Heb lange tijd maar weinig aandacht besteed aan dit legendarische doorbraak album van Deep purple,iets waar enkel en alleen het nummer Child in time voor verantwoordelijk was.En alhoewel ik de song op zichzelf ook al niet al te sterk vind zijn het vooral die vreselijke hoge uithalen van Gillan die me erg tegenstaan.Nu doet ie dat natuurlijk wel vaker maar naar mijn weten nooit zo lang en irritant.
Toen ik later kennis maakte met het fantastische Machine Head bleek,en vond ik uiteindelijk Ian Gillan een prima,op dat trekje na,zanger.Iets wat ook blijkt op het overige materiaal van In Rock.
Dat start al direct met het heerlijke intro van de sterke opener Speed King en wordt vervolgd door het stuwende Bloodsucker.Echter,na het al eerder genoemde Child in time volgen mijn persoonlijke hoogtepunten van In Rock,en dan met name de twee lange stukken Flight of the Rat en Hard Lovin' Man.De eerste is een swingend en veelzijdig nummer waar drummer Ian Paice tegen het einde even zijn kunsten mag vertonen,een erg overtuigende,kleine acht minuten.
Into the fire en Living wreck zijn goede (harde)rocksongs waarvan vooral de laatste me door Gillan's prachtige vocalen erg kan bekoren.
Het album sluit vervolgens af met de meeslepende rock van Hard Lovin' Man,mijn tweede favoriet en een waardig einde van dit voortreffelijke album dat ik,besef ik nu toch te lang genegeerd heb.

Prima live registratie die ik eigenlijk onterecht lang links heb laten liggen.Had heel vroeger nogal een hekel aan de hoge uithalen van Ian Gillan op Child in time maar nadat ik al eerder overtuigd was geraakt van de kwaliteit van Machine head blijkt ook Made in Japan een uitstekend (live)album.
Opmerkelijk is vooral dat Gillan hier prima op dreef is en samen met het waanzinnige gitaargeluid dit album toch naar grote hoogten stuwt.Zonder overigens de rest van Deep purple te kort te willen doen want hier is een live band bij uitstek aan het werk.
Daardoor kan ik zelfs de soms wel lang uitgerekte nummers en een drumsolo van bijna tien minuten prima hebben.Al blijven de klassiekers Highway Star en Smoke on the Water ook hier mijn favorieten,met versies die zelfs de studio uitvoeringen wat doen verbleken.
Ben op zich niet echt een liefhebber van live albums maar voor het geweldig rockende Made in Japan maak ik graag een uitzondering.
Past prima in mijn rijtje van Live at the Star club-Jerry Lewis en The Youth are getting restless van de Bad brains.

De voorganger Machine head mag dan wel een stuk bekender zijn maar ook deze Who Do We Think We Are vind ik verrassend sterk.De sound is wat meer laidback en heeft een flinke Blues injectie gekregen maar de overige sterke punten van Deep purple worden ook hier gewoon gehandhaafd.
Het bewierookte Woman from Tokyo vind ik eigenlijk nog één van de mindere nummers want in het vervolg begint de band pas echt lekker te grooven en weten ze bijna elk nummer met een sterke instrumentale vondst nog wel een impuls te geven.Vooral Smooth Dancer en Rat bat blue vind ik uitstekende nummers.
Ook Gillan is hier prima op dreef en de productie mag er ook wezen zodat ik uiteindelijk alleen maar tot de conclusie kan komen dat Who Do We Think We Are een wat onderschat Deep purple album is.
Zeer goed.

Degelijke pop met een scheut elektronica.De nummers klinken verantwoord en zitten over het algemeen goed in elkaar.Precies de sound die het tegenwoordig zo goed doet en op veel bijval kan rekenen.Echter niet bij mij want ik krijg van Fading frontier een wat kriegelig gevoel.Het is allemaal zo braaf en zit vaak tegen saai aan.Zo'n nummer als Leather and wood met die tenenkrommende zang is gewoon irriterend.Alleen Snakeskin vormt een kleine,positieve uitzondering.De rest kan me echter nauwelijks bekoren maar gezien de beschrijvingen hierboven is de voorganger Monomania (veel gruis en noise) meer aan mij besteed.Ga ik die maar eens proberen want dit album doet me niet veel.Matig.

