Hoor ik het begrip “folk metal”, dwalen mijn gedachten soms volkomen onterecht af naar dat nummertje van Bart Peeters. Het eerste nummer is een geweldige stuk (die fluit!) maar zonder dat overdreven vrolijke wat me soms tegenstaat, noem me maar een oude brombeer.

In het tweede nummer komen de black-invloeden binnendrijven, waarover jasper1991 het had in zijn inleiding tot dit album. Het gebruik van een rijker instrumentarium wordt voortgezet op Havamal en nu valt mij een constante op: het lekkere drumwerk met tempowisselingen. Roman Land en Heralder zijn nog zo’n swingende beukers. Enkel Laeknishendr gaat me in de uptempo stukken iets te snel en zinloos voorbij, vanaf het akoestische gitaarspel draait het volledig om. Ik vind de muziek beter als het niet té snel gaat, ook tegen mijn gewoonte in. Soms hoor ik wel raakvlakken met Therion, raar en waar? Oh ja, niets verkeerd met Gjallar volgens mijn oortjes .

De naam Falkenbach had ik al ergens op MuMe gelezen, maar ik was er nog niet aan gekomen, dankzij het Metal Album van de Week heb ik toch een fijn album ontdekt. Ideale albumlengte wat een kleine drie kwartier altijd is en ik heb nergens gitaarsolo’s gemist. Waar ligt die drinkhoorn ergens?

Sludge/Post-Hardcore/Crust noemen ze dit op www.metal-archives.com, handige site want daar kan ik ook de teksten volgen naar aanleiding van de eerste post van Dreten Bukgat. Er zit hier een verhaal achter en dat interesseert me wel.
Muzikaal vind ik het best te pruimen, hoewel ik aanvankelijk erg arwanend stond ten opzichte van de lengte van de nummers: gebrek aan variatie binnenin de nummers zou de doodsteek betekenen, maar ik vind hier wel variatie op terug, er zitten al eens snellere stukken in. Het stramien is wel gelijklopend voor de drie epische songs, laten we het “hun stijl” noemen.
Bijzonder punt van kritiek, teerheid, het bewijs dat ik een jaartje ouder wordt, blijft wat ik noem het brul-aap-syndroom. Ik heb al jaren geen moeite meer met de meeste stemmen, zelfs het door velen gewantrouwde grunten, maar ik blijf sukkelen met dat ellendig geschreeuw. Ik wil dit horen met echte zanglijnen, met een echte zangstem.
Beste nummer hierop aanduiden is zinloos, er zijn er maar drie, ik onthoud bepaalde instrumentale passages waarop ik efkes de ogen dichtdoe, zeker in Dominion Theology. Dit wordt voor mij een plaat die toch wel regelmatig eens zal bovenkomen, niet te veel, niet te weinig.
Ik heb in onze eerste ronde van die Topic – hoe heet die ook alweer – vreselijk gesukkeld met sludge en consoorten maar dit valt reuze mee, enkel nog altijd jammer van die stem.

Aangekocht op 15 juni 2019 bij Amazon.de voor bruto 17,28 eur (waarbij ik bijkomend genoot van een promotie van ongeveer 25%) is dit dus album acht dat hier op een aparte stapel FW albums ligt. Meer uitleg staat in mijn vorige berichten bij Fates Warning: ik weet dat ik het geduld moet opbrengen én de tijd moet nemen bij hun albums dus het werd alweer een fiks aantal luisterbeurten.

17,28 eur (min die ongeveer 25% actiekorting) is een weggeefprijs voor mijn versie en ik verwijs even naar Discogs: Fates Warning - A Pleasant Shade Of Gray (2015, CD) | Discogs. Drie cd's en één dvd en ik tel even op: afgerond 53 + 62 + 71 = 186 minuten muziek met nog eens 113 minuten beeld én klank. Heet dit nu een cornucopia van vijf uren? Later meer over die uitgebreide extra's.

