Liefhebbers van postpunk en rock hebben momenteel weinig te klagen. Nieuwe, interessante bandjes in deze genres schieten de laatste jaren als paddenstoelen uit de grond, vooral in Dublin en Londen. Sommige ervan worden razendsnel populair zoals bijvoorbeeld het Ierse Fontaines D.C. Hun fraaie nieuwe album Romance is terecht een van de best verkochte albums van het moment.

Een band welke misschien over een paar jaar dezelfde populariteit zou kunnen bereiken is DEADLETTER. Jeugdvrienden Zac Lawrence, Alfie Husband en George Ullyott begonnen ooit een bandje, dat Bob Dylan covers speelde op straat in hun woonplaatsen Moulton en Robin’s Bay. Hun muzikale interesses veranderden echter. Frontman Lawrence ontdekte op een gegeven moment The Fall : “I came across The Fall - the song Wings, it was - and I’d honestly never heard anything like it before. I’d grown up in a house where my mum’s favourite band were The Stranglers but I’d never heard anything as out there as this. The guitar line at the start making me think: ‘What the fuck is this?!’ and I fell into a proper Fall hole from there The Fall led me to Captain Beefheart. Beefheart led to German experimenters Can”, aldus Zac.

Overigens hebben zijn jeugdvrienden heel ander muzikale voorkeuren, George Ullyot’s favoriete artiest is Nick Drake en Alfie Husband is geobsedeerd door de muziek van Massive Attack. Intussen is de band uitgegroeid tot een sextet. Nieuwkomers zijn gitaristen Will King & Sam Jones en saxofonist Poppy Richler. Door hun energieke liveshows vergaarde de band de nodige bekendheid, in Nederland stonden ze al op London Calling en Down The Rabbit Hole. De band maakt nummers over de donkere kant van het bestaan en is daarbij niet bang om dat in te kleuren met politieke satire die verwijst naar cultuur, filosofie en film. Het is een georganiseerde chaos met grillige gitaarriffs, hevige saxofoonstoten en dreigende baslijnen. Hun debuutalbum Hysterical Strength gaat hun reeds bestaande populariteit ongetwijfeld nog eens vergroten, dat is een zekerheidje.

DEADLETTER live :

02-11 NIJMEGEN : Doornroosje
03-11 ROTTERDAM : Maassilo
04-11 AMSTERDAM : Tolhuistuin

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Enige maanden geleden schreef ik een recensie over Fly to home van Natalie Ramsay. Zij schreef me in onderlinge correspondentie dat Dear Sister een van haar favoriete groepen is. Op hun website stond toen alleen het debuutalbum Dear Sister uit 2010 vermeld. Gelukkig heb ik attente en enthousiaste muziekvrienden als Gerard, die me twee weken geleden wees op de release van Silver dagger (Nogmaals bedankt!). Zijn enthousiasme is mijn inziens zeer terecht!

De vaste kern van Dear Sister bestaat uit Bri Salmena (gitaar, zang, percussie), Raven Shields (gitaar, zang, percussie) en Aaron Comeau (gitaar, piano, banjo,percussie). Twee nummers werden geschreven door Bri, de overige 7 door Raven. De dames zijn gezegend met prachtige stemmen, die bijzonder goed bij elkaar passen, al ware het echte zussen. De muziek stoelt erg op de percussie en zang.

De heerlijke opener Wagon is een spannend, traag voortslepend nummer met heerlijk gitaarwerk en subtiele percussie. Uit een heel ander vaatje wordt getapt in Game, een zeer lekker countrynummer met een aanstekelijk refrein en twangy gitaar.

Bloedmooi is het ingetogen liefdesliedje Lucky day, het wordt vooral gedragen door de mooie pianobijdrage. Gold & Rose heeft een trage, ritmische opbouw en een mooie melodie. De zang is hier uitzonderlijk mooi. Erg ritmisch is Yours & Mine door de trommels en wordt licht hees gezongen, waarbij percussie en gitaren om de beurt de aandacht vragen. Mooie opbouw.

Een van de onbewiste hoogtepunten vormt het sobere Waves, met een melodie die lang blijft rondzingen in je hoofd. De twangy gitaar komt weer te voorschijn in het zeer catchy en swingende Fox. Een van de sterkste nummers is zonder meer Tavern. Er wordt langzaam naar een climax toegewerkt, vooral de bijdrage op gitaar is geweldig. De afsluiter Reprise kenmerkt zich vooral door het eenvoudige, maar intrigerende pianospel .

De afgelopen weken is Silver dagger voor mij uitgegroeid tot een zeer verslavende en intrigerende cd.

Ook op hun nieuwe plaat is weer duidelijk dat Death And Vanilla’s pop uniek is en zoals op voorgaande albums nauwelijks in een hokje valt onder te brengen. Flicker is moderne reflectie op de stuurse post-ironische deconstructieve wereldcrisis en niettegenstaande levert dat een gerevitaliseerde mix op van dub reggae, de motorische kant van Can, de modulerende meanderingen van Philip Glass en de dromeriger kant van The Cure. En doe daar gerust nog wat Spiritualized, Talking Heads en Brian Eno bij. En altijd hoor je de inspiratie: soundtracks uit de sixties en seventies, library music, kosmische muziek, Franse zuchtmeisjes ye-ye pop, plus een handvol Zweedse popmonumenten. Het intrigerende dreampopalbum van deze band uit Malmö, Zweden zal verkrijgbaar zijn op cassette, cd, vinyl en gekleurd vinyl.

bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Decisive Pink is een bijzonder en avontuurlijk damesduo uit New York bestaande uit Angel Deradoorian en Kate NV. Eerstgenoemde geniet bekendheid door de groep Dirty Projectors en laatstgenoemde is een experimentele Russische popartiest. De groepsnaam is ontleend aan het gelijknamige schilderij van Wassily Kandinsky.

Op Ticket to Frame brengen ze zeer eigenzinnige, regelmatig hypnotiserende muziek waarbij de jaren tachtig nooit ver weg zijn en de invloeden legio zijn. Zo hoor je bijvoorbeeld in Destiny duidelijk Talking Heads ten tijde van Remain in Light terug. En in Ode to Boy maken ze op slinkse wijze gebruik van de koorfinale van de Negende Symfonie van Ludwig von Beethoven, Alle Menschen werden Brüder.

Over het algemeen heb ik weinig met synthesizers en drumcomputers maar van het verslavende en mysterieuze Ticket to Frame lust ik wel pap!

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Op jonge leeftijd stond het reeds vast dat de uit Yonkers, New York afkomstige Dena Miller ooit in de muziekbusiness terecht zou komen. Ze kreeg de muziek met de paplepel ingegoten door haar ouders, die beide folk muzikant zijn. Reeds op de leeftijd van tweeënhalf werd haar zang al vastgelegd.

