Een knappe liveregistratie van een monumentaal album.

Daar waar Matt Berninger nog weleens de neiging heeft om zichzelf te overschreeuwen, zingt hij tijdens deze korte registratie geheel in dienst van het album. Juist omdat hij en de overige bandleden zo dicht bij de oorspronkelijke opname blijven, is het geheel ontzetten fijn om naar te luisteren. Het kleine rauwe randje wat hoort bij live spelen voegt een mooie extra glans toe aan de nummers.

Toch is alleen het album spelen te weinig voor een echt memorabel livealbum. Daarvoor had het moeten worden aangevuld met recentere nummers.

4,0*

Ja, zoals RensZ al zegt, 14.99. Zet ik voorlopig eerst nog wel even High Violet op

Is sowieso niet onverstandig, vind het nog steeds een heerlijk genietbare plaat. Ik kan alleen niet zeggen dat het een groeiplaat is, of vol zit met verborgen pareltjes. Dat is dan toch meestal een minder goed teken voor de langere termijn, maar goed.

Zoekend naar verruiming van hun sound, lijkt de magie er een beetje af bij The National.

Op de langverwachte opvolger van de sterke plaat Trouble Will Find Me heeft The National het koperwerk definitief aan de weg gezet. De prachtige blazerssecties uit een nummer zoals England of het vervoerende Ada ontbreken hierdoor op Sleep Well Beast. In plaats daarvan is wat meer elektronica, gitaar en chaos toegevoegd. Dit komt de magie die The National kan voortbrengen niet ten goede.

Het eerste sterke nummer op deze plaat is Walk it Back. Een mooi klein nummer, waar Matt Berninger dicht bij zijn eigen stemgeluid bij in plaats van zichzelf voorbij te zingen zoals hij bijvoorbeeld op Turtle Neck doet. Ook The System Only Dreams in Total Darkness is een sterke track, alleen snap ik het irritantje gitaarrifje niet helemaal wat door het nummer heenloopt. Het sterkste nummer van de plaat komt richting het einde; Carin at the Liquor Store is prachtig.

Gemengde gevoelens, dat is wat overheerst na deze plaat. Is het een overgangsplaat naar een nieuw geluid, of gaat de The National toch weer terug naar de wat kleinere, sferische nummers. Het kan nog alle kanten op. Duidelijk is dat deze band voorlopig nog niet klaar is, ook met alle solo-uitstapjes die de bandleden veelvuldig doen.

3,5*

Dit is mijn ultieme sport-cd. Perfect om mee te nemen bij een rondje hardlopen, want hard lopen, dat ga je ervan. De opzwepende beats van The Prodigy zorgen voor de cadans in je passen en alle tempowisselingen worden feiloos overgenomen door je benen.

Thuis zal ik hem nooit gaan beluisteren, maar outdoors is dit een prima cd.

3.5*

Dit album wordt momenteel gestreamd via de luisterpaal, maar ik moet zeggen dat ik er niet echt warm of koud van wordt.

Natuurlijk blijven deze klassiekers - want dat zijn het inmiddels wel - van The Prodigy als een paal boven water staan, maar de remixes zelf voegen niets tot weinig toe aan de kwaliteit van het origineel. In het geval van Firestarter is de remix zelfs irritant.

2,0*

Daar waar eerdere Vault releases altijd wel een interessante invalshoek hadden, vind ik dit de eerste echt matige in deze serie.

Vanaf het eerste moment is al te horen dat dit geen topoptreden gaat zijn. Mick Jagger haalt de 'But it's all right' uit Jumpin' Jack Flash al niet en laat de hoge tonen aan het achtergrondkoortje over. Daarnaast speelt de band sleets, vlak, waardoor het geheel nogal plichtmatig overkomt. Dieptepunt is het uiterst inspiratieloos gespeelde Sympathy for the Devil; toch een van mijn favoriete Stones nummers. Pijnlijk om te horen hoe futloos het hier ten gehore wordt gebracht. Alsof ze blij waren dat het concert bijna klaar was.

Natuurlijk blijft het The Stones en is het al met al zeker kwaliteit, maar zo memorabel als de vorige Vaultreleases bij vlagen waren, zo matig is deze concertregistratie.