Voor mij begon the Deftones met Around the fur maar onlangs de schade toch maar eens ingehaald en me aan Adrenaline gewaagd.
Het eerste wat opvalt aan het debuut is de mooie kale,droge sound iets waar producer Terry Date me voor een groot deel mede verantwoordelijk voor lijkt.Dat levert een dynamische plaat op die ook een stuk meer metal gericht is dan zijn meeslepende (rock)opvolgers.
Dat levert al meteen een knaller op met het openingsnummer Bored en zet zich voort met het metal nummer Minus Blindfold dat ook opvalt door het fraaie cleane gitaarspel.Dat laatste geldt overigens voor het hele album.Andere hoogtepunten zijn de veelvuldig en terecht genoemde Root,7 Words en Engine Number 9.
Enigste klein minpuntje is dat de zang van Chino Moreno hier nog niet helemaal de dramatische emotionele uithalen laat horen zoals op de latere albums.
Verder een prima debuut.

Fraai uitgevoerde verzameling van covers en akoestische versies van eigen songs door de Deftones,plus nog een DVD vol muziek videos.Meestal heb ik aan de reguliere albums wel genoeg maar B-sides & Rarities is door enkele erg mooie versies toch erg de moeite waard.
Met name Wax and wane (Cocteau twins),The Chauffeur (Duran Duran) en Simple man (Lynyrd Skynyrd) zijn erg sterk,en de Deftones weten er ook een geslaagde eigen invulling aan te geven.Ook zijn een flink aantal covers nu niet bepaald de meest voor de hand liggende,bijvoorbeeld Sade,zodat het album ook nog wel een zekere originaliteitswaarde bezit.
En omdat de meeste nummers,zover ik weet niet eerder officieel zijn uitgebracht is B-Sides & Rarities een redelijk relevant album in het oeuvre van de Deftones.
Goed.

De combinatie van rock en metal werkt nog steeds (minerva) maar over het geheel is dit toch stukken minder dan white pony.Hierna werd het weer beter.

Opnieuw een sterk album van de Deftones maar echt verrassingen of nieuwe invalshoeken biedt Gore niet.Het is weer de bekende dynamische rock die nogal eens over de top lijkt te gaan na fijn rustpunt en weer voor een groot gedeelte afhankelijk is van de fantastische vocalen van Chino Moreno.
Nieuwe Deftones klassiekers kan ik in eerste instantie ook niet ontdekken op dit album terwijl ik er toch behoorlijk wat draaibeurten aan gespendeerd heb.Desondanks zijn onder andere Prayers / Triangles,Doomed User en (L)mirl wel mooie en sterke songs die toch weer een verrijking zijn voor het oeuvre van de band.
Gore is dan ook vooral een stabiliserend en krachtig album geworden maar niet de echte topper waar ik op gehoopt had.Deze keer nog net vier sterren maar voor de volgende verwacht ik toch wat meer van deze talentrijke band.

Heerlijk,dynamisch album wat op alle fronten overtuigd.The Deftones hebben met Koi No Yokan misschien wel hun beste album gemaakt (daar ben ik nog niet helemaal uit) en in ieder geval de ideale herfstplaat in 2012.Indrukwekkend!!!

Alhoewel zeker geen slecht album vind ik Saturday night wrist toch één van de minste uit hun oeuvre.Dat heeft niet zoveel te maken met de experimentele inslag van de plaat maar meer met de geleverde kwaliteit en de wisselvalligheid daarvan.Daarnaast vormen de nummers samen nu niet bepaald een eenheid en mis de ik meeslependheid een beetje die ik op eerder en later werk wel vaak terug vond.
Ook heb ik Chino Moreno wel eens overtuigender en meer gedrevenen gehoord.
Van de andere kant biedt Saturday night wrist wel veel afwisseling en is daarmee een echte groeiplaat dus ik sluit een hogere waardering in de toekomst zeker niet uit.Gewoon een kwestie van (erg) veel draaien denk ik.
Voorlopig ruim voldoende.