Haar ambities werden pas serieus toen ze een jaar in Philadelphia studeerde. Ze begon er met het vastleggen van songs. Synesthesia was een van de eerste songs, die ze daar schreef. Een liedje over een treinreis naar huis na afloop van een show. In dat jaar verdiepte ze zich volop in punkmuziek. Die interesse veranderde toen ze op het Oberlin College terecht kwam. Op dit conservatorium verschoof haar belangstelling naar experimentele muziek en vervolgens naar de muziek uit de New Yorkse DIY scene.

Naast zes jaar experimenteren kwam er uiteindelijk toch het intieme folkdebuut Woodpecker uit de bus. Haar ouders zijn nu eenmaal een belangrijke inspiratiebron. Ook ditmaal werkte vader Mark mee, hij speelt gitaar op het Peace with the Damage. Dena beschikt over een duidelijk herkenbare stem, die ze altijd ingetogen gebruikt. Ogenschijnlijk lijken de songs simpel in elkaar te zitten, maar bezitten de nodige diepgang. De enige song die nog enigszins aan haar punkverleden herinnert is Breaking the Rock.

Woodpecker duurt nauwelijks twintig minuten, maar weet toch danig te imponeren.

Drie jaar terug maakte ik voor het eerste kennis met de muziek van Deleyaman, hun achtste album Sentinel maakte toen veel indruk. De groep rond Aret Madilian en Beatrice Valantin bestaat al sinds 2000 en vaart sindsdien volledig hun eigen koers, met muziek die moeilijk in een hokje te plaatsen. De oorspronkelijk uit de darkwave voortgekomen groep, combineert elementen van onder andere postpunk, wereldmuziek, chansons regelmatig met existentiële poëzie.

Ook deze keer vond men weer veel inspiratie in de literatuur. De titel The Sudbury Inn verwijst naar de dichtbundel “Tales of a Wayside Inn” van Henry Wadsworth Longfellow uit 1863. De Amerikaanse dichter baseerde zijn teksten op de waargebeurde verhalen van zeven reizigers die zich rond de open haard verzamelden van de Wayside Inn in Sudbury, Massachusetts.

De fraaie ingetogen opener Spring Song verwijst naar het gelijknamige poëem van de Afro-Amerikaanse dichter Paul Laurence Dunbar. En voor Gold is Fading Into Gray gebruikte men de woorden van “Sunset”, een ander poëem van diezelfde dichter. Daarnaast wendde men gedichten aan van Sara Teasdale, Emily Brontë, Paul Verlaine en John Le Gay Breton. De overige teksten zijn van de hand van Aret.

De songs worden zonder uitzondering prachtig ingekleurd en klinken zoals gebruikelijk regelmatig atmosferisch en dromerig. Helaas is deze band, die wars van trends is, nog steeds zeer onterecht veel te onbekend. Ik ben ervan overtuigd dat hun muziek veel muziekliefhebbers zou moeten aanspreken. Heren programmeurs van Nederland wordt eens een keer wakker en boek deze fantastische band met hun mooie ingetogen muziek. Het artwork in het meegeleverde boekje is trouwens prachtig en The Sudbury Inn is zelfs nog mooier dan voorganger Sentinel.

Deleyaman live :

26-05 BRUSSEL : Art Base

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Eindelijk, na zeven jaar weer een studioalbum van een van mijn favoriete artiesten. Door AllMusic wordt Diana Jones terecht in een adem genoemd met authentieke artiesten als Iris DeMent en Gillian Welch. Jones is een laatbloeier, wier carrière pas aan het eind van de vorige eeuw begon, met de twee onterecht onbekend gebleven albums Imagine Me en The One That Got Away. Op laatstgenoemde staat misschien wel haar mooiste liedje uit haar oeuvre, Easter in New Orleans. Helaas zijn beide albums niet meer leverbaar, alleen met een beetje geluk nog tweedehands te vinden.

Zelf ontdekte ik Diana pas bij de release van het prachtige My Remembrance of You uit 2006. Direct was ik onder de indruk van haar literair hoogstaande liedjes. Wel moest ik heel erg wennen aan haar manier van zingen. Ze zingt met een bekakte stem. Maar dat onderscheidt haar wel van andere zangeressen. Ook de volgende drie albums waren van hetzelfde hoge niveau. Absolute favoriet blijft voor mij toch wel Better Times Will Come, wat ook een toepasselijke titel zou zijn geweest voor Song to a Refugee.

Op het ambitieuze album wordt ze omringd door klasbakken als Richard Thompson en Steve Earle. Verder nog door Peggy Seeger,The Chapin Sisters, Jason Sypher op bas, Glenn Patscha op piano and Will Holshouser op accordeon. Ook de bekende producer David Mansfield (oa Bob Dylan) bespeeld de nodige instrumenten. Ook nu weer zijn haar, vaak sociaal bewogen teksten van hoog niveau. Hopelijk nemen lezers die niet bekend zijn met haar manier van zingen even de moeite om daaraan te wennen.

Haar oeuvre behoort namelijk voor mij tot het allerbeste in het americana- en folkgenre.

Van Peter Holmstedt van Hemifrån ontving ik een week geleden een zestiental albums. Zoals gebruikelijk bij zijn toegestuurde pakketten zitten daar ook regelmatig wat oudere albums tussen. Mijn aandacht werd onder anderen getrokken door de foeilelijke, maar ook intrigerende en aparte hoes van Satchel of Songs van zelfbenoemd “folkgoddess” Diane Patterson. Haar intussen zesde album.

Haar folkmuziek wordt beïnvloed door andere genres, zoals in de door reggae doordrenkte opener Roots Heart Rhythm. Volgens Diane een smeekbede voor de aarde en een uitnodiging om “bij dit vuur naast haar te komen zitten”. Haar teksten zijn altijd doorspekt met onderwerpen als activisme, liefde en revolutie. Duidelijk iemand die haar hart op de tong heeft.

Acht van de tien songs werd opgenomen in New Orleans met Mike Napolitano (Ani DiFranco, Squirrel Nut Zippers) als producer. De titeltrack Satchel ofSongs werd reeds in 2019 opgenomen in haar geliefde Scandinavië. Het is geschreven als een verontschuldiginglied voor het onuitsprekelijke onrecht dat de oorspronkelijke inheemse bevolking is aangedaan.

Dat gebeurde na een ontmoeting met Elin Teilus, een Zweedse vrouw wier vader afstamt van de rendierhoedende Samisch bevolking van Noord-Scandinavië en Rusland. In de zang hoor je duidelijk invloeden van de muziek uit die regio, die menigeen zal kennen van de muziek van Mari Boine Persen.

Diane speelt gitaar, bas en en drums. Daarnaast wordt ze begeleid door een bovengemiddeld goede band bestaande uit Terence Higgins (Ani DiFranco, Dirty Dozen Brass Band) op drums, Joe Craven (Jerry Garcia and David Grisman) op percussie en mandoline, Barbara Higbie (Bonnie Raitt) op fiddle, Al Torre (Tina Malia) op gitaar, Rick Nelson (Rickie Lee Jones) op contrabas, viool, altviool en cello, Todd Sickafoose op bas en toetsen, Janelle Burdell op percussie, Mia Pixley op cello, Robert Comeaux op pedal steel, Alex Smith op bas, Gordon Hellegers (Simrit Kaur) op kora en dames Elin Telius, Ani DiFranco Alice DiMicele zingen mee. Dat DiMicele meezingt ligt trouwens voor de hand, gezien haar activistische achtergrond.