Over naar een album met de nodige personeelswisselingen. Geen gitarist Frank Aresti en bassist Joe DiBiase meer, wij heten bassist Joey Vera (vooral Armored Saint) en toetsenist Kevin Moore (ex-Dream Theater) welkom. Fates Warning met slechts één gitarist wordt het dus. Het is een album dat genadeloos breekt met hun vorige drie albums, geen singles of nummers met ingebeelde MTV hitpotentie maar één lang nummer in twaalf delen en zo progressief en ingewikkeld als een ontwerp voor een... progressief en ingewikkeld ding, maar de aanhouder wint dubbel en dik. Teksten en muziek zijn van gitarist Jim Matheos, productie is van Terry Brown, die tot en met Signals in 1982 de producer was van Rush.

Ieder album bespreek je op de twee fronten, wat stelt de muziek voor, zijn de teksten de moeite om te volgen? Op beide punten ben ik na al die maanden geëvolueerd van “veelbelovend” naar “overdonderd”. Tot op vandaag weet ik nog altijd niet goed hoe ik met dit overdonderend album moet omgaan, na vandaag laat ik deze voor een tijdje liggen want ik voel het aan als heel zware kost, die slechts laag per laag, ingrediënt per ingrediënt, stap voor stap zijn geheimen prijsgeeft, maar die blik van mij eergisteren bij de dvd (zie verder) was er eentje van absolute verbijstering.

Tekstueel bespeur ik - ik durf het niet van de daken te roepen - een typisch Fates Warning melancholie vooral door het fenomenaal zangwerk van een lager zingende Ray Alder. Muzikaal kan ik niet in de juiste termen beschrijven wat ik hier allemaal hoor, superieure muzikanten die tot het uiterste gaan om die stijlbreuk met vorige albums genadeloos door te duwen maar met een werkelijk fantastisch, haast uniek album als resultaat. Haast uniek? Ik weet er veel van maar ik weet niet alles en gelukkig maar want ik wil nog altijd overdonderd worden. Niet vergeten, ik hoor graag een knetterende gitaarsolo hier en daar en een fiks tempo of break krijgt altijd beide duimen omhoog van mij. Niets van dat alles hier, een paar gitaarsolo's dat wel, maar vooral opnieuw vijf muzikanten die een Magnum Opus uitvoeren en waarvoor je de nodige tijd moet nemen.

Heel lang alweer is deze lap tekst en hoewel ik nadien altijd met een ijskoud hart het nodige tracht te schrappen in mijn kleine romans bij een album, lukt dat hier niet. In mijn verzameling lp's en cd's is dit een haast unieke beleving, ik houd normaal niet zo van dat neerslachtige (melancholie is mij wel besteed als oude metaalhoofd) maar dit is zo'n aparte ervaring. Nu ik eraan denk, misschien had ik dezelfde ervaring bij Blackwater Park van Opeth. Volle mep, flink tegen mijn tegendraads karakter in maar verdiend.

---

Beloofd is beloofd, er zitten dus nog twee extra cd's én een dvd bij. Vaak heb ik een nogal zwart-witte mening over zogezegd obligate extra's (demo's, alternatieve versies, de live bak herrie), maar hier is allicht een meer genuanceerde / “plezant grijze” en minder cynische mening van mij gepast.

CD 2 bevat een live uitvoering van alle twaalf delen van A Pleasant Shade of Gray. Plaats en datum hiervan: de periode 16-26 april 1998 tijdens een Europese toer, voor velen een prettige aanvulling op het een jaar nadien verschijnende livealbum Still Life. Vraagjes. Is dit dezelfde muziek als op volgende video staat (zie ook de dvd): Fates Warning - A Pleasant Shade Of Gray Live | Discogs, volgens Wiki wel? Is er een overlap met deel I van Stil Life? Tot op vandaag tel ik immmers slechts twee livealbums met Ray Alder, naast Still Life ook Live Over Europe.

CD 3 bevat drie stukken muziek: een vijftien minuten durende “Pre Production Demo” van APSoG, een vijftig minuten durende “Instrumental Writing Demo” van opnieuw APSoG natuurlijk en een remix van Part II van opnieuw, juist ja. Het levert weliswaar een interessante luisterervaring op maar het zal bij de één of twee keren blijven, dat is nu eenmaal mijn karakter. En neen, ik ga geen pseudowetenschappelijke studie besteden aan de verschillen tussen demo en album. Het ontbreekt mij aan tijd.

