Meer uitleg omtrent deze plaat staat op de wiki-link, Beat the Boots - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en op deze link, FZ discography - globalia.net. Dit is de vijfde plaat uit een collectie van 8 albums onder de naam “Beat the Boots”. Bij Anyway the Wind Blows gaat het om opnames tijdens een optreden op 24 februari 1979 in de Nouvel Hippodrome in Parijs, Frankrijk.

Een kijk op de tracklijst levert een set op dat overloopt van overbekende klassiekers. Op gitaar vinden we onder andere Ike Willis en op drums mijn favoriete Zappa-drummer, Vinnie Colaiuta. Jammer genoeg geen Napoleon Murphy Brock. Een maand voordien was Sleep Dirt uitgekomen, twee weken later zou Sheik Yerbouti uitkomen, later op het jaar de twee delen van Joe's Garage. Niet vergeten dat deze opnames bootlegs zijn, in 1991 door Frank Zappa uitgebracht om de bootleggers een peer te stoven.

De aftrap wordt gegeven met een kortere versie dan gewoonlijk van het instrumentale Watermelon en Easter Hay, waarna kort de groepsleden worden voorgesteld. Het valt me op hoe weinig communicatief Frank Zappa is naar het publiek toe. Van de twintig nummers hierop komen er vijf (3-4-11-12-13) nog uit de Mothers of Invention periode met de albums Freak Out, Absoluty Free en One Size Fits All, de andere songs komen van albums van Zappa zelf met een prominentere rol voor de albums Joe's Garage (1-15-18-19) en Sheik Yerbouti (6-7-8). Het samenspel is uitstekend, het geluid is natuurlijk iets minder maar ik mis vooral interactie tussen de groep en het publiek. Opvallend is toch ook een tragere versie van Easy Meat dat pas in 1981 op het album Tinseltown Rebellion zou verschijnen. Ook Jumbo Go Away en The Meek Shall Inherit Nothing (dat een flinke hapering bevat halverwege) zouden pas in 1981 op het album You Are What You Is verschijnen. Toch wel een interessante bootleg met een mooi slotakkoord.

“Watch out where the huskies go an’ don’t you eat that yellow snow”.

Hoeft het nog gezegd dat Frank Zappa weinig verkeerd kan doen met dit album. Op wikipedia lees ik dat de eerste helft van dit album (tot en nummer vier) de Yellow Snow-suite vormen en het is weer lachen geblazen met het verhaal van de Eskimo Nanook. Cosmik Debris is een klassieker samen met Stinkfoot, het titelnummer is een stevig instrumentaal werkje met Jack Bruce op de basgitaar.

Ik ben blij dat in tegenstelling tot de voorganger Over-Nite Sensation Frank alle leadzang voor zijn rekening neemt. Hoogtepunten te over met nummers die onmiddellijk heerlijk klinken. Enkel Excentrifugal Forz valt me nog zo niet op maar dit album eindigt toch hoog in mijn Zappa top tien.

Meer uitleg omtrent deze plaat staat op de wiki-link, Beat the Boots - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en op deze link, FZ discography - globalia.net. Dit is de eerste plaat uit een collectie van 8 albums onder de naam “Beat the Boots”. Bij As an Am gaat het om opnames van “Frank Zappa” uit 1981 en 1982.

In “That Makes Me Mad” geeft Frank Zappa klaar en duidelijk zijn mening over het fenomeen bootlegs en wat de bedoeling van deze box is. Hij ging nu eens geld aan HEN, de bootleggers, verdienen!
FZ: No, it's not. As a matter of fact, the bootleg problem as it applies to the work that I do is very much out of control. And so the FBI is working on it for us. And we've supplied them with examples of all the various things that we've found that've been bootlegged. And they've been checkin' up on . . . tryin' to find out where the things are coming from. Because as far as my material goes it's a very big business.
B. Mitchel Reed: Really.
FZ: I don't think that it's the work of just a couple of individual guys who went out and made a record for fun. It's some, one or two people who are releasing vast quantities of material. Last year twelve bootlegs, in the last year!
B. Mitchel Reed: Phew. I wasn't aware of . . .
FZ: And one of them has all the songs on the next album that's coming out in September. They've already got the stuff recorded live in concert before I can even release it on a record. And that makes me mad.

Dat was het woordje uitleg bij de eerste track, nu nog een woordje uitleg bij Young & Monde, mij voordien onbekend als songtitel maar het is een interessante alternatieve versie van Let’s Move to Cleveland. De vier andere songs zijn bekend genoeg, dacht ik, bij de trouwe Zappa volgelingen. Let wel, het is ook het geluid van een bootleg maar daarom niet minder interessant. De Snor laat een paar fikse gitaarsolo’s horen en deze versie van The Torture Never Stops is heeft een afwijkend gedeelte vóór de gitaarsolo.

“If the Monkees were doing this show they'd already be tuned up.”

Meer uitleg omtrent deze plaat staat op de wiki-link, Beat the Boots II - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en op deze link, FZ discography - globalia.net. Wij verwelkomen de vierde plaat uit de collectie van 7 albums onder de naam “Beat the Boots II”. Bij At the Circus gaat het om opnames van 8 september 1978 tijdens een repetitie in Circus Krone in Munchen (D), bij tracks 6 en 7 gaat het om opnames van 18 juni 1970 in Uddel (NL) dus met Flo & Eddie.

Alvast gaat mijn hartje sneller kloppen want een aantal bekende en door mij geliefde namen spelen hierop mee. Op de eerste plaats is dit mijn favoriete Zappa drummer, Vinnie Colaiuta, en ik zie ook de naam van Ike Willis blinken. Dit album is wel tamelijk kort met zijn eenenveertig minuten maar de aanwezige nummers doen mij watertanden, enkel de titels Seal Call Fusion Music en I'm on Duty komen mij niet zo bekend voor maar het zijn dan ook eenmalige improvisaties. Samen met de twee Flo & Eddie nummers vind ik ze een domper.