Satchel of Songs is een gevarieerd, verrassend sterk en bevlogen album.

Chris Bernasco heeft een opvallende kijk op muziek. Hierover plaatst hij maandelijks zijn bevindingen op de website van Popmagazine Heaven. In het artikel van twee weken geleden vroeg hij zich terecht af waar de gitaarsolo gebleven is in de popmuziek. Gelukkig kom je die zowel in korte als langere vorm nog geregeld tegen. Wie de laatste jaren naar de platen van onze bluesman Ralph de Jongh luistert, wordt veelvuldig getrakteerd op fantastisch gitaarspel. Ook de Amerikaanse band Dinosaur Jr is al sinds de jaren negentig niet vies van degelijke, stevige old school rockmuziek. In de jaren zeventig zou de band door Oor ongetwijfeld tot de zware jongens gerekend zijn. Tijdelijk ging de stekker uit de band in 1997 na Hand It Over om daarna zeer overtuigend terug te komen met Beyond in 2007. In die tussentijd startte frontman en medeoprichter J Mascis een succesvolle solocarrière. Hij bracht tot nu toe een viertal uitstekende soloalbums uit. Na het album Elastic Days uit 2018 ging hij op een Engelse tournee met singer-songwriter Rosali Middleman. Aanvankelijk was de bedoeling om in januari 2019 te gaan toeren, maar werd verschoven naar mei. Hierop besloot Middleman de vrijgekomen tijd te benutten om nieuwe songs te schrijven. Toevallig wordt haar album No Medium begin mei uitgebracht. Ook een plaat met fantastisch, inventief gitaarspel. Dinosaur Jr’s nieuwe album Sweep It Into Space is van de degelijke kwaliteit die men van hen mag verwachten. Het merendeel van de songs werden geschreven door Mascis. De twee ingetogener nummers Garden en You Wonder werden geschreven door Lou Barlow, de andere medeoprichter van de band. Samen met Kurt Vile produceerde Mascis het album. Vile zingt op zes nummers mee en speelt op drie nummers gitaar mee. Verrassend vind ik dat de laatste albums van de band verschijnen op het eigenzinnige Jagjaguwar label. Sweep It Into Space bewijst dat de gitaarsolo en energieke rockmuziek nog lang niet uitgestorven is. Chris Bernasco kan gerust zijn.

Chantal Acda speelde eens in Spanje met Sleepingdog op dezelfde avond als de naar Slovenië uitgeweken Amerikaan Chris Eckman. Ondanks dat ze uit een verschillende muzikale hoek komen was er een klik en zijn ze elkaars carrière blijven volgen.

Chris heeft net als Eric Thielemans een enorme fascinatie voor Mali en dus introduceerde Chantal Chris aan haar partner Eric en dat betekende het ontstaan van het trio Distance, Light & Sky. Die interesse voor Mali komt tot uitdrukking in hun hoezen.

Afzonderlijk hebben de leden allen een enorme staat van dienst opgebouwd. Chris natuurlijk met The Walkabouts en Chantals soloalbums worden per album steeds mooier en Eric in de jazz. Toch overstijgt dit drietal dankzij de onderlinge chemie met DLS die oeuvres.

Wel opmerkelijk, omdat de muzikale achtergrond van de drie zo verschillend is. Chantal beschouwt DLS dan ook als een zielenproject. Ze vindt terecht dat dit trio de luisteraar veel te bieden heeft. Debuutalbum Casting Nets had mij dusdanig bij de lurven, dat het in 2014 mijn persoonlijke top 10 wist te halen.

Het vervolgalbum heet toepasselijk Gold Coast. Op deze goudkust zijn namelijk negen perfecte parels aangespoeld. De omstandigheden waarin het album ontstond was gelijkaardig aan het debuut. Opgenomen in Praag in een van de best uitgeruste analoge studio’s van Europa en wederom met de legendarische Phil Brown achter de knoppen.

Net als op het debuut is het raden wie wat heeft ingespeeld en wie wat heeft geschreven. De teksten zijn in ieder geval ofwel door Chris ofwel door Chantal geschreven. Men opereert duidelijk als een collectief en zo komt het repertoire ook over.

De liedjes zijn allen bijzonder toegankelijk en maken direct indruk en dat niet alleen door de zang van Chantal en Chris. Luister maar bijvoorbeeld eens naar het zeer inventieve drumwerk van Eric in In Circles.

Zo heeft ieder nummer wel iets opvallends. Zo is het pianospel in Slowed It to a Stop, eenvoudig, maar o zo doeltreffend en bezit het een ijzersterk refrein. Hetzelfde geldt voor het traag voortslepende gitaarspel in Look at my Feet, met kippenvel bezorgende zang van Chantal. Het enige nummer wat ik enigszins afwijkend vind is afsluiter Throw in the Hat.

Een favoriet kiezen is voor mij onmogelijk, dat zegt waarschijnlijk genoeg. Gold Coast is een beklijvend, toegankelijk en tijdloos album, dat schreeuwt om aandacht van een heel groot publiek.

Distance, Light & Sky - Slowed It To A Stop (Official Video) - YouTube

De vierentwintig jarige Freeman groeide op in de bergen van de Appalachen in Zuidwest-Virginia. Op dit debuutalbum zijn invloeden uit de folk van deze streek te vinden. Maar haar muzikale invloeden reiken verder dan dat.

Ze groeide op met luisteren naar vooral Peggy Lee, The Louvin Brothers en Iris Dement, maar ook naar meer modernere artiesten als Rufus Wainwright, Father John Misty en The Shins. Overigens werd er in Amerika door de schrijvende pers, en dan vooral door Rolling Stone, erg uitgekeken naar deze release.

In een bevlieging zocht Dori contact op Facebook met Teddy Thompson, zoon van Linda en Richard. Ze is al jaren fan van hem en wilde hem graag als producer. Tot haar grote verbazing kreeg ze een reactie terug en ontstond er een onderlinge correspondentie.

Thompson bood op een gegeven moment zelf aan het album te produceren, want hij onderkende haar talent. Hij houdt van de puurheid van haar stem en dat ze vanuit haar hart zingt.

Het album werd in drie dagen tijd in New York opgenomen. Volgens Dori een vermoeiende, maar zeer spannende ervaring. Ze wilde Thompson graag als producer omdat hij veel met geluid experimenteert. Het album is een mix van diverse stijlen geworden.

De eerste twee songs zijn luisterliedjes, die handelen over de liefde. Praktisch alle liedjes gaan over dat onderwerp. Prachtige samenzang met Thompson in Where I Stood. Hun stemmen kleuren prachtig samen. Go On Lovin’ zou een tear-jerker kunnen zijn van Tammy Wynette. De invulling ervan is nogal obligaat, niet helemaal mijn kopje thee.