Het is MusicMeter, niet DVDMeter, dus ik beperk me voor de DVD tot mijn indrukken die ik mijn schriftje had neergepend bij het bekijken hiervan. Joey Vera met haar! Een adembenemend wervelend drummende Mark Zonder op een drumstel uitgebreid met elekronische pads! Een fantastisch en intens zingende Ray Alder die live makkelijk alles waarmaakt! Geen Kevin Moore doch respectievelijk Ed Roth en Jason Keazer op de toetsen. Jim Matheos “in the zone”. Helaas geen al te scherpe beelden noch sprankelend geluid maar beide optredens dateren nu eenmaal van eind de jaren negentig. Soms niet durven de ogen te knipperen in de angst iets te missen.

Oh ja, wie wel tijd genoeg heeft of te weinig om handen in deze bijzondere en hopelijk positief voorbijgaande tijden krijgt van mij deze link om ook eens te proeven van al het lekkers, op een tempo door u te bepalen: A Pleasant Shade of Gray (Expanded Edition) | Fates Warning - fateswarning.bandcamp.com. En ik dacht al die jaren dat “grijs” in het Engels als “grey” werd gespeld, maar “gray” mag ook, weeral iets bijgeleerd.

25 augustus 2018 was mijn aankoopdatum van dit derde album van Fates Warning, dus nog twee weken en dan was dit album hier een heel jaar blijven liggen, of toch niet... In juni 2019 heb ik de dubbelaar met dvd Awaken the Guardian Live gekocht en dat heeft zo zijn invloed gehad op mijn beleving van dit album.

Natuurlijk heb ik dit album geen jaar laten stof vergaren op dat hoekje van mijn bureau waar nog altijd een fikse stapel Fates Warning ligt, maar ik neem mijn tijd voor een groep die ik vlakaf gezegd grotendeels heb genegeerd in mijn jonge jaren, voornamelijk omwille van de zangers, John Arch en Ray Alder, nooit maar dan nooit om de schitterende progressieve maar soms taaie muziek.

Ligt het aan een nieuwe personeelswijziging, gitarist Victor Arduini eruit, gitarist Frank Aresti erin, dat ik dit album de beste vind van het drietal in de periode Arch? Ik denk dat het eerder ligt aan Awaken the Guardian Live, waarvan ik dit weekend de dvd met twee optredens én met twee wijd opengesperde ogen heb bekeken. Het zou niet mogen meespelen in mijn beoordeling van dit album maar het is soms adembenemend.

Natuurlijk blijft het muziek dat zijn tijd nodig heeft om te begrijpen, om te behappen, om van te houden. Progressief is het etiket dat hierop kleeft en ik duid ook Guardian en Exodus aan als mijn favorieten. Dat na dik dertig jaren Fates Warning eindelijk aan mij vasthaakt, dat ik dat nog mocht meemaken. Toch schat ik de prestatie van de oudere John Arch op Awaken the Guardian Live zo mogelijk nog hoger in. Verrukkelijk blijven de riffs van Matheos en de solo's van Aresti. Schaar ze maar gerust bij geweldenaars als Tipton/Downing, Murray/Smith, Hanneman/King, Denner/Shermann en de duo's van Thin Lizzy natuurlijk. Niets zo muzikaal lekker als twee gitaristen die van wanten weten. Ik die toch nog bijdraai, vertel het niet aan mijn baas.

Negen jaren is het wachten op deze elfde langspeler. Leadgitarist Frank Aresti vertrekt in 1996, komt terug in 2005 en is hierop opnieuw vast bandlid. Weg zijn het “progamming” met zijn elektronische geluidjes en de keyboards. De grootste wijziging is echter het vertrek van drummer Mark Zonder die wordt vervangen door Bobby Jarzombek.

