recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Eliza Shaddad - The Woman You Want - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Eliza Shaddad - The Woman You Want
Eliza Shaddad trok in 2018 niet overdreven veel aandacht met haar debuutalbum, maar verdient deze aandacht absoluut met haar fraaie tweede album The Woman You Want

Ik maakte deze week pas kennis met het debuut van de Britse muzikante Eliza Shaddad. Het is een prima debuut, maar haar nieuwe album is nog veel beter. The Woman You Want laat een veelzijdig geluid horen met invloeden uit de folk, pop en rock en het is een geluid waarin met name het gitaarwerk nadrukkelijk de aandacht opeist. De veelzijdige stem van Eliza Shaddad eist deze aandacht nog wat nadrukkelijker op. Vergeleken met het debuut klinkt het tweede album van de Britse muzikante wat toegankelijker, maar de songs op The Woman You Want zitten vol verrassende wendingen, waardoor het album eigenlijk alleen maar interessanter wordt.

The Woman You Want is het tweede album van de Britse singer-songwriter Eliza Shaddad en de opvolger van het in 2018 verschenen Future. Dat laatste album heb ik deze week pas voor het eerst beluisterd en het bevalt me wel. Op haar debuut klinkt de muzikante met Schotse en Soedanese wortels soms een beetje als PJ Harvey in haar beginjaren, maar Future laat ook horen dat Eliza Shaddad een veelzijdig en getalenteerd muzikante is.

Dat hoor je nog veel beter op het deze week verschenen The Woman You Want, dat nog een stuk sterker is dan het debuut, dat ik drie jaar geleden helaas niet heb opgemerkt. Het debuut van Eliza Shaddad deed me zoals gezegd denken aan PJ Harvey en dat is een naam die ook zo nu en dan opkomt bij beluistering van The Woman You Want. Dat ligt vooral aan het gitaarspel op het album, maar ook de manier van zingen doet wel wat denken aan PJ Harvey en dan vooral PJ Harvey in haar jongere jaren.

Vergeleken met Future klinkt het tweede album van de Britse muzikante wat minder ruw of wat gepolijster, het is maar net hoe je het bekijkt. Het tweede album van Eliza Shaddad heeft bovendien een wat consistenter geluid, al laat ze nog steeds horen dat ze meerdere kanten op kan.

Op Future was hier en daar nog wel te horen dat Eliza Shaddad een geschoold jazzmuzikante is, maar op The Woman You Want is vooral gekozen voor lekker in het gehoor liggende popliedjes zonder al teveel experiment. Dat is misschien jammer, maar aan de andere kant is de muzikante met Schotse en Soedanese wortels zeer bedreven in het schrijven en vertolken van lekker in het gehoor liggende maar ook interessante popliedjes.

Het zijn popliedjes waarin invloeden uit de pop en rock worden gecombineerd met een folky twist en het zijn popliedjes die aan van alles doen denken, al kan ik er niet precies de vinger op leggen. Minstens twee keer had ik associaties met de muziek van ‘Til Tuesday, het bandje waarmee Aimee Mann in de jaren 80 opdook, maar meer dan een associatie is het niet en het is er bovendien een die zomaar plaats kan maken voor Portishead, om nog een naam te noemen.

Net als het debuut van Eliza Shaddad valt ook album nummer twee op door prima gitaarwerk, waarvoor onder andere de van Michael Kiwanuka bekende Micheal Jablonka tekent. Het is gitaarwerk dat is ondergebracht in een verder vrij sober geluid, waarin de ritmesectie de basis legt en veel ruimte wordt vrijgehouden voor de stem van de Britse muzikante.

Ondanks de schoonheid van de arrangementen en alle subtiliteiten in de instrumentatie is het wat mij betreft deze stem die het album boven het maaiveld uittilt. Eliza Shaddad beschikt over een mooie zuivere stem, maar het is ook een krachtige stem en een stem die makkelijk van kleur kan verschieten.

Het album opent met een aantal behoorlijk toegankelijke songs, maar de muzikante, die tegenwoordig vanuit Cornwall opereert, zoekt naarmate het album vordert ook steeds vaker het experiment en laat dan een verrassend bonte mix van invloeden horen. Het zijn de toegankelijke songs op het album die het makkelijkst de aandacht trekken, maar Eliza Shaddad maakt uiteindelijk de meeste indruk met de songs die laten horen dat we te maken hebben met een zeer talentvolle muzikante, die absoluut een breed publiek verdient met dit album. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Elizabeth & The Catapult - sincerely, e - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Elizabeth & The Catapult - sincerely, e
Elizabeth (Ziman) heeft met en zonder haar band The Catapult een intiem lockdown album gemaakt dat nog altijd haar zo bijzondere geluid laat horen, maar dat zich makkelijker opdringt

Ik ben al een aantal jaren voorzichtig gecharmeerd van de muziek van Elizabeth & The Catapult, maar geen van haar albums bleef vervolgens lang hangen. Dat kan wel eens anders aflopen met het deze week verschenen sincerely, e, dat ik mooier en overtuigender vind. Het album werd tijdens de lockdown gemaakt en klinkt mede hierdoor een stuk soberder dan de vorige albums, ook wanneer The Catapult even mee doet. Elizabeth Ziman is nog altijd een eigenzinnige muzikante en zangeres, maar waar ik haar muziek in het verleden vaak net wat teveel van alles vond, dringen de songs op sincerely, e zich makkelijk op, maar weten ze zich ook te onderscheiden van alles dat er al is.

Elizabeth & The Catapult is een project van Elizabeth Ziman. De muzikante uit Brooklyn, New York, bracht de afgelopen twaalf jaar vier albums uit, die stuk voor stuk mijn aandacht trokken, maar die me uiteindelijk toch niet volledig wisten te overtuigen, ondanks het absoluut bijzondere geluid van het project van Elizabeth Ziman.

Deze week verscheen het vijfde album van Elizabeth & The Catapult. Bij beluistering van sincerely, e had ik in eerste instantie hetzelfde gevoel als bij de vorige vier albums. Op het eerste gehoor klinkt het allemaal prachtig, maar het is ook wel wat theatraal zo nu en dan en daar moet je van houden. Dat lukt bij de vorige vier albums helaas onvoldoende, maar sincerely, e vind ik ook na een aantal keren horen nog een bijzonder en ook mooi album.

Het nieuwe album van Elizabeth & The Catapult is een album dat onlosmakelijk verbonden is met de coronapandemie. Elizabeth Ziman legde de basis voor sincerely, e in haar woonkamer in New York, waarna The Catapult via het Internet hier en daar bijdragen toevoegde. Ook in tekstueel opzicht speelt de corona pandemie een rol op het album, maar Elizabeth Ziman schuwt ook de persoonlijke thema’s niet.

De wijze waarop het album tot stand is gekomen heeft zeker invloed gehad op het geluid dat Elizabeth & The Catapult laat horen op sincerely, e. Waar het vorige album behoorlijk vol was ingekleurd, klinkt het nieuwe album van de muzikante uit New York een stuk soberder. Sober is in het geval van Elizabeth & The Catapult overigens een relatief begrip, want ook als Elizabeth Ziman genoeg heeft aan haar piano en haar stem, kunnen haar songs nog behoorlijk vol klinken.

Het pianospel doet klassiek aan en vult de ruimte met flink wat noten. De ruimte die overblijft vult de singer-songwriter uit New York al even makkelijk met haar bijzonder expressieve vocalen. Ik gebruikte hierboven het begrip theatraal en dat is een begrip dat absoluut van toepassing is op een aantal songs op sincerely, e. Het gekke is dat de songs waarin ook de leden van The Catapult aanschuiven vaak net wat minder theatraal klinken. Het geluid is dan een stuk minder vol dan op het in 2017 verschenen Keepsake en de songs zijn ook wat speelser en soms zelfs zeer toegankelijk.

Het zijn songs met invloeden uit de folk, pop en jazz, maar door het soms wat theatrale element in de muziek klinkt de muziek van Elizabeth & The Catapult ook duidelijk anders. Het was me op de vorige albums al snel wat te veel van het goede, maar sincerely, e overtuigt bijzonder makkelijk, al moet je niet allergisch zijn voor een noot of een verrassende wending teveel.

Elizabeth Ziman en haar band hebben een typisch lockdown album gemaakt en het is een album dat het uitstekend doet wanneer de avondklok is ingegaan en je met volledige aandacht naar muziek kunt luisteren. De songs op sincerely, e en met name de wat zwoelere songs op het album doen het uitstekend op de achtergrond, maar pas toen ik het album met de koptelefoon beluisterde raakte ik echt onder de indruk van de muziek van Elizabeth & The Catapult.

De songs steken stuk voor stuk knap in elkaar, maar klinken ook aangenaam. De instrumentatie is verzorgd maar hier en daar ook speels en Elizabeth Ziman is een uitstekend zangeres met een eigen geluid en mooie teksten. Het is even wennen, maar al snel bijzonder lekker. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ella Langley - hungover - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ella Langley - hungover
Er blijven maar interessante countrypop albums verschijnen, want ook hungover van de oorspronkelijk uit Alabama afkomstige Ella Langley steekt wat mij betreft makkelijk boven het maaiveld uit

Muziek hoeft lang niet altijd in een hokje te worden geduwd, maar countrypop albums doen dit bijna uit zichzelf. Teksten over de geijkte thema’s, een in balans zijde mix van country en pop, een stem die gemaakt is voor het genre en songs die bijzonder lekker in het gehoor liggen, maar ook authentiek klinken. Het zijn vaste ingrediënten van goede countrypop albums en het zijn ook de belangrijkste ingrediënten op hungover van Ella Langley. De Amerikaanse muzikante mist misschien nog de kwaliteit van de allergrootsten in het genre, maar is op haar debuutalbum aardig op weg en beschikt bovendien over een bovengemiddeld goede stem. Lekker album wat mij betreft.

Sinds een jaar of wat heb ik een enorm zwak voor Nashville countrypop en met name de afgelopen twee jaar ben ik in dit genre getrakteerd op een flink aantal geweldige albums. Het zijn albums die inmiddels een prominente rol spelen in mijn jaarlijstjes en ook voor het jaarlijstje dat ik aan het eind van dit jaar ga opmaken heb ik al een aantal uitstekende countrypop albums genoteerd.

Dit lijstje wordt deze week uitgebreid met hungover, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Ella Langley. Het is een album dat volgt op het vorig jaar verschenen mini-album Excuse The Mess, dat het naar verluidt goed heeft gedaan op TikTok. Net als dit mini-album is hungover een album dat echt in alle opzichten countrypop ademt.

Het begint al bij de teksten waarin sigaretten en alcohol, nieuwe en verloren liefdes en foute mannen en cowboys voorbij komen. Het zijn de misschien wat afgezaagde thema’s die de hoofdrol spelen op zo ongeveer alle countrypop albums die ik de afgelopen jaren heb beluisterd, maar het hoort op een of andere manier ook bij het genre en het heeft hierdoor ook een bepaalde charme.

Ook de stem van Ella Langley is er een die eigenlijk alleen maar countrypop kan maken. Het is een opvallend krachtige stem, maar het is ook een stem die zorgt voor de broodnodige melancholie in de countrysongs van de Amerikaanse muzikante, die opgroeide in Alabama, maar haar geluk, net als zoveel andere muzikanten, zocht in Nashville. Met haar teksten bewandelt Ella Langley vooral de gebaande paden, maar met haar uitstekende stem weet ze zich wat mij betreft te onderscheiden.

Ook in muzikaal opzicht is hungover een echt countrypop album. Het album is voorzien van een lekker vol geluid, waarin de gitaren domineren, maar waarin niets uit de bocht vliegt. Ik hou vooral van countrypop waarin de country het wint van de pop en dat is op hungover van Ella Langley zeker het geval. De muzikante is niet vies van traditionele countrymuziek en countryrock, maar houdt ook altijd een plekje vrij voor de pop in haar songs.

Het zorgt voor een serie bijzonder lekker in het gehoor liggende songs, maar het slaat nergens door in de richting van de suikerzoete countrypop, die ook veelvuldig wordt gemaakt in de hoofdstad van de countrymuziek. Vergeleken met de meer tegen de traditionele countrymuziek aanleunende countrypopzangeressen van het moment heeft Ella Langley een wat grootser en soms zelfs bijna pompeus geluid, maar als alle galm even naar de achtergrond verdwijnt hoor je dat de muzikante uit Nashville ook met veel gevoel een wat traditionelere song kan vertolken en die authenticiteit hoor je ook in de meer uptempo songs waarin de pop tijdelijk genoegen moet nemen met een meer bescheiden rol.

Ook in deze rustige zomermaanden is het flink dringen binnen de countrypop en is het vaak lastig kiezen tussen alle albums die in het genre verschijnen. Het debuutalbum van Ella Langley is wat mij betreft geen twijfelgeval, want hungover overtuigt in vocaal opzicht makkelijk, staat in muzikaal opzicht als een huis en bevat songs die in alle gevallen boven de middelmaat uitstijgen en in een aantal gevallen flink. In de Verenigde Staten wordt Ella Langley een prachtige toekomst voorspeld, maar ook in Nederland mag dit album zeker gehoord worden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ella Raphael - Mad Sometimes - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ella Raphael - Mad Sometimes
Mad Sometimes van Ella Raphael is allereerst een album van een echt geweldige zangeres, maar ook in muzikaal opzicht is Mad Sometimes een bijzonder album, dat je zowel door de tijd als over de wereld sleept

Je hebt van die albums die direct bij eerste beluistering een onuitwisbare indruk maken. Mad Sometimes van Ella Raphael is er zo een. Die onuitwisbare indruk maakt het debuutalbum van de Britse muzikante in eerste instantie met haar bijzonder mooie stem, die lastig is te karakteriseren, maar song na song betovert. Dat doet Mad Sometimes ook in muzikaal opzicht, want het debuutalbum van Ella Raphael is een bonte mix van folk, Franse popmuziek, jazz en veel meer. De Britse muzikante springt ook nog eens met zevenmijlslaarzen door de tijd, waardoor haar debuutalbum steeds weer weet te verrassen en ondertussen vermaakt met zwoele en zonnige klanken. Heerlijk album.

Ella Raphael groeide op in Londen en kreeg de muziek thuis met de paplepel ingegoten. De uit de kluiten gewassen platencollectie van haar vader bevatte flink wat albums van de grote jazzzangeressen uit de jaren 50 en 60, maar ook de albums van The Beatles lagen vaak op de draaitafel. Beide invloeden hoor je terug op het deze week verschenen debuutalbum van Ella Raphael.

Hier blijft het zeker niet bij, want de Britse muzikante probeerde het ook een tijdje op het prestigieuze Berklee College Of Music in Boston, maakte haar muziekopleiding uiteindelijk af in het Spaanse Valencia en reisde vervolgens uitvoerig door Australië en Europa. Met heel veel en behoorlijk diverse muzikale bagage begon ze vervolgens aan haar muzikale carrière, die deze week pas echt van start gaat met de release van Mad Sometimes.

Het is een album, of met ruim 26 minuten muziek misschien eerder een mini-album, dat na een paar noten al laat horen dat Ella Raphael een fantastische zangeres is. De stem van de Britse muzikante is opvallend zuiver, maar het is ook een stem met een duidelijk eigen karakter en veel warmte. Het is bovendien een stem die in meerdere genres uit de voeten kan. Dat laatste komt goed uit, want Mad Sometimes is een album dat alle kanten op kan.