Een stuk aangenamer is het meer ritmische Tell Me. In Fine, Fine, Fine lijkt het even of Phil Spector in de producerstoel heeft plaats genomen. Een van de meest opvallende songs is het up tempo en a capella gezongen Ain’t Nobody. Ze begeleidt zich zelf alleen door vingerknippen.

Haar ietwat lome wijze van zingen maakt het aangenaam om naar haar te luisteren. Bovendien weet ze op deze wijze de luisteraar diens aandacht op haar teksten te vestigen. Dit debuut laat horen dat ze zeker een aanwinst is in het overvolle singer-songwriter genre.

Dorthia Cottrell komt uit Virginia en is vooral bekend van de doom metal band Windhand, met welke ze tot nu toe vier albums uitbracht. In 2014 werkte ze mee aan het album Songs of Townes Van Zandt Vol. 2, wellicht de aanleiding om ook een solocarrière te beginnen. In 2015 debuteerde ze met haar eponieme country/folkalbum. Op de hoes van haar tweede album Death Folk Country ziet ze er nogal angstaanjagend uit met haar vampier uiterlijk, gelukkig valt dat in dagelijks leven erg mee.

Zowel in haar solowerk als in haar rol als zangeres van de beroemde doomband Windhand ziet ze haar muziek als zowel een document van liefde als een verzoening met de dood. Op haar nieuwe album Death Folk Country weert Cottrell de dood af door middel van creatie - de meest gedistilleerde vorm van liefde. De geest van liefde die door haar woorden wordt doorgegeven, zal de ultieme beloning zijn voor aards lijden. De raadselachtige aanwezigheid van Cottrell leidt luisteraars langs een pad van introspectie - Death Folk Country's enorme reikwijdte raakt aan verhalen over liefde, verlies en nog veel meer.

"Dit album gaat voor mij over het schilderen van een beeld van een plek waar mijn hart woont. Mensen hebben me altijd gevraagd wat voor 'soort' muziek ik speel", legt Cottrell uit. genre dat bij het geluid past - maar het is ook bedoeld om te worden opgevat als een naamgeving, een kroning van de wereld in mij. Death Folk Country is de muziek en ook het land waar de muziek plaatsvindt, en die twee zijn altijd onlosmakelijk met elkaar verbonden geweest.".

Mij wist deze vaak voort meanderende en regelmatig van onderhuidse spanning voorziene muziek vanaf het begin te boeien.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Doug MacLeod is een ervaren bluesmuzikant, wiens catalogus intussen ongeveer een twintig tal studio albums bevat. There’s a time uit 2013 won de Blues Music Award voor het akoestische album van het jaar en hijzelf die van beste akoestische artiest van het jaar. Volgens mij terecht, want het is een fantastische plaat en hijzelf een voortreffelijk muzikant.

Over There’s a time schreef Rein v.d. Berg voor Johnny’s Garden een recensie : Doug MacLeod: There?s a Time | www.johnnysgarden.nl. Exactly like this werd volgens hetzelfde, beproefde recept opgenomen als zijn voorganger. Dus volledig live, zonder gebruik te maken van overdubs en andere aanpassingen.

Hij ziet het resultaat als een eerbetoon aan zijn vele muzikale invloeden, die variëren van Wes Montgomery, Louis Jordan, Jerry Reed, Tony Joe White, John Lee Hooker tot zelfs Duke Ellington. Hij wordt op Exactly like this bijgestaan door de zeer ervaren musici Mike Thompson op piano, Jimi Bott op drums en percussie en Denny Croy op bas.

De opnames duurde slechts twee dagen. Het door Doug MacLeod zelf geschreven materiaal is behoorlijk gevarieerd, zo tref je naast boogie woogie bijvoorbeeld ook een countrynummer aan! De musici voelen elkaar perfect aan. De andere musici krijgen van Doug ook de nodige ruimte om te excelleren, zoals in Ridge runner. Hierop bespeelt Jimi Bott op inventieve wijze een wasbord en Denny Croy tovert een werkelijk sublieme solo uit zijn staande bas.

De teksten bevatten zoals gebruikelijk weer de nodige humor en gaan met enige regelmaat over vrouwen. De geluidsopnames zijn, net zoals op de vorige cd, van superieure kwaliteit en vastgelegd op een HDCD. Uiteraard ook op een gewone cd-speler afspeelbaar. Er wordt een uiterst informatief boekje meegeleverd, waarin bijvoorbeeld meer te vinden is over het ontstaan van de nummers.

De titel voor het album werd overigens met grote aandrang aanbevolen door een fan (een vrouwelijke, uiteraard) . De foto op de voorkant van de hoes werd door de Eindhovense fotograaf Theo Looijmans gemaakt tijdens een optreden in het Cultuurhuis in Heerlen. Op 29 september zal hij daar weer aanwezig zijn voor een optreden.

“Die stem van hem, verfijnd en rustgevend, de mooiste stem van zijn generatie misschien wel. Zo'n jaar geleden had ik rijlessen, en ik stond iedere week stijf van de spanning. Op een gegeven moment ben ik standaard een kwartier van te voren Radio Girl gaan draaien, en ik stapte rustig die auto in. Ik kan me geen ander nummer voorstellen, dat hetzelfde effect bij me zou kunnen hebben.”

Aldus iemand op een populair muziekforum over wat voor uitwerking de muziek van de Canadese singer-songwriter Doug Paisley op iemand kan hebben. Radio Girl stond op het fraaie, vorige album Strong Feelings uit 2014.Met Chuck Erlichman speelde hij in het verleden een decennium lang graag blue grass en old-time country muziek onder de naam Russian Literature.

Op zijn soloalbums hoor je nog steeds subtiele country invloeden. Zijn vierde album Starter Home opent erg sterk met de fraaie titelsong, waarin ook de mooie pedal steel van Michael Eckert te horen is. Het is trouwens een ook in Nederland bekend fenomeen, wat hij in het liedje bezingt.

Het is een album geworden, wat langzaam maar heel zeker onder de huid kruipt. De inkleuring van de songs is nergens opdringerig, veelal erg subtiel. Hij beschikt dan ook over uitstekende begeleiders, waaronder bekende namen als de uitstekende zangeres Jennifer Castle, die op de laatste drie liedjes de achtergrondzang verzorgt.

Nog bekender is Afie Jurvanen, die al jaren furore maakt onder de naam Bahamas. Hij speelt op een drietal nummers elektrisch gitaar. Liefhebbers van zijn muziek kunnen gerust zijn, het is andermaal een fraaie aanvulling van zijn oeuvre.

Milkteeth is het derde album van singer-songwriter Douglas Dare en zijn meest spaarzame. De songs op zijn debuut Whelm werden gecomponeerd op een grand piano en werden overheerst door de nodige elektronica. Op zijn meest kwetsbaarst is hij te horen op zijn tweede album Aforger, waarin hij onder andere zingt over zijn uit de kast komen.

