Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emily Jane White - They Moved In Shadow All Together - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Emily Jane White dook een jaar of acht geleden op met het verstilde en prachtige Dark Undercoat, dat in 2009 een nog fraaier vervolg kreeg met de jaarlijstjesplaat Victorian America.

Op haar eerste twee platen maakte de singer-songwriter uit California vooral folk, al was het absoluut muziek met scherpe kantjes (die haar terecht de vergelijking met PJ Harvey opleverde).

Deze lijn werd doorgetrokken op het wederom wonderschone Ode To Sentience uit 2011, maar hierna raakte ik een beetje uitgekeken op de muziek van de singer-songwriter uit California.

Haar vierde plaat Blood/Lines uit 2013 wist me op een of andere manier niet zo te raken als zijn voorgangers en ook met het onlangs verschenen They Moved In Shadow All Together had ik in eerste instantie vooral moeite.

Emily Jane White maakt nog altijd mooie intieme folksongs, maar verpakt ze tegenwoordig op net wat andere en vaak behoorlijk zweverige wijze. Ik hoor niet veel meer van PJ Harvey en des te meer van Enya en daar moet je tegen kunnen. Dat kan ik zelf zeker niet altijd moet ik toegeven.

Door de zweverige klanken was They Moved In Shadow All Together natuurlijk wel een lekker plaatje voor de zomerdagen van de afgelopen week en tijdens deze zomerdagen ben ik de vijfde plaat van Emily Jane White veel meer gaan waarderen.

Van het zweverige klankentapijt en de bijzonder opgenomen zang moet je absoluut houden, maar de songs van Emily Jane White zijn ook dit keer prachtig. Die schoonheid komt veel makkelijker aan de oppervlakte wanneer je de plaat wat vaker hebt gehoord en je niet direct wordt meegevoerd door de zweverige klankentapijten op de plaat en je ook hoort hoe mooi de piano en de akoestische gitaren voortkabbelen.

Onder alle zweverigheid blijken de pareltjes verstopt die Emily Jane White op haar eerste drie platen maakte. Natuurlijk hoor ik de Amerikaanse singer-songwriter nog altijd liever zonder alle galm en lieflijkheid, maar het is uiteindelijk toch meer Agnes Obel dan Enya en dat scheelt een slok op een borrel.

They Moved In Shadow All Together ga ik zeker niet zo koesteren als de oudere platen van Emily Jane White, maar onder de juiste omstandigheden komt ook deze plaat uitstekend tot zijn recht en ben ik toch weer nieuwsgierig naar de volgende stap van de Amerikaanse. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emily Keener - I Do Not Have To be Good - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emily Keener - I Do Not Have To be Good
Bijzonder fraai album van de jonge singer-songwriter Emily Keener die verrast met een mooi, ruimtelijk en stemmig geluid en indruk maakt met een werkelijk prachtige stem

I Do Not Have To Be Good is mijn eerste kennismaking met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Emily Keener en wat ben ik onder de indruk. De muzikante uit Cleveland, Ohio, heeft haar muziek subtiel maar bijzonder smaakvol ingekleurd en slaagt er bovendien in om steeds meer net wat anders te klinken. Nog indrukwekkender is de werkelijk prachtige zang op het album. Emily Keener is voorzien van een stem die alle kanten op kan en die constant goed is voor betovering en bezwering. Heel bekend is Emily Keener nog niet, maar dit kan zomaar eens een van de grote verrassingen van 2020 worden.

Emily Keener is een jonge singer-songwriter uit Cleveland, Ohio. Ze is pas 22, maar draait inmiddels al een aantal jaren mee. Ze begon een jaar of vijf geleden als traditionele folkie, maar liet op het in 2017 verschenen, en terecht met de No Depression singer-songwriter Award beloonde, Breakfast horen dat ze zich ook buiten de gebaande paden van het genre durfde te begeven. Dat doet ze nog veel nadrukkelijker op het deze week verschenen I Do Not Have To Be Good, dat opschuift richting indie-folk.

I Do Not Have To Be Good is een album dat naadloos aansluit op mijn muzieksmaak. In de openingstrack Nap bezweert Emily Keener met mooie en stemmige gitaarlijnen, opvallende percussie en vooral met een stem die mij direct bij de strot grijpt. Het heeft wat van Cowboy Junkies en het heeft ook zeker wat van Phoebe Bridgers, wat mij betreft momenteel het grootste talent onder de vrouwelijke singer-songwriters in het indie segment.

Net als Phoebe Bridgers slaagt Emily Keener er in om direct bij de eerste noten een bijzondere sfeer te scheppen. Het is een wat donkere en onderkoelde sfeer, die prachtig wordt gecontrasteerd met de warme en dromerige zang van de singer-songwriter uit Cleveland. Ook in de tracks die volgen blijft Phoebe Bridgers relevant vergelijkingsmateriaal, maar Emily Keener laat op I Do Not Have To Be Good ook een eigen geluid horen en maakt als zangeres meer indruk dan haar Californische collega.

Emily Keener verrast op haar nieuwe album met zang die loom en dromerig is, maar die ook gevoelig en emotievol is. De stem van de Amerikaanse singer-songwriter staat terecht centraal op I Do Not Have To Be Good, maar ook de instrumentatie op het album is verrassend smaakvol. Het is een sobere instrumentatie die wordt gedragen door spaarzame gitaarakkoorden die prachtig voorin de mix zijn geplaatst en die zijn voorzien van flink wat galm, waardoor ze de ruimte fraai vullen. Hier en daar is wat percussie toegevoegd en zo nu en dan duiken wat atmosferische synths op, maar het blijft allemaal behoorlijk sober, al mogen de gitaren hier en daar ook best gruizig klinken.

I Do Not Have To Be Good bevat flink wat invloeden uit de folk en indie-folk, maar kan hier en daar ook jazzy klinken. In de meest poppy momenten hoor ik ook nog wel wat van Sarah McLachlan, maar de muziek van Emily Keener is een stuk eigenzinniger. I Do Not Have To Be Good is een heerlijk album voor een lome en regenachtige zondagmiddag, maar het is ook een album dat het heel goed doet tijdens de kleine uurtjes. Het is bovendien een album dat steeds meer geheimen prijs geeft en steeds meer tot leven komt.

De instrumentatie en productie zijn vaak sober, maar Emily Keener kleurt haar muziek absoluut fraai in en maakt steeds weer indruk met bijzonder fraai gitaarwerk en subtiele accenten van andere instrumenten, waarvan de piano zo af en toe het voortouw neemt. Hoe mooi de stem is van de Amerikaanse singer-songwriter hoor je het best in het wonderschone Boats dat behoort tot de mooiste songs die ik de laatste tijd heb gehoord. De andere songs op het album doen hier nauwelijks voor onder. Dat ik behoorlijk verknocht ben geraakt aan dit album zal inmiddels duidelijk zijn. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emily King - Special Occasion - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emily King - Special Occasion
Special Occasion is mijn eerste kennismaking met de muziek van de Amerikaanse muzikante Emily King en wat is het een verslavend lekker en bovendien goed gemaakt album van deze talentvolle zangeres en songwriter

Emily King haalde een paar jaar geleden al eens een Grammy nominatie binnen, maar ik zag het deze week verschenen Special Occasion aan voor een debuutalbum. Dat is het zeker niet en dat hoor je, want wat heeft Emily King een goed album gemaakt. De muzikante uit New York vermengt meerdere genres op haar album en schakelt bovendien makkelijk tussen nostalgische en meer eigentijds klinkende songs. Het zijn uitstekende songs, die zijn voorzien van een zeer aangename maar ook zeer smaakvolle en warme instrumentatie. Emily King is ook nog eens een uitstekende zangeres met een geheel eigen sound. In de VS weten ze het al lang, maar wat is deze Emily King een groot talent.

Tussen de releases van deze week kwam ik Special Occasion van Emily King tegen. Ik was haar naam nog niet eerder tegengekomen en ging er daarom van uit dat het om een debuutalbum ging. Special Occasion is echter al het vierde album van de muzikante uit New York of zelfs het vijfde album wanneer het album met akoestische versies van haar eerdere werk wordt meegerekend.

Als Special Occasion een debuutalbum was geweest, was het een sensationeel goed debuutalbum geweest, want ik ben best onder de indruk van de nieuwe muziek van Emily King. Ik heb inmiddels ook haar vorige albums beluisterd en ook The Switch uit 2015 en Scenery uit 2019 zijn uitstekende albums, die ik destijds zeker op had moeten pikken op de krenten uit de pop.

Laat ik me echter beperken tot Special Occasion, dat direct bij eerste beluistering aanvoelde als de spreekwoordelijke warme deken. Emily King maakt muziek met vooral invloeden uit de pop en de R&B, maar haar songs hebben hier en daar ook een jazzy vibe en herinneren bovendien aan een aantal van de betere protegees van Prince uit de jaren 80 en 90. De songs van de Amerikaanse muzikante hebben zich laten beïnvloeden door muziek die veel vaker als inspiratiebron dient, maar de songs van Emily King op Special Occasion beschikken over een bijna beangstigende verleidingskracht.

Het nieuwe album van de New Yorkse muzikante klinkt direct vanaf de eerste noten onweerstaanbaar lekker. Het is de verdienste van de warme of zelfs wat broeierige klanken op het album, die het zwoele van de R&B combineren met het lome van de jazzy pop. Emily King is in muzikaal opzicht van vele markten thuis. Ze kan flirten met radiovriendelijke R&B pop, maar haar nieuwe album bevat ook een aantal meer introspectieve of wat nostalgisch aandoende songs die je wat vaker moet horen.

Special Occasion is niet alleen in muzikaal opzicht een bijzonder lekker album, want Emily King is ook een geweldige zangeres. De Amerikaanse muzikante beschikt over een stem vol soul, maar ze beschikt ook over een zeer karakteristiek stemgeluid, dat haar muziek een eigen geluid geeft. Het is een geluid dat zoals gezegd meerdere kanten op kan, want wanneer Lukas Nelson opdraaft voor een duet, schuift Emily King moeiteloos op richting Amerikaanse rootsmuziek.

Special Occasion is een album dat kwaliteit ademt en het verbaasde me dan ook dat ik haar naam nog niet eerder was tegengekomen. Dat ligt overigens geheel aan mijzelf, want ik weet inmiddels dat Emily King met haar vorige album een Grammy nominatie binnensleepte en voor al haar eerdere albums kon rekenen op zeer positieve recensies.

Mogelijk heb ik me laten misleiden door het etiket R&B en dat is een etiket dat ook weer op Special Occasion wordt geplakt. Het is een etiket waarmee je de muziek van Emily King flink tekort doet, want de Amerikaanse muzikante kan in meerdere genres uit de voeten en doet dit dan ook op haar nieuwe album.

Ook de zang op Special Occasion vind ik beter dan op het gemiddelde R&B album, bijvoorbeeld omdat Emily King beschikt over een bijzondere stem, fraai doseert en het rappen gelukkig achterwege laat. De Amerikaanse muzikante heeft bovendien, samen met haar muzikale partner Jeremy Most, een serie uitstekende songs geschreven. Het levert een prachtig album op. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emily Nenni - Drive & Cry - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emily Nenni - Drive & Cry
Emily Nenni blijft heel ver verwijderd van de moderne countrypop uit Nashville en overtuigt met een traditioneel klinkend countrygeluid en vooral met een stem die is gemaakt voor dit soort muziek

Emily Nenni maakte behoorlijk wat indruk met haar vorige album On The Ranch, maar het deze week verschenen Drive & Cry is nog een stuk beter. Het nieuwe album van de muzikante uit Nashville, Tennessee, klinkt in muzikaal opzicht veelzijdiger, neemt wat vaker gas terug en is bovendien prachtig geproduceerd. Het heeft allemaal een positief effect op de stem van Emily Nenni die nog beter is gaan zingen. De Amerikaanse muzikante heeft een stem die gemaakt lijkt voor traditionele countrymuziek en die op Drive & Cry nog wat makkelijker binnen komt dan op het vorige album. Emily Nenni doet in Nashville nadrukkelijk haar eigen ding en dat levert een uitstekend album op.

De Amerikaanse muzikante Emily Nenni bracht in 2018 al eens een album in eigen beheer uit (Hell Of A Woman), maar ze verdiende haar plekje in de spotlights met het in het najaar van 2022 uitgebrachte On The Ranch, dat stevig werd bewierookt door de internationale muziekpers en een opvallend brede groep liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek. Dat was op zich best bijzonder, want de muzikante uit Nashville, Tennessee, maakte op On The Ranch behoorlijk traditionele Amerikaanse rootsmuziek met vooral invloeden uit de country en de honky tonk en dat zijn genres die niet altijd in brede kring worden geprezen.

Zelf ben ik ook zeker niet vies van het wat modernere geluid dat tegenwoordig uit Nashville komt, maar de verleidingskracht van het album van Emily Nenni was groot. Het ruwe en met veel gitaren, de dobro en de pedal steel ingekleurde geluid op het album klonk onweerstaanbaar lekker en Emily Nenni beschikt over een stem die is gemaakt voor traditionele countrymuziek. Ook ik was daarom uiteindelijk vol lof over On The Ranch, waardoor ik heel nieuwsgierig was naar het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante.

Op Drive & Cry gaat Emily Nenni in eerste instantie verder op de weg die werd ingeslagen op haar vorige album. Direct vanaf de eerste noten zit er lekker veel vaart in de muziek van Emily Nenni, dringen de gitaren en de pedal steel zich genadeloos op en klinkt de muzikante uit Nashville als een countryzangeres uit vervlogen tijden. Door de zang klinkt ook Drive & Cry weer als een album dat vele decennia oud zou kunnen zijn, maar oubollig klinkt het geen moment.

Emily Nenni maakte haar vorig album in haar vorige thuisbasis in Colorado, maar kon dit keer in Nashville beschikken over geweldige muzikanten en over producer John James Tourville, die een aantal leden van zijn band The Deslondes naar de studio in Nashville haalde. John James Tourville en de uitstekende muzikanten die op het album zijn te horen hebben Drive & Cry voorzien van een wat veelzijdiger geluid met een grotere rol voor de piano en het is een geluid waarin vergeleken met On The Ranch veel vaker gas wordt teruggenomen.

Het is een geluid waarin de kracht van de stem van Emily Nenni nog beter tot zijn recht komt, want de Amerikaanse muzikante kan niet alleen genadeloos uithalen, maar kan ook prachtig ingetogen zingen. Zeker in de meer ingetogen tracks herinnert Emily Nenni aan Patsy Cline en andere grote countryzangeressen uit het verleden, maar ze klinkt ook als de 100% country variant van Kacey Musgraves, wat moet worden gelezen als een groot compliment.

De geweldige stem van Emily Nenni bezingt, zoals het hoort in het genre, de nodige persoonlijke ellende, maar de geweldige zang op Drive & Cry slaat zich ook als een warme deken om je heen. Dat doet ook het gitaarwerk, dat met name wanneer gesoleerd mag worden van hoog niveau is, net als de rest van de bijzonder fraaie klanken op het album.