Mark Zonder is een schitterende drummer met een eigen onalledaagse stijl van drummen, die een stempel drukt op het geluid van Fates Warning. Bobby Jarzombek heeft een traditionelere speelstijl met meer gebruik van de double bass. Het album voelt voor mij hierdoor iets zwaarder / heavier aan. Falling en Lighthouse voelen voor mij dan ook aan als welgekomen rustpunten hierop.

Hier staat van mij nog altijd een kleine vier en soms twijfel ik, niet om te verhogen maar om te verlagen. Vaak speel ik na dit album aansluitend opvolger Theories of Flight uit 2016 dat mij veel beter bevalt maar daarover meer bij dat album. Ik hoor nummers met kop en staart maar zonder die bepaalde hook of melodielijnen die zich een plaats opeisen in mijn algemene muziekbeleving. And Yet It Moves is mijn favoriet op een album dat te weinig indruk bij mij maakt, dat niet volledig aan mijn hoge verwachtingen voldoet: net iets te weinig, net iets te kort komend, soms zelfs saai (Desire en Kneel and Obey). Gelukkig zorgt Frank Aresti voor vaak stevige gitaarsolo's.

Voor de volledigheid vermeld ik nog even dat ik in 2018 de volgende versie met bonusschijf heb gekocht voor nog geen 6 euro: Spinner - discogs.com. Hierop hoor je onder andere een langere versie van Firefly, een andere en langere versie van Falling Further en twee (nogal mager klinkende) live uitvoeringen van One (album Disconnected uit 2000) en And Yet It Moves (afkomstig van dit album). Leuk als hebbeding maar het album is voldoende voor mij.

De (ver)kenner. Een goede negen jaar later kijk ik toch op van mijn berichten van 30 april 2011 met mijn gedachten over dit fijne album. Toen was deze Disconnected de stille en lang uitgestelde aansporing om het toch maar nog eens te proberen bij Fates Warning, zie mijn berichten bij de vorige albums. Nu is Disconnected voor mij de volstrekt natuurlijke maar minder overdonderende opvolger van het meesterlijke A Pleasant Shade of Gray, wat voor mij nog altijd aantoont dat ik het best én het liefst chronologisch de discografie van een Artiest verken.

De Artiest. Het blijft voor mij een leuke belevenis om de levensloop te ontdekken: welke mensen spelen de albums in, waar komen ze vandaan, waar gaan ze naartoe, wat is de reden van een andere stijl of een gewijzigd geluid? De bezetting is ongewijzigd gebleven, de muziek is progressief zoals op voorganger APSoG met één wezenlijk verschil dat dit album op zichzelf staande nummers bevat in plaats van één lang nummer in twaalf delen. Herhaling is een symptoom van gemakzucht, de enige weg is de weg vooruit, stilstaan is achteruit gaan. Wie had zo'n uitspraak van mij verwacht, de vaak nostalgisch mijmerende Metalhead die dit toen een haast mainstream album noemde, ai.

De prestatie. Iets minder avontuurlijk voelt dit aan, “echte” nummers komen dus hierop maar nog altijd is datzelfde vaak melancholisch aanvoelend vakmanschap aanwezig van de drie vaste muzikanten (Ray Alder, Jim Matheos en Mark Zonder) en de twee toenmalige gastmuzikanten (Joey Vera en Kevin Moore die ook meededen op APSoG). Tevens denk ik dat dit album toch een tikkeltje vinniger is dan APSoG, een goed voorbeeld hiervan vind ik het mij nog altijd deels aan Rammstein herinnerend Pieces of Me, dat samen met One en Still Remains tevens op het livealbum Live Over Europe terugkomt, overigens een subliem livealbum. Als mijn lievelingsnummers duid ik de langere epossen Something from Nothing en Still Remains aan.

De evolutie van een oordeel. Een tweede keer in één uur tijd krijg ik een ongemakkelijk gevoel bij het lezen van mijn vorig berichten alsof de gedachte bij mij blijft steken: “Toen wist je te weinig van Fates Warning tot op het naïeve af.” Het heeft jaren later wel één voordeel gehad: Fates Warning heeft sindsdien een belangrijke plaats gekregen in mijn cd kast. Ik ben sindsdien veranderd en, wat Fates Warning betreft, geëvolueerd.