Amerikaanse folk uit de jaren 60 is een belangrijke inspiratiebron voor de songs op Mad Sometimes, maar Ella Raphael is ook de Britse folk niet vergeten en heeft bovendien een zwak voor Franse popmuziek, die ze tijdens haar opleiding in Valencia ontdekte. Die opleiding heeft meer sporen nagelaten op het debuutalbum van Ella Raphael, want de instrumentatie op Mad Sometimes doet soms wat Mediterraan aan of schuift zelfs op richting Tropicalia.

Dat kan zo weer veranderen, want de albums van The Beatles die ze in haar jeugd zo vaak beluisterde hoor je terug in een aantal arrangementen op het album en hier en daar in het gitaarwerk. Dat gitaarwerk neemt je overigens veel vaker mee terug naar de jaren 50, waardoor Mad Sometimes soms klinkt als een album dat vele decennia oud is, tot Ella Raphael je toch weer het heden in sleurt met modern klinkende synths. En dan zijn er ook nog de grote jazzzangeressen uit de platencollectie van haar vader, die je hoort in een aantal songs met een duidelijke jaren 50 en 60 vibe en in de songs met een vleugje Norah Jones.

Ondanks de vele invloeden, de teksten in meerdere talen en het veelkleurige geluid is Mad Sometimes zeker geen ratjetoe geworden. Dat ligt enerzijds aan de over het algemeen genomen redelijk ingetogen klanken op het debuutalbum van Ella Raphael, maar het ligt vooral aan de prachtige stem van de Britse muzikante, die track na track imponeert met zang die het oor genadeloos streelt.

Door de bijzondere stem, de hang naar het verleden en de veelheid aan invloeden klinkt Mad Sometimes anders dan al die andere albums van vrouwelijke singer-songwriters, maar het is een album dat zich bijzonder makkelijk opdringt. Ik was zelf zoals gezegd al na een paar noten overtuigd van de schoonheid van de stem van Ella Raphael en ook de songs en de muziek op het album, waarvoor een flinke bak instrumenten uit de kast is getrokken, hadden niet veel meer tijd nodig. De herfst en de winter komen er aan, maar met de prachtige klanken van Mad Sometimes van Ella Raphael door de speakers is het nog even lente of zomer. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: EllaHarp - Lost In January - dekrentenuitdepop.blogspot.com

EllaHarp - Lost In January
EllaHarp kleurt de songs op Lost In January afwisselend met haar harp en banjo in en slaagt er steeds in om bijzonder klinkende en knap in elkaar stekende songs te maken, die extra opvallen door haar mooie stem

Lost In January, het derde album van de Amerikaanse muzikante EllaHarp, is misschien wel de mooiste tip die ik de afgelopen maand heb gekregen. De Amerikaanse muzikante laat op het album een bijzonder eigen geluid horen, dat deels met een harp en deels met een banjo is ingekleurd. De songs van de muzikante uit San Francisco zitten knap in elkaar en moet je wat vaker horen, maar het zijn niet alleen bijzondere maar ook hele mooie songs. Het is niet alleen de verdienste van de bijzondere klanken, maar ook van de mooie stem van EllaHarp. Het valt niet mee om je nog te onderscheiden met Amerikaanse rootsmuziek of indiefolk, maar EllaHarp doet het op fascinerende wijze.

Uit een jaarlijstje dat ik inmiddels al enkele jaren krijg toegestuurd en dat me altijd interessante tips oplevert, haalde ik het album Lost In January van EllaHarp. Het is een naam die ik nog niet eerder was tegengekomen, maar de muzikante uit San Francisco heeft een fraai en bijzonder klinkend album afgeleverd en het is een album dat me echt steeds dierbaarder wordt.

EllaHarp is het alter ego van de Amerikaanse muzikante Ella Dawn Jenkins, die al op hele jonge leeftijd begon met het bespelen van de harp. Toen ze er op latere leeftijd mee ging toeren bleek het al snel een behoorlijk onhandig instrument om te vervoeren. Toen een harp onherstelbaar werd beschadigd in het bagageruim van een vliegtuig, besloot ze om zelf een harp met een handzamer formaat te ontwerpen en vervolgens ook te bouwen. In de tussentijd was de Amerikaanse muzikante ook begonnen met het bespelen van de banjo en ook hiervan bouwde EllaHarp een eigen versie.

De harp en de banjo wisselen elkaar af op het vorig jaar zomer verschenen Lost In January, dat ik destijds niet ben tegen gekomen. De harp is een wat atypisch instrument binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar dat is wel het genre waarin ik het album van EllaHarp zou plaatsen, al past het label indiefolk ook op flink wat songs op het album, overigens al het derde album van EllaHarp.

Lost In January begint met een track waarin de fraaie klanken van de harp worden gecombineerd met de zuivere stem van EllaHarp. Het klinkt door de sprookjesachtige klanken van de harp anders dan gebruikelijk in het genre, maar het klinkt ook direct bijzonder mooi. De compacte harp van EllaHarp klinkt wat minder zweverig dan de gewone harp en het past echt prachtig bij haar stem.

Wanneer de Amerikaanse muzikante in de tweede track de harp verruilt voor de banjo, beweegt ze zich wat dichter tegen de reguliere Amerikaanse rootsmuziek aan, maar de muziek van EllaHarp houdt een duidelijk eigen geluid, ook omdat haar stem anders klinkt dan gebruikelijk in het genre. De muzikante uit San Francisco heeft bovendien een voorkeur voor bezwerende klanken, die een psychedelisch tintje toevoegen aan de songs op Lost In January.

EllaHarp weet direct de aandacht te trekken met de bijzondere klanken van de harp en het bezwerende banjospel, maar de songs van de Amerikaanse muzikante worden ook beter wanneer je ze wat vaker hebt gehoord en gewend bent geraakt aan de bijzondere klanken, de fluisterzachte stem van EllaHarp en de complexe songstructuren. Lost In January is een echt koptelefoon album, want achter de harp of de banjo gebeurt ook nog van alles en duiken atmosferische soundscapes op.

In de meeste songs van EllaHarp ligt het tempo laag en wordt gebruik gemaakt van repeterende akkoorden, wat het bezwerende of zelfs hypnotiserende effect van haar muziek versterkt. In de wat toegankelijkere songs op het album, als het fraaie Sunflower en het minstens even mooie Downfall, maakt EllaHarp indiefolk die een breed publiek aan moet kunnen spreken, maar meestal graaft de Amerikaanse wat dieper en voegt ze wat meer melancholie toe aan haar songs.

Ik was eigenlijk direct onder de indruk van dit bijzondere album, maar hoe vaker ik naar Lost In January luister, hoe dierbaarder de songs van EllaHarp me worden. Veel van de in 2023 verschenen indiefolk albums waren wat mij betreft behoorlijk inwisselbaar, maar EllaHarp vernieuwt het genre op een bijzondere manier en niet alleen met haar harp. Het levert een prachtig album op. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Elle King - Come Get Your Wife - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Elle King - Come Get Your Wife
Elle King maakte op haar eerste twee albums indruk met aangename bluesy soul en een heerlijk rauwe strot, maar kiest op Come Get Your Wife vooral voor Nashville countrypop en ook dat gaat haar uitstekend af

Als liefhebber van Nashville countrypop had ik niets te klagen in 2023 met minstens een handvol fantastische albums, maar er was nog meer. Come Get Your Wife van Elle King heb ik aan het begin van 2023 gemist, maar doet niet onder voor de countrypop albums die ik het afgelopen jaar wel heb opgepikt. Elle King maakt maakt makkelijk indruk met haar soulvolle en wat rauwe stem, maar het is een stem die het ook verrassend goed doet in het meer naar countrypop neigende repertoire. De Amerikaanse muzikante verzekerde zich in Nashville van de diensten van uitstekende muzikanten en een gelouterde producer en dat hoor je op het geweldig klinkende Come Get Your Wife.

Ik heb in 2023 een aardig stapeltje countrypop albums besproken op de krenten uit de pop en hier zaten een aantal albums tussen die wat mij betreft behoorden tot de beste albums van het afgelopen jaar. Ik heb het over High & Low van Caitlyn Smith, Shot In The Dark van Ashley Cooke en Twenty Something van Alana Springsteen en ik heb het zeker over Psychopath van Morgan Wade en Lucky van Megan Moroney. De laatste twee albums haalden mijn jaarlijstje en het debuutalbum van Megan Moroney schopte het zelfs tot de top 5.

Ik had in 2023 een flink zwak voor goed gemaakte countrypop en heb de ontwikkelingen in het genre daarom goed in de gaten gehouden. Toch heb ik ook nog wel wat gemist, want via de lijst van AllMusic.com met de beste countryalbums van 2023 kwam ik ook nog in aanraking met Come Get Your Wife van Elle King. Het is een album dat niet had misstaan in het bovenstaande rijtje countrypop albums en als ik het album eerder had ontdekt was het ook zeker niet kansloos geweest voor een plek in mijn jaarlijstje.

Ik was de naam van Elle King, overigens het alter ego van Tanner Elle Schneider, volgens mij nog niet eerder tegen gekomen, maar Come Get Your Wife is zo te zien al het derde album van de muzikante uit Brooklyn, New York. Op haar eerste twee albums, Love Stuff uit 2015 en Shake The Spirit uit 2018, maakte Elle King vooral door soul en blues beïnvloede muziek. De Amerikaanse muzikante trok direct de aandacht met haar heerlijk rauwe strot, wat haar de bijnaam ‘de Amerikaanse Amy Winehouse’ opleverde.

Op het in Nashville, Tennessee, opgenomen Come Get Your Wife heeft Elle King haar grenzen wat verlegd en hebben invloeden uit de countrypop flink aan terrein gewonnen. Het derde album van de Amerikaanse muzikante mag absoluut een countrypop album worden genoemd, maar Elle King is haar liefde voor soul en blues niet helemaal vergeten. In de wat ruwere en soulvolle tracks op het album hoor ik inderdaad wel wat van Amy Winehouse in de stem van Elle King, maar ze kan ook uitstekend uit de voeten met songs waarin de country het ruimschoots wint van de soul.

De flirts buiten de gebaande paden maken van Come Get Your Wife een interessant countrypop album, maar ook de songs waarin Elle King netjes binnen de gebaande paden van de Nashville countrypop blijft maken makkelijk indruk, zeker als je net als ik een zwak hebt voor goed gemaakte countrypop.

Come Get Your Wife bevat vocale gastbijdragen van Miranda Lambert en Dierks Bentley en muzikale bijdragen van een heel legioen aan gastmuzikanten. Het album klinkt zo verzorgd als je verwacht van een countrypop album uit Nashville, maar met name door de stem van Elle King heeft het album ook een ruw randje. Elle King deed voor het schrijven van de songs op het album een beroep op een aantal ervaren songwriters uit Nashville en verzekerde zich bovendien van de diensten van de succesvolle Nashville producer Ross Copperman, maar ze schreef mee aan alle songs en tekende ook voor de coproductie van het album.

Ik ben zelf inmiddels ook zeer gecharmeerd van de eerste twee albums van Elle King, die zeer in de smaak zullen vallen bij de liefhebbers van wat stevigere en bluesy soul, maar het uitstekende Come Get Your Wife bevalt me nog net wat beter en schaar ik alsnog onder de beste countrypop albums van 2023. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ellie Goulding - Delirium - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ellie Goulding wist met haar vorige platen zowel een breed publiek als de critici te betoveren en dat is een bijzondere combinatie.

Met haar nieuwe plaat Delirium zal haar publiek alleen maar groter en breder worden, maar of de Britse zangeres ook dit keer de critici binnenboord weet te houden is maar de vraag.

Ellie Goulding zet op Delirium immers in op hitgevoelige popmuziek en pakt dit direct zeer voortvarend aan.

De luxe editie van Delirium beukt bijna vijf kwartier op je in met lekker in het gehoor liggende popmuziek. Het is popmuziek die voor een belangrijk deel vertrouwt op elektronica en aansluit bij de met R&B invloeden doorspekte popmuziek van de belangrijkste popprinsessen van het moment.

Voor Delirium werd een goed gevuld blik Zweedse topproducers open getrokken, zodat Ellie Goulding kon beschikken over de mensen die onder andere het geluid van Britney Spears, Taylor Swift, Ariana Grande, Pink en Nicki Minaj inkleurden.

Dat klinkt allemaal niet veelbelovend en lijkt ver verwijderd van de bij vlagen zelfs licht experimentele muziek die Ellie Goulding nog maar drie jaar geleden maakte op Halcyon. Delirium is aan de ene kant een totaal andere plaat dan zijn voorganger, maar aan de andere kant is het ook niet zo dat Ellie Goulding haar ziel volledig aan de duivel heeft verkocht.

In vocaal opzicht is Ellie Goulding haar concurrenten nog altijd een flink stuk voor en ook wanneer het gaat om de hoeveelheid avontuur in haar muziek is Delirium niet te vergelijken met de platen van de hierboven genoemde popprinsessen.

Iedereen die drie jaar geleden heeft genoten van het bijzondere Halcyon zal moeten zoeken naar songs die de fantasie evenveel prikkelen, maar ze zijn wel degelijk te vinden onder de dikke productionele laag.

Zelf kan ik als ‘guilty pleasure’ zeer genieten van goed geproduceerde popmuziek en deze is op Delirium volop te vinden. Natuurlijk is de plaat niet 5 kwartier goed, maar uiteindelijk hou ik toch zeker een half uur prima popsongs over van een niveau dat we van Ellie Goulding gewend zijn. Voor een ‘guilty pleasure’ lijkt dat me meer dan voldoende en anders is er altijd het hoesje nog. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Elliott Smith - Either/Or (1997) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Elliott Smith - Either/Or (1997)
De carrière van de Amerikaanse muzikant Elliott Smith was kort maar hevig , met XO uit 1998 en vooral Either/Or uit 1997 als positieve uitschieters, die 25 jaar later nog net zo invloedrijk en urgent klinken

Either/Or, het derde album van de Amerikaanse muzikant Elliott Smith, was bij de release nog een cultalbum, maar toen Hollywood hem omarmde was de muzikant uit Portland, Oregon, opeens een ster. Het heeft nooit gepast bij Elliott Smith, die zijn mooiste muziek maakte toen hij in de luwte kon opereren. Op Either/Or krijgt het uit duizenden herkenbare Elliott Smith geluid vorm. De folky songs van de eerste twee albums zijn verrijkt met Beatlesque melodieën en klinken warm en dromerig. Op hetzelfde moment is Either/Or een donker album dat overloopt van melancholie. Elliott Smith zou door zijn vroege dood maar een klein stapeltje albums maken, met Either/Or uit 1997 als uitschieter.

De korte carrière van Elliott Smith is er een die zowel wonderlijk als droevig is. De Amerikaanse muzikant dook aan het begin van de jaren 90 op in de muziekscene van Portland, Oregon, en maakte met Roman Candle uit 1994 en Elliott Smith uit 1995 twee ingetogen folky albums, die hier en daar konden rekenen op positieve recensies, maar over het algemeen genomen toch weinig aandacht kregen.