De andere nummers kan ik dromen, ze komen vaak genoeg op diverse officiële livealbums van de beste man (Zappa in New York, de serie You Can't Do That on Stage Anymore), dit is een aardige aanvulling met bootleg geluid tijdens een repetitie.

“Oh Punky!”

Luister je naar dit kort album met zijn vijfendertig minuten of bekijk je de film met zijn honderdzesenzestig / negentig minuten? Meer info op de Wiki. De film had ik vorige week al gevonden op Youtube en zou wel eens volgen op een luie zondag maar hij is eraf gehaald door de Zappa Familly Trust, nu beperk ik me tot deze korte soundtrack.

Een kort intro tussen Frank Zappa en Warren Cuccurullo trapt dit album af en wat kun je in godsnaam verkeerd vinden aan de “tracklist”, hoe kort dan ook. Weinig verrassend, zelfs iets voorspelbaar maar het bederft mijn pret niet. Het zijn allemaal overbekende Zappa klassiekers. Het toont voor mij ook de sterkte van de beste man: het optreden! In Dinah-Moe Humm is zijn er stukjes Sunshine of Your Love van Cream te horen. Punky’s Whips vind ik hier geweldig want Frank Zappa schudt een heerlijke gitaarsolo uit zijn mouw.

Er zijn betere introducties tot zijn oeuvre, als ik zo boud mag zijn: ik zal iemand altijd aanraden met de YCDTOSA-reeks te beginnen of de live-albums. Daar komen zijn kwaliteiten nog beter uit de verf.

“Ai, ai, ai, the sequel.”

Als ik nog een beetje kan tellen, is dit het tweede “klassieke” album na London Symphony Orchestra Vol. I een jaartje eerder. Op Wikipedia staat er meer uitleg over dit album: Boulez Conducts Zappa: The Perfect Stranger - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org. Drie nummers werden opgenomen onder leiding van Pierre Boulez, vier nummers ontsproten uit de synklavier en het brein van Frank Zappa.

Kort en bondig, ik kan hier weinig mee met uitzondering misschien van Outside Now Again, waarin ik een thema op de achtergrond meen te herkennen, maar sla me dood welkeen. Ik verkies Frank Zappa met een gitaar om de nek en/of de microfoon in de hand. Beotiër die ik soms kan zijn.

“Well, four years ago Jimmy Swaggart said this about me: He said this here song by The Police, "Murder By Numbers," was written by SATAN! Performed by the sons of SATAN! BEELZEBUB! LUCIFER! THE HORNED ONE! I wrote the fuckin' song, alright?” (Sting in Murder by Numbers)

Samen met Guitar, YCDTOSA 1 en YCDTOS2 is deze Broadway the Hard Way het vierde album van de beste man in 1988. Tijd om nog eens flink tegen heilige huisjes te schoppen: het Witte Huisje, het Huisje van God, het Huisje van Vrouwe Justicia. Niet alleen was hij een begenadigd componist en fantastische gitarist, Frank Zappa kon zijn zeer uitgesproken mening op een bijzonder vlijmscherpe én vaak humoristische wijze verwoorden. Dit album laat daarvan een staaltje horen…

Natuurlijk is het grotendeels cabaret met een big band, grappen en grollen, het laat een andere en heel politiek geïnspireerde kant zien van Frank Zappa maar in dat jaar had je toch keuze genoeg qua albums en afwisseling is goed. De politici waren verre van zijn beste vrienden, het bericht van Antonio op 29/11/2008 schetst goed het tijdskader. Ik ga niet het volledige album ontleden maar wijzen op enkele zaken: de nog altijd o zo warme stem van Ike Willis, de prachtige ingetogen gitaarsolo in Any Kind Of Pain, de iets zwaardere gitaarsolo in Dickie’s Such an Asshole, de vele kleine muzikale verwijzingen in Rhymin’ Man en andere nummers, de sneer naar Michael Jackson naar Why Don’t You Like Me, Murder by Numbers met gastrol voor Sting, een prachtige versie van Outside Now en natuurlijk het briljante Jesus Thinks You’re a Jerk.

Met de teksten voor mij heb ik hier en daar toch flink moeten lachen. Gedateerd door al die namen en het tijdskader? Ach, de namen zijn veranderd, hun streken zijn dezelfde gebleven. Dat is altijd zo geweest en zal altijd zo blijven. De aard van het beestje kun je haast niet veranderen, kan je er beter flink de spot mee drijven. Lachen is gezond.

Het verbaasde me zelf een beetje hoeveel livealbums ik heb van Mr. Frank Zappa, met deze erbij zit ik nu aan veertien stuks. Chicago '78 kwam vorige week in mijn bezit na een driftige zoektocht achter dit album voor een schappelijke prijs. Dodax verloste mij uit mijn kleine lijden.

Nadeel van Dodax is vaak dat ze mij die vermaledijde digipacks bezorgen maar ik heb er leren mee leven. Wat ik wel jammer vind, is dat het begeleidend boekje er los in zat, vind ik toch een slordigheidje maar gelukkig kan ik dit bij een cd schuiven in het kartonnetje. Of is de digipack de enige bestaande versie, met andere woorden: bestaat er geen “jewel case”? Zorgvuldig er mee omspringen is de boodschap.

Natuurlijk staan er vele van zijn “hits” op, hoewel die term tamelijk relatief is. Met een beetje geluk kan de modale muziekliefhebber Bobby Brown opnoemen maar voor de rest? Bobby Brown staat hier niet op en ik mis het niet, er staan wel zaken op die ik live nog niet ben tegen gekomen, zoals Twenty-One, Sy Borg en Yo Mama. Paroxsymal Splendor bevat stukken van I'm a Beautiful Guy en Crew Slut.