Met On The Ranch liet Emily Nenni anderhalf jaar geleden nadrukkelijk van zich horen, maar op haar nieuwe album laat ze horen dat ze nog veel beter kan. Ze doet dit met een album dat mijlenver is verwijderd van alle hippe countrypop zoals deze momenteel in Nashville wordt gemaakt, maar ook een ieder die normaal gesproken minder is gecharmeerd van traditioneel klinkende Amerikaanse rootsmuziek, zou zomaar als een blok kunnen vallen voor de vocale en muzikale charmes van de zeer getalenteerde Emily Nenni. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emily Nenni - On The Ranch - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emily Nenni - On The Ranch
Emily Nenni kiest op On The Ranch voor een wat traditioneler klinkend country en honky tonk geluid, maar wat zit er veel vaart in de door gitaren gedomineerde instrumentatie en vuur in haar krachtige stem

Het is nog altijd dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek met iedere week stapels nieuwe albums, maar On The Ranch van Emily Nenni viel direct op. Het tweede album van de muzikante uit Nashville klinkt wat traditioneler dan de meeste andere rootsalbums van het moment, maar verwacht geen gezapige country. On The Ranch is mooi ingekleurd met gitaren, dobro en pedal steel wat een aangenaam ruw en lekker dynamisch geluid oplevert. Emily Nenni beschikt ook nog eens over een stem die is gemaakt voor dit soort muziek. Het is een stem waarin kracht en emotie fraai in balans zijn en het is een stem die On The Ranch een nostalgisch tintje geeft. Heerlijk album.

De Amerikaanse singer-songwriter Emily Nenni heeft voor de cover van haar nieuwe album een cowboyhoed opgezet en heeft haar album ook nog eens On The Ranch genoemd. Alle reden dus om een lekker traditioneel rootsalbum te verwachten en dat is ook precies wat je krijgt.

Op basis van de informatie die het album vooruit snelde had ik een week of twee geleden al eens geluisterd naar het in 2018 verschenen debuutalbum van de muzikante uit Nashville, Tennessee, en dat album, Hell Of A Woman, maakte stiekem toch wel wat indruk. Het debuutalbum van Emily Nenni klonk inderdaad behoorlijk traditioneel, maar ook onweerstaanbaar lekker, wat deels de verdienste was van het door gitaren gedomineerde geluid op het album, maar ook de krachtige stem van de Amerikaanse muzikante deed een flinke duit in het zakje.

Deze week verscheen het tweede album van Emily Nenni en On The Ranch vind ik nog wat beter dan het vier jaar geleden nauwelijks opgemerkte debuut. Emily Nenni schetst op haar bandcamp pagina de ultieme setting voor haar tweede album: “The sun sets over the ranch, a can of beer cracks, and an acoustic guitar wrangles the day’s thoughts and memories into a semblance of order”.

Het is een setting die nogal afwijkt van de setting waarin ik deze recensie schrijf: “een druilerig Leiden op een hele vroege zondagochtend met een kopje koffie en de opdracht om orde te scheppen in de releasechaos van deze week”. Ook in deze setting doet het tweede album van Emily Nenni het echter uitstekend.

De muzikante uit Nashville heeft het geluid van haar uitstekende debuutalbum nog wat verder geperfectioneerd en maakt direct vanaf de eerste noten indruk met een stem die gemaakt is voor de countrymuziek en een lekker vol geluid vol heerlijk gitaarwerk. Het is een geluid vol twang met veel invloeden uit de country en een aangename dosis honky tonk. Emily Nenni heeft op On The Ranch vaak genoeg aan bas, drums en gitaar, waarna dobro en pedal steel voor de fraaie versiersels mogen zorgen.

In Nashville worden de meeste jonge zangeressen momenteel de kant van de countrypop op geduwd, maar daar blijft Emily Nenni ver van verwijderd. On The Ranch is een lekker traditioneel en bij vlagen lekker ruw klinkend rootsalbum, waarop de Amerikaanse muzikante mooie verhalen vertelt.

Ik heb stapels van dit soort albums, maar ik hoor er tegenwoordig echt veel te weinig, waardoor de muziek van Emily Nenni er voor mij uitspringt deze week. Zeker wanneer Emily Nenni een onvervalste snik van stal haalt en de gitaren en de pedal steel met haar meehuilen, herinnert On The Ranch aan countryalbums van heel lang geleden, maar het tweede album van de Amerikaanse muzikante past ook prima binnen het aanbod van het moment en zal zowel liefhebbers van traditionele als wat alternatievere country aanspreken.

Ik heb Amerikaanse rootsmuziek over het algemeen liever net wat moderner dan Emily Nenni laat horen op On The Ranch, maar dit album heeft wat. Doe je ogen even dicht en je bent op de ranch die de Amerikaanse muzikante op haar bandcamp pagina schetst. De zon gaat onder op een broeierige avond, het bier vloeit, er is even tijd om de dag te overdenken en dan pakt Emily Nenni haar gitaar er bij. Heerlijk. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emily Scott Robinson - American Siren - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emily Scott Robinson - American Siren
Emily Scott Robinson levert met American Siren een fraai klinkend rootsalbum af, dat zowel traditioneel als eigentijds kan klinken en dat opvalt door mooie verhalen, fraaie klanken en geweldige vocalen

Ook deze week verschijnen er weer heel veel albums in het hokje Amerikaanse rootsmuziek, maar een van de albums die er voor mij zeker uitspringt is American Siren van Emily Scott Robinson. De muzikante uit Nashville beschikt over een geweldige stem, die zowel met traditionele als met eigentijdse folk en country uit de voeten kan. Deze stem vol gevoel wordt omgeven door prachtige en zeer sfeervolle klanken, waarin steeds andere accenten opduiken. Emily Scott Robinson vertelt ook nog eens indringende verhalen en verpakt deze in aansprekende songs. Ik had eerlijk gezegd nog niet eerder van haar gehoord, maar dit is wat mij betreft een van de grote nieuwe talenten in het genre.

American Siren is het derde album van de Amerikaanse singer-songwriter Emily Scott Robinson, maar het is mijn eerste kennismaking met de muzikante die, net als zoveel van haar collega’s, opereert vanuit Nashville, Tennessee.

American Siren trok mijn aandacht door de release op het fameuze Oh Boy Records label, dat ooit door John Prine werd opgericht en een goede neus heeft voor muzikaal talent in Nashville. American Siren staat bol van dit talent, dat overigens ook al was te horen op vorige album van Emily Scott Robinson, dat me ondanks een persoonlijke tip op MusicMeter nooit is opgevallen.

American Siren viel me wel direct op en in eerste instantie vooral door de prachtige stem van de Amerikaanse muzikante. Het is een stem die gemaakt is voor de folk en country die Emily Scott Robinson maakt op haar nieuwe album en het is een stem vol gevoel, die herinnert aan een aantal groten in het genre.

Het is een stem die het goed doet in de wat traditioneler ingekleurde Amerikaanse rootsmuziek op American Siren, maar het is een stem die me in de net wat minder traditioneel klinkende en wat minder expressief gezongen songs af en toe ook wel wat doet denken aan die van Kacey Musgraves, waardoor Emily Scott Robinson laat horen hoe het nieuwe album van de countrypopprinses die helaas wel erg ver is doorgeslagen richting pop, ook had kunnen klinken. Als ik moet kiezen tussen American Siren en het laatste album van Kacey Musgraves weet ik het wel, ondanks mijn grote liefde voor de muziek van Kacey Musgraves.

Emily Scott Robinson zoekt haar inspiratie vooral in de muziek zoals die een aantal decennia geleden in Nashville werd gemaakt, maar de inkleuring van haar derde album is niet alleen wat traditioneler, maar ook zeer smaakvol en klinkt bovendien niet gedateerd. Het album werd geproduceerd door Jason Richmond, die nog niet heel bekend is, maar de afgelopen jaren steeds nadrukkelijker aan de weg timmert als producer en technicus, onder andere voor Clem Snide, Aoife O’Donovan en The Avett Brothers.

Jason Richmond heeft American Siren van Emily Scott Robinson voorzien van een subtiel, maar ook warm en sfeervol geluid, dat opvalt door jazzy accenten en spaarzaam ingezette accenten van flink wat instrumenten, waaronder de viool, het orgel, de banjo en de pedal steel, maar de Amerikaanse singer-songwriter kan ook uit de voeten met een piano ballad, waarin ze flink los mag gaan met haar stem.

De muzikante uit Nashville heeft een oorspronkelijk klinkend album gemaakt, dat zich door de sfeervolle klanken en de mooie vocalen makkelijk opdringt. Het is ook een album dat steeds net wat meer indruk maakt, waardoor American Siren me door de luisterbeurten van de afgelopen week inmiddels behoorlijk dierbaar is.

De veelzijdigheid van het album draagt hier zeker aan bij. American Siren kan je decennia mee terug nemen in de tijd met oorspronkelijk aandoende folksongs en countrysongs, maar een ander deel van het album is nauw verbonden met de huidige tijd.

Emily Scott Robinson zingt zoals gezegd prachtig en vol gevoel, maar ze vertelt ook mooie en indringende verhalen, precies zoals je dat verwacht op een rootsalbum als dit. De muzikante uit Nashville opereert in een momenteel werkelijk overvolle vijver, maar het prachtige American Siren zou ik er, zeker als liefhebber van Amerikaanse rootsmuziek, absoluut uit vissen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Emily Ulman - Severe Clear - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Emily Ulman - Severe Clear
De algoritmes van Spotify leveren me meestal albums op die ik al ken of minder interessant vind, maar met Severe Clear van de Australische muzikante Emily Ulman heeft het streaming media platform me een heerlijk album getipt

De uit het Australische Melbourne afkomstige Emily Ulman bracht tien jaar geleden haar debuutalbum uit. Pas dit jaar verscheen de opvolger van dat album en Severe Clear is een album dat mij uitstekend bevalt. Emily Ulman schrijft songs die bijzonder lekker in het gehoor liggen en ook makkelijk blijven hangen. Het zijn songs met meestal een folky basis, maar de Australische muzikante maakt ook uitstapjes richting pop en rock. Met het album vindt Emily Ulman aansluiting bij een heel legioen aan vrouwelijke singer-songwriters, maar ik vind Severe Clear absoluut onderscheidend genoeg om de concurrentie aan te kunnen. Nu nog aandacht voor dit album, want die valt vooralsnog vies tegen.

Severe Clear van Emily Ulman werd me onlangs geadviseerd door Spotify. Het is pas het tweede album van de Australische muzikante, die iets meer dan tien jaar geleden debuteerde met het album Wear It Well. De algoritmes van Spotify blijven ondoorgrondelijk en zijn zeker niet altijd trefzeker, maar het album van Emily Ulman is wat mij betreft een uitstekende tip.

De muzikante uit Melbourne heeft in eigen land wel wat aandacht gekregen voor haar een maand of drie geleden verschenen album, maar het houdt niet over. Dat is jammer, want Emily Ulman heeft een album gemaakt dat in het genre of in de genres waarin ze opereert zeker op zou moeten kunnen vallen.

De Australische muzikante maakte haar tweede album samen met producer Bonnie Knight, die eerder werkte voor Amyl And The Sniffers en Angie McMahon en het album heeft voorzien van een mooi geluid. De songs van Emily Ulman doen vaak wat folky aan, maar de muzikante uit Melbourne kan ook uit de voeten met pop en rock. Die laatste invloeden hoor je wanneer de songs op Severe Clear wat voller zijn ingekleurd, terwijl je de folk in de songs van Emily Ulman vooral hoort in de wat soberder klinkende songs.

Emily Ulman werd op haar tweede album bijgestaan door een drietal muzikanten uit de Australische muziekscene, maar eist zelf de hoofdrol op. Severe Clear is in muzikaal opzicht misschien niet heel vernieuwend, maar de songs op het album klinken mede door het verwerken van meerdere invloeden voldoende afwisselend. Het album klinkt bovendien aangenaam en dat geldt zowel voor de songs die het vooral moeten doen met alleen gitaren als voor de songs die wat voller klinken.

Emily Ulman laat zich in vocaal opzicht bijstaan door mannenstemmen, maar haar eigen stem trekt de meeste aandacht. Het is een stem die misschien niet direct opvalt, maar het is ook een stem die lekker in het gehoor ligt en die de songs op het tweede album van Emily Ulman duidelijk beter maakt.

Die songs springen wat mij betreft het meest in het oor, want de muzikante heeft een goed gevoel voor het schrijven van aansprekende popsongs. Het zijn popsongs die soms aansluiten bij de indiefolk van het moment, maar Severe Clear heeft ook raakvlakken met de indiepop en indierock van het moment en heeft bovendien af en toe een jaren 90 sfeer.

Wanneer het aanbod zo groot is als het gedurende het grootste deel van 2025 is geweest. krijgt een nieuw album en zeker een album van een onbekende muzikante, die ook nog eens vanaf de andere kant van de wereld opereert, niet heel veel kansen, maar ik was direct zeer gecharmeerd van Severe Clear van Emily Ulman.

De Australische muzikante vindt aansluiting bij landgenoten als Julia Jacklin, maar ze heeft ook een duidelijk eigen geluid, dat wat mij betreft bijzonder genoeg is om op te vallen binnen het enorme aanbod van het moment, al profiteert ze in mijn geval wel van de wat rustigere weken rond de jaarwisseling.

Ik ben heel blij dat Spotify me heeft gewezen op het tweede album van de Australische muzikante, want nadat ik Severe Clear eenmaal had opgepikt, bleek het een album dat nog lange tijd beter wordt. Inmiddels ben ik zeer gesteld op de uitstekende songs van Emily Ulman, die hopelijk niet tien jaar wacht voor ze haar derde album gaat uitbrengen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emily Yacina - Remember The Silver - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emily Yacina - Remember The Silver
Emily Yacina debuteert op een moment dat de winterslaap in de muziekwereld is beginnen, maar dit mooie album verdient echt alle aandacht

Subtiele gitaarakkoorden en fluisterzachte vocalen. Het is een beproefd concept de laatste jaren, waardoor het debuut van de New Yorkse Emily Yacina aanvoelt als een warm bad. Het is een warm bad waarin stiekem flink wat moois is verstopt. Emily Yacina heeft haar debuut voorzien van een subtiel maar ook gevarieerd geluid en het is een geluid dat fraai kleurt bij haar fluisterzachte zang. Ook de songs op Remember The Silver blijken veel beter dan je bij vluchtige beluistering zal vermoeden en geven wanneer je het album vaker hoort steeds meer geheimen prijs. Een aangename verrassing dit eindejaarsdebuut van de jonge singer-songwriter uit New York.

In de laatste weken van het jaar is het aantal nieuwe albums dun gezaaid, maar als je wat verder kijkt dan de meer algemene releaselijsten (waarin het wat mij betreft zeer zwakke album van The Who domineert), is er hier en daar toch nog wel wat moois te ontdekken. Zo verscheen deze week ook Remember The Silver van de Amerikaanse singer-songwriter Emily Yacina.