Hij heeft zichzelf altijd anders gevoeld, mede veroorzaakt door zijn opgroeien op een geïsoleerd gelegen boerderij in het landelijke Dorset. Hij is de jongste van een groot gezin en wilde dansen en zingen, niet zo gebruikelijk in deze omgeving. Zijn moeder leerde hem piano spelen, verder had Douglas niet veel om handen, want het gezin had geen computer, internet en mobiele telefoons, zelfs anno 2020 niet.

De afgelopen jaren is zijn naamsbekendheid gestaag gegroeid, mede doordat hij mocht toeren met artiesten als Ólafur Arnalds, Nils Frahm en Fink en sinds 2014 toert hij als hoofdact door Europa. Met de loop der jaren groeide ook zijn zelfvertrouwen, met als resultaat Milkteeth, zijn meest fraaie album tot nu toe.

Nog steeds zingt hij over de pijn en de vreugde van het jong zijn, maar wel op manier dat hij nu tevreden is met wie hij geworden is. Het groeien naar volwassenheid dus. Zijn tijdloze ballades werden deze keer niet gecomponeerd op een piano, maar op het instrument wat op de hoes te zien is, de autoharp (De hier afgebeelde hoes is niet de juiste).

Als referenties voor zijn muziek worden genoemd Leonard Cohen, Jeff Buckley, Mark Hollis, James Blake, Thom Yorke en Anohni. Daar zou ik toch zeker Stuart Warwick aan willen toevoegen. Het album werd voortreffelijk geproduceerd door Mike Lindsay, de oprichter van Tunng en de helft van Lump, wat hij samen vormt met Laura Marling.

Milkteeth is een verzameling tijdloze ballades, die volgens mij door een groot aantal luisteraars omarmd zal gaan worden.

Het voorgaande album Heart of a Mother van de Gentse singer-songwriter Gertjan Van Hellemont was een achtbaan aan emoties. 2020 begon zeer emotievol, binnen een week kreeg hij het heugelijke nieuws dat hij vader zou worden, maar ook het afschuwelijke bericht dat zijn moeder ongeneeslijk ziek was en hooguit nog een paar weken te leven had. Tot overmaat van ramp overleed ongeveer een maand na de dood van zijn moeder, ook nog zijn oma aan de gevolgen van Covid-19. Het fraaie, instrumentale slotakkoord So This Is It? (For Arlette) van het aangrijpende album werd trouwens geschreven door zijn vader Hubert voor zijn moeder Arlette. Zijn vader is hier te horen op piano.

Van Hellemont had muzikaal gezien duidelijk omlijnde plannen voor hoe Happy Pt. 2 moest gaan klinken. Daarin moest zijn voorliefde voor Amerikaanse roots- en indie folkmuziek doorklinken. Vooral My Morning Jacket en het album Ouroboros van Ray LaMontagne waren tijdens het scheppingsproces een belangrijke inspiratiebron. De songs worden hier en daar verrijkt met pedal steel en tenorsaxofoon en op een drietal songs is het Budapest Art Orchestra te horen. Tot de prijsnummers kan I Miss You gerekend worden. Het lied is gericht aan zijn moeder, met een aantal vragen aan haar over zijn vaderschap van zoontje Georges.

Nog steeds mist hij zijn moeder erg. Echter het leven gaat met horten en stoten verder en telt Van Hellemont de zegeningen die hij nog wel heeft. Zo eindigt het album positief met het fraaie slaapliedje Rock to Sleep voor zoontje Georges. Na het afronden van de opnames vertrok Van Hellemont naar Los Angeles om de plaat te mixen met Kevin Ratterman (My Morning Jacket, Ray Lamontagne, Afghan Whigs). Die samenwerking verliep zo goed, dat die samenwerking in de toekomst zeker een vervolg gaat krijgen. De master werd gemaakt door de legendarische Fred Kevorkian (o.a. Ennio Morricone, Jerry Garcia, Sun Ra, The Stooges en Triggerfinger). Het andermaal bijzonder fraaie en emotionele Happy Pt. 2 is een logisch vervolg op voorganger Heart of a Mother.

Douglas Firs live :

03-10 UTRECHT : TivoliVredenburg, Cloud Nine, Nederlandse releaseshow
05-10 BRUSSEL : AB, Belgische releaseshow

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Gisteren glorieerde de Belgische wielrenner Wout van Aert op schitterende wijze in de tijdrit van de Tour de France. Een wielrenner met Nederlandse roots, zijn opa Toon van Aert werd geboren in een dorpje verwijderd van mijn woonplaats, Rijsbergen. Wel iemand met een echte Belgische naam is de Gentse singer-songwriter Gertjan Van Hellemont. Belgen schrijven voorvoegsels van achternamen met een hoofdletter in tegenstelling tot Nederlanders. Overigens heeft Van Hellemont wel een connectie met Nederland, want zijn vorige twee albums verschenen op het Excelsior label. Het nieuwe album Heart of a Mother, inmiddels zijn vierde, verschijnt in eigen beheer. Eind vorig jaar werd de release van het album reeds vooraf gegaan door de prachtige single What If I Can, een nummer met weemoedige gitaren en huilende trompetten. Ook de twee andere singles One Day en Delighted konden al rekenen op veel airplay op de Belgische en Nederlandse radio en op de streamingdiensten. De titel van het album licht Gertjan als volgt toe : “Volgens mij bestaat er geen krachtiger beeld in deze wereld, er bestaat niets waar meer liefde doorheen stroomt. Ik heb dat gevoeld bij mijn eigen moeder, maar ook bij mijn vriendin die op het punt stond zelf moeder te worden. Mijn hoop is dat mensen die liefde zullen horen en voelen in deze songs.”. Die liefde hoor ik zeker terug in zijn songs. Van Hellemont heeft het de afgelopen periode behoorlijk voor de kiezen gekregen. 2020 begon zeer emotievol, binnen een week kreeg hij het heugelijke nieuws dat hij vader zou worden, maar ook het afschuwelijke bericht dat zijn moeder ongeneeslijk ziek was en hooguit nog een paar weken te leven had. Tot overmaat van ramp overleed ongeveer een maand na de dood van zijn moeder, ook nog zijn grootmoeder aan de gevolgen van Covid-19. Die achtbaan van emoties heeft muzikaal het beste in Van Hellemont naar boven gehaald. Van Hellemont trok zich terug op zijn zolder om de songs voor het album te gaan schrijven. Z’n vaste muzikanten kwamen langs voor wat drums, bas en extra keyboards hier en daar. Alles op deze plaat werd thuis opgenomen, om de songs zo puur en eerlijk mogelijk te houden: het meeste op de zolderstudio, het aangrijpende Until It Won’t een verdieping lager, door een klein recordertje in de kamer die klaarstond om babykamer te worden. Zelfs de hoesfoto werd in hetzelfde huis gemaakt door Alexander D’Hiet, die een lichtstraal opmerkte die door een dakraam op de muur scheen, en vroeg om in dat licht te gaan staan. Overigens is Van Hellemont niet te horen op de fraaie instrumentale afsluiter So This Is It? (For Arlette). Geschreven door zijn vader Hubert voor zijn moeder Arlette. Zijn vader is hier te horen op piano. Op het aangrijpende Heart of a Mother legt Van Hellemont zijn ziel volledig bloot. Resultaat, een prachtplaat!