Voorlopig een hoge score en met “voorlopig” bedoel ik dat ik nog twijfel tussen de 4 en de 4,50, hoewel cijfers relatief zijn en toch niet zo belangrijk. Ik twijfel, enerzijds ben ik enorm blij dat het weer om een volledige registratie van een optreden gaat, anderzijds maakt dit document nog niet die indruk die ik er van verwacht had. Dat is een rare karaktertrek van mij, te veel vergelijken.

Vergelijken met wat? Een aantal volgens mijn beleving magistrale documenten: Zappa in New York, The Best Band You Never Heard in Your Life, Buffalo, op teennageldikte gevolgd door de serie You Can't Do That on Stage Anymore. En dan vraag ik mij af wat de Maestro zelf hiervan zou hebben gevonden want hij was geen gemakkelijke muzikant om mee te werken. Hij had wel een neus – pun not intended – voor begaafde muzikanten, alleen was het niet altijd evident om ze allemaal in het gareel te houden maar voor magische momenten kun je steeds bij hem terecht.

Genoeg staat er op om van te genieten, de opeenvolging van voornamelijk voor de Zappa fan gekende nummers met een draai hier en daar, het lekkere drumwerk van ene Vinnie Colaiuta die nog altijd mijn favoriete Zappa drummer blijft en het meer dan aardig geluid. The Yellow Shark uit 1993 was het laatste album van Frank Zappa bij leven, sindsdien zijn er vele albums uitgekomen die niet altijd even interessant zijn voor mij maar met livealbums (en dan liefst volledige optredens) kan de Grote Snor (RIP) mij nog steeds een plezier doen. Ik blijf benieuwd wat Vaultmeister Joe Travers nog allemaal zal vinden.

Chunga’s Revenge of hoe een album een evenwicht bereikt van elk vijf: vijf instrumentale nummers en vijf nummers met zang. De instrumentale nummers laten de gitaarcapriolen horen van Frank Zappa, de gezongen nummers laten zijn vlijmscherpe geest en tong horen: het tourleven op Road Ladies, de dames op Tell Me You Love Me, Would You Go All the Way en Sharleena, de muzikantenvakbond op Rudy Wants To Buy Yez A Drink.

Een kanttekening maak ik bij The Nancy & Mary Music met korte drumsolo’s van Aynsley Dunbar (ook nog bij Whitesnake gespeeld). Chunga’s Revenge is zalig met een basslijn die zich onmiddellijk een plaats opeist in het koppie. The Clap is de Engelse naam voor een geslachtsziekte en vind ik niets speciaals.

“We don't even understand our own music.”

Album 63! Het is het eerste posthuum verschenen album van Frank Zappa maar vanwaar komt die titel “Civilization Phaze III”? Hiervoor laat ik voor de eerste maal in mijn wondere reis de Zappaiaanse term “conceptual continuity” vallen. Volgens onze vriend Wikipedia - Civilization Phaze III - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org - gingen de albums” We’re Only in It for the Money” en “Lumpy Gravy” dit album voor in het concept. De rest leest u zelf wel verder. Cd 1 bevat 19 nummers, cd 2 de volgende 22 nummers.

Over de gesproken stukken ga ik niet te veel zeggen, je volgt ze met de teksten erbij en hoopt er plezier aan te beleven. De ene toehoorder zal dit kunnen, de andere zal dit niet kunnen. Reken mij maar bij de laatste categorie. Er staat ook muziek op, gelukkig maar. Voorbeeld 1 is “Put a Motor in Yourself”, hoor ik daar de synclavier? Op andere nummers zoals “They Made Me Eat It” doet het Ensemble Modern opnieuw mee. Reagan in Bitburg is de volgende, een heel complex muziekstuk, meer kan ik er niet van zeggen, zo volgen er nog: Xmas Values, Amnerika, Buffalo Voice, Get A Life en (geloof het maar) 18 minuten N-Lite. Aan cd 1 vind ik bitter weinig.

Cd 2 staat me ook niet aan. De muziek bevindt zich op de stukken Secular Humanism, I Was in a Drum, A Pig With Wings, Gross Man, Why Not. Dio Fa bevat – ik citeer uit mijn voornaamste bron FZ discography - globalia.net – “throat-singing” van ene Kaigal-ool Khovalyg, ik vind het nog zelfs redelijk beluisterbaar. Ook cd 2 heeft zijn ellenlang stuk, een dik kwartier Beat the Reaper, zelfs hij zou hierbij in slaap sukkelen. Waffenspeil maak een einde aan mijn lijden.

Avontuurlijk misschien, complex en bijwijlen matig interessant maar heel zeker ontoegankelijk, het is echter niet aan mij besteed, ik heb me zelfs verveeld. Vliegt zeker niet op mijn wenslijst want ik vind het even bizar als de twee voornoemde albums.

"Well, the conceptual continuity is this: everything, even this interview, is part of what I do for, let's call it, my entertainment work. And there's a big difference between sitting here and talking about this kind of stuff, and writing a song like 'Titties and Beer'. But as far as I'm concerned, it's all part of the same continuity. It's all one piece. It all relates in some weird way back to the focal point of what's going on."

Meer uitleg omtrent deze plaat staat op de wiki-link, Beat the Boots II - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en op deze link, FZ discography - globalia.net. Dit is de zevende plaat uit een collectie van 7 albums onder de naam “Beat the Boots II”. Bij Conceptual Continuity gaat het om opnames van 19 november 1976 in Cobo Hall, Detroit, Michigan (USA), die 38 minuten duren.

Bevat dit album nu twee nummers of zes nummers? Ik denk eerder dat de tweedeling gewoon te maken heeft met de twee kanten van een lp vroeger want luister goed naar die fade-out na Wind Up Workin' in a Gas Station. Voor mij staan hier zes nummers op en... het zijn allemaal heel bekende nummers van de beste man. Slechts met zijn vijven staan ze op het podium: Frank Zappa, Ray White, Eddie Jobson, Patrick O'Hearn en Terry Bozzio. Later zouden er muzikanten bijkomen, zie het album Zappa in New York.