Dat leek in eerste instantie niet te veranderen met het in 1997 verschenen Either/Or, tot een song van het album terecht kwam op de soundtrack van de film Good Will Hunting. Het leverde de muzikant uit Portland zelfs een Oscar nominatie op en niet veel later was Elliott Smith een ster. Een ster tegen wil en dank, want de spotlights van Los Angeles pasten niet bij een muzikant als Elliott Smith.

Het in 1998 verschenen XO hoorde opeens bij de grote releases en hetzelfde gold voor het in 2000 verschenen en helaas wat tegenvallende Figure 8. In 2003 overleed Elliott Smith nadat hij in zijn huis in Los Angeles werd gevonden met twee steekwonden. Na zijn met mysterie omgeven dood verscheen in 2014 postuum het uitstekende From A Basement On The Hill, maar hierna was het oeuvre van Elliott Smith helaas echt compleet.

Als ik mijn favoriete Elliott Smith album moet kiezen, twijfel ik tussen Either/Or en XO. De laatste is in productioneel opzicht net wat interessanter, maar uiteindelijk kies ik toch voor de betere songs op Either/Or. Het bijzondere geluid van Elliott Smith werd na zijn dood een belangrijke inspiratiebron voor velen, maar in 1997 viel de Amerikaanse muzikant direct op met een bijzonder eigen geluid.

Either/Or is minder sober ingekleurd en geproduceerd dan zijn twee voorgangers, maar het is nog altijd een behoorlijk ingetogen album zonder tierelantijntjes. In de meeste songs moeten we het doen met het warme akoestische gitaarspel van de Amerikaanse muzikant en wat elementaire percussie. Het gitaargeluid draagt het stempel van Elliott Smith, maar dit stempel komt vooral van zijn stem en manier van zingen. De vocalen op Either/Or zijn vooral fluisterzacht en hebben iets aangenaam dromerigs. De warme klanken en dromerige vocalen contrasteren flink met de donkere teksten van de Amerikaanse muzikant, die bakken vol met melancholie over je uit storten.

De eerste albums van Elliott Smith werden vergeleken met de muziek van Nick Drake, maar vanaf Either/Or zijn ook veel invloeden van The Beatles en The Beach Boys te horen. Het zijn invloeden die op XO tot volle wasdom zouden komen, maar ook Either/Or heeft al een aangename jaren 70 vibe en bevat arrangementen en melodieën waarvoor Lennon/McCartney en Brian Wilson zich niet zouden hebben geschaamd.

Het was best een tijd geleden dat ik voor het laatst naar Either/Or had geluisterd (ik luister vaker naar XO), maar het album overtuigde me nog steeds makkelijk. Op hetzelfde moment is Either/Or een album dat mooier wordt wanneer je er vaker naar luistert. Ik weet nog dat ik in 1997 op een gegeven moment nauwelijks meer kon stoppen met naar dit intieme en ook breekbare album luisteren. Het blijft doodzonde dat Elliott Smith slechts een kleine tien jaar albums heeft kunnen maken, al waren de albums die volgden op Either/Or en XO wat mij betreft lang niet zo goed. Either/Or vierde vorig jaar alweer zijn vijfentwintigste verjaardag, maar wat klinkt het album nog steeds urgent. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Eloïz - Les Grands Espaces - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Eloïz - Les Grands Espaces
Ik heb de Franse popmuziek het afgelopen jaar niet heel intensief gevolgd, maar op de valreep van 2025 kreeg ik er met Les Grands Espaces van Eloïz toch nog een Frans album bij dat absoluut de moeite waard is

Het afgelopen herfst verschenen Les Grands Espaces is het tweede album van de Franse zangeres Eloïz, maar mijn eerste kennismaking met haar muziek. Het is een kennismaking die naar meer smaakt, want Eloïz heeft veel te bieden. Ze beschikt over een mooie en aangename, maar ook krachtige en emotievolle stem, die in verschillende stromingen binnen de Franse popmuziek uit de voeten kan. Ze kan uit de voeten met eigentijds klinkende Franse popmuziek, maar heeft ook hoorbaar veel respect voor de tradities van het Franse chanson. Eloïz op haar best is echt heel erg goed, maar Les Grands Espaces is niet altijd even consistent, zodat er nog wat te wensen over blijft voor haar volgende album.

De Franse popmuziek volg ik zo af en toe, waardoor ik soms geweldige albums ontdek, maar er ook wel wat laat liggen. Het afgelopen jaar heb ik vooral de muziek van Zaho de Sagazan en Zaz gekoesterd, maar in een jaarlijstje kwam ik vorige week ook Les Grands Espaces van Eloïz nog tegen. Het is een album waar ik maar heel weinig informatie over kan vinden, maar ik zie op Spotify wel dat het het tweede album is van Eloïz. Als ik Les Grands Espaces vergelijk met de twee Franse albums die ik het afgelopen jaar heb gekoesterd, ligt het album van Eloïz dichter bij het album van Zaz dan bij dat van Zaho de Sagazan.

Laatstgenoemde komt op het baanbrekende La Symphonie des Éclairs met een geluid dat we nog niet eerder hoorden in de Franse popmuziek, terwijl Zaz invloeden van een aantal decennia Franse popmuziek combineert. Dat laatste doet ook Eloïz op haar tweede album. De Franse muzikante citeert uit de archieven van het Franse chanson, sluit aan bij de Franse popmuziek van het moment, flirt met invloeden uit de gypsy muziek en vindt hier en daar ook nog aansluiting bij de Amerikaanse rootsmuziek, zoals Françoiz Breut dat op haar eerste albums deed.

Ik typeerde het laatste album van Zaz een paar maanden geleden als degelijk en dat is een omschrijving die ook van toepassing is op Les Grands Espaces van Eloïz. Waar de muziek van Zaho de Sagazan de grond onder mijn voeten vandaan sloeg vond ik het laatste album van Zaz vooral aangenaam en dat geldt ook voor een aantal tracks op Les Grands Espaces van Eloïz. Het album bevat echter ook een aantal tracks die misschien niet zo vernieuwend zijn als die van Zaho de Sagazan, maar die ik wel bovengemiddeld goed vind, waardoor ik Les Grands Espaces uiteindelijk toch wat hoger aan sla dan het laatste album van Zaz.

Ik vind Eloïz om te beginnen een geweldige zangeres. Ze zingt met veel expressie, maar ook met veel emotie, waardoor met name de songs die wat verder weg blijven van een blinkend popgeluid stevig binnen komen. Zeker als Eloïz het Franse chanson omarmt maakt ze makkelijk indruk als zangeres en dat doet ze ook wanneer ze aansluit bij Amerikaanse rootsmuziek en gypsy.

Als Eloïz een album lang had gekozen voor songs die direct onder de huid kruipen had ze wat mij betreft een onbetwist jaarlijstjes album gemaakt, maar Les Grands Espaces bevat ook een aantal mindere tracks. De Franse muzikante maakt dan opeens weinig onderscheidende muziek of muziek die niet zou misstaan op het Eurovisie songfestival en dat is jammer.

Het aantal uitstekende songs is op het tweede album van Eloïz wel een stuk groter dan het aantal songs die niet boven het maaiveld uit steken en de songs die dit wel doen, doen dat meestal met veel overtuiging. Bij beluistering van Les Grands Espaces ben ik steeds meer onder de indruk geraakt van de stem van Eloïz. Het is een stem waarmee de Franse muzikante een adembenemend mooi album moet kunnen maken.

Dat is Les Grands Espaces wat mij betreft maar een deel van de tijd, maar het album is absoluut goed genoeg om mee te kunnen met het beste dat de Franse popmuziek in 2025 te bieden had. Het is bovendien een album dat forse groei laat horen vergeleken met het debuutalbum van Eloïz, dus dat belooft wat voor album nummer drie. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Elsa Birgitta Bekman - Once In My Life - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Elsa Birgitta Bekman - Once In My Life
Elsa Birgitta Bekman levert een droomdebuut af dat opvalt door prachtige arrangementen, een stem vol gevoel en aansprekende songs, die ook nog eens persoonlijke verhalen vertellen

Luister naar Once In My Life, het debuut van de Nederlandse singer-songwriter Elsa Birgitta Bekman, en je hoort een album dat in alle opzichten opvalt. De songs op het album zijn rijk ingekleurd en voorzien van flink wat invloeden uit de klassieke muziek. De sfeer op het album varieert van donker en melancholisch tot sprookjesachtig mooi. De zang op het album is gevarieerd en doorleefd. En dan zijn er ook nog eens de songs die lekker in het gehoor liggen, maar ook vol geheimen en verrassingen zitten. Het is bij de eerste keer horen direct prachtig, maar dan moet Once In My Life nog beginnen met groeien. Echt een ijzersterk debuut van deze Nederlandse muzikante.

Persberichten die zijn bijgesloten bij de promo’s van albums die ik ontvang gooi ik over het algemeen ongelezen weg. Enerzijds om te voorkomen dat mijn recensie lijkt op alle recensies die zich wel flink hebben laten inspireren door het persbericht (en dat zijn er verrassend veel) en anderzijds om onbevooroordeeld te kunnen luisteren naar de muziek. Het persbericht bij het album van Elsa Birgitta Bekman las ik bij toeval wel door en ik heb er toch wel wat relevante informatie uit gehaald.

Zo weet ik dat Elsa Birgitta Bekman opgroeide in Hoorn, als kind van een half Zweedse en half Franse moeder, waardoor Zweden en Frankrijk veelvuldig werden bezocht. Verder las ik dat de Nederlandse singer-songwriter werd opgevoed met een streng dieet van met name klassieke muziek en dat er in huize Bekman slechts één videoband beschikbaar was, Disney’s Fantasia. De laatste zinvolle informatie die ik uit het persbericht heb gehaald is dat Elsa Birgitta Bekman een zorgeloze jeugd had, maar dat de scheiding van haar ouders er aardig in heeft gehakt en dat ook het volwassen worden niet zonder problemen ging.

Het speelt allemaal een rol op Once In My Life, het solodebuut van Elsa Birgitta Bekman, die eerder met veel succes aan de weg timmerde met de Nederlandse soulband The Tibbs. De Nederlandse singer-songwriter schreef de songs op haar debuut tussen haar vijftiende en haar zevenentwintigste en het zijn songs die het vallen en opstaan rond het volwassen worden fraai belichten.

Once In My Life is het debuut van Elsa Birgitta Bekman, maar het album klinkt nergens als een debuut. De songs klinken stuk voor stuk volwassen en steken prachtig in elkaar. Je hoort goed dat Elsa Birgitta Bekman is opgegroeid met klassieke muziek, want veel songs op het album doen klassiek aan, zeker als veel strijkers worden ingezet. De songs op Once In My Life klinken bovendien sprookjesachtig, wat vast te maken heeft met het eindeloos bekijken van de enige videoband in huis.

Elsa Birgitta Bekman stopt bovendien veel emotie in haar songs, wat mogelijk een Franse erfenis is, terwijl beluistering van het album vaak associaties op met besneeuwde Scandinavische landschappen. De Zweedse roots hebben mogelijk ook een goed gevoel voor mooie popliedjes opgeleverd, al luisterde Elsa Birgitta Bekman in haar jeugd natuurlijk niet alleen naar klassieke muziek, maar pikte ze ook de albums van Kate Bush mee, wat je hier en daar ook hoort op Once In My Life.

Het debuutalbum van de Nederlandse singer-songwriter staat vol met prachtig gearrangeerde popliedjes, maar ook de stem van Elsa Birgitta Bekman draagt nadrukkelijk bij aan het zeer fraaie eindresultaat. Het is een stem vol gevoel die hier en daar een beetje aan Alanis Morissette doet denken, maar die vanwege een flink bereik en heel veel soul ook allerlei andere kanten op kan.

Elsa Birgitta Bekman maakt bijna 50 minuten lang diepe indruk met songs vol pracht, maar ook vol emotie en melancholie, want opgroeien ging voor de Nederlandse muzikante met pieken en dalen. Nederland heeft er dankzij dit geweldige debuut weer een zeer getalenteerd singer-songwriter bij, maar ook buiten de eigen landsgrenzen steekt dit razend knappe debuut ver boven het maaiveld uit. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Elton John - Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy (1975) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Elton John - Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy (1975)
Elton John maakte in de eerste helft van de jaren 70 een serie tot klassiekers uitgegroeide albums, waarvan Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy nu als laatste de vijftigste verjaardag viert

Mijn stapeltje favoriete Elton John albums kwam tot voor kort uit de jaren 1970, 1971, 1972 en 1973. Na mijn eerste kennismaking met Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy uit 1975 voeg ik dit album toe aan dit stapeltje. Het album is inmiddels alweer vijftig jaar oud en is het laatste echt goede album van Elton John uit de jaren 70 en misschien zelfs wel het laatste echt goede album van de Britse muzikant. Het is een album waarop het duo Elton John en Bernie Taupin nog in topvorm verkeert, al mist het album de grote hits van zijn voorgangers. Er valt echter genoeg te genieten op Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy, dat misschien geen grote hits bevat, maar wel een serie excellente songs.

Op een of andere manier bleef de muziek van Elton John voor mij lange tijd onbelicht of in ieder geval onderbelicht. Wat niet hielp is dat mijn interesse voor singer-songwriters uit de jaren 70 halverwege de jaren 80 begon te groeien en dat was ook het moment waarop Elton John opdook met het vreselijke Nikita, waardoor ik de Britse muzikant direct helemaal afschreef.

Ik heb het oeuvre van Elton John daarom pas veel later ontdekt en heb toen snel geconcludeerd dat eigenlijk alleen de albums die hij aan het begin van de jaren 70 maakte interessant zijn. Met iets meer nuance beschouw ik ook Too Low For Zero uit 1983 als een heel behoorlijk album, maar verder blijf ik er bij dat Elton John aan het begin van de jaren 70 zijn beste albums maakte.

Bij het ontdekken van het oeuvre van Elton John begon ik zo’n twintig jaar geleden bij Elton John uit 1970, maar mijn favoriete albums van de Britse muzikant werden Tumbleweed Connection (1970), Madman Across The Water (1971), Honky Château (1972), Don't Shoot Me, I'm Only The Piano Player (1973) en Goodbye Yellow Brick Road (1973). Ongelooflijk trouwens hoe productief Elton John aan het begin van de jaren 70 was, want welke andere muzikant maakte in een paar jaar tijd zoveel klassiekers?

Na Goodbye Yellow Brick Road verscheen in 1974 het album Caribou, dat ik een stuk minder interessant vond dan zijn voorgangers. Het was voor mij het moment om te stoppen met het ontdekken van het oeuvre van Elton John. Met de kennis van nu weet ik dat ik na Goodbye Yellow Brick Road niet heel veel meer heb gemist, maar in 1975 verscheen nog een album dat door de critici wordt geschaard onder de allerbeste albums van de Britse muzikant.

Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy verscheen precies 50 jaar geleden en werd deze week uitgebracht in een luxe versie. Het is een album dat ik nog niet eerder had beluisterd. Het is bovendien een album waarvan ik maar heel weinig songs blijk te kennen. De cover van The Beatles track Lucy In The Sky With Diamonds heb ik altijd wat overbodig gevonden en Philadelphia Freedom schaar ik niet onder de meest memorabele Elton John singles, maar verder hoorde ik niets bekends op het album.

Over het algemeen genomen ben ik echter wel enthousiast over Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy, dat prima past in het bovenstaande rijtje klassiekers van de Britse muzikant. Op het album werkt Elton John, net als op al zijn andere memorabele albums, samen met Bernie Taupin en het is een combinatie die ook op Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy uitstekend werkt.