Emily Yacina is een jonge singer-songwriter uit New York, die in het recente verleden samenwerkte met (Sandy) Alex G. Op haar debuut verrast ze met charmante popliedjes, die ze grotendeels zelf in elkaar knutselde.

Remember The Silver is op een of andere manier een feest van herkenning. Het debuut van Emily Yacina opent met subtiele gitaarakkoorden die vervolgens gezelschap krijgen van fluisterzachte vocalen. Het is de afgelopen jaren een beproefd recept, maar het is een recept dat mij nog steeds smaakt.

De zang op Remember The Silver blijft het hele album fluisterzacht, maar in muzikaal opzicht brengt Emily Yacina de nodige variatie aan. De subtiele gitaarlijnen uit de openingstrack maken hier en daar plaats voor wat uitbundigere elektronica, maar het blijft allemaal redelijk bekend en redelijk ingetogen en introvert klinken.

In het begin vond ik het lastig om aan te geven waarmee Emily Yacina zich nu precies onderscheidt van de vele collega’s uit de vijver waarin ze vist, maar het debuut van de singer-songwriter uit New York heeft een bijzondere charme. Remember The Silver is hoorbaar een album dat met relatief eenvoudige middelen in elkaar is geknutseld, al dook Emily Yacina voor haar album meerdere studio’s in.

Het is een album met een hoog DIY en lo-fi gehalte, maar het is ook een album dat steeds weer opvalt door subtiele verrassingen. Die zitten vooral in de instrumentatie, want in vocaal opzicht varieert Emily Yacina niet zo veel. Dat hoeft van mij ook niet, want haar fluisterzachte zang verveelt me in het half uur dat Remember The Silver duurt geen moment.

Het debuut van de Amerikaanse singer-songwriter citeert driftig uit een aantal decennia vrouwelijke indie-pop, met meer dan eens een flinke vleug Juliana Hatfield, maar klinkt door de subtiele accenten in de instrumentatie ook eigentijds. Bij eerste beluistering klonk het lekker maar had ik nog wat twijfels over de meerwaarde van het zoveelste album in het genre dit jaar, maar na een paar keer horen worden de songs op Remember The Silver me een voor een dierbaar en hoor ik ook steeds meer moois in de op het eerste gehoor eenvoudige songs van Emily Yacina.

Wat op het eerste gehoor nog vooral huisvlijt lijkt, steekt steeds knapper in elkaar, wat deels de verdienste is van de van Julie Byrne bekende Eric Littmann die het album mede produceerde. De songs op Remember The Silver zijn niet allemaal even goed, maar het album bevat een flink aantal prachtsongs. Luister naar het prachtig ingetogen Ninety Sixth Street en je hoort een singer-songwriter die in potentie mee kan met smaakmakers en persoonlijke favorieten in het genre als Phoebe Bridgers en Julien Baker.

Ik ken Remember The Silver van Emily Yacina pas een paar dagen en hoor een album waar de rek nog lang niet uit is. In de laatste weken van het jaar een album uitbrengen is meestal geen handige keuze, maar dit album verdient echt alle aandacht. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emitt Rhodes - Rainbow Ends - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse muzikant Emitt Rhodes trok voor het eerst de aandacht in 1967 toen hij debuteerde met zijn band The Merry-Go-Round.

Het Beatleseque debuut van de band rond de pas 17 jaar oude Emitt Rhodes doet niet onder voor vele andere prachtplaten uit het jaar van de ‘summer of love’, maar trekt helaas veel minder aandacht.

Emitt Rhodes begint vervolgens aan een solocarrière, die in 1970 prachtig begint met zijn inmiddels tot een bescheiden klassieker uitgegroeide titelloze debuut.

Rhodes lijkt aan het begin van een mooie carrière te staan, maar blijkt een wurgcontract te hebben getekend dat hem verplicht om iedere zes maanden een nieuwe plaat af te leveren. Hier slaagt Emitt Rhodes niet in, al is het maar omdat hij zijn platen helemaal in zijn uppie maakt en de lat hoog wil leggen.

Het gevecht met de platenmaatschappij zal nog jaren duren. In deze jaren maakt Emitt Rhodes nog twee prima platen, maar na Mirror uit 1971 en Farewell To Paradise uit 1973 vindt Emitt Rhodes het genoeg en gaat hij aan de slag als technicus voor het befaamde Elektra Records.

Sindsdien is er vaak gesproken over een comeback van de inmiddels 66 jaar oude muzikant, maar tot voor kort leek het er niet van te komen. Eind 2015 duikt Emitt Rhodes echter de studio in en dit keer probeert hij het niet alleen. Samen met topmuzikanten en Emitt Rhodes fans als Aimee Mann, Susanna Hoffs, Jon Brion, Nels Cline en Jason Falkner wordt Rainbow Ends opgenomen.

Deze plaat ligt nu in de winkel en is een aangename verrassing. Het is een plaat die zich natuurlijk niet zomaar laat vergelijken met de platen die Emitt Rhodes zo’n 45 jaar geleden maakte, maar dat de Amerikaan het schrijven van goede songs niet is verleerd, wordt direct duidelijk wanneer je Rainbow Ends voor het eerst beluistert.

Emitt Rhodes liet zich in zijn jonge jaren vooral beïnvloeden door het werk van The Beatles. Die invloeden zijn grotendeels verdwenen, al hoor je af en toe nog wel wat van Paul McCartney in de tijdloze songs van Emitt Rhodes. Het zijn songs die wat steviger zijn dan in het verleden en het zijn songs die nog altijd met één been in de jaren 70 staan.

Het andere been maakt van Rainbow Ends echter een eigentijdse singer-songwriter plaat en het is een plaat van hoog niveau en het is bovendien een plaat die steeds weer nieuwe geheimen prijs geeft, mede omdat de Amerikaanse singer-songwriter veel gevoel in zijn songs legt. Emitt Rhodes was misschien een tijdje uit beeld, maar plaat nummer vier mag er weer zijn en doet zeker uitzien naar meer. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emma Anderson - Pearlies - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emma Anderson - Pearlies
Emma Anderson schreef een aantal songs die terecht hadden moeten komen op het vierde album van de Britse band Lush, maar geeft op Pearlies een fraaie eigen draai aan deze songs, die gelukkig ook een flinke vleug Lush bevatten

Lush leek halverwege de jaren 90 uit te groeien tot een hele grote band, maar de zelf verkozen dood van de drummer van de band gooide roet in het eten. Lush zou nooit een vierde album uitbrengen, al was de band er in 2016 dicht bij. Emma Anderson, een van de frontvrouwen van de band, kwam na het laatste album van Lush niet verder dan twee albums met haar nieuwe band Sing-Sing, maar brengt nu dan eindelijk haar eerste soloalbum uit. Het is een album waarop meerdere echo’s van de muziek van Lush zijn te horen, maar de Britse muzikante slaat samen met James Chapman (Maps) ook andere wegen in, wat een aangenaam maar ook avontuurlijk album oplevert.

Emma Anderson stond in de tweede helft van de jaren 80 samen met Miki Berenyi aan de basis van de Britse band Lush, die in de eerste helft van de jaren 90 zou uitgroeien tot een van de vaandeldragers van de shoegaze en vooral dreampop. De band bracht met Spooky (1992), Split (1994) en Lovelife (1996) drie uitstekende albums uit, maar toen Lush drummer Chris Acland in 1996 een einde aan zijn leven maakte brak er iets in de band. Lush stopte er uiteindelijk mee, waarna een reünie in 2016 nog wel een EP opleverde, maar al snel viel wederom het doek waardoor Lush helaas nog altijd is blijven steken op slechts drie albums.

Miki Berenyi en Emma Anderson gingen de afgelopen twee decennia vooral hun eigen weg, maar veel nieuwe muziek leverde dit niet op. Miki Berenyi dook een jaar of vier geleden op met haar nieuwe band Piroshka, wat een prima album opleverde, maar de afgelopen jaren stonden in het teken van het schrijven van haar zeker aan te bevelen autobiografie. Emma Anderson was net wat actiever met twee albums van haar nieuwe band Sing-Sing, maar ook dat is geen toonbeeld van productiviteit.

Deze week verschijnt echter het eerste soloalbum van Emma Anderson, het eerste wapenfeit sinds het tweede album van Sing-Sing uit 2005 en de EP van Lush uit 2016. Pearlies werd gemaakt met de van de band Maps bekende James Chapman en bevat een aantal songs die eigenlijk bedoeld waren voor het vierde album van Lush. Wanneer je luistert naar Pearlies kun je je voorstellen hoe dit vierde album van Lush ongeveer geklonken zou hebben, maar het soloalbum van Emma Anderson klinkt net wat anders.

Pearlies heeft het aangenaam dromerige dat we kennen van de muziek van Lush en ook de zang van Emma Anderson herinnert vrijwel onmiddellijk aan de hoogtijdagen van de Britse band, al liet ze in destijds de leadzang aan Miki Berenyi. Hier blijft het niet bij, want ook de breed uitwaaiende gitaarlijnen lijken zo weggelopen van de eerste drie albums van Lush. Voor die gitaarlijnen is overigens ook een beroep gedaan op Suede gitarist Richard Oakes, die in een aantal tracks opduikt en naast Emma Anderson en James Chapman de enige gastmuzikant is op het album.

De songs op Pearlies zijn echter wel wat meer ingetogen dan de songs van Lush en missen de scherpe randjes van de songs van de Britse band. Emma Anderson kiest op haar solodebuut juist voor net wat dromerige songs, wat goed past bij haar stem, die minder makkelijk overeind zou blijven in een wat steviger geluid, maar prima past bij de sfeervolle klanken op Pearlies, waaraan ook flink wat synths zijn toegevoegd, die meer dan eens de gitaren overstemmen.

Op Pearlies hoor je nog wel wat invloeden uit de dreampop, die mede door Lush op de kaart werd gezet, maar invloeden uit de folk en psychedelica zijn minstens even prominent aanwezig, waarna een vleugje Cocteau Twins het album voorziet van een bijzondere en soms wat mystieke sfeer. Wanneer de keyboards wat zwaarder worden aangezet en de gitaren even een stapje terug doen heeft de muziek van Emma Anderson overigens ook wel wat van Beach House.

Als groot fan van Lush ben ik natuurlijk benieuwd hoe de songs op Pearlies zouden hebben geklonken in de Lush uitvoering, maar het eerste soloalbum van Emma Anderson valt me zeker niet tegen, al is het maar omdat Emma Anderson niet heeft geprobeerd om in haar eentje te klinken als de geweldige band, die door omstandigheden helaas maar drie albums uitbracht. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emma Donovan & The Putbacks - Crossover - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emma Donovan & The Putbacks - Crossover
De Australische Emma Donovan en haar band The Putbacks trekken in Australië flink de aandacht met een gloedvol en veelzijdig soulalbum, maar verdienen deze aandacht ook hier

Luister naar Crossover van Emma Donovan en The Putbacks en de geschiedenis van de soulmuziek trekt aan je voorbij, met een hoofdrol voor soul uit de jaren 60 en 70. Soms uiterst ingetogen en subtiel, soms een stuk uitbundiger of wat psychedelischer. De band zorgt voor een zeer gevarieerd en smaakvol geluid, terwijl Emma Donovan met veel soul en gevoel zingt. Het herinnert veelvuldig aan vervlogen tijden, maar oubollig klinkt het geen moment. Het nieuwe album van Emma Donovan en The Putbacks is in vaderland Australië warm onthaald, maar ook hier in Nederland moet dit aangename soulalbum menige herfst- en winteravond kunnen verwarmen.

In de Australische muziekpers kan Crossover van Emma Donovan & The Putbacks de afgelopen week rekenen op zeer positieve recensies. Dat is ook niet zo gek, want Emma Donovan komt uit Australië. Ze is een nazaat van de oorspronkelijke bewoners van het land en opgegroeid in een muzikale familie. Haar oma formeerde het gezelschap The Donovans dat met een mix van country en gospel aan de weg timmerde op het Australische platteland.

Emma Donovan trok uiteindelijk naar de stad en liep in Melbourne de band The Putbacks tegen het lijf, die het tot dat moment zonder zanger of zangeres deed. Het leverde in 2014 een in Australië terecht bejubeld debuut op en nu is er dan het tweede album, Crossover.

Emma Donovan groeide op met de country en gospel die in haar familie zo’n belangrijke rol speelde, maar ze moet ook absoluut zijn blootgesteld aan flink wat soul. Crossover ademt immers vanaf de eerste noten de soul uit de jaren 60 en 70. Het is de zwoele soul waar Prince gek op was, maar het is ook soul die stevig citeert uit de archieven van Motown en alle grote andere soul labels uit de jaren 60 en 70.

Het is soul die zich direct als een warme deken om je heen slaat op een herfstachtige avond. Dit is deels de verdienste van de warme soulstem van Emma Donovan, maar ook de bijdrage van The Putbacks is belangrijk. In de soul zijn er meerdere richtingen, variërend van moddervette soul met veel blazers tot meer ingetogen soul. Emma Donovan en The Putbacks zitten ergens in het midden van dit spectrum met uitlopers naar de rechterzijde.

Wanneer wordt gekozen voor een behoorlijk ingetogen geluid domineren fraaie gitaarlijnen, maar een aantal songs op het album is veel voller ingekleurd, al ontbreken de blazers. Zeker de wat subtieler ingekleurde songs herinneren aan soulmuziek uit de jaren 60 en 70, met flink wat invloeden van de beste albums van Marvin Gaye. Het zijn songs die in een aantal gevallen wat psychedelischer worden ingekleurd, waardoor Emma Donovan en haar band opschuiven richting de kosmische soul van onder andere Curtis Mayfield.

Tegenover de songs die herinneren aan oude soul staan ook een aantal moderner klinkende songs, al blijft het wel altijd soul. Het geluid van The Putbacks is mooi, warm en trefzeker met een hoofdrol voor de gitarist en de organist, maar het meest in het oor springt toch de krachtige maar ook gevoelige soulstem van Emma Donovan, die zich soepel door het veelkleurige muzikale landschap beweegt.

Ondanks de potentiële kracht van haar stem laat Emma Donovan zich gelukkig nergens verleiden tot een overdaad aan stembuigingen of tot continu voluit zingen, wat in de hedendaagse soulmuziek helaas meestal anders is. Ze blijft in alle gevallen zingen met veel gevoel en laat zich hier en daar prachtig ondersteunen door al even getalenteerde achtergrondvocalisten.