Grote woorden declameren over deze bekende nummers is open deuren instampen, ik ken ze allemaal van binnen en van buiten en ik blijf ze graag horen. Let wel, het blijft een bootleg maar met een acceptabel geluid. Ik vond ze tof om te horen maar de definitieve versies van deze nummers blijven voor mij de versies op de officiële livealbums van Frank Zappa.

“Anything over a mouthful is wasted!”

Meer uitleg omtrent deze plaat staat op de wiki-link, Beat the Boots II - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en op deze link, FZ discography - globalia.net. Dit is de eerste plaat uit een collectie van 7 albums onder de naam “Beat the Boots II”. Bij Disconnectec Synapses gaat het om opnames van The Mothers of Invention op 15 december 1970 in Palais Gaumont, Parijs (Frankrijk), die een goed uur duren.

Een blik op de tracklist en op de datum laat zien dat het gaat om een optreden tijdens de Flo & Eddie periode (1970–1972), laat dat nu niet mijn favoriete periode zijn. De eerste keer is hun humor misschien geestig en daar blijft het meestal bij. De nummers zijn afkomstig van de albums Freak Out!, We're Only in It for the Money, Cruising with Ruben & the Jets, Uncle Meat en 200 Motels. Ik zie opnieuw de aanwezigheid van de Franse violist Jean-Luc Ponty op deze bootleg. Veel liveopnames zijn er niet van hem op Zappa gerelateerde albums, wel op You Can't Do That On Stage Anymore Vol. 6, Beat the Boots I: Piquantique en Road Tapes, Venue #2.

Penis Dimension start met een kort stukje van The Sanzini Brothers, daar de versterkers niet in orde waren maar het duurt niet al te lang. Tot en met You Didn' Try to Call Me is het verre van onaardig, in een bootleg omgeving weliswaar. Het jazzy instrumentale King Kong met bijdragen van Jean-Luc Ponty blijft echter voor mij een zware dobber en een half uur op de tanden bijten. Who Are the Brain Police is hier getransformeerd als een knappe boogie.

Laat ik mezelf citeren zoals bij een ander Zappa album een hele tijd geleden... Muzikaal bevat het nog de gekte van de Flo & Eddie periode, een periode die mij niet zo bevalt omwille van vooral hun bijdragen. Ze irriteren mij soms, het kan ook aan mijn karakter liggen, goed doen voor iedereen is onmogelijk.

“Hey, this is for all the Republicans in the audience!”

Dit klinkt mij vertrouwder in de oren, na een reeks albums (vanaf London Symphony Orchestra tot en met Meets the Mothers of Prevention) die mijn oortjes niet zo kunnen bekoren: het is live, het bevat vele klassiekers, het is weer een klein feestje bouwen. Het is niet altijd een zuiver feest van de herkenning, luister maar eens naar een behoorlijk afwijkende versie van Trouble Every Day, van het album Freak Out! Klein puntje van kritiek of heiligschennis van de Zappa-fans is misschien de zeer lange versie van Let’s Move to Cleveland met solospots, de solo van toetsenist Allan Zavod is mooi, de solo van drummer Chad Wackerman is minder, de Snor laat wel een mooie gitaarsolo horen. Afsluiter Whippin’ Post van The Allman Brothers blijft een live kraker met gitaarsolo’s van Frank en Dweezil Zappa.

Meer uitleg omtrent deze plaat staat op de wiki-link, Beat the Boots II - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en op deze link, FZ discography - globalia.net. Dit is de derde plaat uit een collectie van 7 albums onder de naam “Beat the Boots II”. Bij Electric Aunt Jemima gaat het om opnames uit 1968 en op drie plaatsen: The Dog in Denver (VS), het Concertgebouw in Amsterdam (NL) en de Grugahalle in Essen (D).

Ze duren een goed uur en laten gelukkig voor mij geen Flo & Eddie horen, zij komen een paar jaartjes later op de proppen. Wel dien ik te melden dat dit deel grotendeels instrumentaal is, enkel bij het laatste nummer komen er teksten aan te pas bij het nummer Plastic People. Het zijn niet mijn favoriete soort albums van de beste man, het is voor mij niet altijd evident om de aandacht erbij te houden.

Wegens het ontbreken van songteksten alsook interactie met het publiek is dit een andere soort Zappa, één van zijn zovele kanten. Het is een virtuoze kant gekenmerkt door de alsmaar opvallender wordende gitaar van de baas zelf maar... niet te vergeten, in een bootleg omgeving.

“Daar is de synklavier maar waar is de warmte?”

Nog meer dan ooit roept een album beelden van Zappa bij mij op. Na de grappende, de rockende, de ernstige Zappa voel ik nu een Zappa die alleen in zijn thuisstudio volop aan het experimenteren is op zijn synklavier. Efkes genoeg van het groepsgebeuren?

Bij zijn symfonische albums London Symphony Orchestra en Boulez Conducts Zappa miste ik ideeën, hier ontdek ik ideeën maar de uitwerking is zo computerachtig. Vergelijking? Vergelijk eens het geluid van een oude pc van twintig jaar geleden met de huidige pc’s met hun monsterachtig grote geluidskaarten. Het blijven kunstmatige geluiden.

Bizarre ervaring, not to say the least. Achtergrondmuziek bij het uitvoeren van mijn betalingen vanavond… Geld moet rollen, liefst naar mijn kant.

Meer uitleg omtrent deze plaat staat op de wiki-link, Beat the Boots - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en op deze link, FZ discography - globalia.net. Dit is de derde plaat uit een collectie van 8 albums onder de naam “Beat the Boots”. Bij Freaks & Motherfu *#@%! gaat het om opnames van “Frank Zappa” uit 1970 tijdens een optreden in The Fillmore East in New York op 13 november 1970 met Flo & Eddie, niet mijn favoriete periode.