Op het conceptalbum staan Elton John en Bernie Taupin stil bij de jongere en minder succesvolle versies van zichzelf. Het album bevat in tegenstelling tot de voorgangers geen hele grote hits, maar de kwaliteit van de songs is hoog. Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy is een typisch jaren 70 singer-songwriter album en het is een album waarop een geweldig spelende band is te horen.

Er is hoorbaar veel energie gestoken in de songs en de teksten. Omdat het album volledig nieuw voor me was, ging ik wat minder snel overstag dan bij beluistering van de andere albums van Elton John uit de eerste helft van de jaren 70, waarop ik altijd wel wat grote hits tegen kwam, maar toen ik het album voor de derde keer beluisterde merkte ik wel dat Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy zich steeds meer begon op te dringen.

Na het album ging het snel bergafwaarts met Elton John. De samenwerking met Bernie Taupin werd tijdelijk beëindigd en het niveau van de albums van Elton John kelderde, net als zijn fysieke en mentale gesteldheid. Aan mijn oorspronkelijke conclusie verandert dan ook niet veel, maar Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy voeg ik toe aan mijn lijstje met de beste Elton John albums. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Elton John - Diamonds - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Persoonlijk schaar ik Elton John onder de grootste singer-songwriters uit de geschiedenis van de popmuziek, maar ik verbaas me er vaak over hoeveel muziekliefhebbers niets van de Britse muzikant moeten hebben.

Daar heeft Elton John het natuurlijk deels zelf naar gemaakt met zijn brillenverzameling, extravagante levenswandel en een heleboel slechte muziek in de nadagen van zijn carrière, maar met name in de eerste helft van de jaren 70 (ik geef toe, het is even geleden) verkeerde de Brit in absolute topvorm.

Iedere muziekliefhebber die wat cynisch reageert op de naam Elton John adviseer ik met klem om te luisteren naar onbetwiste meesterwerken als Elton John (1970), Tumbleweed Connection (1970), Madman Across The Water (1971), Honky Château (1972), Goodbye Yellow Brick Road (1973) en Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy (1975), allemaal te beluisteren op de streaming diensten en ook allemaal verkrijgbaar in fraaie reissues, maar ook een verzamelaar met de hits van Elton John laat al verschrikkelijk veel moois horen.

Vorige week verscheen de verzamelaar Diamonds, die in een compacte en net wat minder compacte versie verkrijgbaar is. De verpakking zal een ieder die niet veel op heeft met de extravagante Elton John direct de gordijnen in jagen, maar in muzikaal opzicht valt er toch weinig in te brengen tegen een indrukwekkende serie hits, maar ook een indrukwekkende serie prachtsongs. Het zijn prachtsongs die vooral afkomstig zijn van de bovengenoemde platen uit de jaren 70, maar ook op latere leeftijd was Elton John nog wel eens trefzeker.

Veel van de songs schreef Elton John samen met songwriter Bernie Taupin die absoluut krediet verdient voor veel van de songs op Diamonds, maar het pianospel en de stem van Elton John zijn nog net wat belangrijker.

Elton John heeft inmiddels al enkele decennia een wat gezapig imago, maar wat zijn de songs uit zijn beginjaren goed. Your Song, Tiny Dancer, Rocket Man, Daniel, Goodbye Yellow Brick Road, Sorry Seems To Be The Hardest Word, Little Jeannie, Song For Guy, Blue Eyes, I Guess That's Why They Call It The Blues; het zijn allemaal volstrekt tijdloze popliedjes die een regenachtige avond als die van vanavond nog altijd prachtig inkleuren.

Ook in de jaren 80 en later schreef Elton John nog wel eens een perfect popliedje (Sacrifice bijvoorbeeld), maar de glans van de jaren 70 was er meestal wel af. Het niveau van Diamonds zakt hierdoor wel wat in naarmate de plaat vordert, maar zeker de tracks uit de beginjaren van Elton John zijn stuk voor stuk van een niveau dat maar weinigen gegeven is.

Diamonds is hierdoor een mooie en prachtig klinkende start voor een ieder die maar wat lacherig blijft doen over de capaciteiten van Elton John, maar iedereen die zich echt wil verdiepen in de beste en echt ongelooflijk goede jaren van Elton John grijpt naar het bovenstaande stapeltje klassiekers; overigens een stapeltje waarop flink wat grootheden uit de geschiedenis van de popmuziek alleen maar heel jaloers kunnen zijn. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Elton John - Wonderful Crazy Night - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

k word vaak wat meewarig aangekeken wanneer ik beweer dat ik Elton John een geweldig muzikant vind en bovendien een muzikant die moet worden gerekend tot de allergrootsten.

Natuurlijk kleven aan de Britse muzikant een aantal onvergeeflijke draken van songs (met voor mij Nikita als triest dieptepunt) en ook de brillenkeuze van de man verdient lang niet altijd respect, maar Elton John heeft toch ook een stuk of tien vijfsterren platen op zijn cv staan (met voor mij Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy, Goodbye Yellow Brick Road, Tumbleweed Connection, Honkey Chateau en Madman Across The Water als hoogtepunten) en dat is een cv dat echt maar heel weinig muzikanten kunnen overleggen.

Ook in het huidige millennium is de Brit redelijk op dreef met platen die veel beter zijn dan die uit zijn magere jaren, maar wanneer je de cover van de man’s nieuwe plaat onder ogen krijgt is dat maar lastig voor te stellen. Elton John staat misschien als zwakbegaafde op de cover van zijn nieuwe plaat, maar dat zegt gelukkig helemaal niets over de muziek.

Wonderful Crazy Night is immers een prima plaat vol prima songs. De plaat werd geproduceerd door niemand minder dan T-Bone Burnett, die Elton John wist te inspireren tot het soort songs dat de Brit in zijn beste jaren (samen met Bernie Taupin) schreef.

Elton John laat zich op zijn nieuwe plaat begeleiden door zijn live-band, wat zorgt voor een mooi vol maar ook trefzeker geluid, waarin volop ruimte is voor de piano en voor de nog altijd heel behoorlijk klinkende stem van Elton John.

Zoals de cover van de plaat doet vermoeden is Wonderful Crazy Night een redelijk opgewekte plaat, wat contrasteert met het donkerdere The Diving Board uit 2013 (overigens ook geproduceerd door T-Bone Burnett). Nu wisselde Elton John ook in het verleden opgewekte en donkere platen met elkaar af en de een was niet noodzakelijkerwijs beter dan de ander.

Nu we toch bij het verleden zijn aangekomen dient de vraag zich aan of we deze nieuwe plaat nu moeten vergelijken met de klassiekers uit het verleden of niet. Ik vind persoonlijk dat dit niet veel zin heeft.

Elton John heeft met Wonderful Crazy Night immers geen plaat gemaakt die in de schaduw mag staan van zijn beste werk, maar toch klinkt het allemaal lekkerder, interessanter en urgenter dan heel veel andere platen van de man die belangrijker voor de popmuziek is geweest dan over het algemeen wordt erkend. Ik geef daarom ook deze nieuwe plaat weer het voordeel van de twijfel en geniet er stiekem best van, want muziek maken kan hij nog steeds. Volgende keer weer, maar dan graag een wat serieuzere cover. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Elvis Costello & The Imposters - Look Now - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Niet meer zo ‘angry young man’ levert een plaat op vol echo’s uit het verleden, maar ook een plaat vol knappe songs
Ik ben lang niet altijd gek op het werk van Elvis Costello, maar de Brit maakte ook minstens een handvol platen die ik koester. Op Look Now trekt een deel van deze platen voorbij, want Elvis Costello citeert op zijn nieuwe plaat vaak uit zijn eigen werk, wat de sleutelplaten in zijn oeuvre bloot legt. Verwacht vooral de meer ingetogen en romantische kant van de Britse singer-songwriter, maar op een of andere manier houdt de muziek van Elvis Costello toch ook altijd een scherp randje. Ik vind lang niet alles dat hij maakt mooi, maar deze plaat doet toch weer wat met me.



Elvis Costello wordt hier en daar nog steeds een ‘angry young man’ genoemd, terwijl hij afgelopen zomer zijn 64e verjaardag vierde. Zijn uit 1977 stammende debuut My Aim Is True is al lang een klassieker en er zouden er nog vele volgen.

Misschien moet ik niet te scheutig zijn met het predicaat klassieker, maar platen als This Year’s Model, Armed Forces, Trust, Imperial Bedroom en King Of America mogen wat mij betreft zeker klassiekers worden genoemd en dan ben ik streng.

De Britse muzikant heeft inmiddels een enorme stapel platen op zijn naam staan en die zijn lang niet allemaal even goed. Uit de jaren 90 heb ik alleen de plaat met Burt Bacharach onthouden, terwijl de afgelopen 15 jaar alleen Secret, Profane & Sugarcane, National Ransom en het met The Imposters (met een aantal van zijn oude maten uit The Attraction) gemaakte The Delivery Man mijn aandacht wisten te trekken. Ook op het deze week verschenen Look Now staat de naam van The Imposters vermeld, maar het is een totaal andere plaat dan de plaat waarop Elvis Costello samen met onder andere Emmylou Harris de Amerikaanse rootsmuziek omarmde.

De afgelopen jaren schoot de muziek van de Brit alle kanten op, schreef hij zijn autobiografie en leverde hij een korte maar gelukkig succesvolle strijd met kanker. Look Now had misschien beter Look Back kunnen heten, want op zijn nieuwe plaat lijkt Elvis Costello voor een belangrijk deel terug te kijken op de muziek die hij de afgelopen decennia maakte.

Look Now laat goed horen welke platen Elvis Costello als de sleutelplaten in zijn oeuvre ziet en, toch wel opvallend, lijkt Painted From Memories, dat Elvis Costello in 1988 maakte met Burt Bacharach een hele belangrijke. Deze Burt Bacharach (inmiddels 90 jaar oud) schreef mee aan drie van de songs op de plaat, maar zijn hand waart ook op een groot deel van de rest van de plaat rond.

Toch is Look Now geen honingzoete plaat met songs van een oude ziel die al deels terugkijkt op zijn muzikale leven. De ‘angry young man’ Elvis Costello bestaat misschien niet meer, maar ook flarden van zijn vroege werk duiken op Look Now op, al spuwt de Brit wat minder gal en gif dan in zijn jonge jaren.

Look Now sluit verder aan bij de meer ingetogen momenten op platen als Imperial Bedroom, King Of America en Spike, al ligt het niveau wel net wat lager. Een net wat lager niveau is maar een relatief begrip, want Elvis Costello schrijft nog steeds song die flink boven de grauwe middelmaat uitsteken en vertolkt ze op geheel eigen en uit duizenden herkenbare wijze.

Ik zit bij beluistering van Look Now lang niet altijd op het puntje van mijn stoel, maar de plaat heeft absoluut veel moois te bieden en iedere keer dat ik de plaat beluister komt er weer een lichtpuntje bij. Elvis Costello laat nog maar eens horen dat hij in meerdere genres en stijlen uit de voeten kan en waar ik het aan het eind van de jaren 70 geen geweldig zanger vond, overtuigt hij op zijn nieuwe plaat met mooie, emotievolle en zeker ook soulvolle zang. Prima plaat. De naam Elvis Costello waardig. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Elvis Costello & The Imposters - The Boy Named If - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Elvis Costello & The Imposters - The Boy Named If
Elvis Costello en zijn band The Imposters doen op The Boy Named If of ze Elvis Costello en The Attractions zijn en de opvolger van My Aim is True en This Year’s Model opnemen en wat klinkt het goed

De Britse muzikant Elvis Costello heeft de afgelopen 45 jaar gewerkt aan een zeer omvangrijk en ook zeer divers oeuvre. Het is een oeuvre waar ik soms mee uit de voeten kan en soms ook helemaal niet. Zijn beste platen vind ik waarschijnlijk zijn eerste twee albums en op die albums wordt stevig voortgeborduurd op het deze week verschenen The Boy Named If. Flink wat songs op het album herinneren aan de tijd van My Aim Is True uit 1977 en This Year’s Model uit 1978, al schiet The Boy Named If ook een heleboel andere kanten op. Het album bevat een aantal ingetogen songs, maar ik hoor ook vaak de ruwe energie van de eerste twee albums. Elvis Costello en The Imposters hebben met The Boy Named If een topalbum afgeleverd.

Het is dit jaar 45 jaar geleden dat My Aim Is True, het debuut van Elvis Costello, verscheen. De Britse muzikant heeft inmiddels een zeer omvangrijk oeuvre opgebouwd, maar persoonlijk beperk ik me over het algemeen tot een beperkt stapeltje Elvis Costello albums. My Aim Is True (1977), This Year’s Model (1978), Armed Forces (1979), Imperial Bedroom (1982), King Of America (1986), Painted From Memory (1998), The Delivery Man (2004) en Look Now (2018) zijn de albums die ik de afgelopen jaren nog wel eens heb beluisterd. Niet heel vaak overigens, want ik ben geen heel groot fan van Elvis Costello.

Ik ben wel altijd nieuwsgierig naar nieuw werk van de Britse muzikant en zo af en toe weet hij me te verrassen, zoals met het behoorlijk ingetogen en sfeervolle Look Now uit 2018. Dit album maakte de Britse muzikant met zijn band The Imposters en de naam van deze band prijkt ook op het deze week verschenen The Boy Named If. Desondanks is Look Now een totaal ander album dan het deze week verschenen The Boy Named If.

Waar Elvis Costello op Look Now vooral terugkeerde naar zijn wat meer ingetogen en sfeervolle werk, domineren op The Boy Named If invloeden uit het hele vroege werk van de Britse muzikant. Elvis Costello viert later dit jaar zijn 68e verjaardag, maar op zijn nieuwe album is hij weer even de ‘angry young man’ uit de pioniersjaren van de Britse punk.

Vanaf de eerste noten van het album gooien Elvis Costello en zijn band de beuk er in en herleven de tijden van de vroege albums van de Britse muzikant. The Boy Named If klinkt als de opvolger van My Aim Is True uit 1977 en This Year’s Model uit 1978. Deze albums maakte Elvis Costello met zijn toenmalige band The Attractions, die qua bezetting overigens niet zo gek veel afwijkt van de huidige bezetting van The Imposters. De band heeft in de afgelopen vijf decennia beter leren spelen en Elvis Costello is beter gaan zingen, maar The Boy Named If heeft de ruwe energie en het stekelige van de vroege albums van Elvis Costello.

De eerste twee albums van Elvis Costello verschenen in de hoogtijdagen van de Britse punk, maar met dit genre had en heeft de muziek van de Britse muzikant niet zoveel te maken. Hiervoor steken de songs van Britse muzikant te knap in elkaar en zijn teveel invloeden uit de periode voor de punk te horen. The Boy Named If klinkt voller en rijker dan de eerste twee albums die Elvis Costello met The Attractions maakte, maar het heerlijk zeurende orgeltje is gelukkig van de partij.