Echt wereldschokkend zijn de Delinquent habits nooit geweest maar toch weten ze elke keer weer een aanstekelijke cd in elkaar te draaien.Meer blazers en Spaanstalige rap zou het allemaal nog leuker hebben gemaakt,dan vind ik ze toch op hun best.Niet gek dat een nummer als La Voz tot mijn favorieten behoort,daar zijn er hier toch iets te weinig van.
Ze maken met It could be round two in iedergeval meer indruk dan Cypress hill de laatste jaren.
Zeker geen top Hiphop album maar het luistert wel erg lekker weg.

Laat ik dit voorop stellen als alle nummers van het niveau van No room for you waren had ik zeker 5 sterren gegeven.Helaas is dat niet zo maar toch is dit een alleraardigst Street punk album.Het tempo ligt over het algemeen niet zo hoog maar dat is ook wel eens prettig.Beste nummers naast het al genoemde No room for you,New breed,No more talk en het grappige 3 months Dc........Lijkt me trouwens eerder een verzamelaar gezien het feit dat de nummers een stuk ouder zijn en ook vraag ik me af of het constant dezelfde zanger is.

Vrij ingetogen album van Depeche mode dat enkele erg mooie momenten kent.Natuurlijk I feel loved maar ook Dead of night en Dream on zijn erg sterk.De rest is van een stabiel niveau,vrij rustig en kent zelfs hier en daar wat ambient invloeden.Ook vind ik Dave Gahan hier een sterke vocale prestatie leveren.Exciter blijft daardoor een boeiende luisterervaring en wordt met de loop der jaren alleen maar beter.Half punt erbij.

Een weinig verrassend album maar Depeche mode levert wel weer gewoon degelijke kwaliteit.Het songmateriaal is ook allemaal weer bovengemiddeld met Going Backwards,Cover me en So much love als voorlopige uitschieters.
Daarnaast mag ook de productie er weer wezen,een machtig,krachtig geluid.
Daarnaast vind ik de vertwijfeling die ik af en toe in de stem van Dave Gahan meen te horen opvallend en een meerwaarde.
Spirit is alles bij elkaar toch weer een geslaagd Depeche mode album geworden en de tijd zal leren hoe het verhoudt tot de rest van het oeuvre.
Ik ben daar niet pessimistisch over.

Enjoy was destijds mijn eerste Descendents elpee die ik,via de platenbibliotheek leerde kennen.En terwijl het ook nu grotendeels nog best een leuk album is bleek het achteraf toch één van de minste uit het oeuvre van de poppunk band uit Manhattan beach,Californië te zijn.
Het is vooral de puberale onderbroekenlol die ik niet echt kan waarderen en ook de onevenwichtige productie (de drums zijn soms te ver naar voren gemixt) is een minpuntje.Voor het overige bestaat de plaat uit de overbekende poppunk sound en een aantal Black flag-achtige hardcore uitstapjes.Aardig maar het zijn toch de songs uit de eerste categorie die de hoogtepunten vormen.Cheer,Hürtin' Crüe (de Hardcore uitzondering),80's Girl en Get the Time zijn wat dat betreft de songs die het meeste indruk maken.Komt nog bij,de prachtige cover van het Beach boys nummer Wendy,toch de absolute uitschieter van Enjoy.
Die trekt de plaat nog naar de waardering goed maar hij haalt het uiteindelijk niet bij klassieke Descendents platen als Milo Goes to College (1982) of Everything Sucks (1996).

Ligt in het verlengde van de albums Alles ist gut en Gold und liebe maar van die drie vind ik deze toch wel de minste.Het lijkt dat de inspiratie op Für immer een beetje is opgedroogd want voor een groot gedeelte is dit album een herhaling van zetten.De harde elektro beats knallen er op de eerste twee nummers nog aardig in maar daarna klinkt het allemaal vrij plichtmatig.Slechts Kebabträume onttrekt zich aan deze malaise en de twee,wat ingetogen nummers aan het slot zijn ook niet verkeerd.Krappe voldoende.