Starten doen we met Happy Together, een cover van the Turtles, de link met Flo & Eddie hoeft niet meer uitgelegd, zeker of toch: Flo & Eddie - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org Wino Man is een nummer dat de Snor samen met Jeff Simmons heeft geschreven, The Dr. John Routine is een verwijzing naar deze man: Dr. John - Wikipedia - nl.wikipedia.org. Ik vind de bijdragen van Flo & Eddie nog altijd niet geslaagd, muzikaal zit het wel goed, weliswaar in een bootleg omgeving. De Snor blijft opvallend op de achtergrond qua bindteksten. Concentration Moon is bekend, The Pallidan Routine niet maar het is een gesproken flauw Flo & Eddie ding, een probleem wat ik heb ook heb met Call Any Vegetable waar men ook een bepaald moment de Hitlerroep uitbrengt. De teksten van Little House I Used To Live In zijn van de meest flauwe die ik ooit heb gehoord. Mudshark Variations is een overgang tussen vorig en volgend nummer. Sleeping in a Jar bevat weer een mooie lange gitaarsolo.

Muzikaal bevat het nog de gekte van de Flo & Eddie periode, een periode die mij niet zo bevalt omwille van vooral hun bijdragen. Ze irriteren mij soms, het kan ook aan mijn karakter liggen, goed doen voor iedereen is onmogelijk.

“These solos were recorded live between 1979 and 1984. None of them are perfect, but I hope you enjoy them anyway. Except for the ending synthesizer line on "Things That Look Like Meat", there are no overdubs, and, for the most part, the solos have been left full length. This album is not recommended for children or Republicans.”

Volgens mijn referentiewebsite van de discografie van Frank Zappa, namelijk FZ discography - globalia.net, is aflevering 49 The Old Masters Box Three. Dit is echter een verzameling van Waka/Jawaka, The Grand Wazoo, Over-Nite Sensation, Apostrophe (‘), Royx & Elsewhere, One Size Fits All, Bongo Fury en Zoot Allures. Guitar is album vijftig in mijn reis.

Op twee maart laatstleden heb ik deze op vinyl kunnen kopen tijdens de internationale platenbeurs van Gent, mijn versie is “Barking Pumpkin/Zappa 6”, waarop negentien nummers staan. De cd echter bevat tweeëndertig nummers, dus de vraag is natuurlijk: is er een correctie wenselijk in de huidige tracklijst op MuMe door middel van aanduiden bonusnummers? Wikipedia geeft deze uitleg: Guitar (Frank Zappa album) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org, mijn referentiewebsite geeft deze uitleg: Guitar - lukpac.org. Op de pc staat de cd-versie.

Net zoals bij de Guitar trilogie uit 1981 ligt dit album meestal op tijdens de huishoudelijke taken, vanavond is het papierslag. Hij is een gedreven en virtuoze gitarist maar met volle aandacht hier naar luisteren is een hele opdracht. Opleggen en van genieten in twee of meer etappes zou ik zeggen. Ik heb bij dit album hetzelfde gevoel als bij de Guitar trilogie.

Volgende etappe op mijn reis. Dit album is zo oud als ik, 1969 is een goed jaar. Kort en bondig, dit straalt klasse uit en doorstaat moeiteloos de tand des tijds, muzikaal briljant met een ongemeen goede flow. Vanaf het begin zit het al goed met het instrumentale Peaches En Regalia. Hier staat maar één nummer op met een zanger, Captain Beefheart op Willie the Pimp.

Little Umbrellas lijkt een korte adempauze na het virtuoze van de eerste drie nummers, op The Gumbo Variations krijgt de saxofoon van Ian Underwood een prominente rol, gevolgd door Sugar Cane Harris op viool en Frank Zappa op gitaar. Het is een heel lange jam die geen seconde verveelt.

Nu vertel ik iets over Frank Zappa als gitarist. Als metalhead was ik ook bezig met de vraag: “Wie is de beste gitarist ooit?” In die wereld lopen vele krachtpatsers rond en vele namen springen te binnen, ik heb echter een boontje voor Michael Schenker omdat hij altijd een flow in zijn gitaarsolo’s heeft en nooit het straffe technische speelt omwille van het straffe technische. Hier komt Frank Zappa mijns inziens op de voorgrond als gitarist en het is geweldig hoe hij de zes snaren betokkelt.

Welke is de ideale instapper om Frank Zappa te leren kennen? Vele meningen ongetwijfeld maar dit is mijn instapalbum geweest, het album waar ik zijn genialiteit begin te horen. Hot Rats is een kraker van jewelste.

Volgens mijn referentiewebsite van de discografie van Frank Zappa, namelijk FZ discography - globalia.net, is aflevering 46 The Old Masters Box Two. Dit is echter een verzameling van Uncle Meat, Hot Rats, Burnt Weeny Sandwich, Weasels Ripped My Flesh, Chunga’s Revenge, Fillmore East June 19971, Just Another Band From L.A. en The ‘Mystery Disc’. Ik stap maar over naar uitgave 47, Jazz From Hell: Jazz from Hell - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org.

Op de wiki lees ik dat Frank Zappa hiermee een Grammy heeft gewonnen in de categorie Best Rock Instrumental Performance. Verder ben ik geen adept van dat Grammy gedoe. Alles werd ingespeeld met behulp van de synklavier met uitzondering van St. Etienne.

Ik word er niet warm van, hoewel ik al lang het muzikale talent en vakmanschap van de beste man erken. Daar zit het geluid van dat instrument er voor tussen, kil, emotieloos, getik op elektronica. G-Spot Tornado is geweldig virtuoos, toch heb ik liever de van-vlees-en-bloed Zappa met zijn humor en geweldige begeleidingsmuzikanten. Ik waardeer wel zijn drang naar experiment en vernieuwing en gelukkig duurt dit album niet te lang. Hoogtepunt op deze plaat is St. Etienne maar om nou hiervoor een Grammy te geven?