De criticus zal beweren dat het in muzikaal opzicht niet echt vernieuwend is. Dat is misschien ook wel zo, al kleuren Emma Donovan en The Putbacks niet uitsluitend binnen de lijntjes en vullen ze bovendien op fraaie wijze het enorme gat dat de afgelopen jaren is ontstaan door het wegvallen van nogal wat soulzangers en zangeressen. En dat Emma Donovan een kind van deze tijd is hoor je ook in de maatschappijkritische teksten die het album nog wat meer glans geven. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emma Gatrill - Come Swim - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emma Gatrill - Come Swim
Emma Gatrill heeft een flinke reputatie opgebouwd als multi-instrumentalist, maar op haar derde soloalbum Come Swim laat ze horen dat ze veel meer heeft te bieden dan fraaie accenten van harp, saxofoon en klarinet

Direct bij eerste beluistering van Come Swim valt op dat de Britse muzikante Emma Gatrill het in muzikaal opzicht goed voor elkaar heeft. Come Swim is een prachtig klinkend album, waarop de instrumenten over elkaar heen buitelen en waarop organische en elektronische klanken prachtig samen komen. Emma Gatrill blijkt echter ook een prima zangeres en schrijft bovendien aansprekende songs. Net als bijvoorbeeld This Is The Kit en Rozi Plain geeft ze een avontuurlijke impuls aan Britse folk uit het verleden en weet ze steeds weer te verrassen met bijzondere accenten. Emma Gatrill stond al bekend als groot muzikant, maar kan dus nog veel meer.

Emma Gatrill is een Britse multi-instrumentalist die de afgelopen jaren met haar harp, saxofoon en klarinet was te horen op flink wat Britse (folk)albums. Ze stond hiernaast op het podium met onder andere Laura Marling, Rozi Plain en This Is The Kit, stuk voor stuk muzikanten die ik heel hoog heb zitten. Ook de ambities van Emma Gatrill reiken verder dan een rol als sessiemuzikant of bandlid, wat deze week resulteert in het album Come Swim.

Het blijkt niet het eerste album van de muzikante uit Brighton, want in 2012 verscheen Chapter I, waarna in 2017 Cocoon het levenslicht zag. Het zijn albums die mij destijds niet zijn opgevallen en toen ik ze de afgelopen week beluisterde was ik ook niet heel erg onder de indruk. Op beide albums laat Emma Gatrill horen dat ze een geweldige muzikante is, maar de zang op de eerste twee albums van de Britse muzikante bevalt me een stuk minder en ook de songs maken geen onuitwisbare indruk.

Sinds Cocoon zijn we echter bijna zeven jaar verder en in zeven jaar kan er veel gebeuren. Op Come Swim maakt Emma Gatrill nog steeds indruk als muzikant, maar ook als zangeres en als songwriter heeft ze flinke stappen gezet. In muzikaal opzicht is Come Swim een bijzonder rijk album. De songs op het album zijn uiteraard voorzien van fraaie accenten van de harp, saxofoon en klarinet, maar Emma Gatrill heeft ook nog flink wat strijkers toegevoegd aan het geluid op haar derde album.

Zeker wanneer deze instrumenten domineren zit haar muziek tegen de chamber pop aan, maar de muzikante uit Brighton kiest niet alleen voor organische klanken. Veel songs zijn immers ook verrijkt met flink wat elektronica, wat de muziek op Come Swim weer een heel ander karakter geeft. In muzikaal opzicht hoor ik wel wat raakvlakken met de muziek van This Is The Kit en Rozi Plain, met wie Emma Gatrill ook speelde, maar zeker wanneer de synths hun intrede doen klinkt de muziek op Come Swim ook duidelijk anders.

Come Swim is niet alleen voorzien van een mooi geluid, maar het is ook een spannend geluid, waarin steeds weer nieuwe dingen zijn te ontdekken. Het geeft de songs van de Britse muzikante een interessante impuls. Het zijn songs die een stuk aansprekender zijn dan die op de eerste twee albums van Emma Gatrill, die de kunst van het schrijven van interessante popsongs inmiddels volledig beheerst.

Gelukkig laat Come Swim ook in vocaal opzicht flinke groei horen, want anders had het nog altijd makkelijk mis kunnen gaan. Emma Gatrill klinkt nog altijd als een Britse folkie, maar haar zang klinkt niet meer zo pastoraal als op haar eerste twee albums. De zachte zang doet me wel wat denken aan Kathryn Williams, waarmee Emma Gatrill ook in muzikaal opzicht raakvlakken heeft. Een heel groot bereik heeft de Britse muzikante niet, maar de zang op Come Swim is absoluut aangenaam te noemen.

Alles bij elkaar opgeteld heeft Emma Gatrill met Come Swim een verrassend sterk album afgeleverd, dat zich in muzikaal opzicht weet te onderscheiden, dat in vocaal opzicht makkelijk overeind blijft en dat de aandacht trekt met spannende maar ook aantrekkelijke songs. Grote kans dus dat iedereen die gebruikt maakte van de klarinet, saxofoon en harp klanken van Emma Gatrill moet uit gaan kijken naar een vervanger, want wat mij betreft staat de Britse muzikante vanaf nu zelf in de spotlights. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emma Kupa - It Will Come Easier - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emma Kupa - It Will Come Easier
Emma Kupa verrast op It Will Come Easier met een bijzonder geluid dat soms folky klinkt en soms niet en dat vaak schuurt, maar wel op een aangename en interessante wijze

Emma Kupa speelde in een aantal bands en maakte ook al een soloalbum, maar It Will Come Easier is mijn eerste kennismaking met haar muziek. Het is muziek die soms wat tegen de haren instrijkt, deels door de bijzondere instrumentatie op het album en deels door de bijzondere en wat onvaste stem van de Britse muzikante. Die bijzondere stem en veelkleurige instrumentatie zijn op hetzelfde moment de sterke punten van het album van Emma Kupa. It Will Come Easier klinkt direct bijzonder. Niet iedereen zal het mooi vinden, maar als je vatbaar bent voor de muzikale kunsten van Emma Kupa, en ik ben dat absoluut, wordt dit album steeds interessanter.

Er zijn tijden geweest waarin vrouwelijke singer-songwriters een curiositeit waren in de op dat moment nog vrijwel volledig door mannen gedomineerde muziekindustrie, maar tegenwoordig is dat gelukkig helemaal anders. Het betekent wel dat het momenteel lastig kiezen is voor liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters; een groep waartoe ik mezelf absoluut reken. Alleen de afgelopen week kon ik al kiezen uit minstens een handvol prima albums van jonge vrouwelijke singer-songwriters en dat kiezen was zeker niet makkelijk.

Bij beluistering van It Will Come Easier van Emma Kupa was ik er echter snel uit. De Britse singer-songwriter laat op haar tweede soloalbum immers een bijzonder eigen geluid horen en het is een geluid dat aangenaam schuurt.

Ik had nog nooit van Emma Kupa gehoord, maar ze draait al een tijdje mee en maakte deel uit van mij eveneens onbekende bands als Mammoth Penguins en Standard Fare. Met It Will Come Easier heeft de Britse muzikante een album gemaakt dat je makkelijk op het verkeerde been zet.

In de openingstrack van het album, overigens haar tweede album, solliciteert Emma Kupa nadrukkelijk naar een plekje binnen de grote groep vrouwelijke singer-songwriters in het indierock segment. Het is een vrij ruwe track met wat nonchalante en onvaste vocalen, al hoor je in het melodieuze refrein een vleugje Fleetwood Mac.

In de tweede track duikt een banjo op en hoor je dat Emma Kupa ook als folky uit de voeten kan, al klinkt haar bijzondere stem in een folky song wat atypisch. Het schuurt op een of andere manier wat en dat bevalt me wel.

It Will Come Easier put veel vaker uit de archieven van de folk, maar Emma Kupa klinkt anders dan anderen. In muzikaal opzicht hoor ik zo nu en dan raakvlakken met de muziek van de Britse singer-songwriter Kathleen Williams en ook in de stem van Emma Kupa hoor ik wat van deze Kathleen Williams, tot de vocalen wat onvaster klinken en toch weer een andere kant op schieten.

De zang van Emma Kupa strijkt, zeker bij eerste beluistering met enige regelmaat wat tegen de haren in, maar na enige gewenning vind ik de zang op het album even mooi als bijzonder. Het is bovendien zang die het album van Emma Kupa voorziet van een eigen geluid en dus van onderscheidend vermogen. Waar Britse folk me vaak net wat te braaf klinkt, hoor ik de bijzondere zang van Emma Kupa ook veel emotie en ook dat is wat mij betreft een pré.

Ook de instrumentatie op It Will Come Easier is absoluut onderscheidend. Emma Kupa verzamelde flink wat muzikanten om zich heen en tekent voor een geluid dat meerdere kanten op schiet en zeer gevarieerd wordt ingekleurd, onder andere met zeer uiteenlopende snareninstrumenten, strijkers en keyboards.

Ik kan me heel goed voorstellen dat lang niet iedereen gecharmeerd zal zijn van de stem van de Britse singer-songwriter en ook het wat bonte stijlen en klankenpalet zal mogelijk niet bij iedereen in de smaak vallen, maar ik vind het tweede soloalbum van Emma Kupa steeds leuker worden. In eerste instantie was ik vooral gecharmeerd van het eigenzinnige geluid op It Will Come Easier, maar iedere keer als ik naar het album luister valt er meer op zijn plek en hou ik nog wat meer van dit bijzondere album, dat absoluut schuurt, maar wel op aangename wijze. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emma Peel - Ponderosa - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emma Peel - Ponderosa
Prachtig en emotievol album dat veel en veel meer aandacht verdient dan de plaat tot dusver heeft gekregen

Het verhaal achter Ponderosa van de Nederlandse band Emma Peel is triest, maar de muziek is wonderschoon. Zangeres Bibian Harmsen wist dat ze niet lang meer te leven had, maar wilde dit album per se af maken. Het is de kroon op het zo onderschatte werk van Emma Peel. Ponderosa overtuigt met prachtige klanken vol invloeden uit de Americana, de jazz en de indie-rock en betovert met de prachtige zang van Bibian Harmsen die alle kracht die ze nog in zich had gebruikte voor zang vol kracht, kwetsbaarheid en emotie. Het verhaal achter deze plaat is zeer indrukwekkend, maar de muzikale erfenis van Bibian Harmsen is nog indrukwekkender. Wat een mooie en bijzondere plaat.

Ponderosa van de Nederlandse band Emma Peel verscheen al in de herfst van 2018, maar is pas sinds kort te beluisteren via de streaming media diensten, waardoor de plaat hopelijk een wat breder publiek kan trekken.

De Nederlandse band, die zich heeft vernoemd naar het gelijknamige en buitengewoon fascinerende personage uit de Britse tv-serie The Avengers (in Nederland bekend als The Wrekers), trok een paar maanden geleden wel mijn aandacht met het trieste verhaal achter de plaat, maar de muziek hoorde ik pas een week geleden en is minstens even indrukwekkend.

Het trieste verhaal achter de plaat gaat over zangeres Bibian Harmsen bij wie eind 2011 een ernstige vorm van kanker wordt geconstateerd, waaraan ze al in de zomer van 2012 overlijdt. In het halfjaar dat haar nog gegeven was, werkte ze samen met haar partner Klaas ten Holt aan de laatste gezamenlijke plaat van hun band Emma Peel.

Het is een band die sinds 1994 bestaat en voor Ponderosa al drie uitstekende albums uitbracht, maar ondanks positieve recensies weet de band geen groot publiek te bereiken met haar even aangename als eigenzinnige muziek. Dat is afgelopen herfst helaas ook niet gelukt met Ponderosa, maar de plaat verdient absoluut een nieuwe kans.

Bibian Harmsen wilde de laatste plaat van Emma Peel waarop zij is te horen absoluut af maken en heeft haar ziel en zaligheid gelegd in de songs en in de vocalen op de plaat. Gezien haar snel verslechterende conditie koste dit de nodige moeite, maar toen ze in de zomer van 2012 overleed stonden alle zangpartijen op de plaat. Klaas ten Holt heeft de plaat vervolgens afgemaakt, waarna Ponderosa lang op de plank bleef liggen.

De plaat werd gemaakt met bescheiden middelen en dat is ook wel te horen. Het geluid is puur en eerlijk en lijkt vrijwel live in de studio ingespeeld. Ik ben normaal gesproken niet vies van producties vol tierelantijntjes, maar het pure geluid van Emma Peel op Ponderosa heeft zijn charme.

Emma Peel is op haar vierde plaat nog wat verder opgeschoven richting Americana, al hoor ik hier en daar ook nog wel wat invloeden uit de indie-rock. Een psychedelisch tintje en wat jazzy klanken maken het geluid van Emma Peel compleet.

Ponderosa is in muzikaal opzicht een aansprekende plaat. Het gitaarwerk op de plaat is veelkleurig en van hoog niveau. Klaas ten Holt speelt mooie ruimtelijke akkoorden, maar kan ook uit de voeten met bluesy licks of fraai jazzy gitaarwerk. Ook de bijdragen van de lap steel en de trombone van Joost Buis zijn uitermate trefzeker en dit geldt ook voor het drumwerk van Alan Purves.

Ponderosa beweegt zich tussen meerdere genres en bestrijkt uiteindelijk het hele palet van pure Americana tot de jazzy popmuziek van een band als Fairground Attraction. De prima muzikanten op de plaat staan op Ponderosa wel in de schaduw van Bibian Harmsen die nog een keer laat horen wat een goede zangeres ze is. De vocalen zijn ondanks haar ziekte krachtig, maar ook emotievol en incidenteel kwetsbaar. Het zijn vocalen die Ponderosa naar een nog wat hoger plan tillen en er een plaat van maken die je gehoord moet hebben. Hierna kun je de plaat van Emma Peel alleen maar koesteren. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Emma Pollock - Begging The Night To Take Hold - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Emma Pollock - Begging The Night To Take Hold
Emma Pollock maakte deel uit van de legendarische Schotse band The Delgados, maar heeft ook prachtige solo albums gemaakt, waaraan deze week het echt prachtige Begging The Night To Take Hold wordt toegevoegd

Het was de afgelopen negen jaar helaas stil rond Emma Pollock, maar deze week keert de Schotse muzikante terug met een nieuw album. Door het nodige persoonlijke leed is Begging The Night To Take Hold een behoorlijk melancholisch album geworden, maar het is ook een bijzonder mooi en sfeervol album geworden. Het is een album waarop de stem van Emma Pollock centraal staat en de Schotse muzikante maakt nog wat meer indruk als zangeres dan op haar vorige albums. Die indruk maakt ze ook als songwriter, want Begging The Night To Take Hold is een album dat je drie kwartier lang aan de speakers gekluisterd houdt. Wederom een jaarlijstjesalbum van Emma Pollock.

Dat Glasgow een levendige alternatieve muziekscene heeft mag als bekend worden verondersteld en die bruisende muziekscene heeft de Schotse stad al heel lang. Het leverde een aantal grote bands op als Belle & Sebastian, Franz Ferdinand, Mogwai, Simple Minds, Texas, Travis en Middle Of The Road (!), maar nog veel meer bands die de cultstatus niet, slechts in beperkte mate of slechts tijdelijk wisten te ontstijgen als Altered Images, Bis, The Blue Nile, Lloyd Cole & The Commotions, The Lotus Eaters, Orange Juice en Sons & Daughters.