Het was knap hoe Elvis Costello en The Imposters op Look Now de zoetere kant van de Britse muzikant nieuw leven in bliezen en het is minstens net zo knap hoe Elvis Costello en zijn band op The Boy Named If terugkeren naar het geluid van de allereerste albums die ze zo’n 45 jaar geleden opnamen. Die albums waren verre van eenvormig en The Boy Named If is nog wat veelzijdiger. Elvis Costello en zijn band tekenen op hun nieuwe album voor dertien uitstekende songs, die ondanks het feit dat het album vanwege de coronapandemie werd samengesteld uit individuele bijdragen heerlijk hecht klinkt. Wanneer ik een album van Elvis Costello uit de kast trek kies ik altijd voor een klein stapeltje binnen zijn oeuvre. The Boy Named If ga ik zeker aan dat stapeltje toevoegen. Erwin Zijleman

Mooie Legacy Edition. Recensie op de krenten uit de pop:

De krenten uit de pop: Elvis Presley - Elvis Recorded Live On Stage In Memphis, Legacy Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik ga er niet geheimzinnig over doen; het rijtje Elvis Presley in mijn platenkast is niet heel erg omvangrijk. The King was al lang niet meer onder ons toen ik voor het eerst zijn werk in huis haalde, naast de verzameling grootste hits die vast wel ergens rondslingerde in mijn ouderlijk huis. Ik beperkte me hierbij tot het volgens de critici meest essentiële werk: zijn titelloze debuut uit 1956, From Elvis In Memphis uit 1969 en de verzamelde Sun Sessions, waarvan ik met name From Elvis In Memphis tot op de dag van vandaag koester als één van de hoogtepunten uit de geschiedenis van de popmuziek. De afgelopen week kwam er toch nog een plaat bij in het rijtje Elvis in de platenkast: het opnieuw uitgebrachte Elvis Recorded Live On Stage In Memphis uit 1974. Bij 1974 denk je niet direct aan Elvis in topvorm. De drie jaar later overleden grootheid was ook in 1974 al heel wat kilo’s te zwaar en ten prooi gevallen aan alles wat slecht is voor een mens. Ik had dan ook geen hoge verwachtingen met betrekking tot deze live-registratie en verwachtte een naar adem happende Elvis die zich door zijn repertoire heen worstelt, zoals te horen is op meerdere live-platen uit zijn nadagen. Elvis Recorded Live On Stage In Memphis is echter een verrassend sterke plaat. Nadat zijn hernieuwde kennismaking met de studio in Memphis vijf jaar eerder al voor zijn waarschijnlijk beste plaat had gezorgd, wilde Elvis ook zijn terugkeer in een concertzaal in Memphis tot een succes maken. Na beluistering van Elvis Recorded Live On Stage In Memphis kan ik alleen maar concluderen dat hij hierin geslaagd is. Elvis liet zich op die lenteavond in maart bijstaan door een flink uit de kluiten gewassen band, die naast zijn geweldige gitaristen bestond uit flink wat blazers en een heel leger aan achtergrondvocalisten. De band blijkt in staat om een vol en heerlijk broeierig geluid neer te zetten, waarin met name het fantastische gitaarspel opvalt. Direct vanaf de eerste noten gaat het dak er af in Memphis en dat laat ook 40 jaar na dato de luisteraar niet onberoerd. Elvis springt kris kras door zijn omvangrijke repertoire heen; de ene keer met medleys van grote hits, de andere keer met langer uitgesponnen versies van zijn songs. Elvis is nu bekend als de koning van de rock ’n roll, maar op deze avond in Memphis blijkt hij ook de koning van de soul en de gospel. Elvis geniet, zijn band heeft er zin in en het publiek is de grote winnaar. De legacy edition van Elvis Recorded Live On Stage In Memphis bevat, in tegenstelling tot de oorspronkelijke release uit 1974, de complete versie van het precies 40 jaar geleden opgenomen concert. Destijds werd er driftig geknipt in de interactie met het publiek, maar deze blijkt achteraf bezien waardevol. Elvis laat op Elvis Recorded Live On Stage In Memphis immers horen dat hij ook drie jaar voor zijn dood nog een uitstekende performer en een geweldig zanger was. Het levert een plaat op die zeker niet misstaat tussen het rijtje Elvis hoogtepunten in mijn platenkast. En was het dan een toevalstreffer op 20 maart 1974 in Memphis? Nee, de bonus-disc van deze fraaie reissue bevat opnamen van een concert een aantal dagen eerder en dit blijkt minstens net zo goed. Hoogste tijd dus om de geschiedenis van de laatste jaren van Elvis te herschrijven: in 1974 was hij nog lang niet afgeschreven. Zeker niet op het podium in Memphis. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Elyse Weinberg - Greasepaint Smile - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Je zou verwachten dat alle vergeten parels uit het verleden zo langzamerhand wel een keer van de plank zijn gekomen, maar dat is niet het geval. Nog steeds duiken interessante releases uit een ver verleden op.

Greasepaint Smile van Elyse Weinberg stamt uit 1969 en blijkt er één die liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters niet mogen missen.

Elyse Weinberg debuteerde ergens aan het eind van de jaren 60 met een titelloze plaat en maakte deel uit van de Laurel Canyon scene, die talloze vrouwelijke singer-songwriters zou voortbrengen, onder wie natuurlijk Joni Mitchell.

Het aanbod was destijds zo groot dat een niet heel succesvol debuut meteen zorgde voor een streep door de naam en dat overkwam ook Elyse Weinberg. Greasepaint Smile werd daarom in 1969 niet eens uitgebracht en Elyse Weinberg verdween in de anonimiteit.

Ten onrechte naar nu blijkt, want de destijds niet uitgebrachte tweede plaat van de van oorsprong Canadese singer-songwriter blijkt een waar pareltje. Dat Greasepaint Smile destijds niet werd uitgebracht is overigens best bijzonder, want Elyse Weinberg laat zich op haar tweede plaat bijstaan door onder andere J.D. Souther, Nils Lofgren en Neil Young, die er een lekker gruizige gitaarsolo tegenaan gooit.

Greasepaint Smile bevat een aantal ingetogen songs met fraai gitaargetokkel en weemoedige vocalen en en aantal wat stevigere songs met invloeden uit de psychedelica en lekker stevig gitaarwerk.

Elyse Weinberg laat op Greasepaint Smile horen dat ze een bijzondere zangeres is en dat bijzondere hoor je ook terug in haar songs. De plaat had in 1969 gewoon moeten verschijnen en had inmiddels een bescheiden klassieker moeten zijn.

Dat is niet gebeurd, maar voor eerherstel is het gelukkig nooit te laat. Greasepaint Smile van Elyse Weinberg is een hele interessante plaat, die er ook meer dan 45 jaar na de geplande release nog zeer toe doet. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Em - Phases - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Em - Phases
Dat het interessant is om de Nieuw-Zeelandse popmuziek te volgen weet ik al langer, maar Phases van Em (aka Emily Wheatcroft-Snape) heeft me toch zeer aangenaam weten te verrassen met prachtige songs

Er zijn dit jaar stapels albums verschenen met folky songs. Veel van deze albums vielen op door een mooi geluid en een al even mooie stem en ook albums met aansprekende songs waren zeker niet schaars in dit genre. Ik ging er dan ook van uit dat de koek zo ongeveer wel op was voor 2024, maar had geen rekening gehouden met het debuutalbum van de Nieuw-Zeelandse muzikante Em. Ze verdiende haar sporen tot dusver als producer en geluidstechnicus, maar met Phases laat ze horen dat ze zelf ook muziek maakt die er toe doet. Phases, dat is samengesteld uit twee eerdere EP’s, staat vol met aansprekende songs, die zowel in muzikaal als in vocaal opzicht verrassen. Mooie ontdekking deze Em.

De nieuwsbrief van de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out is iedere week weer een nieuwsbrief om naar uit te kijken. Ook in Nieuw-Zeeland is het aantal interessante nieuwe albums in de laatste weken van het jaar niet heel erg groot, maar de muziekwinkel uit Auckland had ook deze week weer een interessante tip voor me in petto. Het gaat om het album Phases van Em, een naam die ik nog niet eerder was tegengekomen.

Em is het alter ego van Emily Wheatcroft-Snape, die in Auckland werkt als producer en studiotechnicus. Ze werkte in het verleden onder andere met Lorde en Tiny Ruins, beiden vaste gasten op de krenten uit de pop. In haar vrije tijd begon Emily Wheatcroft-Snape een paar jaar geleden met het opnemen van haar eigen muziek, wat sindsdien vier EP’s opleverde.

De songs van de laatste twee EP’s, Tender en Cloud City, beiden verschenen in 2023, zijn nu met drie extra songs terecht gekomen op Phases. Het is mijn eerste kennismaking met de muziek van Em en ik ben aangenaam verrast door de kwaliteit van de songs van de Nieuw-Zeelandse muzikante.

Je hoort goed dat Emily Wheatcroft-Snape ervaring heeft als producer en een ervaren studiotechnicus is, want Phases klinkt echt prachtig. Het geluid op het album is warm, helder en rijk en de muziek en de zang op het album zijn fraai in balans. Je hoort ook goed dat de songs op het album op twee momenten zijn opgenomen, want het eerste deel van het album heeft een andere sfeer dan het tweede deel.

De songs van de EP Tender werden opgenomen in de lente en de zomer en combineren bijzondere gitaarloops en subtiele accenten van andere instrumenten met de stem van Emily Wheatcroft-Snape. De in de herfst en de winter opgenomen songs van de EP Cloud City klinken net wat voller, zowel in de klanken en de zang als in de productie. De songs van Em hebben in alle gevallen een folky karakter, maar omdat de muzikante uit Auckland veel mooie details heeft toegevoegd aan de gitaarakkoorden en haar stem, klinkt het album rijker dan het gemiddelde folkalbum.

De songs op Phases werden gemaakt met een beperkt aantal muzikanten, maar in muzikaal opzicht zijn de songs stuk voor stuk interessant en het zijn bovendien veelkleurige songs. Vooral de bijzondere gitaarloops zijn prachtig, maar ook de wijze waarop Em de spanning opbouwt in haar songs of haar songs fraai kan laten wegzweven draagt bij aan het fraaie en tegelijkertijd eigenzinnige karakter van het album.

Ook met haar zang maakt Emily Wheatcroft-Snape makkelijk indruk. Ze heeft een stem die het goed doet in de folky songs op Phases, maar het is ook een veelzijdige stem die extra klanken toevoegt aan het toch al zo mooie klankenpalet op het album. Het is een stem die mij direct overtuigde, maar het is ook een stem die steeds mooier wordt.

Er is nog nauwelijks iets geschreven over de muziek van Em, maar Flying Out merkt terecht op dat ze een subliem songwriter is, die een album heeft gemaakt dat beluistering verdient of zelfs vereist. Phases van Em is waarschijnlijk slecht nieuws voor de studio in Auckland die uiteindelijk toch op zoek zal moeten naar een nieuwe technicus, maar goed nieuws voor liefhebbers van folky vrouwelijke singer-songwriters, want in deze groep kan Emily Wheatcroft-Snape wat mij betreft met de besten mee. Wat een mooie tip weer van de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Emilia Sisco - Introducing Emilia Sisco - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Emilia Sisco - Introducing Emilia Sisco
Er komt niet heel veel popmuziek uit Finland, maar wanneer het gaat om soulmuziek heeft het land een bijzondere traditie, wat ook is te horen op het deze week verschenen debuutalbum van Emilia Sisco

Luister naar Introducing Emilia Sisco en je hoort een album dat ook een aantal decennia oud zou kunnen zijn. De Finse muzikante Emilia Sisco laat op haar debuutalbum een vintage soulgeluid horen en dat klinkt heerlijk. Nu worden er wel meer van dit soort soulalbums gemaakt, maar de muzikante uit Helsinki staat garant voor kwaliteit. Ze beschikt over een mooie en soulvolle stem en zingt bovendien aangenaam ontspannen. De instrumentatie en productie van het gerenommeerde Cold Diamond & Mink is al even smaakvol. Zeker nu de temperaturen dalen verwarmen de Finse muzikanten de ruimte op zeer aangename wijze. Het levert een tijdloos soulalbum op.

Bij Finland denk je misschien niet direct aan soulmuziek, maar het is een populair genre in het Scandinavische land, wat de afgelopen decennia meerdere interessante Finse soulalbums heeft opgeleverd. De laatste jaren timmert vooral Ina Forsman stevig aan de weg met een geweldige soulstem. Ze had wat mij betreft al lang wereldberoemd moeten zijn, maar gezien de kwaliteit van haar albums kan dit slechts een kwestie van tijd zijn.

Ina Forsman is echter niet de enige Finse zangeres met een geweldige soulstem, want deze week duikt Emilia Sisco op met haar debuutalbum. Ook Emilia Sisco heeft de Finse hoofdstad Helsinki als thuisbasis en levert met Introducing Emilia Sisco een album af dat ook ver buiten de Finse landsgrenzen tot de verbeelding moet kunnen spreken.

De Finse zangeres maakte haar debuutalbum samen met het eveneens uit Helsinki afkomstige muzikanten- en producerscollectief Cold Diamond & Mink, dat eerder werkte met Jimi Tenor. Cold Diamond & Mink levert ook op Introducing Emilia Sisco vakwerk af. De band tekent voor een vintage soulgeluid dat ook makkelijk een aantal decennia oud had kunnen zijn.

Het is een warm en broeierig soulgeluid met ruimte voor blazers, maar ook een hoofdrol voor prachtig subtiele gitaarakkoorden. De muziek op Introducing Emilia Sisco voorziet het album van een tijdloos karakter en dat wordt versterkt door de zang van de Finse muzikante, die al even goed aansluit op de soulmuziek van een aantal decennia geleden.

Het debuutalbum van Emilia Sisco doet me zowel in muzikaal als in vocaal opzicht wel wat denken aan het glorieuze debuutalbum van Joss Stone (The Soul Sessions), al zijn er ook flink wat verschillen tussen beide albums. Zo vertrouwt Emilia Sisco niet op de soulklassiekers uit het verleden, maar schreef ze samen met Cold Diamond & Mink tien gloednieuwe songs. Verder klinkt de Finse zangeres wat meer ervaren dan de destijds piepjonge jonge Joss Stone was op haar debuutalbum.

Emilia Sisco heeft een krachtige soulstem, die zowel verleidelijk als rauw kan klinken. Waar Joss Stone zich op haar debuutalbum ook nog wel een enkele keer overschreeuwde beheerst Emilia Sisco de kunst van het doseren tot in de perfectie en vervalt ze nergens in de tegenwoordig in de soulmuziek zo overdadige hoeveelheid stembuigingen. De zang op Introducing Emilia Sisco is tien songs lang prachtig en wordt incidenteel nog wat verder opgetild door koortjes, die het vintage karakter van haar soulgeluid nog wat verder versterken.

De muzikanten en producers van Cold Diamond & Mink hebben de kracht van de stem van de Finse zangeres op de juiste waarde geschat, want ondanks het feit dat het album is voorzien van een warm en vol soulgeluid zit de muziek de geweldige stem van Emilia Sisco nergens in de weg. Ik vind Introducing Emilia Sisco daarom een van de best klinkende soulalbums van de laatste tijd en met name wat later op de avond doen de zwoele soulklanken wonderen.