“Exciting mammalian protruberances”

Op 29 januari 2012 dacht ik een ferme slag te hebben gedaan met de aankoop van deze Joe’s Garage maar ik had me mispakt: ik had Joe’s Garage Acts II & III op vinyl gekocht, ik mocht dus op zoek naar Act I. Op 9 september 2012 had ik op de platenbeurs in Antwerpen eindelijk Act I op vinyl te pakken. Mijn versie is CBS 86101.

In juni 2012 heeft moderator Herman de splitsing doorgevoerd tussen Act I en Acts II & III. Op mijn computer staat deze versie: Frank Zappa - Joe's Garage (CD, Album) at Discogs . Ik verkies mijn vinylversies van Joe’s Garage. Aanvankelijk had ik ook mijn bedenkingen bij de rol van de Central Scrutinizer, dat is voorbij. Het is een integraal deel van een humoristisch doch scherp maatschappijkritisch concept die de drie delen omhelst. De rest staat op het www. Be my guest.

Volgens mij is dit ook de intrede van Ike Willis met zijn warme stem, die ik heel graag hoor. De teksten zijn tamelijk gepeperd maar o zo grappig. Volgen met tekstvel is essentieel. De muziek bevat diverse stijlen met grote klasse gespeeld, heerlijk drumwerk ook. Kort en bondig, ik vind Act I een kraker dat een dikke lading sterren van mij krijgt. Wordt samen met Hot Rats en Apostrophe één van mijn favoriete albums tot nu toe.

“The First Church of Appliantology”

Qua sfeer ervaar ik Acts II & III toch anders als Act I, het is niet voortdurende grappen en grollen. De maatschappijkritische observator in Frank Zappa strekt nu volledig zijn vleugels en laat woorden als naalden op de luisteraar inprikken. Vlijmscherp? You bet!

Sex met machines? Vandaag de dag verbaast niets een mens toch? De tekst van A Token of my Extreme klinkt toch raar in de oren tot het uiterst aanstekelijke en dansbare Stick It Out wordt ingezet, eerst in het Duits (!) maar al snel in het Engels verder gezet. Sy Borg is lang maar net niet te lang. Het begint uiterst vermakelijk en grappig, als zelfs Frank Zappa nauwelijks de lach kan inhouden bij de intro tot Dong Work for Yuda. Toch ben ik blij wanneer bij Keap it Greasy het tempo weer omhoog gaat en het weer speelser wordt. Het verhaal wordt toch iets grimmiger. The imaginary journalistic profession… Packard Goose veegt de mantel uit van de muziekjournalisten, ongetwijfeld niet de beste vrienden van de Snor, maar wat een gitaarwerk alweer!

Acts II en III zijn anders dan Act I, ik denk dat het te maken heeft met het lagere tempo en de meer uitgesponnen nummers zoals Sy Borg, Dong Work for Yuda, Outside Now en He Used to Cut the Grass. Act I is uitbundiger, lichtvoetiger en grappiger. Acts II & III zijn zwaarmoediger, ingehouden en intiemer. Het confronteert je met de harde realiteit die Joe in het verhaal meemaakt. O ja, natuurlijk is Watermelon in Easter Hay fenomenaal! Dit album vraagt iets meer inspanning dan Act I vanwege de luisteraar maar is opnieuw een genot voor het oor. Nog een kandidaat voor mijn FZ top tien.

“Ai, ai, ai.”

Kenner van klassieke muziek ben ik niet , occasionele liefhebber ben ik wel. Frank Zappa is een componist en muzikant, genres hebben weinig invloed op hem, zijn vrijheid en experimenteerdrift was hem dierbaarder dan het beklemmende hokjesdenken.

Ik houd hier niet zo van wegens het ontbreken van aanknopingspunten en herkenbare melodielijnen, waar zijn de klassieke bewegingen en climaxen? Ik had andere verwachtingen. Envelopes vind ik nog het beste.

De klassieke Frank Zappa was een facet uit zijn omvangrijk oeuvre waarvoor ik tot nu toe ietwat de neus ophaalde, interessant voor de diehard fans, niet echt aan mij besteed. Dit daarentegen is toch verrassend verteerbaar, zou ik een vooroordeel hebben gehad bij het beluisteren hiervan? Het klinkt “klassiek” klassiek, hoe leg ik dit uit? Meer melodieën, meer samenhang ook maar vrees niet, het zal nog altijd niet aan de meeste mensen besteed zijn. Over Bogus Pomp zegt Wikipedia het volgende: “This song is the reworked version of the "Sealed Tuna Sandwich" suite on 200 Motels.”

Lumpy Gravy. Saus met brokken. Conceptalbum. Zappa als dirigent van een orkest. De saus is voor mij hier de muziek, de brokken zitten in de gesproken stukken. Ik heb dit dik twee jaar na mijn eerste bericht nog maar eens een paar keren beluisterd en het bevalt niet mij behalve Oh No Again en King Kong. Wat een vreselijke lach in White Ugliness. Take Off Your Clothes When You Dance als slotnummer doet mij weer ademen. Zal ik niet zo gauw meer opleggen.

“But meanwhile, did everybody hear the great news today? Jimmy Swaggart under investigation! . . . Oh, Jay-ZUS! One day every one of those cock-suckers'll get caught!”

Tweede van drie livealbums in 1991 met optredens allemaal daterende uit 1988 van een uitgebreide band met blazerssectie. Er staan grotendeels instrumentale passages op dit album, het grappen en grollen blijft achterwege en veel teksten zijn er niet te volgen. Ik vind het geen makkelijk in het gehoor liggend album, ik moet soms doorzetten. De albumtitel is heel ironisch bedoeld, zo ook te horen op dit album.