Tot de laatste categorie reken ik ook The Delgados, dat in de jaren 90 en vroege jaren 00 moet worden gerekend tot de leukste exponenten van de Schotse popmuziek. Ik ben de albums van de band uit Glasgow momenteel weer aan het herontdekken en kom hier binnenkort op terug. Reden van mijn heropleving van de aandacht voor de muziek van The Delgados is de release deze week van Beginning The Night To Take Hold van Emma Pollock.

Emma Pollock maakte niet alleen deel uit van The Delgados, maar was ook een van de oprichters van het aansprekende Chemikal Underground label. Na het einde van The Delgados begon ze bovendien aan een solocarrière en een aantal andere bezigheden. Heel veel tijd voor de muziek heeft Emma Pollock kennelijk niet, maar de albums die ze uitbrengt zijn echt uitstekend. Het gold in 2007 voor Watch the Fireworks, het gold in 2010 voor The Law Of Large Numbers, het gold in 2016 in nog sterkere mate voor het geweldige In Search Of Harperfield en het geldt deze week voor Begging The Night To Take Hold.

Omdat het vorige album van Emma Pollock inmiddels al weer negen jaar oud is moest ik weer even in mijn archieven en in mijn platenkast duiken, maar bij eerste beluistering van In Search Of Harperfield was ik weer bij de les. Het is een album dat ik destijds heel vaak heb beluisterd, dat ik uiteindelijk koesterde en dat ik vergeleek met het allerbeste werk van Aimee Mann en dat is voor mij buitencategorie.

Ook bij beluistering van het deze week verschenen Begging The Night To Take Hold moet ik af en toe weer aan Aimee Mann denken en dat vind ik nog altijd een groot compliment. Net als Aimee Mann beschikt Emma Pollock over de gave om lekker in het gehoor liggende songs te schrijven die ook interessant en avontuurlijk zijn en net als de Amerikaanse muzikante bestrijkt de muzikante uit Glasgow het hele palet van uiterst ingetogen tot uitbundig.

Op Begging The Night To Take Hold kiest Emma Pollock voor een belangrijk deel voor ingetogen en door de inzet van strijkers zeer stemmig ingekleurde songs. Het zijn songs waarin de stem van de Schotse muzikante centraal staat en die stem is met het verstrijken van de jaren alleen maar mooier geworden. Het is een stem die nog mooier wordt door alle emotie die komt met de zeer persoonlijke teksten op het album, dat direct na de coronapandemie vorm kreeg en waarop de nodige persoonlijke misère voorbij komt en de muzikante uit Glasgow zichzelf zeker niet spaart.

Emma Pollock is, mede door haar beperkte productie, niet heel bekend, maar heeft met Begging The Night To Take Hold een prachtig album gemaakt, dat er makkelijk uit springt deze week. Door het album heb ik mijn oude liefde voor The Delgados weer nieuw leven in geblazen, maar het solowerk van Emma Pollock is misschien nog wel indrukwekkender. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emma Pollock - In Search Of Harperfield - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Emma Pollock stond ooit aan de basis van de legendarische, maar helaas slechts in kleine kring bekende Schotse band The Delgados en begon na het uiteenvallen van deze band een jaar of elf geleden aan een solocarrière.

Deze verloopt vooralsnog moeizaam. Watch The Fireworks uit 2007 trok nog redelijk de aandacht, maar The Law Of Large Numbers uit 2010 werd ten onrechte grotendeels genegeerd (ook door mij overigens; ik hoorde de plaat pas een paar dagen geleden voor het eerst).

Ook In Search of Harperfield, de derde soloplaat van Emma Pollock, moet het in de eerste dagen van de release doen met betrekkelijk weinig aandacht, maar ook dit is een plaat die zeker gehoord mag of misschien zelfs wel gehoord moet worden.

Op In Search Of Harperfield keert Emma Pollock terug naar de jonge jaren van haar ouders. Deze woonden na hun trouwen in een huisje dat naar de naam Harperfield luisterde. Het inspireerde Emma Pollock tot een serie prachtige popliedjes.

Het zijn popliedjes die meer dan eens doen denken aan de popliedjes van Aimee Mann (wiens Bachelor No. 2 Or, The Last Remains Of The Dodo ik reken tot de favoriete platen in mijn platenkast).

Net als Aimee Mann slaagt Emma Pollock er in om zeer rijk gearrangeerde popliedjes intiem te laten klinken en net als Aimee Mann is Emma Pollock een meester in het schrijven van popliedjes die direct bij eerste beluistering memorabel zijn.

Het zijn popliedjes die over het algemeen wat minder schuren dan de eigenzinnige popliedjes van The Delgados, maar ik ben inmiddels totaal verknocht aan de tijdloze popliedjes op In Search Of Harperfield.

Waar op de eerste soloplaten van Emma Pollock nog wat puzzelstukjes ontbraken, valt op deze nieuwe plaat alles op zijn plaats. De verassend veelzijdige en nergens gewoon klinkende instrumentatie is warm en gloedvol, de productie is prachtig, de songs zijn zonder uitzondering van hoog niveau en de stem van Emma Pollock klonk nog nooit zo mooi als op deze plaat.

Dat ik de plaat vergelijk met een van de parels in mijn platenkast is natuurlijk al veelzeggend, maar zelfs ondanks deze onmogelijke vergelijking houdt In Search Of Harperfield zich makkelijk staande. Echt veel te mooi om te negeren dus deze fraaie derde van Emma Pollock. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emma Russack - In A New State - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Emma Russack is een Australische singer-songwriter die inmiddels drie platen op haar naam heeft staan. Het onlangs verschenen In A New State is de meest recente en ik vind het een erg goede plaat.

Ik werd nieuwsgierig naar de muziek van Emma Russack toen ik las dat ze momenteel een obsessie heeft voor Neil Young & Crazy Horse en een plaat wilde maken die in het verlengde van het uit 1975 stammende Zuma ligt.

Het is niet direct de plaat waar ik aan denk bij beluistering van In A New State en dat hoeft ook niet. Emma Russack beschikt immers over meer dan voldoende kwaliteiten om een plaat te maken die er uit springt zonder imposant vergelijkingsmateriaal uit het verleden.

Op In A New State maakt de Australische singer-songwriter muziek die heerlijk broeierig over komt. In A New State valt op door mooie heldere gitaarlijnen, een wat zompige ritmesectie en een stem waarvoor je alleen maar kunt smelten.

De derde plaat van Emma Russack is over het algemeen ingetogen, maar kan af en toe ook flink los gaan (waarna flarden van Neil Young en zijn band opduiken). Het is muziek die meer dan eens wat psychedelisch aan doet, die rauwer klinkt dan de gemiddelde plaat in het genre en die tenslotte lekker dromerig klinkt.

Dat laatste heeft alles te maken met de mooie en heldere stem van Emma Russack. Het is een stem die fraai contrasteert met de soms behoorlijk rauwe en bij vlagen ontsporende instrumentatie, maar die het ook uitstekend doet wanneer wordt gekozen voor een veel subtieler instrumentarium. De Australische zingt prachtig, maar kan haar teksten ook op indringende wijze voordragen, wat haar muziek voorziet van extra zeggingskracht.

Emma Russack laat zich op haar nieuwe plaat veelvuldig beïnvloeden door muziek uit een ver verleden. Zelf komt ze op de proppen met Zuma van Neil Young & Crazy Horse, maar persoonlijk hoor ik ook heel wat van The Velvet Underground en zo kunnen meer namen genoemd worden.

In A New State stond in een paar dagen op de band, maar klinkt verrassend goed. Het is deels de verdienste van producer John Lee (Mountains In The Sky, Beaches), die de muziek van Emma Russack op bijzonder fraaie wijze heeft ingekleurd.

Al met al heeft Emma Russack een hele overtuigende plaat gemaakt. Het is een plaat die niet heel veel aandacht krijgt, maar menig muziekliefhebber van de sokken kan blazen. Ik ben zelf in ieder geval erg onder de indruk en geniet steeds meer van deze plaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emma Russack - Permanent Vacation - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Australische singer-songwriter Emma Russack trekt vooralsnog helaas weinig aandacht met haar muziek.

Met de kwaliteit van haar platen heeft dat niets te maken, want na haar ijzersterke derde plaat In A New State, die ik iets meer dan een jaar geleden bij toeval oppikte, is ook het deze week verschenen Permanent Vacation weer een plaat die zeer de moeite waard is.

In het enorme aanbod van het moment valt het niet mee om op te vallen, maar de vierde van Emma Russack hoort wat mij betreft bij de snoepjes van de week.

Net als op In A New State werkt Emma Russack samen met John Lee, die de plaat produceerde en zorgde voor een over het algemeen subtiele bijdrage van bas, drums en percussie. De rest van de plaat, die in slechts drie dagen werd opgenomen, werd volgespeeld door Emma Russack zelf, die tekent voor gitaar, piano en zang.

Net als op haar vorige plaat verrast de Australische met knap in elkaar stekende songs. Permanent Vacation klinkt geen moment als een plaat die in een vloek en een zucht werd opgenomen, want steeds weer verrast Emma Russack met subtiele versiersels en verrassende wendingen.

Zo wordt de akoestische folksong waarmee de plaat opent voorzien van spanning door het bijzondere pianospel en de eigenzinnige achtergrondzang, verrast de tweede track met vervormde gitaarlijnen, zwoele percussie en bijzondere zanglijnen, bevat de titeltrack volop zonnige invloeden uit de bossanova, bezweert de vierde track met donkere klanken die worden gecontrasteerd door subtiel akoestisch gitaarspel en zo valt er in iedere track op Permanent Vacation wel iets bijzonders te horen.

De tien songs op de vierde plaat van de singer-songwriter uit Melbourne duren alles bij elkaar maar net een half uur, maar het is een half uur genieten. Ook op Permanent Vacation doet de muziek van Emma Russack meer dan eens denken aan die van Suzanne Vega, al durft de Australische muzikante wel meer te experimenteren dan haar Amerikaanse voorbeeld.

Emma Russack doet dit met avontuurlijke accenten in de instrumentatie, door flink te variëren met het tempo binnen haar songs, door haar persoonlijke en expliciete teksten en door haar songs een emotionele lading mee te geven.

Aan de in slechts drie dagen opgenomen plaat werd door Emma Russack en producer John Lee na afloop niet meer gesleuteld en dat hoor je. Permanent Vacation streeft zeker niet naar perfectie, maar laat een ongepolijst geluid horen, dat soms flink rammelt.

Ik ben over het algemeen gecharmeerd van platen waarop de producer een flinke vinger in de pap heeft gehad, maar het wat ruwe en rammelende geluid op Permanent Vacation past perfect bij de muziek van Emma Russack. Het levert een pure en eerlijke plaat op, die bij eerste beluistering zeer aangenaam verrast en vervolgens heel snel onder de huid kruipt.

Natuurlijk gaat Emma Russack niet concurreren met alle grote namen die deze week een nieuwe plaat hebben uitgebracht, maar liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters die aangename klanken combineren met een flinke dosis eigenzinnigheid halen met Permanent Vacation van Emma Russack een prachtplaat in huis. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emma Ruth Rundle - Engine Of Hell - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emma Ruth Rundle - Engine Of Hell
Emma Ruth Rundle verruilt de gruizige gitaarmuren van haar vorige album voor uiterst sobere klanken en zachte vocalen, maar de zeggingskracht van haar muziek is alleen maar toegenomen

Emma Ruth Rundle houdt van contrast en heeft na het stevige May Our Chambers Be Full nu juist een uiterst ingetogen album afgeleverd. Het is een wereld van verschil die wat mij betreft uitvalt in het voordeel van het deze week verschenen Engine Of Hell. Emma Ruth Rundle heeft wederom een aardedonker album gemaakt, maar de kracht komt dit keer niet uit de zware metalen, maar uit de stilte. Emma Ruth Rundle had dit keer genoeg aan zeer bescheiden middelen, maar de impact van haar songs is enorm. Engine Of Hell is zeker geen album om vrolijk van te worden, maar op een kille herfstavond is het een intieme en wonderschone soundtrack.

De Amerikaanse muzikante Emma Ruth Rundle was sinds haar geweldige debuut Some Heavy Ocean uit 2014 een vaste gast op deze BLOG, maar met het vorig jaar verschenen May Our Chambers Be Full kon ik toch niet overweg. Het samen met de metalband Thou gemaakte album klonk wel erg donker of zelfs duister. Nu ben ik daar op zich niet bang voor, al is het maar omdat ook de andere albums van Emma Ruth Rundle zeker niet opvallen door hun zonnige karakter.

Ik haakte bij May Our Chambers Be Full vooral af omdat de stem van de Amerikaanse muzikante bijna volledig ondersneeuwde of juist verzoop in het gitaargeweld van Thou, waardoor ik het persoonlijk geen Emma Ruth Rundle album meer vond (en dat in tegenstelling tot On Dark Horses, waarop het geluid ook al behoorlijk stevig was). Daar sta ik vast niet alleen in, al kreeg het album verrassend positieve recensies en zag ik het album zelfs terug in een aantal jaarlijstjes.

Ik ben persoonlijk blij dat de gitaarmuren van Thou schitteren door afwezigheid op het deze week verschenen Engine Of Hell. Het nieuwe album van Emma Ruth Rundle is in muzikaal opzicht zo ongeveer het tegenovergestelde van zijn voorganger. De instrumentatie is dit keer uiterst sober of zelfs Spartaans te noemen en bestaat uit niet veel meer dan akoestische gitaar, piano en hier en daar een verdwaalde strijker.

Emma Ruth Rundle keert hiermee deels terug naar het geluid van haar eerste twee albums, al waren die in de meeste tracks voller ingekleurd dan Engine Of Hell en was de zang ook met enige regelmaat een stuk zwaarder aangezet dan op haar nieuwe album. De zang van Emma Ruth Rundle is op haar nieuwe album vooral zacht en ingetogen, wat het album voorziet van een bijzondere lading en een intieme sfeer.

Zoals de titel doet vermoeden is ook Engine Of Hell geen album om heel vrolijk van te worden. De klanken op het album zijn donker tot aardedonker en toveren beelden op het netvlies van donkere bossen of verlaten steden. Emma Ruth Rundle voegt met haar stem en de wijze waarop ze haar teksten voordraagt nog flink wat melancholie toe aan het album, dat het hierdoor vooral goed doet op donkere en bij voorkeur wat kille en regenachtige avonden.

Op haar nieuwe album zet Emma Ruth Rundle slechts bescheiden middelen in, maar haar boodschap komt keihard aan. Door de sobere maar ook bezwerende instrumentatie komt de zang, veel meer dan op de vorige albums, direct binnen en zijn de donkere teksten van Emma Ruth Rundle goed te verstaan.