3,0*

Ik denk dat The Rolling Stones in weinig betere vorm hebben verkeerd dan tijdens deze live-opname. Mick Jagger is spot-on en loepzuiver. Het gespeelde repertoire voert de luisteraar van funk (Sympathy for the Devil), naar blues (Stray Cat Blues en Midnight Rambler) naar recht-toe-rechtaan rock 'n roll van hun eerste album (Carol). Het geeft aan hoe ontzettend muzikaal ontwikkeld de band is.

Ook nog een speciale shout-out voor de mensen die de remaster in het kader van het 40-jarig bestaan van deze plaat hebben gemaakt. Het geluid is schitterend. De gitaarsolo's van Richards tijdens Sympathy for the Devil komen zeer goed tot zijn recht.

4,5*

Weer een geweldige release uit de kluis van The Stones.

Dit complete concert is een prachtige weergave van de goede vorm waarin The Stones destijds nog verkeerden. Hoewel het ruwe randje er wel een beetje af is, de sounds is vele malen cleaner dan andere kluisconcerten, weet de band te overtuigen met een uitstekende 'greatest hits' tracklist.

4,5* (ook complimenten voor de mooie verpakking van de 3LP + DVD set!)

Ik ben groot fan van deze serie. Alles wat uit de kluis rolt lijkt direct in goud te veranderen. Hoe anders is dat echter met deze release. Mick Jagger klinkt gejaagd, kortademig. Keith Richard zit er bij vlagen behoorlijk naast, alsof hij het tempo van de band niet bij kan houden. Gelukkig zijn er de blazers nog die dit concert weten te redden; de saxsolo in Can't You Hear Me Knocking is heerlijk.

3,0*

Onderhouden EP van de mannen van The Slow Show.

De nummers zoals we die kennen op de latere studioplaat zijn hier net wat anders gespeeld. Een soort generale repetitie voor het eindwerk. Interessant om deze 'demo's' terug te luisteren.

De twee nummers die niet op White Water terecht zijn gekomen, zijn desondanks erg leuk. Dirty Little Secret, met vrouwelijke backing vocals (!), is niet echt een hoogvlieger, maar Goodbye Rose is prachtig.

Waarom zelf een recensie schrijven als Monsieur' het al op zo'n treffende wijze heeft gedaan? Ik sluit me volledig aan bij de conclusie: hier is wederom een prachtplaat afgeleverd!

Een leuke live plaat van The Smits, die ook ooit eens op koninginnedag op de kop heb weten te tikken.

Het leukste element aan de plaat is denk ik het hoorbare plezier waarmee de band speelt. De collectie nummers houdt goed staande en de uitvoeringen zijn ook dikke prima.

Toch is de geluidskwaliteit mijns inziens niet optimaal, wat dan toch punten kost (ik moet toch ergens op minderen ). Jammer, maar misschien dat we hier ooit nog een digitale remaster van tegemoet kunnen zien waarbij dit allemaal verleden tijd is!

4.0*

Matige Dixieland Jazz imitatie van deze band die ik nog niet kende.
Misschien leuk voor op een feestje, maar niet om zelf naar te luisteren.

1.5*

Voor alle 5* stemmers die zaten te zweten of ze mogelijk nog moesten lappen voor mijn aanschaf heb ik het verlossende antwoord: dat hoeft niet.

Ik heb de plaat inmiddels al een aantal keer beluisterd en ik moet zeggen dat ik redelijk positief ben. Het voordeel van een album luisteren dat je niet kent, is dat je er altijd lekker objectief naar kan luisteren.

Zo moet ik concluderen dat nummers lekker melodieus swingend zijn, de teksten buitengewoon gaaf en het muzikaal allemaal prima in elkaar zit.

Maar dan toch weer het grote jaren '80 struikelblok: die drums!!! Waarom in Zappasnaam zo'n achterlijk synthesizer beat onder ieder nummer? Om nog maar te zwijgen van de 'klappende menigte beat'. Verschrikkelijk.

Echter, denk je de drums weg - in de trand van: dat hoort gewoon bij de jaren '80 - dan hou je een prima plaat over, waar je heerlijk in kan wegdromen.

Een 3.5* voor nu.

Een matig debuut van deze Hollandse band. Er is niet heel nadrukkelijk een eigen stijl te ontdekken op deze plaat, het is meer een allegaartje van verschillende stijlen.