De muziek van D.A.F. was destijds (rond 1982) ,mede door het gebruik van de vele elektronika en de aparte zang behoorlijk vernieuwend maar klinkt tegenwoordig voornamelijk simplistisch.Alleen het nummer Der Mussolini (niet op dit album) heeft nog steeds een cultstatus.Gold und liebe vind ik maar een middelmatig album,de sound is best OK maar het ontbreekt de band eenvoudigweg aan goede nummers.Sex unter wasser is nog de meest opvallende en ter gelijkertijd,samen met het opzwepende Verschwende Deine Jugend beste track.Denk overigens wel dat Rammstein hier ook veel naar geluisterd heeft.

Na het succes van Too-Rye-Ay waren de lang uitgesponnen 'Celtic' soulnummers met een hoop gebrabbel erin natuurlijk een soort van commerciële zelfmoord.Toch was Don't stand me down lang niet zo slecht als sommige recensies ons destijds wilden doen laten geloven.Wel was het aanstekelijke weg en hadden de volwassen klinkende nummers weinig hit potentie.
Wel klonk het album uitgebalanceerd,gedurfd en hadden de meeste songs een lange adem.Al moet ik er wel bij zeggen dat het riedeltje van One of Those Things wel erg op Lynyrd Skynyrd's Sweet home alabama lijkt.
Toch mag ik Don't stand me down om de zoveel tijd graag nog eens beluisteren.Het is zeker geen meesterwerk maar toch heeft het album iets ongrijpbaars.Een geniale mislukking of een verborgen klassieker?Ik ben er na dertig jaar nog steeds niet helemaal uit.

Ze hebben overigens als Dexys onlangs weer nieuw materiaal uitgebracht.Benieuwd of dat nog wat is.

Sterk Belgisch rock album dat het vooral moet hebben van de prima productie en enkele uitschieters.Vooral nummers 2,3,6 en 7 kunnen me geweldig bekoren.
Het lijkt inderdaad allemaal een beetje op Danzig maar op gebied van de zang gaat Diablo Blvd gedeeltelijk de mist in.Die is wat vlak en had voor mij voor mij een stuk dreigender gemogen.Uitzondering is Rise like lions waar de vocalen zelfs de Death metal kant op gaat.
Voor het overige is er weinig mis met Follow the Deadlights .
Ruim voldoende tot goed.

Sterke verzamelaar van deze "TRUE" Texas-punkers.Een mooie dwarsdoorsnede van hun 2 albums,singles,live opnamen en de split met de Big boys.In het begin lekker snel en provocerend ,later meer rock en zelfs blues invloeden(niet gek dat zanger Gary Floyd zich later op de blues-rock stortte met Sister double happiness).Prijsnummers de hardcore uitspatting fake bands,de klassieke single Dicks hate the police en m'n persoonlijke favoriet Rich daddy.

Een voor die tijd toch vrij uniek geluid,dit debuut album van de uit Austin,Texas afkomstige Dicks.Geen Hardcore/punk gebaseerd op hard en snel maar veel afwisselende song structuren en lekker provocerende teksten.Daarnaast heeft de sound ook behoorlijk wat country en blues invloeden,iets waar het 'soulful' stemgeluid van Gary Floyd (later nog bekend van onder meer Sister double happiness) ook een flinke bijdrage aan levert.
Het klinkt allemaal wat rommelig en ongepolijst (dat laatste is eerder positief) maar mede daardoor is Kill from the heart,zo'n 35 jaar na dato nog steeds fris en verrassend origineel.
Er zitten misschien een paar dissonanten tussen de twaalf songs (het aantal verschilt per release vorm) maar nummers als Rich daddy,Anti-klan part 1,Bourgeois Fascist Pig en de titelsong reken ik inmiddels toch tot Hardcore klassiekers.
Zeer goed (nog steeds).

Tweede en laatste plaat van the Dicks,hierna ging zanger Gary Floyd verder met Sister double happiness.Op These people is de Hardcore/punk wat naar de achtergrond verdrongen en is het vooral harde bluesrock (met wat noise invloeden op het einde) wat de klok slaat.De energie en sterke teksten zijn gelukkig gebleven zodat we toch kunnen spreken van een meer dan geslaagd geheel.Executive dive,Dead in a motel room en het geweldige Sidewalk begging imponeren me het meest.Sterk album van een best wel invloedrijke band die hier best wel wat meer stemmen mogen hebben.

