gewaardeerde platen hier op MM.Al bieden de slechts zes stemmen nu niet bepaald garanties.
Ik vind het songmateriaal van de artiest uit Pikeville, Kentucky en inmiddels al jaren residerend in Los Angeles,hier redelijk sterk maar het is ook weer niet zo dat Hillbilly deLuxe me van mijn sokken blaast.Daarvoor klinkt het allemaal net iets te routineus.De lekkere ruimtelijke productie van gitarist Pete Anderson krikt het allemaal nog iets op maar afgezien van de al eerder genoemde opener,Smoke Along the Track,het van Elvis Presley bekende Little sister en het fijne slotakkoord This Drinkin' Will Kill Me is het toch allemaal vrij gewoontjes.
Een krappe 3,5 sterren voor Mr. Yoakam.

Van alle albums die ik ken van Dwight Yoakam zijn beste.Tearjerkers worden afgewisseld met sterke uptempo nummers;Since i started drinking again en Takes a lot to rock you zijn heerlijk.De al hiervoor genoemde Bakersfield sound in zijn finest hour.

Lekker brute,bijna over de top gaande Death metal met een goede productie en die wat gesmoorde grunts hebben ook wel iets.De nummers zijn redelijk inwisselbaar tegen elkaar (Raping the System en Ancient Rivalry vind ik in eerste instantie nog het best) maar echt storend is dat niet want ze hebben genoeg te bieden voor de liefhebbers.
Ik moet dit niet te vaak horen maar zo af en toe is War of Attrition van Dying Fetus,mede door het spetterende drumwerk erg aangenaam.
Ruim voldoende.

Heb deze meneer vorig jaar nog live gezien op Misty fields en hij maakte toen met zijn band best indruk op mij.Robuuste sound die dan weer eens richting Roots/country ging en vervolgens me zelfs aan Pink Floyd deed denken.Vond vooral zijn gitaarspel geweldig.
Van dat alles is op het nieuwste album van Dylan LeBlanc (zijn zang doet me soms aan Jimmy LaFave denken) niet al te veel terug te vinden.Vooral de productie is veel te gelikt,lijkt net of er een hele waas over het geluid hangt.En het zo nu en dan toch best aardige songmateriaal gaat mede daardoor gedeeltelijk ten onder in een hoop galm waardoor de zang en gitaarpartijen vaak niet helemaal tot hun recht komen.Lijkt wel of de band speelt met de handrem erop.
Tenminste de eerste helft want in het vervolg wordt het wat beter met een aantal songs die weer richting de roots/folk gaan en ook wat helderder klinken.
Dat alles is uiteindelijk nog wel genoeg om Renegade een voldoende te geven maar ter gelijkertijd,gedeeltelijk dan toch,als een gemiste kans te beschouwen.