Vanaf de eerste seconde staat er al een glimlach op mijn gezicht: Frank roept de aanwezigen op om zich te registreren om te stemmen en laat duidelijk merken hoe gelukkig hij is met het gerechtelijk onderzoek naar tv-evangelist Jimmy Swaggart. De toon is gezet en we starten met Stinkfoot. When Yuppies Go To Hell vind ik een saaie kakofonie met jazzy gedeelte, een drumsolo en allerlei elektronische geluiden. Pfft. Gelukkig wordt het nadien veel luchtiger en gemakkelijker om te volgen. Ik lees dat Fire and Chains een gitaarsolo is afkomstig van Pound For a Brown. Een vijftal nummers met Oh No er middenin zijn dan weer welgekomen korte en luchtige intermezzo’s. Zwaartepunt van disc 1 lijkt toch in de laatste drie nummers te liggen, het opnieuw jazzy Black Napkins met trompet- en saxofoonsolo, het nog altijd bijzonder virtuoze Big Swifty met tussenstukjes uit Lohengrin, Carmen en 1812 Ouverture, King Kong hier in een uitgebreide versie van “maar” 13 minuten, op YCDTOSA3 duurde deze 24 minuten. Star Wars Won’t Work sluit disc 1 af.

Op disc 2 wordt dezelfde grotendeels instrumentale jazzy lijn verder gezet, hoewel ik dit deel iets makkelijker te beluisteren vind, wellicht door het ontbreken van een saai stuk zoals bijvoorbeeld When Yuppies Go To Hell. Ik hoor ook minder die irritante samples en de songs klinken me bekender in de oren. Makkelijker maar zeker niet hapklaar: hier staat een briljante big band bijzonder goed te spelen op ingewikkelde songs. Dupree’s Paradise duurt hier “slechts” een achttal minuten, op YCDTOSA2 vierentwintig te lange minuten. City of Tiny Lights is: een heel fijn nummer met prima gitaarwerk. Twee korte tussenstukjes opnieuw afkomstig van respectievelijk Stravinsky en Bartok maar een nieuw hoogtepunt is voor mij zonder twijfel het adembenemende Stevie’s Spanking: de gitaarsolo’s zijn om duimen en vingers af te likken! Er staan weer spetterende gitaarsolo’s op. Ik noem maar enkele zaken, de tekst zal al lang genoeg zijn .

Met dit album moet een beginnende Zappa ontdekkingsreiziger mogelijk opletten want het tweede nummer When Yuppies Go To Hell kan een “stopper” worden, de rest van disc 1 zit bijzonder virtuoos in elkaar, van druk naar relaxed. Jazz blijft de hoofdtoon spelen en die elektronische geluidjes en/of samples (bijvoorbeeld tussen 8:00 en 9:30 van Big Swifty) kunnen bijzonder irritant overkomen. Disc 2 bevat dit euvel bijna niet. Het is niet echt het album om mee te beginnen, wil je iets van deze man horen maar daarom niet minder goed.

“Senator Hawkins: I'd be interested to see what toys your kids ever had.
FZ: Why would you be interested?
Senator Hawkins: Just as a point of interest in this . . .
FZ: Well, come on over to the house. I'll show 'em to you . . . Really!
Senator Hawkins: I . . . I might do that.”

Volgens mijn referentiewebsite van de discografie van Frank Zappa, namelijk FZ discography - globalia.net, is aflevering 43 The Old Masters Box. Dit is echter een verzameling van Freak Out!, Absolutely Free, We're Only In It For The Money, Lumpy Gravy, Cruising With Ruben & The Jets en The ‘Mystery Disc’. Ik stap maar over naar uitgave 44, den dezen: Frank Zappa Meets the Mothers of Prevention - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org.

Het album bevat twee soorten nummers, met begeleidingsgroep en zonder begeleidingsgroep, dus Frank Zappa alleen op synklavier. Het gaat om de volgende nummers: One Man One Vote, Little Beige Sambo, Aerobics in Bondage, stukken van Porn Wars en H.R. 2911. Aardig en degelijk maar het spreekt niet tot mijn verbeelding. Ik heb liever de andere nummers.

Op het openingsnummer doet Johnny Guitar Watson de soulvolle leadzang, op We’re Turning Again doet Frank Zappa de zanghonneurs. Hij geeft de hippiecultuur nog eens een flinke stamp, alsook diverse artiesten zoals Donovan, Jimi Hendrix, Man With The Woman Head Lyrics, The Who, Janis Joplin etc. Alien Orifice is een sterk instrumentaal en virtuoos nummer. Yo Cats is een rustig nummer en hekelt volgens mij bepaalde aspecten van het muzikantenleven. What’s New in Baltimore is een tweede sterk instrumentaal nummer. Porn Wars is een politiek geladen speciaal geval.

Degelijk album met Alien Orifice en What’s New in Baltimore als mijn persoonlijke te onthouden nummers. Aan het geluid van de synklavier moet ik nog altijd wennen.

“Frank Zappa goes classic!” Nou ja, orkestraal.

Misleidende titel van mijnentwege en misschien ietwat oneerbiedig omdat ik hem zeker niet wil vergelijken met “onze” Helmut Lotti, waar ik verder maar over zwijg. Hier moet ik mijn mening en mijn oorspronkelijke quotering matig positief bijstellen, want – geloof het of niet – ik kan dit album toch wel hebben. Vijf instrumentale nummers worden er gespeeld in samenwerking met The Abnuceals Emuukha Electric Orchestra.

Ik kan er niet aan doen: bij een thema van het mooie Stricty Genteel denk ik meer dan eens aan het nummer With a Little Help From my Friends. Raar maar waar. Pedro’s Dowry en Naval Aviation In Art zijn niet aan mij besteed, ik mis een beetje een leidraad doorheen het nummer. Duke of Prunes is dan weer maar al te bekend want al een versie gehoord op het album Absolutely Free (The Mothers of Invention, 1967). Bogus Pomp is dan weer redelijk ontoegankelijk tot aan een stukje rond minuut zeven.