Muziekliefhebbers die veel last hebben van de vallende blaadjes buiten, hoeven niet te beginnen aan het toch vaak wat weemoedig of zelfs beangstigend klinkende album en ik merk dat ik zelf ook lang niet altijd in de stemming ben voor alle melancholie op Engine Of Hell, maar zo op zijn tijd is het uiterst sobere nieuwe album van Emma Ruth Rundle een indrukwekkend album, dat een grauwe herfstdag voorziet van een passende soundtrack.

Emma Ruth Rundle heeft haar muziek op haar nieuwe album teruggebracht tot de essentie en laat horen dat ze zonder al het gitaargeweld van haar vorige album makkelijk overeind blijft. Er zijn er maar weinig die dit kunnen, maar Emma Ruth Rundle doet het op indrukwekkende wijze. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emma Ruth Rundle - Marked For Death - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik was tweeënhalf jaar geleden zeer te spreken over het debuut van de Amerikaanse singer-songwriter Emma Ruth Rundle.

Op het indrukwekkende Some Heavy Ocean nam de Californische singer-songwriter afstand van haar verleden in de post-rock en de metal en imponeerde ze met een plaat die me onder andere de volgende woorden ontlokte:

“Some Heavy Ocean is een plaat die me afwisselend doet denken aan Mazzy Star, The Cocteau Twins, Marissa Nadler, Sinéad O’Connor en Chelsea Wolfe, waarbij Emma Ruth Rundle er in slaagt om het beste van al deze werelden te verenigen. Some Heavy Ocean heeft het zwoele en psychedelische van Mazzy Star, het zweverige en mystieke van The Cocteau Twins, de ingetogen schoonheid van Marissa Nadler, de woede van Sinéad O’Connor en de duistere onderkoeling van Chelsea Wolfe. Some Heavy Ocean zal waarschijnlijk niet worden gewaardeerd door liefhebbers van mooie luisterliedjes, want daarvoor is de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter te dynamisch en te donker, maar liefhebbers van alle hierboven genoemde namen en liefhebbers van muziek die ook buiten de lijntjes durft te kleuren, halen met Some Heavy Ocean een prachtplaat in huis”.

Het zijn woorden die voor een belangrijk deel ook weer opgaan voor opvolger Marked For Death, al hoor ik dit keer wat meer van PJ Harvey dan op het debuut en moet ik bij veel van de tracks ook nadrukkelijk denken aan Tori Amos.

Marked For Death ligt in het verlengde van zijn terecht bejubelde voorganger, maar legt ook net wat andere accenten. Zowel in muzikaal als in vocaal opzicht is alles net wat zwaarder aangezet en veel tracks zijn ook wat rauwer. Net als op de vorige plaat hebben flink wat songs een ingetogen folky basis, maar pakt Emma Ruth Rundle vervolgens flink uit met breed uitwaaierende klanken.

De songs op Marked For Death zijn net als de songs op zijn voorganger behoorlijk donker en steken complexer in elkaar dan de gemiddelde song in dit genre. Met name de gitaarlijnen zijn zo nu en dan onnavolgbaar en ook in vocaal opzicht maakt Emma Ruth Rundle het de luisteraar niet altijd makkelijk.

Zeker na een paar keer horen is ook de nieuwe plaat van de Amerikaanse er echter weer een om te koesteren en hoor je, zeker bij beluistering met de koptelefoon, steeds weer nieuwe en vaak prachtig subtiele dingen in de dynamische en wederom wonderschone muziek van Emma Ruth Rundle. Ik ben weer onder de indruk. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emma Ruth Rundle - On Dark Horses - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Al een maand of drie uit, maar veel te mooi en indringend om over het hoofd te zien deze nieuwe plaat van Emma Ruth Rundle

De Amerikaanse singer-songwriter Emma Ruth Rundle maakt inmiddels al een een paar jaar hele mooie platen. Het zijn geen platen om vrolijk van te worden, want de muziek van de tegenwoordig vanuit Louisville, Kentucky, opererende singer-songwriter is gitzwart. Vergeleken met haar vorige platen klinkt On Dark Horses voller, steviger en ook iets toegankelijker, maar gelukkig kunnen de songs van Emma Ruth Rundle ook deze keer prachtig ontsporen of benevelen. Waarschijnlijk geen aanrader voor een ieder met aanleg voor herfstdepressies, maar verder kan ik deze plaat echt aan iedereen aanraden.


In het voorjaar van 2014 maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Emma Ruth Rundle. De muzikante uit Los Angeles, California, maakte op haar tweede plaat (haar debuut heb ik gemist) indruk met songs die ik typeerde als “het zwoele en psychedelische van Mazzy Star, het zweverige en mystieke van The Cocteau Twins, de ingetogen schoonheid van Marissa Nadler, de woede van het debuut van Sinéad O’Connor en de duistere onderkoeling van Chelsea Wolfe”.

Some Heavy Ocean ontsteeg uiteindelijk de vergelijking met de muziek van anderen en schaarde zich onder de beste platen van 2014. In mijn jaarlijstje vergat ik de plaat, wat zorgde voor een aanpassing een paar dagen later; iets dat ik normaal gesproken niet doe. Het is veelzeggend. Zo indrukwekkend als Some Heavy Ocean vond ik het in 2016 verschenen Marked For Death niet, maar het was zeker geen slechte plaat. Integendeel.

De muziek van Emma Ruth Rundle krijgt tot dusver in Nederland helaas niet al te veel aandacht en dat verklaart misschien waarom ik haar vierde plaat in eerste instantie heb gemist. On Dark Horses werd aan het begin van het jaar opgenomen en verscheen in september. Het is een plaat die vrijwel onmiddellijk het bekende Emma Ruth Rundle geluid laat horen, maar op haar nieuwe plaat klinkt de inmiddels naar Louisville, Kentucky, verhuisde muzikante ook net wat anders dan op haar eerste drie platen.

In de openingstrack had ik direct associaties met Alanis Morissette en dat is een naam die tot dusver nog niet was opgekomen bij beluistering van de muziek van Emma Ruth Rundle. Het is wel de meest duistere en minst poppy kant van Alanis Morissette (denk aan de track Uninvited), want ook On Dark Horses is weer een aardedonkere plaat, die me ook met grote regelmaat aan het werk van PJ Harvey doet denken.

De songs van Emma Ruth Rundle lijken op haar derde plaat net wat toegankelijker, maar schijn bedriegt. De openingstrack opent bezwerend met mooie gitaarlijnen, fraai opbouwende ritmes en zeer overtuigende vocalen, maar de muziek van Emma Ruth Rundle is direct in deze openingstrack ook onmiddellijk explosief. Breed uitwaaiende gitaarlijnen worden afgewisseld met hoge gitaarmuren, wat de openingstrack van On Dark Horses voorziet van heel veel kracht en dynamiek.

Het is een recept dat in veel tracks op de plaat wordt gebruikt. Emma Ruth Rundle maakte On Dark Horses samen met onder andere Evan Patterson (Jaye Jayle) en de twee strooien driftig met fantastisch gitaarwerk, dat wordt ondersteund door een prima ritmesectie. On Dark Horses is steviger en klinkt voller dan de vorige platen van de Amerikaanse singer-songwriter, maar de muziek van Emma Ruth Rundle is gelukkig ook nog altijd zweverig en bezwerend en kan ook zomaar flirten met Americana of juist met goth-rock.

Zeker bij beluistering met de koptelefoon is On Dark Horses een plaat die je steeds verder wegvoert en die zowel betovert als imponeert met het soms subtiele maar soms ook volledig ontsporende gitaarwerk, dat prachtig kleurt bij de stem van Emma Ruth Rundle, die met veel passie en emotie zingt. Ik ontdek hem een maand of drie te laat, maar inmiddels ben ik weer helemaal bij de les en heb ik voor de derde keer een plaat van Emma Ruth Rundle omarmd. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emma Ruth Rundle - Some Heavy Ocean - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit California afkomstige singer-songwriter Emma Ruth Rundle verkeerde tot dusver vooral in post-rock kringen, maar levert nu met Some Heavy Ocean haar solodebuut af.

Het is een plaat die mij afwisselend doet denken aan Mazzy Star, The Cocteau Twins, Marissa Nadler, Sinéad O’Connor en Chelsea Wolfe, waarbij Emma Ruth Rundle er in slaagt om het beste van al deze werelden te verenigen.

Some Heavy Ocean heeft het zwoele en psychedelische van Mazzy Star, het zweverige en mystieke van The Cocteau Twins, de ingetogen schoonheid van Marissa Nadler, de woede van Sinéad O’Connor (waarbij vooral aan haar eerste plaat moet worden gedacht) en de duistere onderkoeling van Chelsea Wolfe.

Some Heavy Ocean heeft uiteindelijk vaak een donker geluid met voorzichtig galmende shoegaze en dreampop gitaren en buitengewoon dreigende synths, maar Emma Ruth Rundle begint vaak uiterst ingetogen en bouwt de spanning langzaam op.

Some Heavy Ocean zal waarschijnlijk niet worden gewaardeerd door liefhebbers van mooie luisterliedjes, want daarvoor is de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter te dynamisch en te donker, maar liefhebbers van alle hierboven genoemde namen en liefhebbers van muziek die ook buiten de lijntjes durft te kleuren in het algemeen, halen met Some Heavy Ocean een prachtplaat in huis.

Het lijstje namen dat bij me op komt bij beluistering van het debuut van Emma Ruth Rundle groeit trouwens nog steeds, want inmiddels hoor ik ook zeker raakvlakken met het prachtdebuut van Tess Parks en met de laatste plaat van EMA, maar Emma Ruth Rundle kan ook klinken als Siouxsie Sioux, als PJ Harvey of als Suzanne Vega om nog maar eens wat uitersten te noemen.

Some Heavy Ocean is geen plaat die het goed doet op de achtergrond. Het is een plaat die dwingt tot luisteren en inleven. Pas wanneer je je niet langer verzet tegen de donkere wolken die over drijven openbaart zich de ruwe schoonheid van deze plaat. Dan hoor je dat Emma Ruth Rundle zich ook zeker heeft laten inspireren door singer-songwriters uit de vroege jaren 70, variërend van Joni Mitchell tot Britse folkies. Dan ook hoor je dat Emma Ruth Rundle net zo makkelijk aansluiting vindt bij de alternatieve folkies als bij muzikanten uit de wat donkerdere contreien van de popmuziek, inclusief de post-rock waarin Emma Ruth Rundle tot dusver actief was.

In Nederland lees ik tot dusver maar heel weinig over deze fascinerende plaat, maar dat kan alleen maar een kwestie van tijd zijn. Emma Ruth Rundle heeft met Some Heavy Ocean immers een plaat gemaakt die zich misschien maar langzaam opdringt, maar wanneer de liefde voor deze plaat begint te ontluiken is het ook onvoorwaardelijke liefde. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emma Swift - Blonde On The Tracks - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emma Swift - Blonde On The Tracks
Emma Swift imponeert op haar debuutalbum Blonde On The Tracks met haar eigenzinnige en bijzonder mooie en overtuigende vertolkingen van een aantal prachtsongs van Bob Dylan

Af en toe waagt een muzikant zich aan het vertolken van een song van Bob Dylan en het is lang niet altijd een succes. Albums met uitsluitend songs van Bob Dylan zijn schaarser en maar zelden de moeite waard (Bryan Ferry en Jerry Garcia maakten een mooie). Dat Emma Swift als debuterend muzikante zich aan een album met uitsluitend Bob Dylan covers waagt is moedig te noemen, maar het resultaat overtreft alle verwachtingen. De instrumentatie op het album is prachtig, maar het zijn de stem van Emma Swift en haar overtuigende voordracht die van Blonde On The Tracks zo’n indrukwekkend album maken. Het is een album dat je drie kwartier op het puntje van je stoel houdt.

Je moet het maar durven om een album op te nemen met uitsluitend songs van Bob Dylan. De Australische singer-songwriter Emma Swift durft het en het resultaat is verrassend goed. Blonde On The Tracks is de goed gekozen titel van het album van de van oorsprong Australische, maar inmiddels al een aantal jaren in Nashville, Tennessee, woonachtige Emma Swift.

Ze woont daar samen met de Britse muzikant Robyn Hitchcock, een gerenommeerd muzikant die ooit aan de basis stond van de band The Soft Boys en op Blonde On The Tracks een deel van het gitaarwerk voor zijn rekening neemt. De van Wilco bekende Patrick Sansone voegt naast gitaarpartijen ook nog keyboards toe aan het mooie geluid op het album van Emma Swift, terwijl een gelouterde ritmesectie uit Nashville en een getalenteerde pedal steel speler uit de hoofdstad van de countrymuziek de band van de Australische singer-songwriter completeren.

Blonde On Blonde en Blood On The Tracks dragen allebei twee tracks aan voor het album en zijn hiermee hofleverancier van Blonde On The Tracks van Emma Swift. Van Blonde On Blonde covert Emma Swift One Of Us Must Know (Sooner Or Later) en Sad Eyed Lady Of The Lowlands; songs die je nog wel eens tegen komt op albums waarop werk van Bob Dylan wordt gecoverd, net als Simple Twist Of Fate en You’re A Big Girl Now van Blood On The Tracks. De rest van de tracks is verrassender. Wat te denken van Queen Jane Approximately van Highway 61 Revisited, The Man In Me van New Morning, Going Going Gone van Planet Waves en vooral I Contain Multitudes van Rough And Rowdy Ways, het eerder deze zomer verschenen album van Bob Dylan.

Het levert acht songs en bijna 45 minuten muziek op en het is muziek die ik inmiddels meerdere malen ademloos heb beluisterd. Blonde On The Tracks valt op door een bijzonder smaakvolle instrumentatie met vooral prachtig klinkende gitaren en zonder al te veel opsmuk. Het is een instrumentatie die het album van Emma Swift voorziet van een prachtige basis.

Om met enig succes songs van Bob Dylan te kunnen coveren is echter meer nodig dan een instrumentatie die de aandacht trekt. Emma Swift beschikt over dat meer. De Australische muzikante beschikt over een aansprekende stem vol gevoel en ze beschikt bovendien over het vermogen om de songs van de oude meester op aansprekende en eigenzinnige wijze te vertolken. Bob Dylan slaagt er al vele decennia in om de verhalen die hij vertelt tot leven te brengen in zijn songs en Emma Swift doet hetzelfde.

Emma Swift vertolkt de fraaie greep songs uit het oeuvre van Bob Dylan vol gevoel, emotie en urgentie, waardoor Blonde On The Tracks de aandacht moeiteloos vast weet te houden, ook wanneer Sad Eyed Lady Of The Lowlands hier bijna twaalf minuten voor nodig heeft. Emma Swift blijft niet alleen overeind bij het vertolken van de songs van een van de allergrootsten uit de geschiedenis van de popmuziek, maar slaagt er ook in om haar eigen songs te maken van de prachtsongs op Blonde On The Tracks.