Bijna was het schitterende Soothing Green mij ontgaan, maar gelukkig kwam de aankondiging van de release voorbij op de Facebookpagina van Jan Muylaert, de boekingsagent van Dries in België. Jan, net als ik een groot muziekliefhebber, tipte ik in het verleden enkele interessante muzikanten, die nu door hem vertegenwoordigd worden in België. Torgeir Waldemar is een daarvan. Hij nam Dries al mee op tournee in Noorwegen. Niet alleen Waldemar is fan, maar ook bluesiconen Guy Davis en Roland Van Campenhout. Een paar jaar terug mocht Dries het voorprogramma verzorgen van bluesgigant Matt Andersen in TivoliVredenburg. Mij wist Dries enige jaren terug volledig te overtuigen met zijn solodebuut For the Light in Thy Heart. De release werd toen ook in Nederland, voornamelijk in het zuiden, met de nodige optredens gepromoot. Tot nu toe zag ik ter promotie van het nieuwe album slechts alleen een paar optredens in België voorbijkomen. Geen idee of er nog meer optredens in het vat zitten. Mocht dat niet het geval zijn, zou dat bijzonder jammer zijn, want Soothing Green behoort eenvoudigweg tot de fraaiste albums, die dit jaar zullen verschijnen. Vanaf de meeslepende opener Certain Blue (waaraan de titel van het album is ontleend) houden Dries en zijn kompanen de luisteraar volledig in de greep. Belangrijk wapen in de strijd vormt allereerst natuurlijk zijn karakteristieke, doorleefde stem. Ook ben ik erg onder indruk van het fenomenale gitaarspel (oa Time to Go). Bovendien is het album bijzonder gevarieerd, het blijft de aandacht van de luisteraar over de volledige duur van het album eenvoudig vasthouden. 6 september werd de eerste single Prove Me Right vrijgegeven. Aan het begin ervan wordt de luisteraar door het koortje op het verkeerde gezet, omdat het lijkt dat men You Want It Darker van Leonard Cohen wil inzetten. Opvallend is de gelijkenis met de stem van Kurt Wagner (Lambchop) in About a Rose. Het nummer zou zeker niet misstaan in het oeuvre van Lambchop, sterker nog, het zou daar tot de beste nummers behoren. Let bijvoorbeeld ook eens op hoe het aanstekelijke refrein in het verder psychedelische Don’t You Leave op ingenieuze wijze is ingepast. Het voert te ver, maar over ieder nummer valt genoeg interessants te vertellen. Op zijn debuut was de liefde de rode draad. Dries verhuisde in de afgelopen periode van het Limburgse Lommel naar Mol in de provincie Antwerpen. Die verhuizing zorgde voor nieuwe inspiratie en inzichten. Dit keer vormen songs over dingen achterlaten, andere verwelkomen, terugkeren naar de essentie en onthaasten in een nieuwe omgeving de belangrijkste thema’s. Op Soothing Green wordt hij op fantastische wijze begeleid door Simon Beeckaert (bas, oa. Echo Beatty), Arno Goossens (elektrische gitaar, o.a. Ella Ray) en Robbe Broeckx (drums, o.a. Noa Lee). Ook mag de rol van producer Tobie Speleman (blackwave., Geppetto & The Whales, The Calicos en The Haunted Youth) zeker niet onderschat worden. Andere artiesten uit de stal van Jan Muylaert die tevens onlangs prachtplaten uitbrachten zijn John Blek en Belcirque. Ook in Dranouter wordt Dries op juiste waarde ingeschat, hij is dit jaar artist in residence bij Muziekcentrum Dranouter. Als de naam van mijn blog ooit echt van toepassing is geweest, dan is het op dit tussen folk en blues zwevende Soothing Green.

Dries Bongaerts live (voorlopige data) :

31-10 EDAM : A Walk about Music
22-01 SNEEK : Lewinski

Knock, knock, knock!
SOMETHING'S COMING UP!
All good things come in t(h)rees.

Zo maakte het trio D R I F T W O O D kort en bondig de release van hun debuutalbum Only Fighters Left Behind eind vorig jaar op de sociale media bekend.

Het initiatief tot de vorming van het trio kwam van Sam De Bock, die in het dagelijks leven een succesvol architect is. Naast zijn fascinatie voor materiaal en ruimte voelde hij altijd al de drang om in het dagelijkse leven ook andere domeinen van intensiteit en creativiteit te verkennen. Heel lang vond hij zijn toevlucht in sporten en extreme outdoor activiteiten, maar de laatste jaren nam een hevig verlangen om muziek te maken het over.

In 2016 gaf hij eindelijk gehoor, na een gesprek met een goede vriend, aan die interne roep en zat hij van ’s avonds laat tot diep in de nacht in een oude loods, omringd door akoestische schermen, muziek te maken. Enkele jaren verstreken en bleef hij telkens naar die oude loods terugkeren om zijn expressie in de muziek te onderzoeken. Gaandeweg kwamen er twee belangrijke mensen bij, Sam Janssens van And Then Came Fall en Patricia Vanneste (v/h Balthazar en Hydrogen Sea).

In trio werkten ze alle songs tot in detail uit. Hun eigengereide composities hebben raakvlakken met Massive Attack, Tricky, Lamb en zelfs Tom Waits. De eerste associatie die ik had met hun muziek was met Broken van Soulsavers en dan met name het nummer Unbalanced Pieces.

Veelal stralen de songs een beklemmende, confronterende sfeer uit, maar kunnen bij tijd en wijle ook dromerig klinken. Tekstueel zijn het niet de meest vrolijke onderwerpen ; verlies, angst, tekortkoming en afschuw. Een prominente rol is weggelegd voor het strijkkwartet Cordette Quartet, onder andere bekend van hun samenwerking met Warhaus.

Dit fascinerende debuut zal op gepaste wijze aan het publiek voorgesteld gaan worden op een speciale dag, 29 februari. Het optreden zal plaatsvinden in een zelfgebouwde, tijdelijke schouwburg. Op exact dezelfde plek waar Sam de voorbije jaren de inspiratie vond voor de songs, de oude loods die intussen een opfrisbeurt kreeg. Only Fighters Left Behind is het meest intrigerende album, dat ik tot nu toe dit jaar hoorde.

D R I F T W O O D live:

29-02 ZELE (B) : Eventhall JURI

Al ruim twee decennia spelen Drive-By Truckers een belangrijke rol in de Amerikaanse southern rock & roll scene. Ze worden door velen gezien als een van de beste alternatieve countryrock bands ooit, mij incluis. Ooit maakte Jason Isbell deel van de band uit, anno 2020 vormen Mike Cooley en Patterson Hood de frontmannen.