Ben wel iets meer van het stevigere Afrikaanse werk (Fokofpolisiekar) maar dit is toch ook best goed.
Die Heuwels Fantasties komt net als bijvoorbeeld de rapper Jack Parrow (die hier mee doet op het uitstekende Die Vraagstuk) uit Belville,Zuid-Afrika en dit is hun debuut uit 2009.
Een prima plaat vol veelzijdige popmuziek,vleugje electro terwijl ook de zang van Pierre Greeff er zeker mag wezen.Ook best een originele sound,mede door de sterke en leuke,in het Afrikaans gezongen teksten.Daarnaast zitten de nummers zowel degelijk als vindingrijk in elkaar.
Dit alles resulteert in een meer dan fijn album waarvan voor mij Oorlewing,Leja,Sonrotse en het al eerder genoemde Die Vraagstuk de hoogtepunten zijn,maar ook het leuke Pille Vir Kersfees is zeer de moeite waard.
Voorlopig vind ik dit debuut ook nog steeds hun beste plaat omdat ze later nog meer electro in hun muziek stopten en dat beviel me toch wat minder ofschoon ik nog niet alles van ze heb gehoord.
Voor deze ; meer dan goed.

Goede Australische rockplaat met 2 uitzonderingen.De nummers Life to go (Landsakes) en Just skin.Die twee zijn eenvoudigweg briljant,de gruis solo op Just skin gaat door merg en been,en op Life to go is het de prachtige zang en het orgeltje dat het verschil maakt.De rest is goed maar minder.

Dierks Bentley uit Phoenix,Arizona debuteerde in 2003 met zijn gelijknamige album dat tot op de vierde plaats in de Amerikaanse Country charts reikte.De acht albums die hij daarna uitbracht (inclusief deze,the Mountain) haalde allemaal,op één na de eerste plaats en toch was zijn naam voor mij volledig onbekend.
Ik ben eigenlijk bij deze plaat uitgekomen omdat de Brothers Osborne er een bijdrage aan leverden en van hun twee albums was ik erg gecharmeerd.
Als the Mountain iets uitstraalt is het degelijkheid en vakmanschap maar origineel of avontuurlijk is ie in de verste verte niet.De plaat opent nochtans zeer sterk met de Brothers Osborne inbreng Burning man en het titelnummer en ook daarna komen we nog wel een aantal goede nummers tegen (You Can't Bring Me Down).Aansluitend wordt dat niveau echter zelden nog bereikt,de iets te gladde Nashville sound gaat me ook wat tegenstaan en dat Dierks Bentley zich qua teksten ook wat vaak begint te herhalen (zijn vrouw/vriendin moet wel de meest geweldige persoon op aarde zijn) helpt ook niet echt mee.
Gelukkig is hij te veel vakman om de balans echt naar de verkeerde kant te laten doorslaan maar veel meer dan een redelijk,aardig country album is the Mountain uiteindelijk ook weer niet.

De kwaliteit van de twee ijzersterke singles Sausalito Summernight en Goin' Back to China is toch wel algemeen bekend en de derde,Down in the silvermine (dat overigens niet verder kwam dan de tipparade) is een aardig nummer,al doet de melodie wel wat aan een vrolijk kinderliedje denken.
De rest van de nummers is toch wel minder al blijft het allemaal wel nog redelijk op niveau.Dat is mede te danken aan de prima productie en de best sterke zang,al weet ik niet of elk nummer dezelfde lead vocals hebben.
My kind of woman heeft wel wat weg van Kayak,de andere band van Pin Koopman en het best goede Bite back deed me in de verte wel wat denken aan Queen.Verder is the Harness nog wel een hoogtepunt.
In zijn totaliteit is Watts in a tank (zijn al die spelfouten overigens bewust?) gewoon een aardig pop/rock album met enkele geweldige uitschieters.