Het zijn songs die nog steeds gedreven en urgent klinken, maar het klinkt allemaal ook minder ruw, wat in een aantal gevallen heel mooi uitpakt. Het levert een fantastisch rootsalbum op dat zeer doet uitzien naar eigen werk van Emma Swift, want dat ben ik, buiten een EP op bandcamp nog niet tegen gekomen. Dit debuut legt de lat echter meteen ontiegelijk hoog. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Emma Swift - The Resurrection Game - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Emma Swift - The Resurrection Game
Het is niet veel muzikanten gegeven om een onuitwisbare indruk te maken met een serie Bob Dylan covers, maar Emma Swift deed het en laat op The Resurrection Game horen dat dit zeker geen toevalstreffer was

De Australische maar in Nashville woonachtige muzikante Emma Swift bracht na een geslaagd mini-album een album met alleen Bob Dylan covers uit. Dat was nogal gewaagd, maar het pakte geweldig uit met het in alle opzichten uitstekende Blonde On The Tracks. Het heeft nogal wat druk gelegd op het toch altijd al lastige tweede album, maar daar is niets van te merken op The Resurrection Game. Het is een album dat wederom indruk maakt met prachtige klanken en de nog mooiere stem van Emma Swift, maar het samen met flink wat topkrachten uit Nashville gemaakte album laat ook horen dat de Australische muzikante een prima songwriter is. Heerlijk album, zeker nu de herfst er aan komt.

Het is alweer vijf jaar geleden dat de Australische muzikante Emma Swift imponeerde met haar debuutalbum Blonde On The Tracks. Het was een opvallend debuutalbum, want welke muzikant kiest er voor om alleen maar songs van Bob Dylan op een eerste album te zetten. Emma Swift deed het en ze deed het op indrukwekkende wijze.

De Australische muzikante deed een niet al te voor de hand liggende greep uit het oeuvre van de Amerikaans legende, waarbij zowel stokoud als gloednieuw werk van Bob Dylan aan bod kwam. Blonde On The Tracks was verder zeer smaakvol ingekleurd, maar het was vooral de mooie en trefzekere stem van Emma Swift die zeer tot de verbeelding sprak. Wat Blonde On The Tracks nog wat knapper maakte is dat de Australische muzikante niet probeerde te klinken als de oude meester en een eigen draai gaf aan zijn werk.

Van Blonde On The Tracks verscheen ook nog een luxe versie die liet horen dat Emma Swift ook live indruk maakt, maar al met al is het best lang stil geweest rond de muzikante die Australië al een tijd geleden heeft verruild voor Nashville, Tennessee, waar ze samenwoont met de Britse muzikant Robyn Hitchcock, die we kennen van The Soft Boys, maar inmiddels ook van een omvangrijk oeuvre als solomuzikant.

Het lange wachten op de opvolger van Blonde On The Tracks wordt deze week beloond met de release van The Resurrection Game, waarop Emma Swift haar eigen werk laat horen. Het op Isle of Wight en in Nashville opgenomen album bevat een aantal zeer persoonlijke songs over pieken en dalen in het leven, wat de songs nog wat meer lading geeft dan haar fraaie vertolking van Bob Dylan songs.

Emma Swift maakte vijf jaar geleden indruk met smaakvolle klanken en een prachtige stem en dat zijn ook twee belangrijke ingrediënten van de songs op The Resurrection Game. Het album is voorzien van een stemmige en sfeervolle orkestratie met de nodige strijkers, maar ook de pedal steel van virtuoos Spencer Cullum, en dat is een geluid waarin de stem van Emma Swift nog wat mooier klinkt dan in het rootsgeluid van Blonde On The Tracks.

Het is een stem die niet alleen opvalt door schoonheid, maar ook door gevoel en precisie. Dat kennen we nog van Blonde On The Tracks, maar Emma Swift legt in haar eigen, zeer persoonlijke en vaak behoorlijk melancholische songs nog net wat meer emotie. Het is direct vanaf de eerste klanken betoverend mooi, want zowel de strijkers als de zang komen heerlijk binnen en kleuren prachtig bij de herfst die langzaam maar zeker zijn intrede doet in Nederland.

De inkleuring van de songs op The Resurrection Game is soms sober en stemmig, maar ook als de muziek net wat voller klinkt is de stem van Emma Swift betoverend mooi. Na Blonde On The Tracks wisten we al het een en ander van de zangeres Emma Swift en voor haar goede gevoel voor fraai ingekleurde songs, maar na beluistering van The Resurrection Game weten we ook dat de Australische muzikante een uitstekend songwriter is.

De vakkundige productie van Jordan Lehning, waaraan een Daniel Lanois sfeer is toegevoegd, en de smaakvolle bijdragen van meerdere topmuzikanten uit Nashville voorzien The Resurrection Game van extra glans. Natuurlijk lag de lat enorm hoog na het jaarlijstjes album Blonde On The Tracks, maar het nieuwe album van Emma Swift kan de idioot hoge verwachtingen absoluut aan. Indrukwekkend. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emma Tricca - Aspirin Sun - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emma Tricca - Aspirin Sun
Na het overlijden van haar vader begon voor de Italiaans-Britse muzikante Emma Tricca een lange periode van rouw, waarin ze ook nog eens het mooie, intense en indringende Aspirin Sun maakte

Albums van Emma Tricca vallen bij mij op een of andere manier altijd net buiten de boot. Het gebeurde met de vorige drie albums van de in Italië geboren muzikante en het gebeurde een paar weken geleden ook met Aspirin Sun. Gelukkig pikte ik het album in de herkansing wel op, want Aspirin Sun van Emma Tricca is een mooi en bijzonder album. De muzikante uit Londen maakte ook haar nieuwe album in New York en werkte met dezelfde muzikante als op voorganger St. Peter. Aspirin Sun is een emotioneel en wat melancholisch album, wat alles te maken heeft met de dood van de vader van Emma Tricca, die op Aspirin Sun op fraaie en emotievolle wijze wordt geëerd.

Een week of drie geleden verscheen Aspirin Sun van Emma Tricca. Het is een album dat ik in eerste instantie selecteerde voor een plekje op de krenten uit de pop, maar dat op het allerlaatste moment toch nog afviel. Het was zeker niet de eerste keer dat dit gebeurde met een album van de van oorsprong Italiaanse, maar al enige tijd vanuit Londen opererende muzikante, want dit gebeurde volgens mij al twee keer eerder, waarna met name Relic uit 2014 zich uiteindelijk toch nog flink opdrong.

Sinds het besluit om Aspirin Sun even te laten liggen, ben ik het album niet vergeten en heb het nog een paar keer beluisterd, waarna ik steeds meer onder de indruk raakte van het album. Aspirin Sun is een emotioneel zeer beladen album, waaraan Emma Tricca begon toen ze het overlijden van haar vader nog lang niet had verwerkt.

Ondanks het feit dat haar vorige album, het in 2018 verschenen St. Peter, pas een jaar oud was, liet de Brits-Italiaanse muzikante Londen in 2019 achter zich en dook ze in New York de studio van Steve Shelley (Sonic Youth) in. Ze werkte ook al met Steve Shelley op St. Peter en ook de andere muzikanten die in 2019 in de studio bij elkaar kwamen, The Dream Syndicate gitarist Jason Victor en bassist Pete Galub, waren te horen op dit album.

De basis voor het nieuwe album werd gelegd in 2019, maar toen Emma Tricca begin 2020 voor het vervolg opnieuw naar New York afreisde, kwam ze al snel terecht in een andere wereld, die de muziekindustrie een tijd lam zou leggen. Aspirin Sun ademt hier en daar de sfeer van de coronapandemie, maar het is vooral een album van rouw en een album dat haar overleden vader nadrukkelijk eert.

Je hoort de rouw zeker ook in de stem van Emma Tricca, die intenser en met meer doorleving zingt dan op haar vorige albums. Ik moet bij de muziek van Emma Tricca altijd wel wat aan Mazzy Star denken, mede door de psychedelische invloeden in de instrumentatie op haar albums, maar zo emotievol en doorleefd als op Aspirin Sun heb ik Mazzy Star’s Hope Sandoval nog niet gehoord.

Aspirin Sun is een sfeervol ingekleurd album met invloeden uit de folk, jazz, Americana en psychedelica, die op fraaie wijze aan elkaar worden gesmeed. Het is een warm en gloedvol geluid, waarin de stem van Emma Tricca uitstekend gedijt. Ik heb altijd wat moeite gehad met de stem van de muzikante uit Londen, maar de zang op Aspirin Sun overtuigt, mede dankzij de emotionele lading, makkelijk.

Aspirin Sun is een album vol melancholie, maar het is ook een album vol liefde en hoop. Zeker wanneer de instrumentatie psychedelisch aan doet klinkt de muziek van Emma Tricca dromerig en bezwerend, maar in het bijna 11 minuten durende Ruben’s House zoekt ze ook flink het experiment op en hoor je, naast een vleugje Krautrock, ook de invloeden uit zowel de Britse als de Amerikaanse folk uit de late jaren 60 en vroege jaren 70.

Emma Tricca heeft met Aspirin Sun een album afgeleverd dat bij vluchtige beluistering misschien niet direct een onuitwisbare indruk maakt, maar dat wanneer het de kans krijgt om te groeien steeds mooier, indringender en indrukwekkender wordt. Ik heb tot dusver geen hele gelukkige relatie met de muziek van Emma Tricca, maar inmiddels weet ik uitstekende Aspirin Sun zeker op de juiste waarde te schatten. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Emmy d'Arc - Braving Fears - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Emmy d'Arc - Braving Fears
Deze week verscheen dan eindelijk het langverwachte debuutalbum van de Belgische singer-songwriter Emmy d’Arc en Braving Fears is een sensationeel goed album dat indruk maakt met prima songs en werkelijk weergaloze zang

Braving Fears van Emmy d’Arc moet het vooralsnog doen met bescheiden aandacht, maar het is echt een fantastisch album. Het debuutalbum van het alter ego van de Belgische muzikante Ine Toliants maakt vooral indruk door de geweldige zang. Het is zang die meer dan eens doet denken aan die van Sinéad O’Connor, maar ook een eigen geluid laat horen. Emmy d’Arc tekent voor zang vol gevoel en emotie en het is zang die hard binnenkomt. Het voorziet de persoonlijke songs van de Belgische muzikante van extra lading en urgentie. Het zijn ook nog eens zeer aansprekende songs, die zich stuk voor stuk genadeloos opdringen. Het debuut van Emmy d’Arc heeft even op zich laten wachten, maar wat is het een geweldig album geworden.

Emmy d’Arc, het alter ego van de Belgische singer-songwriter Ine Tiolants, zag ik een paar jaar geleden als support act bij een inmiddels vergeten hoofdact. Wat me van deze avond het meest is bijgebleven is een buitengewoon indrukwekkende versie van Sinéad O’Connor’s Troy. Met een akoestische gitaar, een prachtige stem en heel veel emotie zorgde Emmy d’Arc voor heel veel kippenvel. En dat met een song waar de meeste zangeressen maar beter van af kunnen blijven, want eenvoudig is het vertolken van Troy en het in de buurt komen van het origineel zeker niet.

Toen ik de naam Emmy d’Arc zag opduiken in de lijst met nieuwe releases van deze week was ik dan ook direct heel nieuwsgierig. Braving Fears is het debuutalbum van Emmy d’Arc en het is wat mij betreft een imponerend debuut. Het kippenvel dat ik had bij Emmy d’Arc’s versie van Troy was direct terug bij beluistering van de openingstrack van haar debuutalbum. Angels laat goed horen wat de Belgische muzikante te bieden heeft.

De track opent met akoestische gitaarakkoorden en ingetogen maar echt bijzonder mooie en emotievolle zang. Het is zang die direct iets met me deed en de stem van Ine Tiolants doet nog veel meer naarmate de openingstrack vordert. Wanneer de gitaren wat steviger worden aangezet wordt de zang ook wat krachtiger en uiteindelijk schreeuwt Emmy d’Arc het uit. Kippenvel gegarandeerd.

De Belgische muzikante coverde in het verleden niet voor niets Troy van Sinéad O’Connor, want haar stem doet me met grote regelmaat denken aan die van de te jong overleden Ierse muzikante. Je hoort echo’s van de geweldige stem van Sinéad O’Connor in de opvallende stembuigingen, maar ook de intensiteit van en de hoeveelheid gevoel in de stem van Emmy d’Arc herinneren aan Sinéad O’Connor in haar beste dagen.

Angels is wat mij betreft een van de prijsnummers van Braving Fears, maar na de indrukwekkende openingstrack verslapt Emmy d’Arc niet. Braving Fears is het debuutalbum van een pas 29 jaar oude muzikante, maar je hoort dat ze al flink wat jaren muziek maakt. Je hoort bovendien dat ze een exceptioneel goede zangeres is en een getalenteerd songwriter.

Emmy d’Arc heeft voor haar debuutalbum een aantal persoonlijke en vaak indringende en wat melancholische songs geschreven. Het zijn songs die in veel gevallen redelijk sober zijn ingekleurd met gitaren en piano, maar hier en daar kiest de Belgische muzikante voor wat steviger gitaarwerk, wat het album voorziet van een aangename dynamiek.

Bij beluistering van het album zijn associaties met de muziek van Sinéad O’Connor misschien niet te voorkomen, maar wat mij betreft ontworstelt Emmy d’Arc zich ook aan de vergelijking met het Ierse icoon. Braving Fears is immers in muzikaal en zeker in vocaal opzicht een hoogstaand album en ook de songs op het album zijn stuk voor stuk zeer aansprekend. Emmy d’Arc laat ook wel degelijk een eigen geluid horen met wat meer folky songs en een incidenteel net wat gruiziger uitstapje.

Er is nog niet heel veel aandacht voor Braving Fears, maar het debuut van Emmy d’Arc zou wat mij betreft wel eens uit kunnen groeien tot een van de meest memorabele debuutalbums van 2025. We worden al tijden overspoeld met jonge vrouwelijke singer-songwriters hebben er met Emmy d’Arc een van wereldklasse in huis. Ik ben zelf compleet verslingerd geraakt aan dit album, dat echt de aandacht van een heel groot publiek verdient. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emmy The Great - April/月音 - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emmy The Great - April/月音
Emmy The Great weet inmiddels al een aantal albums lang te verrassen met iedere keer een andere invalshoek en dat doet ze ook weer op het fraaie en bijzondere April/月音

Emmy The Great klinkt soms als een gewone folkie, maar al op haar albums is een bijzondere twist nooit ver weg. Dat geldt ook zeker voor April/月音 waarop Emmy The Great haar relatie met haar geboorteplaats Hong Kong een plekje probeert te geven. Het is een stad waarin het een jaar geleden stevig rommelde en dat doet het natuurlijk nog steeds, al heeft de corona pandemie het nieuws over protesten wat naar de achtergrond verdreven. Je hoort Hong Kong niet alleen terug in de teksten, maar zeker ook in de muziek, wat een fascinerend album oplevert dat vaak flink anders klinkt dan de albums van de soortgenoten van Emmy The Great.