Met The Unraveling wordt het dozijn studioalbums vol gemaakt. Men gaat zowel tekstueel als muzikaal verder waar men met voorganger American Band gebleven was. Voor Patterson Hood is “politics is personal” en ziet derhalve The Unraveling als een bijzonder persoonlijke plaat. Het bewind van Trump heeft Amerika weinig goeds gedaan en vormt uiteindelijk andermaal een grote inspiratiebron voor de band.

De heren bleken echter last van een writer’s block te hebben : “How do you put these day to day things we're all living through into the form of a song that we (much less anybody else) would ever want to listen to? How do you write about the daily absurdities when you can't even wrap your head around them in the first place? I think our response was to focus at the core emotional level. More heart and less cerebral perhaps. Eventually the songs did come, some in mysterious ways.”.

Sommige songs kwamen van heel dichtbij, zoals het door Cooley geschreven Grievance Merchants over de verspreiding van blank supremacistisch geweld dat we de afgelopen jaren hebben gezien. Cooley schreef het naar aanleiding van de moord op de vriend van hun babysitter aan boord van een trein in progressief Portland.

De laatste jaren heeft Amerika te maken met een toename van schietincidenten in scholen en kerken, racisme, zelfmoorden (door overdoses). Ook de grensproblemen eisen hun tol. Aangehouden kinderen worden opgesloten in kooien. De verontwaardiging hierover leidde tot Babies in Cages.

Zoals eerder aangegeven het schrijven van de liedjes was een lang en moeizaam proces, het opnemen werd een verademing en dat is goed te horen. De band klinkt buitengewoon gedreven. Voor het opnemen nodigde men Patti King (The Shins), violiste/arrangeur Kyleen King (Brandi Carlile) en Cody Dickinson (North Mississippi Allstars) uit.

The Unraveling is een plaat bij uitstek om geregeld de volumeknop omhoog te draaien, zoals bijvoorbeeld bij Armaggedon’s Back in Town, een nummer wat ook geschreven had kunnen zijn door The Boss. Stilzitten bij Slow Ride Argument is onmogelijk en wat ongetwijfeld tot een favoriet gaat uitgroeien bij liveoptredens. De band zal dit jaar gelukkig twee keer te zien zijn op de Nederlandse podia, het optreden in Raalte is zelfs gratis.

The Unraveling behoort voor mij tot de allermooiste in hun al imposante oeuvre, hopelijk kan het ook nog zijn positieve steentje bijdragen in de komende Amerikaanse verkiezingsstrijd.

Drive-By Truckers live:

01-06 RAALTE: Ribs and blues festival
07-06 AMSTERDAM: Paradiso

Heel apart dat ik nog nooit van singer-songwriter Niels Duffhues uit Den Bosch gehoord had. Niels is een Nederlandse multi-instrumentalist, componist en schrijver. Van 1993 tot 1994 was hij de zanger en akoestische gitarist van de toenmalige Doom metalband The Gathering, en speelde hij op hun album Almost a Dance, uitgebracht in 1993. Van 1997 tot 1998 speelde hij drums in U-Charger. Dat ik hem niet kende van The Gathering komt omdat ik geen liefhebber van dat genre ben, maar daarentegen wel van singer-songwriters, vooral van de meer alternatievere en eigenzinnigere in dat genre. Al zijn vorige negen albums gingen helaas geruisloos aan mij voorbij.

Warlock Enemy laat me meteen horen dat ik niet met een doorsnee muzikant te maken heb. Niels is een man met eigenzinnige ideeën, nam het album geheel in zijn eentje op, onder Spartaanse omstandigheden. De opnames vonden plaats in een bunker, waar het niet warmer dan dertien graden werd. Het album is net als de voorganger weer in mono opgenomen. Net als bij folk- en bluesartiesten van vroeger, waar hij zijn inspiratie haalt.

Zijn teksten zijn doordrenkt door zijn existentialistische kijk op de wereld. Vaak met een donkere ondertoon, zijn eigen label heet dan ook Zwarte Vleugels. Zijn atypische songstructuren wisten mij meteen te beklijven. Dat hij 24 februari het voorprogramma van Ralph de Jongh verzorgt verbaast me trouwens niet. Ook iemand die zijn wortels heeft in de blues van lang vervlogen tijden en tevens op dezelfde eigenzinnige wijze zijn eigen weg gaat. Warlock Enemy is een absolute aanrader!

DUFFHUES live :

22-02 DEN BOSCH : W2 Poppodium – support Timesbold
24-02 TILBURG : Heyhoef Backstage – support Ralph de Jongh
10-03 ARNHEM : Luxor – support Christian Kjellvander
11-07 ZIERIKZEE : Vrijbuiter

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Verrassend snel na de uiterst succesvolle Brabacanaplaat Caballero zonder filter van Björn van der Doelen tovert het jonge, ambitieuze platenlabel Bastaard Platen een nieuwe release uit de hoge hoed. Het betreft het in een zeer opvallende hoes gestoken debuut Duijf van Duijf.

Duijf staat voor Mathijn den Duijf. Hij rondde in 1997 zijn studie muziekwetenschap af. Bekendheid verwierf hij daarna vooral als producer en mixer, maar ook als medegrondlegger van het in Utrecht gevestigde Kytopia. Zijn opnamestudio daar staat overigens vol met analoge apparatuur. Vanaf 2012 kreeg een solocarrière vorm, wat nu dus resulteert in Duijf.

In het persbericht van het label wordt als een van de genres experimenteel genoemd. Zelf zou ik eerder willen spreken over een avontuurlijk album. Er is de nodige variatie in de manier zingen, vooral door gebruik te maken van dynamiek. Daarnaast hebben de begeleiders in een aantal nummers de gelegenheid gekregen om een eigen muzikale inbreng te leveren.

Soms in de vorm van improvisatie. Deze nummers hebben iets meer tijd nodig om de luisteraar volledig te kunnen aanspreken. Daarnaast vindt men een aantal songs die je direct weten te raken. Om te beginnen het wonderschone en nostalgisch aandoende Passeer de straat, het mooiste liedje dat ik dit jaar tot nu toe hoorde. Hier wordt Mathijn alleen door Janos Koolen begeleid op mandoline met op de achtergrond de elektrische gitaar van Sam Jones.

Van hetzelfde kaliber is het eveneens nostalgisch aandoende slotnummer Jonathan/Oom Dries. Echter hier begeleidt Mathijn zichzelf op prachtige wijze op piano. Mathijn beschikt over een zeer prettige stem, zijn timbre en manier van zingen lijkt af en toe op Boudewijn de Groot. Alleen vind ik de stem van Mathijn mooier, maar vooral warmer.

In de noot van Mathijn op de hoes staat: “Teksten en muziek op dit album mogen een esthetische ervaring zijn. Verder bedoel ik er niet zo veel mee…”. Die teksten kunnen inderdaad gewoon als poëzie gezien worden.