Ik verkies toch de andere kant van Frank, met gitaar, grappen en grollen. Misschien zal ik bij Läther van gedacht veranderen, misschien niet. Alleen de tijd zal dat uitwijzen.

“Alright. Could the people who are standing directly in front of the PA speakers please move out of the way so that the . . . the sound gets out a little better? An' ah-, and also be careful of the cables on the floor over there so that your feet don't light up?”

Kleine houvast bij deze plaat staat op de wiki-link, Beat the Boots II - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en op deze link, FZ discography - globalia.net. Dit is de zesde plaat uit een collectie van 7 albums onder de naam “Beat the Boots II”. Our Man in Nirvana bevat een optreden van The Mothers of Invention in de California State University in Fullerton (VS) op 8 november 1968 met dik zeventig minuten aan muziek.

Het meest opvallend feit aan dit deel is de eenmalige aanwezigheid van gastzanger Larry “Wild Man “ Fischer en van twee tracks van zijn hand, The Wild Man Fischer Story en I'm the Meany. Frank Zappa heeft één van zijn albums geproduceerd, An Evening with Wild Man Fischer, en hij staat op MusicMeter. Heb ik al gezegd dat het internet een wonderbaarlijke uitvinding is? Dit is mijn eerste (en laatste) kennismaking met hem.

Na een kort intro start men met Bacon Fat, een cover van Andre Williams, en onmiddellijk valt op hoe ver de stem van Frank in de mix zit, je hoort hem heel ver in de achtergrond zingen, een probleem dat zich later niet meer voordoet. Daarna volgen twee instrumentale nummers met Pound for a Brown on the Bus en Sleeping in a Jar, dat een bijzonder mooie en lange gitaarsolo van de Snor bevat. De volgende twee nummers zijn gezongen (nou, ja) door Larry Fisher en zijn leuk voor één keer, meer niet. Valarie is gewoon een verhaal verteld door Frank Zappa. Samen lijken ze een kort driedelig intermezzo tussen de twee instrumentale giganten Sleeping in a Jar en King Kong.

Van de acht titels op dit album zijn er dus drie instrumentaal en samen duren die vijfenvijftig minuten. Hoewel ik na al die jaren Zappa's kwaliteiten als gitarist en muzikant goed kan inschatten, vind ik dit soms van het goede teveel. Voordeel is dan weer dat hierop nog geen sprake is van Flo & Eddie, wel is er iets te veel sprake van flauwe kul.

Meer uitleg omtrent deze plaat staat op de wiki-link, Beat the Boots - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en op deze link, FZ discography - globalia.net. Dit is de zevende plaat uit een collectie van 8 albums onder de naam “Beat the Boots”. Bij Saarbrücken gaat het om opnames van “Frank Zappa” op 3 september 1978 in de Ludwigparkstadion in Saarbrücken, Duitsland. Het is een openluchtoptreden.

In de line-up merk ik de aanwezigheid van zanger-gitarist Ike Willis en de geweldige drummer Vinnie Colaiuta, de rest van de line-up is ook niet mis, natuurlijk. Er is geen plaats meer voor een blazerssectie, hun plaats wordt ingekomen door keyboards. Zestien nummers in een uur en een kwartier, dus geen al te lange nummers en een fiks tempo in een set van overwegend klassiekers waarvan City of Tiny Lights toch weer speciaal is. Zelfs de “megahit” Bobby Brown staat er op, een crowdpleaser.

Goede setlist zeker, waarbij je altijd iets zal missen, dat is logisch. The Yellow Snow Suite is vertegenwoordigd in de laatste drie nummers, enkel Father O'Blivion ontbreekt, jammer. Opnieuw staan hier nummers op van Sheik Yerbouti en Joe's Garage die pas later op die albums zouden verschijnen. Het verklaart ook de woede van zijne Snorheid tegenover de bootleggers, die hem het gras voor de voeten maaiden, trouwens de aanleiding voor deze box Beat the Boots.

Ik moet zeggen dat deze “bootleg” een verrassend goed geluid heeft, het kan wel niet tippen aan de YCDTOSA-serie maar dit mag gehoord worden. Opnieuw is er weinig interactie met het publiek, vergeleken met andere livealbums maar misschien is dit een bewuste keuze van de Snor geweest. Flakes bevat weer die hilarische imitatie van Bob Dylan. Goeie bootleg volgens mijn oortjes.

Toffe plaat met een toffe titel en toffe hoes, geef toe: je glimlacht toch van oor tot oor als je dit album vast neemt wat deze morgen mooi is meegenomen gezien de biologische klok me weeral rond 4u00 wakker maakte. Dreigend monster van een ochtendhumeur voor de rest van dag is geweken. De mensheid zal Frank Zappa dankbaar zijn.

Het album duurt zeventig minuten maar door de opvolging van nummers blijft de aandacht erbij. I Have Been in You is een trage albumopener maar in de volgende nummers gaat het tempo flink omhoog: Flakes met de hilarische imitatie van Bob Dylan, het vunzige Broken Hearts Are for Assholes, het snelle I’m so Cute en Jones Crusher. Met Rat Tomago en The Sheik Yerbouti Tango staan ook twee lange gitaarsolo’s op uit live versies van bestaande nummers, het bevestigt zijn kunnen als gitarist maar breekt een beetje de “flow” van het album. Bobby Brown zal wel zijn bekendste nummer ooit zijn? Tryin' to Grow a Chin met drummer Terry Bozzio op zang vind ik simpelweg geweldig. Het virtuoze Dancin’ Fool is mijn tweede hoogtepunt van dit album. Jewish Princess is geweldig aangebrande humor. Yo Mama bevat prachtig gitaarwerk.

Toch vind ik er ook wat minder werk op staan of ik moet een ander gevoel voor humor hebben: What Ever Happened To All The Fun In The World en Wait a Minute, het is niet genoeg om mijn humeur te bederven. Ik houd ook niet van het korte instrumentale en jazzy Rubber Shirt, wat ik ook heb bij Wild Love.