Met een stem als die van Emilia Sisco kun je geen slecht soulalbum maken, maar in combinatie met de fraaie klanken is het direct een heel goed soulalbum. Het wordt een nog beter soulalbum door de hoge kwaliteit van de songs, die stuk voor stuk klinken als geweldige soulsongs uit een ver verleden. Het is misschien niet heel handig om aan het eind van het jaar een album uit te brengen, maar hopelijk zorgt het er voor dat Emilia Sisco wat makkelijker de aandacht trekt. Ik ben in ieder geval om. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emiliana Torrini - Miss Flower - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emiliana Torrini - Miss Flower
De IJslandse muzikante Emiliana Torrini is niet heel productief, maar de albums die ze maakt zijn altijd van hoge kwaliteit en slaan ook iedere keer weer net wat andere wegen in, zo ook op Miss Flower

Het is alweer vijfentwintig jaar geleden dat Emiliana Torrini de aandacht trok met haar album Love In The Time Of Science. Sindsdien moeten we af en toe lang wachten op een nieuw album van de muzikante uit Reykjavik, maar kunnen we er bijna van uit gaan dat het een goed album gaat worden. Dat gaat ook weer op voor Miss Flower, dat aan de ene kant het karakteristieke Emiliana Torrini geluid laat horen, maar toch ook weer anders klinkt dan haar vorige albums. Miss Flower, een conceptalbum, valt op door de avontuurlijke elektronica op het album, door zeer sfeervolle klanken, door de bijzondere songs van Emiliana Torrini en natuurlijk ook door haar IJslandse tongval en haar zeer herkenbare stem.

Wanneer je wordt gevraagd om een IJslandse muzikante in gedachten te nemen, denk ik dat de meeste mensen uit komen bij Björk. Dat zou ik een paar jaar geleden zelf ook hebben gedaan, maar het is lang geleden dat ik kon genieten van de muziek van het boegbeeld van de IJslandse popmuziek. Haar laatste album was zo over de top dat ik het na talloze pogingen terzijde heb geschoven en dat was zeker niet de eerste keer dat haar muziek bij mij niet in de smaak viel.

Als mij nu wordt gevraagd om een IJslandse muzikante in gedachten te nemen, kom ik waarschijnlijk niet bij Björk uit, maar bij Emiliana Torrini. Emilíana Torrini Davíðsdóttir maakte halverwege de jaren 90 deel uit van de band GusGus en bracht vervolgens twee hele magere albums uit, die ze inmiddels zelf ook is vergeten.

Ze trok vervolgens wel de aandacht met het inmiddels 25 jaar oude en stevig met triphop flirtende Love In The Time Of Science, dat werd gevolgd door het nog veel mooiere Fisherman’s Woman uit 2005 en Me And Armini uit 2008, waarop meer folky repertoire centraal stond. Het wat elektronischer getinte en wat experimentelere Tookah uit 2013 maakte het stapeltje soloalbums van Emiliana Torrini tot voor kort compleet.

Deze week verschijnt de echte opvolger van Tookah, maar vorig jaar schitterde de IJslandse muzikante natuurlijk ook al op het samen met het Belgische orkest The Colorist Orchestra gemaakte Racing The Storm. Met name door dat album begon ik met hoge verwachtingen aan Miss Flower.

De vorige albums van de muzikante uit Reykjavik vielen op door haar bijzondere tongval en een zwak voor experiment, kennelijk eigenschappen van de IJslandse popmuziek. Ze zijn ook weer te horen op Miss Flower, dat af en toe zeker aan Björk doet denken, maar gelukkig is de muziek van Emiliana Torrini een stuk toegankelijker dan die van haar beroemdere landgenote.

Miss Flower is een conceptalbum dat vorm kreeg toen Emiliana Torrini van een vriendin een doos met brieven kreeg van ene Geraldine Flower. De doorlopende verhaallijn voorziet het album van een aangename flow, maar ook zonder het verhaal bevat het album een serie aansprekende songs. Het zijn songs die nog altijd zijn voorzien van subtiele invloeden uit de triphop, maar Miss Flower is niet met één of twee genres te typeren en past minstens net zo goed in de hokjes (stemmige) folk en (zwoele) pop.

Ik ben normaal gesproken niet zo gek op gesproken woord, maar de gesproken passages op Miss Flower passen goed bij het verhaal en bij de muziek op het album, al hoor ik de mooie stem van Emiliana Torrini veel liever zingen, iets dat ze gelukkig ook volop doet. In muzikaal opzicht is het nieuwe album van Emiliana Torrini een zeer avontuurlijk album met flink wat bijzondere elektronische en akoestische uitstapjes en ook in vocaal opzicht is de muziek van de IJslandse muzikante zeker niet alledaags.

De songs op Miss Flower weten de balans tussen aangenaam klinkende popsongs en het nodige experiment echter goed te bewaren. Die balans slaat hier en daar door richting behoorlijk toegankelijk klinkende synthpop of tijdloze singer-songwriter muziek, maar een bijzondere twist is nooit ver weg. Emiliana Torrini heeft de afgelopen vijfentwintig jaar echt veel te weinig albums gemaakt, maar alles dat ze maakt is goed, iets wat ook weer op gaat voor het uitstekende Miss Flower. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emilíana Torrini & The Colorist Orchestra - Racing The Storm - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emilíana Torrini & The Colorist Orchestra - Racing The Storm
De IJslandse muzikante Emilíana Torrini duikt na lange afwezigheid op met het Belgische The Colorist Orchestra en levert een bijzonder sfeervol maar ook zeer avontuurlijk album af dat makkelijk betovert

Emilíana Torrini werkte een paar jaar geleden al eens samen met het Belgische orkest The Colorist Orchestra en dit smaakte naar meer. Op Racing The Storm horen we, na Tookah uit 2013, eindelijk weer eens nieuwe songs van de IJslandse muzikante en ze zijn prachtig. Emilíana Torrini heeft een bijzondere stem en een bijzondere manier van zingen en het past prachtig bij de avontuurlijke klanken van het Belgische orkest dat de grenzen van de klassieke muziek en de chamber pop nadrukkelijk opzoekt. Racing The Storm is een veelkleurige luistertrip die zich van hoogtepunt naar hoogtepunt sleept en die laat horen dat Emilíana Torrini al lang niet meer in de schaduw staat van haar beroemdere landgenote Björk.

Mijn eerste kennismaking met de muziek van de IJslandse muzikante Emilíana Torrini stamt uit 1999, toen ik haar derde album Love In The Time Of Science kocht na een aantal zeer lovende recensies in met name Britse muziektijdschriften. Love In The Time Of Science deed in meerdere opzichten aan de muziek van haar landgenote Björk denken, maar klonk wel wat toegankelijker. Met deze beschrijving doe ik de muziek van Emilíana Torrini overigens wel wat te kort of zelfs flink te kort, want de muzikante uit Reykjavik zocht wel degelijk het experiment op haar doorbraakalbum en liet bovendien horen dat ze een veel betere zangeres is dan haar landgenote, die altijd dicht tegen mijn irritatiegrens zit en er vaak overheen gaat.

Sinds Love In The Time Of Science is Emilíana Torrini niet erg scheutig met albums, maar alles dat ze maakt is heel erg goed. Fisherman’s Woman uit 2005, Me And Armini uit 2008 en Tookah uit 2013 vond ik allemaal even goed als het doorbraakalbum van de IJslandse muzikante, maar de afgelopen tien jaar leek het helaas stil rond Emilíana Torrini. Dat klopt niet helemaal, want in 2016 speelde ze een zeer prominente rol op een live-album van het Belgische orkest The Colorist Orchestra, waarop de songs van Emilíana Torrini centraal stonden, terwijl ze een jaar later was te horen op Music To Draw To: Satellite van Kid Koala.

Objectief beschouwd krijgt Tookah uit 2013 echter pas deze week een opvolger met Racing The Storm. De samenwerking met The Colorist Orchestra uit 2016 smaakte voor Emilíana Torrini kennelijk naar meer, want het kleurrijke orkest rond multi-instrumentalisten Aarich Jespers en Kobe Proesmans is van de partij op het nieuwe album en kleurt de songs van de IJslandse muzikante zeer sfeervol in.

Ook bij beluistering van Racing The Storm zal iedereen die de muziek van Emilíana Torrini niet kent onmiddellijk associaties hebben met de muziek van Björk. Zowel de stem, de tongval als de manier van zingen laten flinke overeenkomsten tussen de twee horen, maar waar Björk zich op haar laatste album compleet verloor in bombast en gekte, betovert Emilíana Torrini direct vanaf de eerste noten.

Die betovering komt ook zeker van The Colorist Orchestra, want het orkest uit Antwerpen is zeker geen doorsnee orkest. Op Racing The Storm worden invloeden uit de klassieke muziek en de chamber pop op fraaie wijze gecombineerd, maar het Belgische orkest zoekt ook continu het avontuur met verrassende ritmes met een vleugje hiphop en met subtiele elektronische impulsen.

In muzikaal opzicht betovert Racing The Storm elf songs en veertig minuten lang, maar de bijzonder fraaie klanken kleuren ook prachtig bij de bijzondere stem van Emilíana Torrini, die zich wat mij betreft definitief ontworstelt aan de vergelijking met Björk, die op haar laatste album koos voor vergelijkbare ingrediënten, maar geen moment in de buurt komt van de aangename betovering van Racing The Storm. De zang van de IJslandse muzikante streelt continu het oor en kronkelt zich soepel om de bijzondere klanken van het kleurrijke orkest heen.

Het was echt veel te lang stil rond Emilíana Torrini, maar met het bijzondere Racing The Storm laat ze niet alleen horen dat ze terug is, maar levert ze wat mij betreft bovendien haar meest indrukwekkende album tot dusver af. Het album zet bovendien The Colorist Orchestra nog wat nadrukkelijker op de kaart. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emilie & Ogden - 10 000 - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

10 000, het debuut van Emilie & Ogden, verschijnt in Nederland pas aan het eind van januari, maar er wordt nu al heel druk gedaan over deze plaat.

Ook in de Verenigde Staten trekt het debuut van Emilie & Ogden veel aandacht en ook hier wordt driftig gestrooid met superlatieven. Ik begreep dit niet, maar uiteindelijk wel.

Emilie is de Canadese muzikante Emilie Kahn en Ogden is haar harp. Emilie Kahn heeft een stem die soms voorzichtig tegen de haren instrijkt en maakt muziek die is te omschrijven als licht vervreemdende folk, waarin de fraaie klanken van haar harp een belangrijke rol spelen.

Dat klinkt wel heel erg als Joanna Newsom en dat is ook de naam die bij beluistering van 10 000 veelvuldig opduikt. Geen reden dus voor heel veel ophef zou je zeggen, maar zeker wanneer je 10 000 vaker hebt gehoord blijkt het een plaat die makkelijk betovert.

Natuurlijk ontsnapt 10 000 geen moment aan de vergelijking met de muziek van Joanna Newsom, maar naast overeenkomsten zijn er zeker ook verschillen. Waar ik persoonlijk veel moeite heb met de stem van Joanna Newsom, is de stem van Emilie Kahn er een die makkelijk verleidt en slechts zelden echt tegen de haren in strijkt. Het is een stem die af en toe wel wat doet denken aan die van Leslie Feist en dat is andere koek dan Joanna Newsom.

Hiernaast zijn de songs van Emilie & Ogden een stuk toegankelijker en vooral ook melodieuzer dan die van Joanna Newsom. Emilie Kahn en haar harp kiezen nergens voor de makkelijke weg, maar vergeleken met de muziek van Joanna Newsom staat 10000 vol aangename luisterliedjes, die meer dan eens een rustgevende uitwerking hebben, maar ook voldoende verrassende wendingen bevatten om te blijven boeien.

Ik geef toe dat ik in eerste instantie vooral met scepsis luisterde naar het debuut van Emilie & Ogden, maar inmiddels heeft de plaat me te pakken en zal ik hem sneller opzetten dan de laatste van Joanna Newsom. In januari groot in Nederland, maar nu al te beluisteren. Doen, want juist in december doet de fraaie en rustgevende muziek van deze Canadese het uitstekend. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emilie Kahn - Maybe - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emilie Kahn - Maybe
De Canadese muzikante Emilie Kahn maakte al eerder indruk met haar harp, haar mooie stem en haar songs, maar op het bijzonder fraaie en zeer persoonlijke Maybe graaft ze nog net wat dieper

Ik hou op zich wel van het geluid van de harp al worden albums waarop dit instrument een belangrijke rol speelt al snel zweverig. Dat valt op Maybe van Emilie Kahn erg mee, want de Canadese muzikante zet haar instrument zeer smaakvol en met mate in. De harp voorziet haar songs, die zowel de kant van indiefolk als indiepop op kunnen, wel van een duidelijk eigen geluid. Dat doet Emilie Kahn overigens niet alleen met haar harp, want de songs op Maybe zijn stuk voor stuk eigenzinnig. Het zijn op hetzelfde moment lekker in het gehoor liggende songs, wat van de beluistering van Maybe een bijzondere ervaring maakt. Dat dit album veel te mooi is om over het hoofd te zien is zeker.

De naam Emilie Kahn, van wie deze week het album Maybe is verschenen, kwam me vaag bekend voor, maar haar in 2019 verschenen solodebuut Outro deed bij mij geen belletje rinkelen. In 2015 maakte de Canadese muzikante echter ook een album onder de naam Emilie & Ogden en aan dit album (10 000) heb ik wel goede herinneringen.

Emilie staat voor Emilie Kahn, terwijl Ogden de naam van haar harp is en 10 000 werd door de combinatie van folky songs en het gebruik van de harp destijds vrijwel onmiddellijk vergeleken met de muziek van Joanna Newsom, al waren zowel de songs als de stem van Emilie Kahn een stuk toegankelijker dan die van de destijds behoorlijk populaire Amerikaanse muzikante.

Ook op Maybe maakt Emilie Kahn intensief gebruik van haar harp en bovendien heeft de muzikante uit Montreal nog altijd een voorkeur voor folky songs. Sinds 2015 is er echter ook wel het een en ander veranderd. Joanna Newsom is inmiddels bijna vergeten, waardoor Maybe van Emilie Kahn minder snel zal worden vergeleken met haar muziek. Bovendien zijn de afgelopen jaren hordes jonge vrouwelijke singer-songwriters met een voorliefde voor indiefolk en indiepop opgedoken, waardoor het niet meevalt om op te vallen binnen het aanbod van het moment.

Dat aanbod was de afgelopen week ook nog eens opvallend groot, maar het nieuwe album van Emilie Kahn wist zich desondanks vrij makkelijk staande te houden. Het zal deels de verdienste zijn van haar harp, die een belangrijke rol speelt op Maybe, zonder dat het een door de harp gedomineerd album is geworden. Emilie Kahn voegt fraaie harp akkoorden toe aan haar songs, maar ook gitaren en elektronica krijgen alle ruimte.

Het levert een fris album op, dat prima mee kan met de albums die momenteel binnen de indiefolk en de indiepop worden gemaakt. Emilie Kahn kan zowel uit de voeten met ingetogen folky songs als met voller ingekleurde en meer pop georiënteerde popsongs en in beide genres verrast ze met popsongs die zowel lekker in het gehoor liggen als tegen de haren in strijken. Vrijwel alle songs op Maybe hebben iets eigenzinnigs en dit varieert van subtiele passages tot tegendraadse wendingen.