Soms hebben ze een interessant achterliggend verhaal, zoals Fortuna. Die tekst heeft Mathijn geschreven nadat hij Buddenbrooks van Thomas Mann had gelezen. In dezelfde periode ontmoette hij de familie die vier generaties lang voor hem in zijn toenmalige huis gewoond had. Zij kwamen bij hem op bezoek in de wetenschap dat het huis kort daarna gesloopt zou gaan worden door een projectontwikkelaar. Mathijn vond de verhalen van de familie en die van de Buddenbrooks thematisch verwant en heeft ze toen verweven tot een liedtekst. Met deze wetenschap krijgen de woorden, ons huis, in Fortuna meerdere betekenissen.

Verrassend is dat hij ook af en toe gebruik maakt van Italiaans als zangtaal. Hieronymus is praktisch geheel in het Italiaans gezongen en is een eerbetoon aan de bekende schilder Jeroen Bosch en aan een veel te jong overleden Nederlandse acteur.

Die fascinatie voor het Italiaans is waarschijnlijk gedeeltelijk te verklaren door zijn liefde voor het werk van de componist Giovanni Battista Pergolesi en de singer-songwriter Franscesco de Gregori. Interessant is dat er op Duijf gebruik gemaakt wordt van een aantal niet zulke gebruikelijke muziekinstrumenten zoals hoorn, marimba, tamburello, grote trom en mandoline.

De tekst van Zilverende dingen is niet van zijn hand , maar van Harrie Schalken. Duijf is net zoals zijn andere producties analoog opgenomen. Uiteraard zijn bij deze release de teksten weer meegeleverd.

De doorbraak van Durand Jones & The Indications kwam in 2018 toen het label Dead Oceans hun gelijknamige Durand Jones & The Indications opnieuw uitbracht. Het twee jaar daarvoor in eigen beheer uitgebrachte album had exact 452,11 dollar gekost, toch had de geluidskwaliteit er niet onder geleden. De uistekende opvolgers American Love Call en Private Space vergrootte de populariteit van de band. Twee jaar debuteerde Durand Jones Indications collega Aaron Frazer al zeer succesvol met Introducing… .

Nu is het beurt aan Jones’ solodebuut Wait Til I Get Over. Een album waarop hij zichzelf kwetsbaarder, persoonlijker opstelt. Naast de bekende R&B invloeden hoor je ook gospel, rock en folk elementen terug. Een groot deel van Wait Til I Get Over is gebaseerd op de relatie van Jones met zijn geboorteplaats Hillaryville, Louisiana, een stad die in eerste instantie werd opgericht als een vorm van herstelbetaling aan de voorheen tot slaaf gemaakte zwarte Amerikanen.

De stad en de reflecties van Jones zijn een wirwar van tegenstrijdigheden: de ongerepte schoonheid en de ruige wegen; zijn tienerverlangen om te vertrekken en zijn volwassen verlangen om zijn roots te eren; de geschiedenis van de plantage en de ups en downs van de zwarte gemeenschap die eerst Hillaryville tot bloei brachten en vervolgens leden onder de langzame, systematische verwoesting.

Durand zegt over de eerste, stevige single Lord Have Mercy het volgende : "Het intermezzo eindigt met mijn grootmoeder die ons vertelt hoe ze vroeger over Hillaryville dacht. Hillaryville is niet langer een toevluchtsoord of 'plaats waar je het liefst zou willen wonen'. De meeste mensen van mijn generatie en jonger dromen ervan te ontsnappen uit een plaats als Hillaryville. En voor velen wordt de droom nooit iets meer. Het leven kan een manier vinden om je daar te houden als je het toelaat. Ik wilde deze gedachte door middel van geluid op een rauwe en wilde manier uitdrukken. Een opbouw van een groove die aanvoelt alsof hij door een modderig moeras rijdt. Gevangen.”.

Wait Til I Get Over is niet alleen een persoonlijk en gevarieerd solodebuut geworden, maar tevens een interessant tijdsdocument.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Door mond-tot-mondreclame werd het debuutalbum Durand Jones & the Indications een groot succes. Aanvankelijk verscheen het op het piepkleine Colemine label, waarna Dead Oceans er brood in zag en het album wereldwijd uitbracht. Vergelijkingen werden getrokken met Lee Fields, Charles Bradley en Al Green.

Ooit begonnen Durand en zijn kornuiten als hobby een soulbandje aan de universiteit van Indiana. Intussen zijn ze een uitstekend op elkaar ingespeelde band. Op 25 januari gaven ze hiervan nog een geweldige proeve van bekwaamheid af in de Tolhuistuin in Amsterdam, maar ook op het in november uitgegeven live album Live Vol. 1. Live krijgen trouwens alle leden de ruimte op de voorgrond te treden.

Op het nieuwe album American Love Call trekt naast de gepassioneerde zang van Durand Jones, vooral de fraaie falset van drummer Aaron Frazer de aandacht. Maar ook de vaak zoetgevooisde achtergrondvocalen zijn niet te versmaden. Af en toe doen die me terug verlangen naar The Heptones eind jaren zestig jaren in hun rocksteady periode, vooral in de heerlijke afsluiter True Love en Too Many Tears.

In Long Way Home doen de blazers me wat herinneren aan Van Morrisons Caravan. Tekstueel gaat het regelmatig over de liefde, maar opener Morning in America is een politiek statement. Achtenzeventig procent van de Amerikaanse bevolking knoopt maandelijks de eindjes elkaar zonder al te veel toekomstperspectief. Het is ochtend in Amerika, maar de vraag die hier gesteld wordt is, wordt het ooit nog licht. De venijnige gitaarsolo van Blake Rein zet het nummer kracht bij.

Overigens laat het hele album me terug verlangen naar de old school soul, zoals die helaas bijna niet meer wordt gemaakt, gelukkig nog wel door Durand Jones & the Indications. American Love Call is een prachtplaat, die hopelijk zorg draagt voor een herwaardering van die old school soul.

De opnamekosten voor hun in eigen beheer opgenomen debuutalbum Durand Jones & The Indications waren slechts net 450 Dollar. Dead Oceans was er terecht als de kippen bij om het album alsnog op hun label uit te brengen . De nog betere opvolger American Love Call was wederom een fantastisch old school soul album. Tussendoor was ook nog Live Vol. 1 verschenen, waarop men liet horen dat men live naar nog grotere hoogtes stijgt. Voor Private Space zal het budget ongetwijfeld een stuk hoger dan voor het debuut geweest zijn. Het laat een gevarieerder geluid horen, inclusief strijkers, discobeats en andere toeters en bellen. Niet alleen is het geluid een stuk rijker, maar ook nog meer onweerstaanbaar en opgewekt. Zondermeer een ultieme zomerplaat en perfect passend bij het huidige weer. Een plaat die de luisteraar goed kan gebruiken na het snertjaar 2020, tenminste ik wel.