Deze heerlijk uitwaaiende gitaardekens komen toch wel lekker binnen met dit herfstweer.
Verantwoordelijk hiervoor is het uit Brooklyn, New York afkomstige DIIV, een band waar ik tot nu toe nauwelijks naar geluisterd heb maar naar aanleiding van Deceiver ben ik inmiddels bezig met een inhaalslag. Het zalvend gitaargeluid en ontspannende fluisterzang zorgen voor een erg sfeervol geluid, en het mooie is dat DIIV dat voor het grootste gedeelte ook nog weet te verpakken in erg sterke en intense songs. Met name de opener Horsehead, For the Guilty en het trio op het einde, Lorelei, Blankenship en Acheron maken erg veel indruk.
Misschien had de sound zo nu en dan wat dynamischer gemogen, een groter aantal heftige gitaar erupties had ik wel leuk gevonden maar aan de andere kant twijfel ik of dat het geheel wel ten goede was gekomen.
Nu is Deceiver een indrukwekkend en goed tot zeer goed album waar nog wel ééns behoorlijk wat rek zou kunnen inzitten.

Dillinger is in Nederland natuurlijk voornamelijk bekend vanwege zijn bijna beruchte nummer 1 hit Cokane in my brain.Dat was in 1977 ook mijn éérste kennismaking met de Reggae zanger/toaster/DJ uit Kingston Jamaica.Vervolgens kwamen onder andere de singles Ragnampiza,wat ik zelf een beter nummer vond,en Buckingham Palace uit,maar die deden niet meer veel.
Jaren later kwam ik Lester Randal Bullock (wat zijn echte naam is) weer tegen op diverse Blood & Fire releases,waar hij bijdragen leverde op albums van Gregory Isaacs en Trinity.Bijvoorbeeld Take a dip met de eerste was een geweldig nummer,dat jammer genoeg dan niet op deze verzamelaar staat.Maar er blijft genoeg moois over op de Ultimate collection.Naast de al eerder genoemde Ragnampiza en Cokane in my brain zijn het vooral Flat Foot Hustling,Bionic Dread,Cornbread en Daylight Saving Time die hier de uitschieters zijn.Ze bewijzen tevens dat Dillinger tot de beste Toasters (reggae rapper) van Jamaica behoort.
Niet alle songs halen dat hoge niveau,en zelf vind ik 'the best of Dillinger' een sterker album,maar beiden laten ontegenzeggelijk horen dat,de gisteren 67 jaar geworden Reggae artiest heel wat meer is dan alleen die éne hit van jaren terug.

Sinds hun heroprichting rond 2005 in de originele bezetting van J. Mascis, Lou Barlow en drummer Murph tonen de platen van Dinosaur Jr. wat betreft kwaliteit een vrij constante lijn. Ook als een album aanvankelijk een uitschieter naar boven of beneden leek te zijn, iets wat ik bijvoorbeeld in eerste instantie met I Bet on Sky uit 2012 had (die ik een stuk minder vond), maar na verloop van tijd bleek het niveauverschil best mee te vallen. De plaat had gewoon wat meer luisterbeurten nodig voordat hij zijn schoonheid/klasse prijs gaf.
Dit zou ook weleens weer het geval kunnen zijn met hun nieuwste album Sweep It Into Space. Was aanvankelijk ook niet overenthousiast maar nu, zo'n kleine twee weken na zijn release vind ik dit twaalfde officiële studio album van het trio uit Amherst, Massachusetts nog steeds beter en beter worden.
De twaalf songs gaan van ruim voldoende naar goed tot zeer goed en vormen hier, iets wat lang niet altijd het geval was, een krachtige eenheid. Een nieuwe Dinosaur klassieker hoor ik in eerste instantie nog niet maar ik ben voorlopig wel erg opgetogen over Walking to you, mede door het enerverende gitaarspel van Mascis. Na al die jaren zit daarop, net als bij zijn stem overigens, totaal geen sleet. Wat Sweep It Into Space ook ten goede komt zijn de bijdragen van Lou Barlow, waaronder het erg sterke Garden, maakt de plaat toch net wat veelzijdiger. En tevens mijn enig punt van kritiek, dat de nummers zich net iets te veel in hetzelfde tempo afspelen, van ondergeschikt belang maakt.
Blijft over, andermaal een sterk album van Dinosaur Jr., en waar de rek voorlopig nog niet uit is.

Fijne plaat die dankzij het prachtige,hypnotiserende gitaarspel van J. Mascis een enerverende luisterervaring is.Zelfs nog iets beter dan hun reunie-album Beyond.