Emmy The Great is het alter ego van de in Hong Kong geboren, maar in Engeland opgegroeide Emma-Lee Moss. Als Emmy The Great is ze inmiddels alweer toe aan haar vierde album, of zelfs haar zesde als ik haar kerstalbum en de soundtrack bij de film Austenland meereken. Haar reguliere albums maakten op mij stuk voor stuk geen onuitwisbare indruk bij eerste beluistering, maar steeds weer wist Emmy The Great bij hernieuwde beluistering de middelmaat ruimschoots te ontstijgen.

Dat heeft ze ook weer gedaan met het deze week verschenen April/月音. De gekozen titel zegt veel over Emmy The Great. Aan de ene kant is ze een Britse folkie met een zwak voor zowel traditionele als indie-folk, maar aan de andere kant is ze ook een wereldburger die haar Chinese wortels niet vergeten is.

Emma-Lee Moss woonde de afgelopen jaren in New York, maar bracht aan het eind van 2017 en het begin van 2018 ook een tijd in China door. Ze pikte daar de talen uit haar jeugd weer snel op en kreeg sterkere gevoelens voor haar oude vaderland en voor haar geboorteplaats Hong Kong in het bijzonder. Op April/月音 geeft Emmy The Great Hong Kong weer een plekje in haar leven en steekt ze de stad bovendien een hart onder de riem.

Hong Kong protesteerde vorig jaar en aan het begin van dit jaar nog fel tegen initiatieven van de Chinese overheid om de greep op Hong Kong te verstevigen en verworven vrijheden in te perken. Het is allemaal wat ondergesneeuwd door de corona pandemie, maar de strijd van Hong Kong duurt voort. Het is de rode draad op April/月音 dat meerdere keren invloeden uit de Chinese muziek laat horen.

Het album klinkt daarom weer wat anders dan zijn voorgangers, maar het is wederom een typisch Emmy The Great album. Ook dit keer vroeg ik me bij eerste beluistering af wat er zo great is aan Emmy, maar toen ik het album nogmaals beluisterde viel er al veel meer op zijn plek.

Ook April/月音 is weer smaakvol ingekleurd met flink wat elektronica en klinkt een stuk moderner dan de albums van de meeste andere folkies van het moment. Het is overigens niet alleen elektronica wat de klok slaat, want ook dit keer vindt Emmy The Great een fraai evenwicht tussen elektronische en organische klanken. De invloeden uit de Chinese muziek maken het album nog wat veelkleuriger en spannender.

Ook in vocaal opzicht is Emmy The Great niet de gemiddelde folkie. April/月音 klinkt in vocaal opzicht eigentijds en laat bovendien horen dat Emma-Lee Moss beschikt over een aangenaam en veelzijdig stemgeluid, dat makkelijk weet te verleiden.

April/月音 is een album met twee gezichten. Het ene moment zit Emma-Lee Moss persoonlijk en in muzikaal opzicht in New York, maar niet veel later zit ze midden in Hong Kong. Het maakt het nieuwe album van Emmy The Great soms wat moeilijk te plaatsen, maar het maakt het album ook een stuk interessanter dan het gemiddelde album in het genre.

Heel bekend is Emmy The Great nog niet, maar ze heeft zo langzamerhand toch een opvallend oeuvre op haar naam staan en het is een oeuvre waarin geen enkel album hetzelfde klinkt. Iedereen die Emmy The Great nog niet kent moet zeker toch eens aan een ontdekkingstocht beginnen. April/月音 is een bijzondere start. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emmy The Great - Second Love - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Emmy The Great, het alter ego van de in Hong Kong geboren Emma-Lee Moss, ken ik nog van haar al weer zeven jaar oude debuut First Love, waarop ze vrij ouderwetse folk liet horen.

Ik ben Emmy The Great vervolgens uit het oog verloren, tot ik haar nieuwe plaat Second Love op de mat vond.

Afgaande op de titel trok ik snel de conclusie dat Second Love de opvolger is van First Love, maar Emmy The Great heeft in 2011 ook nog een goed ontvangen soloplaat (Virtue) en een kerstplaat met Tim Wheeler (Ash) gemaakt.

Die platen ken ik niet, waardoor ik Second Love alleen maar kan vergelijken met First Love. Tussen de twee liefdes van Emmy The Great zit een wereld van verschil.

Emmy The Great heeft Londen inmiddels verruild voor New York en heeft ook de 70s folk vaarwel gezegd. Second Love is een eigentijds klinkende plaat vol lekker in het gehoor liggende, maar ook licht eigenzinnige popliedjes.

Emmy The Great wist voor Second Love topproducers Ludwig Göransson (HAIM) en Dave McCracken (Natalie Imbruglia, Beyoncé) te strikken en dat zijn producers die weten hoe een goede popplaat moet klinken, maar die ook ruimte bieden aan uitstapjes buiten de gebaande paden.

De aangename stem van Emmy The Great staat centraal op Second Love en het is een stem die uitstekend past bij de vaak wat speelse instrumentatie en productie van de plaat. Second Love luistert hierdoor lekker weg, maar bevat gelukkig niet de eendimensionale wegwerppop die tegenwoordig gemeengoed is.

Waar de muziek van Emmy The Great op haar debuut toch wel wat saai en kleurloos was, is Second Love een sprankelende plaat die de fantasie prikkelt en verrast met steeds andere klankkleuren en invloeden.

Het vreemde is dat Second Love ondanks de speelse productie en de gevarieerde instrumentatie ook een plaat is die heerlijk voortkabbelt en nergens tegen de haren instrijkt. Dat is een bijzondere kwaliteit.

De ene keer leun je lekker achterover bij de zonnige klanken (let op de heerlijke gitaarloopjes), de andere keer beluister je de plaat met de koptelefoon en probeer je alle geheimen te ontrafelen, waarbij opvalt dat Emmy The Great zowel in een elektronisch als een organisch klankentapijt weet te overtuigen.

Zeven jaar geleden was ik niet direct overtuigt de eerste liefde van Emmy The Great, maar van haar tweede liefde ben ik zeer gecharmeerd. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emmylou Harris - Wrecking Ball (1995) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emmylou Harris - Wrecking Ball (1995)
Emmylou Harris heeft een enorme stapel albums op haar naam staan, waaronder een aantal albums die niemand mag missen, maar het in 1995 verschenen Wrecking Ball is wat mij betreft de beste van het stel

Vraag mij naar een lijstje met de mooiste stemmen in de countrymuziek en de kans is groot dat Emmylou Harris er tussen zit. De Amerikaanse muzikante is al sinds het eind van de jaren zestig actief in de muziek en maakte met name in de jaren 70 meerdere geweldige albums. In de jaren 80 en de eerste helft van de jaren 90 maakte ze veel minder goede albums, tot in 1995 Wrecking Ball verscheen. Het door Daniel Lanois geproduceerde en met hulp van een aantal geweldige muzikanten gemaakte album maakte direct diepe indruk en wordt inmiddels terecht gezien als een van de hoogtepunten in het oeuvre van de Amerikaanse muzikante, die absoluut behoort tot de beste countryzangeressen aller tijden.


De carrière van de Amerikaanse muzikante Emmylou Harris bestrijkt inmiddels zeven decennia en het is dan ook niet zo gek dat ze inmiddels een flinke stapel albums op haar naam heeft staan. Voor een muzikante van haar kaliber vind ik het aantal echte ‘must haves’ in haar oeuvre echter redelijk beperkt.

De countryalbums Pieces Of The Sky uit 1975, Elite Hotel uit datzelfde jaar en Luxury Liner uit 1977 vallen voor mij zeker in deze categorie net als het met traditionele folk gevulde Roses In The Snow uit 1980 en de alt-country getinte albums die ze aan het begin van dit millennium uitbracht, Red Dirt Girl uit 2000 en Stumble Into Grace uit 2003.

In de stapel albums die Emmylou Harris heeft uitgebracht zitten echter ook flink wat miskleunen, een aantal middelmatige albums en een aantal heel behoorlijke albums die echter lang niet zo goed zijn als de bovengenoemde albums. En ik vergeet er natuurlijk nog een, maar dat is wat mij betreft het album van de buitencategorie in het oeuvre van de muzikante die ruim 77 jaar geleden geboren werd in Birmingham, Alabama, en die aan het begin van de jaren 70 op weg werd geholpen door de legendarische Gram Parsons.

Wanneer het gaat om het album in de buitencategorie heb ik het natuurlijk over het in 1995 verschenen Wrecking Ball, dat met afstand mijn favoriete Emmylou Harris album is. Wrecking Ball is zo’n goed album door de fantastische productie van Daniel Lanois, die op Wrecking Ball zijn zo karakteristieke geluid heeft geperfectioneerd. Het is ook zo’n goed album door de vele muzikanten van naam en faam die op het album zijn te horen. Brian Blade, Steve Earle, Malcolm Burn, Lucinda Williams, Kate McGarrigle, Larry Mullen Jr., Daryll Johnson en natuurlijk Daniel Lanois zelf. Het zijn ze nog niet eens allemaal.

En dan zijn er ook nog de geweldige songs, geschreven door onder andere Daniel Lanois, Julie Miller, Steve Earle, Neil Young, Bob Dylan, Gillian Welch en Lucinda Williams. Het zorgt er voor dat Wrecking Ball van Emmylou Harris in muzikaal en productioneel opzicht kwaliteit ademt en dat het album uitsluitend vijfsterren songs bevat.

Het contrast met de albums die Emmylou Harris in de vele jaren voor Wrecking Ball uitbracht is levensgroot, want tussen de enorme stapel albums die ze tussen 1981 en 1995 uitbracht is wat mij betreft alleen het album dat ze samen maakte met Dolly Parton en Linda Ronstadt van een niveau dat Emmylou Harris waardig is.

Het is allemaal anders op Wrecking Ball, waarvan ik het mooiste nog niet eens genoemd heb, want dat is de stem van Emmylou Harris, die op het album wat mij betreft mooier zingt dan op de veelvuldig geprezen countryalbums uit de jaren 70. De Amerikaanse muzikante werd in de jaren 70 al uitgeroepen tot een van de beste countryzangeressen aller tijden en dat was ze halverwege de jaren 90 nog steeds.

Na Wrecking Ball maakte Emmylou Harris nog een aantal prima albums, waaronder twee hele goede en uiteraard werd er ook getourd, wat een flinke serie sensationeel goede concerten opleverde. In het oeuvre van Emmylou Harris zitten zoals gezegd een aantal ‘must haves’ maar Wrecking Ball moet eigenlijk iedereen en zeker iedere liefhebber van Amerikaanse rootsmuziek gehoord hebben. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: En Attendant Ana - Juillet - dekrentenuitdepop.blogspot.com

En Attendant Ana - Juillet
En Attendant Ana maakte een veelbelovend debuut, maar maakt met haar tweede album alle beloften waar met volstrekt onweerstaanbare gitaarpop vol invloeden

Bij Frankrijk denk je aan doorleefde chansons of aan zwoele zuchtmeisjes, maar niet in eerste instantie aan een gitaarplaat die zich genadeloos opdringt en vervolgens leuker en leuker en onweerstaanbaarder en onweerstaanbaarder wordt. En Attendant Ana uit Parijs heeft deze gitaarplaat gemaakt en wat is het een goede gitaarplaat geworden. De Franse band haalt haar inspiratie uit meerdere genres en durft buiten de lijntjes te kleuren. Het geweldige gitaarwerk op het album past uitstekend bij de wat onderkoelde zang en de fraaie accenten van onder andere trompet. Onweerstaanbaar lekker, maar je hoort ook telkens weer nieuwe dingen. Prachtplaat.

En Attendant Ana is een band uit Parijs die twee jaar geleden debuteerde met het absoluut interessante Lost And Found. Het frisse en energieke debuut van de Franse band stond bol van de belofte, maar uiteindelijk rammelde het album me net wat teveel om ook op de wat langere termijn interessant te blijven. Ik was echter wel heel nieuwsgierig naar het tweede album van de band en dit album verscheen deze week.

Bij beluistering van Juillet kon ik al vrij snel concluderen dat En Attendant Ana de belofte van haar debuut meer dan waar maakt op haar tweede album, waarop flinke stappen of zelfs reuzenstappen worden gezet. Op Juillet heet de band uit Parijs haar frisheid en energie behouden, maar verder is eigenlijk alles beter.

En Attendant Ana verwerkt op Juillet een bonte mix aan invloeden. Invloeden uit de postpunk, indie-rock en indie-pop domineren, maar ook invloeden uit de dreampop, lo-fi, shoegaze en zelfs Krautrock hebben hun weg gevonden naar het aanstekelijke geluid van de band, waarin ook nog plek was voor een beetje Franse verleiding.

Juillet heeft een voorkeur voor uptempo gitaarsongs en het zijn gitaarsongs die even melodieus als gruizig klinken, wat associaties oproept met alle bovengenoemde genres. De mooie gitaarlagen in het geluid van de Franse band combineren fraai met de wat onderkoelde zang van frontvrouw Margaux Bouchaudon, die bij herhaalde beluistering van het album steeds meer indruk maakt.

En Attendant Ana maakt op Juillet energieke en aanstekelijke popsongs die makkelijk verleiden, maar het zijn ook nog eens popsongs die buiten de lijntjes durven te kleuren, op een manier waarop Stereolab dit ook durfde. Hier en daar worden de gruizige gitaren gecombineerd met een trompet of snijdt een new wave orgeltje door het gitaargeluid van de band, maar Juillet is vooral een gitaarplaat.

Het klinkt allemaal zo fris en energiek dat En Attendant Ana al vanaf de eerste noten een gewonnen wedstrijd speelt, maar hoe goed de Franse band op haar tweede album is heb je dan nog lang niet gehoord. De aanstekelijke popliedjes van de band uit Parijs worden leuker en leuker, de instrumentatie op het album wordt steeds overtuigender, terwijl de gitaarlijnen alleen maar onweerstaanbaarder worden, net als de zang van Margaux Bouchaudon.

Er zijn de afgelopen jaren natuurlijk heel veel bands die teruggrijpen op genres als postpunk, dreampop, shoegaze, 90s indiepop en rock en lo-fi, maar En Attendant Ana klinkt wat mij betreft toch net anders dan de meeste van haar soortgenoten. Juillet is net wat eigenwijzer en een stuk aanstekelijker en dat is een mooie combinatie.

De band uit Parijs walst, net als haar debuut, met een stoomwals over je heen, maar laat dit keer genoeg te ontdekken over. Iedere keer als ik naar Juillet van En Attendant Ana luister ben ik nog wat meer overtuigd van de klasse van de Franse band en nog wat meer verliefd op de bijzondere popliedjes van de band. Er verschijnt deze weken zo idioot veel dat het voor een obscuur Frans bandje niet mee zal vallen om de aandacht te trekken, maar het tweede album van En Attendant Ana verdient deze aandacht absoluut. Wat een heerlijk album. Erwin Zijleman