De mooie klanken van de harp en de mooie fluisterstem van Emilie Kahn zorgen er voor dat Maybe zich snel en makkelijk opdringt, waarna het experiment en het avontuur in de muziek van de Canadese muzikante er voor zorgen dat je blijft luisteren naar dit album en er bovendien voor zorgen dat Maybe steeds interessanter wordt. Emilie Kahn zoekt binnen de indiefolk en de indiepop de grenzen op en sleept er incidenteel ook nog wat indierock bij.

De kracht van Maybe wordt versterkt door de persoonlijke teksten van Emilie Kahn, die voor het opnemen van het album haar geluk zocht in Los Angeles, maar er al snel achter kwam dat daar niet alles zonnig en succesvol is. De Canadese muzikante heeft haar songs voorzien van een flinke dosis melancholie, die de songs op Maybe voorziet van inhoud. Ik kan me goed voorstellen dat niet iedereen dit album uit de stapel releases van deze week heeft gepikt, maar hoe vaker ik naar Maybe luister, hoe meer ik verknocht raak aan de intieme en smaakvolle popliedjes van Emilie Kahn. Absoluut een aanrader dus dit mooie en eigenzinnige album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Emily Burns - Die Happy - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Emily Burns - Die Happy
Er is vooralsnog maar heel weinig aandacht voor Die Happy, het debuutalbum van de Britse muzikante Emily Burns, maar deze goed gemaakte popplaat doet niet veel onder voor de betere popalbums van 2024

Aan het einde van het jaar is er al zoveel nieuwe muziek verschenen dat verzadiging op de loer ligt. Het geldt ook in de categorie popalbums, waarin we in 2024 zijn verwend met een aantal geweldige albums. Het is sneu voor de Britse Emily Burns, die een paar jaar geleden nog veel aandacht trok met een aantal singles, maar nu bijna wordt genegeerd. Het is niet alleen sneu, maar ook onterecht, want Die Happy is een uitstekend popalbum, dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht een heel behoorlijk niveau haalt, zeker voor een debuutalbum. De songs op het album liggen ook nog eens lekker in het gehoor en er zitten een aantal zeer memorabele songs tussen. Knap debuut dus.

Er was in 2024 zeker geen gebrek aan goede popalbums en met name jonge vrouwelijke popsterren timmerden in groten getale en met heel veel succes aan de weg. De ruimte voor nieuwkomers was daarom beperkt en dat is jammer. Bij toeval kwam ik vorige week het debuutalbum van de Britse muzikante Emily Burns tegen en over dit begin november verschenen album is tot dusver nauwelijks iets geschreven.

Dat is op zich best bijzonder, want de EP’s en singles die Emily Burns in het verleden maakte waren best succesvol en een aantal van haar songs zijn zelfs vele miljoenen keren gestreamd op Spotify. Deze songs stammen voornamelijk uit 2018, dus het destijds vergaarde momentum is misschien alweer voorbij. De coronapandemie maakte in 2020 een abrupt einde aan de eerste stappen in de muziek van de jonge Britse muzikante, maar met Die Happy pakt ze de draad weer op.

Het zou jammer zijn als het debuutalbum van Emily Burns tussen wal en schip valt, want Die Happy is een album vol belofte en potentie. Het is een album met een aantal aansprekende songs, die qua sfeer en thematiek goed aansluiten bij de songs van de inmiddels zeer succesvolle collega’s van Emily Burns. Ook de Britse muzikante worstelt met het volwassen worden en kent inmiddels de pijn van een gebroken hart, waardoor haar songs een wat melancholisch karakter hebben.

Op hetzelfde moment heeft Emily Burns een heel goed gevoel voor bijzonder lekker in het gehoor liggende popsongs. Veel songs op Die Happy zouden niet misstaan op de albums van inmiddels gearriveerde popsterren en dat zegt wat over de kwaliteit van de songs van Emily Burns. De Britse muzikante beschikt ook nog eens over een stem die gemaakt is voor dit soort popsongs. De zang op Die Happy heeft nog iets spontaans en onbevangens, maar Emily Burns klinkt ook als een gelouterde popzangeres. De Britse muzikante zingt bovendien met gevoel, wat haar songs voorziet van extra lading.

Die Happy weet zich wat mij betreft te onderscheiden van andere popalbums door een zeer smaakvolle instrumentatie. De Britse muzikante omringt zich in flink wat tracks met behoorlijk subtiele klanken, waarin fraaie gitaarlijnen en dromerige synths domineren, maar ze kan ook uit de voeten met lome en ook subtiele beats en schuwt ook een piano ballad niet. Het zorgt er voor dat dit weer zo’n album is die zich als de spreekwoordelijke warme deken om je heen slaat, wat we momenteel goed kunnen gebruiken.

Het debuutalbum van Emily Burns is ook nog eens behoorlijk veelzijdig, wat knap is voor een debuutalbum. Ik was eigenlijk direct bij eerste beluistering verrast door de hoge kwaliteit van de songs op Die Happy en de songs van de Britse muzikante worden zeker niet minder wanneer je ze vaker hoort.

Door het grote aanbod in het hokje pop van jonge vrouwelijke singer-songwriters is het perspectief voor een starter wat onzeker geworden, maar op basis van de kwaliteit van Die Happy kan ik Emily Burns alleen maar een mooie toekomst voorspellen. Het zijn immers niet alleen de songs die in zeer positieve zin opvallen, maar ook in vocaal en muzikaal opzicht houdt de muzikante uit Londen zich verrassend makkelijk staande. In 2024 lijkt het niet meer te lukken, maar 2025 moet dan maar het jaar van Emily Burns gaan worden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emily Frembgen - No Hard Feelings - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emily Frembgen - No Hard Feelings
Emily Frembgen moet het in een week met heel veel nieuwe albums doen met bescheiden aandacht, maar No Hard Feelings is een bijzonder album, dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht anders klinkt

De uit New York afkomstige Emily Frembgen maakte al een aantal albums die niet heel veel aandacht kregen, maar deze aandacht verdient ze zeker met het deze week verschenen No Hard Feelings. Het is een album dat prima past in het hokje Amerikaanse rootsmuziek, maar Emily Frembgen kleurt haar muziek op veelzijdige wijze in. Het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante doet in muzikaal opzicht vaak wat nostalgisch aan en trekt hiernaast de aandacht met de bijzondere stem van Emily Frembgen. Het is een stem die het bijzondere geluid op No Hard Feelings nog wat bijzonderder maakt en het album voorziet van flink wat onderscheidend vermogen.

Door het grote aantal nieuwe albums van deze week, waaronder flink wat albums van muzikanten van naam en faam en van muzikanten die mij al langer dierbaar zijn, verwachtte ik eerlijk gezegd niet toe te komen aan albums van mij onbekende muzikanten. Ik werd echter zeer aangenaam verrast door No Hard Feelings van de mij onbekende Emily Frembgen.

Dat ik de naam Emily Frembgen nog niet eerder ben tegengekomen is overigens best bijzonder, want ik kwam op Spotify meerdere albums van haar tegen. No Hard Feelings is de meest recente van het stel en buiten het feit dat het album met negen songs en een kleine dertig minuten wat aan de korte kant is heb ik alleen maar positieve dingen te zeggen over het album.

Het eerste dat me opviel bij beluistering van No Hard Feelings is dat Emily Frembgen beschikt over een hele aangename stem. Het is een stem die waarschijnlijk niet bij iedereen in de smaak zal vallen, maar ik heb zelf wel wat met dit soort lieflijk maar soms ook wat onvast klinkende stemmen. De stem van Emily Frembgen geeft haar songs absoluut een eigen karakter en het is stem die niet alleen lieflijk en wat onvast kan klinken, maar ook helder en zuiver. De zang doet me qua sfeer af en toe wel wat denken aan de eerste albums van Laura Cantrell al raakte die de noten met wat meer souplesse. Haar songs klonken daarom misschien ook wel wat onderkoeld en zo wil ik de songs van Emily Frembgen zeker niet typeren.

Het tweede dat opvalt bij beluistering van No Hard Feelings van Emily Frembgen is de muziek op het album. De songs van de muzikante uit New York hebben vaak een wat nostalgisch karakter, waarbij het niet zoveel uitmaakt in welk genre Emily Frembgen zich begeeft. No Hard Feelings is alles bij elkaar genomen te omschrijven als een rootsalbum, maar binnen dit genre kan Emily Frembgen meerdere kanten op.

In een aantal songs kiest ze voor een geluid met lekker veel gitaren en een hoop twang, maar No Hard Feelings bevat ook een aantal door de piano gedomineerde songs, die eerder aansluiten bij de tijdloze singer-songwriter muziek uit de jaren 70. Ik heb nauwelijks tot geen informatie over de muzikanten die zijn te horen op het album, maar de instrumentatie klinkt buiten nostalgisch ook heel verzorgd. In de meeste songs wordt gekozen voor een redelijk vol geluid met veel instrumenten, maar er wordt altijd voldoende ruimte gereserveerd voor de wat mij betreft mooie, maar niet heel krachtige stem van Emily Frembgen.

Ik ben zelf aangenaam verrast door de zang en de muziek op No Hard Feelings, maar ook de songs van de muzikante uit New York smaken wat mij betreft naar meer. Het zijn songs waarin de Amerikaanse muzikante in haar eigen verleden duikt, wat een aantal opvallende observaties oplevert.

Ik kan me zoals gezegd goed voorstellen dat niet iedereen gecharmeerd zal zijn van de zang op het album en misschien ook niet van de muziek, maar er zullen ook zat muziekliefhebbers moeten zijn die, net als ik, wel als een blok vallen voor dit album, dat in ieder geval anders klinkt dan de meeste andere albums die recent in het genre zijn verschenen. Ik heb het voorgaande werk van Emily Frembgen gemist, maar het opvallende No Hard Feelings heeft mijn interesse voor haar muziek absoluut aangewakkerd. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emily Haden Lee - The Woman I Would Be - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emily Haden Lee - The Woman I Would Be
Emily Haden Lee heeft met The Woman I Would Be een zeer intiem en persoonlijk album gemaakt, dat puur en authentiek klinkt en dat wanneer je het vaker hoort steeds mooier en indrukwekkender wordt

De Amerikaanse singer-songwriter Emily Haden Lee kreeg te maken met diepe dalen toen ze de songs voor haar debuutalbum schreef en dat hoor je. De muzikante uit Chicago zingt met heel veel gevoel en dat doet ze met een mooie en karaktervolle stem. In muzikaal opzicht kleurt het album vooral binnen de lijntjes, maar de instrumentatie op The Woman I Would Be is zeer smaakvol en fraai geproduceerd. Je hebt albums die direct een onuitwisbare indruk maken. Dat deed het debuutalbum van Emily Haden Lee bij mij niet, maar hoe vaker ik naar dit album luister, hoe meer ik onder de indruk raak van haar indringende songs en de prachtige wijze waarop ze deze vertolkt.

Het aanbod binnen de Amerikaanse rootsmuziek blijft onverminderd groot, wat er voor zorgt dat ik wekelijks meerdere albums in het genre krijg toegestuurd. Zo ontving ik een inmiddels al weer een flink aantal weken geleden het album The Woman I Would Be van de Amerikaanse singer-songwriter Emily Haden Lee, dat deze week is verschenen.

Het is een album dat ik bij snelle beluistering eerlijk gezegd wat braaf en weinig onderscheidend vond klinken, maar dat me ook wel wat deed denken aan de muziek van een jonge Jewel en daar heb ik nog altijd een enorm zwak voor. Door de associaties met de muziek die Jewel halverwege de jaren 90 maakte ben ik blijven luisteren naar de muziek van Emily Haden Lee, waarna ik steeds meer onder de indruk maakte van The Woman I Would Be.

Emily Haden Lee groeide, zoals zoveel singer-songwriters, op in een gezin waarin de liefde voor de muziek centraal stond en de jonge Emily Haden Lee muzikale helden als Patty Griffin, Alison Krauss en Eva Cassidy ontdekte. Haar eerste stapjes in de muziek zette ze vervolgens in het kerkkoor van haar geboortedorp in Missouri, waar haar liefde voor de muziek verder werd aangewakkerd.

Een carrière in de muziek kwam na een verkeerde keuze voor opera langzaam op gang, maar kreeg een positieve impuls toen ze naar Chicago verhuisde. De meeste songs voor haar debuutalbum The Woman I Would Be schreef Emily Haden Lee in een tijd waarin ze het zwaar voor de kiezen kreeg. Haar vader overleed aan kanker, haar familie worstelde met alcoholverslavingen en depressies, die uiteindelijk ook zouden leiden tot de dood van haar broer.

Het heeft flink wat impact gehad op The Woman I Would Be, wat een emotioneel en melancholisch album is. Het is een album zonder opsmuk, want de Amerikaanse muzikante heeft haar songs betrekkelijk sober en grotendeels akoestisch ingekleurd. Ik vind de muziek op het debuutalbum van Emily Haden Lee overigens wel zeer smaakvol.

In de instrumentatie op The Woman I Would Be staat de akoestische gitaar centraal, maar de akoestische gitaarakkoorden worden aangevuld met subtiele accenten, die de songs op het album voorzien van een warm geluid. Het is allemaal fraai geproduceerd door de ervaren muzikant en producer Steve Dawson die werd bijgestaan door Emily Haden Lee’s echtgenoot Alex Lee.

Het mooi verzorgde geluid en de persoonlijke songs leggen al een mooie basis voor een goed album, maar het is de zang van de muzikante uit Chicago die me uiteindelijk over de streep trok. Emily Haden Lee beschikt over een mooie stem en zingt met veel gevoel, waardoor de zang makkelijk binnen komt.

Het doet me zoals gezegd wel wat denken aan een jonge Jewel, maar ik hoor ook wel wat van Alison Krauss en Eva Cassidy, twee muzikale helden van Emily Haden Lee. De emotievolle stem van de Amerikaanse muzikante wordt nog wat mooier door de subtiele instrumentatie, die de zang niet alleen de ruimte geeft, maar ook op fraaie wijze ondersteunt.

The Woman I Would Be is een album dat zich misschien niet direct heel nadrukkelijk opdringt of direct opvalt, maar het is een album dat veel te bieden heeft en dat me steeds dierbaarder wordt. Het zal door het enorme aanbod van het moment niet meevallen om de aandacht te trekken met een album als The Woman I Would Be, maar erkenning van het talent van Emily Haden Lee zou wel zeer terecht zijn. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emily Haines & The Soft Skeleton - Choir Of The Mind - dekrentenuitdepop.blogspot.fr

Choir Of The Mind van Emily Haines & The Soft Skeleton heeft een aantal weken op de stapel gelegen en ik weet eigenlijk niet zo goed waarom.

Ik heb vrijwel alle platen die ze als frontvrouw van de Canadese band Metric heeft gemaakt hoog zitten, zat altijd op het puntje van de stoel als ze bijdroeg aan de platen van Broken Social Scene en heb een speciaal plekje in mijn hart ingeruimd voor haar eerste soloplaat Knives Don't Have Your Back uit 2006.

Bij snelle beluistering van haar onlangs verschenen tweede soloplaat Choir Of The Mind was ik bovendien direct onder de indruk, maar desondanks leek de plaat maar niet van de stapel te komen. Gelukkig is een aantal lezers van deze BLOG blijven aandringen en heb ik op een regenachtige avond eens goed de tijd genomen voor de nieuwe plaat van Emily Haines en haar band The Soft Skeleton.