Deze reden dat ik deze plaat ging luisteren was vanwege het nummer Palm Tree Shadow (waar je overigens niet heel veel schaduw onder hebt verder). Helaas staat er geen vergelijkbaar nummer op deze plaat en steekt dat nummer er nou net met kop en schouder bovenuit.

2,5*

Dit album blijft een absolute klassieker. Er zijn maar weinig platen die de tijdsgeest van het New York van 1967 zo treffend weten te pakken als The Velvet Underground op deze plaat doet. Grimmig, duister, onheilspellend, maar toch met een dosis humor. Een bizar gezelschap als geheel wat een absoluut meesterwerk afleverde.

Verhoogd naar 5,0*

Ik kan me nog goed herinneren dat ik voorganger A Deeper Understanding voor het eerst hoorde. Het nummer Up All Night knalt er gelijk in met een hard aangezette pianomelodie. Mijn eerste reactie was toen dat ik vooral hoopte dat het hele album niet zo zou klinken als dit nummer, maar qua sounds door zou gaan op de voet van de schitterende voorganger, Lost in the Dream. Na een tweede en derde luisterbeurt is het helemaal goedgekomen tussen mij en Up All Night, maar ik had dus meer gehoopt op een rustige opener. Die heb ik met Living Proof gekregen, want wat een mooie, ingetogen opener is dat.

Dat het album daarna direct wat uitbundiger wordt met Harmonia's Dream, is prettig. Het is het karakteristieke geluid waar de band om bekend staat. Prominente aangezette pianoakkoorden, een strak vierkwartsmaat en synthesizers om de nodige schwung aan nummers te geven. Daarmee is I Don't Live Here Anymore geen vernieuwende plaat van War on Drugs geworden, maar eerder een logisch vervolg op de rest van het oeuvre. Ik snap dat dat als saai of slaapverwekkend zou kunnen worden geframed, maar ik vind het vooral getuigen van vakmanschaps dat ondanks uitblijvende vernieuwingen, ik nog steeds een geboeid ben door de sound van War on Drugs.

Op dit album is goed te horen dat Peter Schuyff, hier nog solo-artiest, lijdt aan het Leonard Cohen complex. Zijn donkere, monotone stem, is bij vlagen lastig om door te komen. Op het tweede album worden de vocalen mede verzorgt door Stevie Guy, wie zorgt voor de nodige verlichting.

Dit album is door het wat monotone geluid dan ook wat minder dan de voorganger, maar zeker voldoende genietbaar voor 3,5*.

Goed, dan dit album.

Zanger Peter Schuyff heeft een How Gelbe achtige hese stem die de muziek bij elkaar houdt. Bijgestaan door een zangeres wiens naam ik niet kan vinden, vormen ze samen het perfecte duo voor de muziek die ze maken.

De minimalistische muziek - in de meeste nummers horen we alleen maar een gitaar - intrigeert en past perfect bij de samenzang. Een Amerikaanse recensent noemt het een zonnigere versie van Lou Reed; daar kan ik me wel in vinden.

In lees dat ze in 2014 gaan touren in de BeNeLux en dat ga ik zeker in de gaten houden!

4,0* voor deze zeer geslaagde tweede plaat.

Edit: ze heet Stevie Guy en live klinken ze samen ook heerlijk: #17 vault session: the woodwards & stevie guy // the wood on Vimeo

Niet onaardig Italiaans bandje. Snoepen een beetje van verschillende stijlen, maar dat ze fan zijn van het geluid van Britpop is te merken.

3,0*

Ik sluit me aan bij Lebowski. Hoewel er aardig wat hardere nummers op deze cd zijn te vinden, zijn het vooral de rustige nummers waarbij de stem van Christensen pas echt goed uit de verf komen. Honeyburst focust hier wat meer, wat die plaat wellicht nog wat beter maakt.

3.5*

Een goed geslaagde samenwerking die resulteert in leuke liedjes en bovenal leuke arrangement. Neem bijvoorbeeld de jam aan het einde van [i]Junkie[\i]; schitterend!

3,5*

Vijfde plaat uitbrengen als self titled album - blijft altijd wat aparts hebben.

Afijn, een fijne band uit de ook fijne stal van Xtra Mile Records die, zo las ik, deze zomer ook op Best Kept Secret staan. Ga ik zeker even checken, want dit is een prima plaat!

3,5*

Redelijk album van dit gelegenheidstrio wat mij een beetje doet denken aan de muziekstijl van Govt Mule. Pure improvisatie jazz, die op plaat soms net wat te lang duurt om interessant te blijven voor de volle lengte.

3,5*

Absoluut; Hell Broke Luce was ook het eerste nummer wat mij gelijk te pakken had en niet meer los liet. De sinistere klank van de hele plaat bevalt mij tot nu toe prima. Ik vraag me af hoe ik deze artiest zo lang heb kunnen missen

4.0* nu

Ik ben het helemaal met je eens Edgar18. Het is jammer dat deze mevrouw niet het publiek heeft bereikt wat ze eigenlijk verdiend zou hebben want wat een strot heeft ze.

Deze plaat heb ik ooit eens over laten komen uit Japan, vandaar ook mijn Japanse uitvoering. Dat zegt vooral, dat de geluidskwaliteit uitstekend is, zoals eigenlijk alle vinyl uit mijn collectie wat uit Japan afkomstig is. Daarnaast staan er twee extra nummers op, waaronder het prachtige Take Time To Know Him. Dat heeft dan kennelijk als bijkomend gevolg dat de hele tracklist ook anders is geworden dan het origineel. Laten we het maar op Japanse creativiteit houden.

Deze plaat bevat alle elementen die je kunt verwachten voor een soulplaat uit begin jaren '70. Volle orkestratie, achtergrondkoortjes, stevige baslijnen en boven alles uit torent de stem van Tommie Young. Van origine gospelzanger, weet Tommie Young met een geweldig gevoel van bezieling te zingen. Een van mijn favorieten is That's All a Part of Loving Him, gek genoeg nooit als singel uitgebracht, terwijl het wat mij betreft wel alles in zich heeft om een hit te worden.

Tommie Young zal velen niets zeggen, maar deze vrouw heeft een plekje in mijn hart veroverd.

Bij de eerste tonen moet ik gelijk denken aan John Mayer. Dus voor de liefhebber: hier moet je zijn. Valt mij wat tegen.

Voor een lege tent spelen in Denemarken; je moet er maar zin in hebben. Toch deed Totally Mild het en deze drie nummers waren kennelijk genoeg om uit te brengen als EP'tje.

De laatste plaat van Totally Mild als referentie gebruikend, was ik vooral benieuwd of de hoge noten ook live konden worden gehaald. De conclusie: moeiteloos.

Maar goed. De kille ambiance. De nummers die toch niet heel veel om het lijf hebben. De zon die buiten schijnt, het koude biertje in mijn hand. Als ik me naar dat moment verplaats, was ik weggelopen bij deze band. Toch jammer, want hun debuutplaat is zo slecht nog niet.

2,0*

Niet doorheen te komen zo matig, het debuut van deze Australische band. Clichémelodietjes, slappe teksten en onverstaanbaar gemompel voeren de boventoon. Gelukkig hebben ze een fantastisch tweede plaat afgeleverd, anders was de droom van deze band vast als een nachtkaars uitgegaan. Gratis te beluisteren via hun website, maar dat raad ik niet aan.

1,5*

Ik sluit me aan bij de recensie van erwinz, met uitzondering van het feit dat hun tweede album is in plaats van hun eerste . Ik ben benieuwd hoe stijlvast deze Aussies gaan zijn, gezien het feit dat ze bij deze tweede plaat een wat andere richting in zijn geslagen. Ik ga ze in de gaten houden.

3,5*

Zeker geen verkeerde plaat van Typhoon, maar lang niet zo wereldschokkend als de liefhebber had gehoopt. Hoewel ik lees dat anderen de zang wel kunnen waarderen, heb ik meer het gevoel van 'schoenmaker blijf bij je leest'. Wat het grootste pluspunt vind aan deze plaat is de 'live band' die voor 'beats' zorgt. Dit muzikale element onderscheidt Typhoon positief van andere NL hip-hop acts.

3,5*

Leuke plaat die twee super live-acts combineert op één schijfje. De live nummers op de plaat komen mijns inziens niet echt goed uit de verf, maar de studiotracks maken daarnaast weer veel goed. Een extra pluspuntje is het leuke artwork waarin het schijfje verpakt zit

3.5*