Die regenachtige avond heeft zeker bijgedragen aan het resultaat, want Emily Haines heeft een verrassend ingetogen en stemmige plaat afgeleverd. Centraal op Choir Of The Mind staat een stokoude piano uit 1850, die de basis vormt voor het grootste deel van de instrumentatie op de plaat. Veel tracks op de plaat moeten het doen met vol en warm maar ook wat melancholisch klinkend pianospel en de aangename maar ook wat lieflijk klinkende stem van Emily Haines, die vaak in meerdere lagen uit de speakers komt.

Het zorgt voor de meest ingetogen en intieme momenten op een plaat die af en toe ook veel voller kan klinken en dan een flink ander geluid laat horen. Het contrast tussen het uiterst sobere en juist erg vol klinkende geluid op de nieuwe plaat van Emily Haines & The Soft Skeleton voorziet de plaat van dynamiek en spanning en zorgt er voor dat Choir Of The Mind niet gaat vervelen.

Persoonlijk heb ik absoluut een zwak voor de spaarzaam georkestreerde songs waarin de piano heerlijk voortkabbelt en Emily Haines verleidt met de zo van haar bekende zwoele vocalen. Het klinkt op het eerste gehoor misschien wat sober en eenvoudig, maar Emily Haines geeft een bijzondere draai aan al haar songs en slaagt er in om de spanning prachtig op te bouwen, ook wanneer ze alleen de beschikking heeft over een stokoude piano en haar stem.

Dat opbouwen van de spanning gaat natuurlijk nog makkelijker en beter wanneer ze haar songs, samen met Metric collega James Shaw, voorziet van spannende arrangementen, die de spaarzaam ingekleurde songs in één keer kunnen voorzien van sprookjesachtige en vol klinkende geluidstapijten.

Ik was eigenlijk direct overtuigd van de mooie klanken en de al even mooie zang op Choir Of The Mind, maar Emily Haines heeft ook dit keer een plaat gemaakt die knapper in elkaar steekt dan je bij eerste beluistering zult vermoeden. Wanneer je de nieuwe plaat van Emily Haines & The Soft Skeleton vaker beluistert komen de songs stuk voor stuk tot leven en groeit de schoonheid en intensiteit van de plaat.

Op voorhand was er al geen enkele reden om te twijfelen aan de kwaliteit van de muziek van Emily Haines en de Canadese muzikante maakt het ook dit keer makkelijk waar. Ga dat horen dus. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Emily Hines - These Days - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Emily Hines - These Days
De Amerikaanse singer-songwriter Emily Hines debuteert deze week met het zeer fraaie (mini-)album These Days, waarop ze indruk maakt met haar muziek, haar stem en haar zeer aansprekende songs

Begin augustus verschijnt er meestal niet zo heel veel bijzonders, maar de Amerikaanse singer-songwriter Emily Hines heeft juist dit moment uitgekozen voor de release van haar debuutalbum. Ze heeft inmiddels Nashville, Tennessee, als thuisbasis, maar ze is haar wortels in Ohio niet vergeten. These Days is een album met een wat ruw en sober geluid, maar het is ook een geluid waarin veel bijzondere details zijn verstopt. Ook de stem van Emily Hines is er een die steeds subtiel van kleur verschiet en die wat mij betreft steeds de juiste snaar weet te raken. Het levert een mooi debuutalbum op, dat wat mij betreft voldoende opvalt om het te scharen onder de memorabele debuutalbums van 2025 tot dusver.

These Days is het debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Emily Hines, die het platteland van Ohio een paar jaar geleden verruilde voor Nashville, Tennessee, om haar dromen als muzikante na te jagen. Ze noemt zichzelf op haar bandcamp pagina “a chronically sincere farm girl from Ohio making folk rock, based in Nashville TN” en dat is zo ongeveer alle informatie die over Emily Hines en haar debuutalbum is te vinden op haar bandcamp pagina.

These Days is met zeven tracks en 29 minuten muziek misschien eerder een mini-album dan een album, maar omdat het album 29 minuten heel erg goed is hoor je mij niet klagen. Emily Hines heeft haar thuisbasis zoals gezegd gevonden in Nashville, maar ze heeft zich zeker niet in het strakke keurslijf van de muziekindustrie van Music City laten persen. These Days is een album dat direct opvalt door hele mooie muziek, die buiten de lijntjes van de Nashville sound van het moment kleurt.

Gitaren domineren in het geluid van Emily Hines, maar de Amerikaanse muzikante heeft, samen met producer Henry Park, meerdere subtiele lagen toegevoegd aan de fraaie songs op haar debuutalbum. Openingstrack My Own Way klinkt door het toevoegen van drums wat voller en steviger dan de meeste andere tracks op het album en rechtvaardigt het door Emily Hines zelf genoemde label folkrock.

Door het ontbreken van meer gedetailleerde informatie over het album kan ik niet met zekerheid zeggen welke instrumenten er precies zijn te horen in de songs op These Days, maar het klinkt eigenlijk altijd prachtig, zeker wanneer de cello de muziek op het album nog wat stemmiger en sfeervoller maakt en ook nog een laagje melancholie toevoegt aan het geluid.

Ook als de Amerikaanse muzikante kiest voor een meer ingetogen en subtieler geluid is er van alles te beleven in de muziek op het album en dat is knap. De songs op These Days werden in de woonkamer van Emily Hines opgenomen met een eenvoudige 4-sporen cassetterecorder. Het zorgt voor een intiem maar ook verbazingwekkend goed en mooi klinkend geluid met hooguit een vleugje lo-fi.

Het is een geluid dat nog wat mooier wordt door de stem van Emily Hines, die beschikt over een karakteristiek en emotievol stemgeluid. De zang op These Days doet me af en toe wel wat denken aan Big Thief’s Adrianne Lenker, zeker in de songs die ook in muzikaal opzicht wat opschuiven richting de Amerikaanse band, maar Emily Hines heeft zich ook absoluut laten inspireren door de Amerikaanse folkies uit de late jaren 70 als Karen Dalton en Judee Sill.

Nu zijn de stemmen van Adrianne Lenker en Karen Dalton wel stemmen waar je van moet houden, terwijl de stem van Emily Hines direct vanaf de eerste kennismaking alleen maar mooi is. Het is een stem die zeer geschikt is voor de ingetogen en intieme songs op het album, maar ook als These Days wat steviger klinkt valt de stem van Emily Hines in positieve zin op.

Er staan misschien maar zeven songs op het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, maar ze zijn stuk voor stuk wonderschoon. Op basis van de kwaliteit van These Days is het wat mij betreft gerechtvaardigd om Emily Hines in het overvolle genre waarin ze opereert een grote belofte voor de toekomst te noemen, maar ik vind het debuutalbum van de muzikante uit Nashville ook zo goed dat Emily Hines wat mij betreft de belofte al voorbij is. Een zeer aangename verrassing dit debuutalbum van de farm girl uit Ohio. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emily Jane White - Alluvion - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emily Jane White - Alluvion
Na een aantal intieme folkalbums koos Emily Jane White voor een wel erg zweverig geluid, dat nu plaats maakt voor een subtieler en smaakvoller geluid dat eerder dromerig dan zweverig klinkt

Emily Jane White maakte in 2009 een verpletterende indruk met Victorian American, maar wist het niveau van dit album niet te evenaren op de albums die volgden. Deze albums gingen steeds voller en vooral zweveriger klinken, maar op het uit 2019 stammende Immanent Fire was de Amerikaanse muzikante weer op de goede weg. De lijn van dat album wordt doorgetrokken op Alluvion dat heerlijk dromerig klinkt. Het geluid op het album is nog altijd ruimtelijk, maar wel wat subtieler en ook dromeriger. Het past perfect bij de mooie stem van Emily Jane White die wederom een aantal donkere boodschappen voor ons heeft. Misschien niet zo goed als Victorian American, maar wel een van haar betere albums.

De Amerikaanse muzikante Emily Jane White is met Alluvion alweer toe aan haar zevende album. Sinds haar debuutalbum Dark Undercoat uit 2008 is er flink wat veranderd in haar muziek. Op haar debuutalbum maakte de muzikante uit Oakland, California, nog behoorlijk ingetogen en donkere folk en die lijn werd doorgetrokken op het werkelijk prachtige Victorian American uit 2009, waarop ook nog strijkers werden toegevoegd aan de aardedonkere klanken. Het is het album waarmee ik Emily Jane White ontdekte en het is nog altijd mijn favoriete album van de Amerikaanse muzikante, al deed het vergelijkbaar klinkende Ode To Sentience uit 2010 er niet heel veel voor onder.

Op Blood/Lines uit 2013 en They Moved In Shadow All Together uit 2016 werd de muziek van Emily Jane White opeens een stuk ruimtelijker en vooral ook zweveriger en klonk ze als een eigentijdse versie van Enya, wat niet altijd een genoegen was. Op het eind 2019 verschenen Immanent Fire deed de zweverigheid weer een stapje terug en hoorde ik, ondanks het flink andere geluid, weer wat meer van de oude Emily Jane White.

De lijn van Immanent Fire wordt doorgetrokken op het deze week verschenen Alluvion, dat me persoonlijk nog wat beter bevalt. De muziek van Emily Jane White is altijd donker geweest en ook Alluvion is geen album dat de zon doet schijnen. Het tijdens de coronapandemie opgenomen album staat in het teken van persoonlijk verlies en de wijze waarop we onze aarde langzaam maar zeker aan het vernietigen zijn en dat zijn geen thema’s die zich lenen voor zonnige klanken. Toch klinkt Alluvion zeker niet zo gedeprimeerd als de vroege albums van de Californische muzikante.

Emily Jane White heeft haar nieuwe album, samen met producer en multi-instrumentalist Anton Patzner voorzien van een redelijk subtiel geluid dat wordt gedomineerd door heldere gitaarlijnen op de voorgrond en wolken elektronica op de achtergrond. Het is het geluid dat we kennen van de vorige albums van de Amerikaanse muzikante al flirt Emily Jane White dit keer wat minder met new age en horen we hier en daar een vleugje postpunk en dreampop.

Alle vorige albums van Emily Jane White bleven wat mij betreft flink achter bij het wonderschone Victorian American, maar Alluvion komt absoluut dichter in de buurt. Alluvion ligt in het verlengde van zijn drie voorgangers, maar op een of andere manier vind ik dit album beter dan deze voorgangers. Het is lastig om hier de vinger op te leggen, maar Alluvion lijkt vooral wat minder volgepropt dan zijn voorgangers, die wel erg groots en meeslepend klonken.

Op Alluvion is er zowel in de muziek als in de zang wat meer ruimte en deze ruimte was de kracht van het vroege werk van de Amerikaanse muzikante. Zeker wanneer de elektronica gas terug neemt, klinkt de muziek van Emily Jane White wat folkier, maar ook als de elektronica en de strijkers wel van de partij zijn ontbreekt het zware gevoel van de vorige albums.

Fans van het eerste uur zullen waarschijnlijk blijven verlangen naar de ingetogen folk van de eerste albums van de muzikante uit Oakland, maar ik hoor inmiddels toch ook de schoonheid in het geluid van Emily Jane White 2.0 en deze schoonheid komt op Alluvion makkelijker en veel vaker aan de oppervlakte. Al met al een van haar betere albums (maar niet de beste). Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emily Jane White - Immanent Fire - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emily Jane White - Immanent Fire
Emily Jane White klonk de laatste jaren af en toe wel erg zweverig, maar vindt op Immanent Fire de balans tussen weidse en sprookjesachtige klanken en intieme songs die je raken

De eerste twee album van Emily Jane White trek ik nog vaak uit de kast, haar latere albums veel minder. Het werd me allemaal wat te zweverig, maar op haar nieuwe album heeft Emily Jane White de balans gelukkig hervonden. Immanent Fire verdrijft de laatste zonneschijn voorgoed en omarmt de herfst en de winter. Emily Jane White doet dit met zwaar aangezette en vaak sprookjesachtige klanken, waarin de strijkers vaak aan mogen zwellen. Het kleurt prachtig bij haar stem, die ik schaar onder de mooiere stemmen van het moment. Het levert een album op dat de donkere jaargetijden prachtig in zal kleuren.

Aan het eind van 2009 dook Victorian America van Emily Jane White op in een aantal jaarlijstjes. Toen ik zelf ging luisteren naar het tweede album van de Amerikaanse singer-songwriter was ik direct verkocht.

Emily Jane White betoverde met indringende foksongs en een mooi geluid, maar vooral met een geweldige stem, die ik destijds omschreef als een stem die de sensualiteit van Hope Sandoval lijkt te combineren met de warmte van Cat Power, de impact van Alela Diane en de passie van PJ Harvey.

Op de albums die volgden sloeg Emily Jane White nieuwe wegen in en werd haar geluid steeds wat zweveriger. Het deed me uiteindelijk zelfs wel wat aan Enya denken en dat was me net wat te zweverig.

Op het in 2016 verschenen They Moved In Shadow All Together was de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter gelukkig weer in balans en drie jaar later is er een nieuw album van Emily Jane White. Immanent Fire werd opgenomen in het zonnige Californië, maar laat zich beluisteren als de soundtrack van de herfst en de winter.

Hier en daar hoor je nog dat Emily Jane White ooit een bijna verstilde folkie was, maar op Immanent Fire zijn haar songs over het algemeen ingepakt in een vol en weids klankentapijt. Wanneer de zweverigheid het wint hoor ik nog steeds wat van Enya, maar omdat de muziek van Emily Jane White wel urgentie uitstraalt, is het een vergelijking die snel vervliegt.

Zeker wanneer Immanent Fire grossiert in donkere klanken en er een vleugje gothic opduikt in de muziek van Emily Jane White is het album niet eens zo heel ver verwijderd van het laatste album van de overigens eveneens vanuit Californië afkomstige Chelsea Wolfe, maar waar laatstgenoemde zo nu en dan de gruizige gitaren binnenboord haalt, kiest Emily Jane White toch vooral voor bijna klassiek aandoende arrangementen.

Immanent Fire is een donker album dat kleurt bij het jaargetijde, maar het is ook een album dat meer dan eens betovert met prachtige klanken, die met grote regelmaat worden ondersteund door piano en strijkers. Een instrumentatie als die op Immanent Fire is al snel overdadig, maar alle pracht op het nieuwe album van Emily Jane White is wat mij betreft functioneel. Je kunt heerlijk verdwalen in het sprookjesachtige klankentapijt op het album, maar je kunt je net zo makkelijk verbazen over de knappe wijze waarop elektronica en organische instrumenten samenvloeien.

In muzikaal opzicht is het allemaal prachtig, maar het sterkste wapen van Emily Jane White blijft haar stem. Ook op Immanent Fire zijn de vocalen weer loepzuiver en blijkt de Amerikaanse singer-songwriter bovendien van vele markten thuis. Soms hoor je de intieme folky, soms de Scandinavische ijsprinses, dan weer de bezwerende gothic of de benevelende new age priesteres.

Immanent Fire van Emily Jane White is een album waarop je steeds weer nieuwe dingen hoort en het is bovendien een album dat je steeds dieper het bijzondere muzikale winterlandschap van Emily Jane White in sleept. Na het briljante Victorian America had ik zo nu en dan enige twijfel over de muzikale koers van de Californische singer-songwriter, maar het wonderschone Immanent Fire neemt gelukkig weer alle twijfels weg. Erwin Zijleman