FWX / Fates Warning X is hun tiende studio-album voor Metal Blade. Los-vaste bassist Joey Vera treedt toe tot de vaste bezetting van Fates Warning, drummer Mark Zonder maakt zijn laatste FW album en er komt een (voorlopig) einde aan de twintig jaren samenwerking met Metal Blade. Een verdere observatie hierover volgt later.

Bij dit album ga ik korter van stof zijn, niet uit onvrede maar eerder omdat ik er niet zoveel over te vertellen heb. Tot op vandaag heb ik geen flauw idee wat die hoes moet voorstellen. Muzikaal bevalt het me natuurlijk, ik hoor een aantal goede dingen maar ik mis echte uitschieters. Als favorieten duid ik aan: Another Perfect Day, Heal Me en Crawl. Ik hoor een Ray Alder in grootse doen, hier en daar haast lispelend, maar ik mis fikse gitaarsolo's (niet aan Matheos besteed) en inventiever drumwerk van Mark Zonder. Enkel Another Perfect Day verschijnt later nog eens op het live-album Live Over Europe.

Nog iets valt me op: het volgende studio-album Darkness in a Different Light komt pas negen jaren later uit op het Inside Out label. Het volgende is me niet duidelijk: was het dan ook de bedoeling dat dit hun laatste album ging worden? Ik zie dat Ray Alder, Jim Matheos en Joey Vera zich nadien bezighouden in andere projecten / groepen, waarvan het mij bekendste de tandem Arch / Matheos is. Groepen als Engine, Redemption en OSI zijn mij enkel bekend van naam. Maar Fates Warning komt terug, gelukkig maar.

Laat ik met de deur in huis vallen, ik heb bijna een jaar geleden volgende versie op de kop getikt voor 9,98 eur: Fates Warning - Inside Out (2012, CD) | Discogs, dus met een bonus cd én nog eens een bonus dvd. Die dvd laat ik buiten beschouwing, de bonustracks ook (wat mijn gewoonte is), hoewel een verder onopzienbarend Circles vermeld staat as “unreleased”, dus heeft dit album niet gehaald destijds.

Bij mij zorgt het fysieke exemplaar voor plaatsgebrek (de kast waarover ik al jaren het hoofd breek, is besteld!) maar ook voor de volledige ervaring met het begeleidend boekje met de teksten en de liner notes. Vele dankwoorden natuurlijk maar ook de vermelding van ene Bill Metoyer als producer van hun zevende album. Verrassend en toch niet gezien zijn rijk gevulde loopbaan: Bill Metoyer | Discographie | Discogs. Ik had hem nooit verwacht als producer bij Fates Warning.

Goed, bijwijlen stevig en gevarieerd album dat soms iets te nadrukkelijk hunkert naar één of meerdere hits (Pale Fire en Shelter Me) en waarvan de tweede helft van dit album mij beter bevalt dan de eerste helft, iets kalmer en trager van opzet maar interessanter. Moeite ondervind ik nog altijd met de hoekige opener Outside Looking In en The Strand dat mij iets te gewoontjes aanvoelt.

Als dit hun laatste poging was om commercieel door te breken dan moet ik hen feliciteren om een videoclip te maken voor Monument, dat van alle nummers het minste “hitpotentieel” heeft / had. Monument is voor mij het beste nummer op deze plaat en wat een schitterende drummer blijft Mark Zonder toch.

Alle muziek door Jim Matheos, alle teksten ook buiten twee nummers. Deze Inside Out borduurt verder op de lijn ingezet met voorganger(s) Perfect Symmetry en Parallels, alleen mis ik een wereldnummer als The Eleventh Hour en iets meer tempo, vandaar de iets lagere score.

Een blik op mijn stemmen voor het jaar 1994 levert twee conclusies op: hoge punten voor twee Rock platen (The First Run van Marathon en Brave van Marillion) en geen enkel Metal album met meer dan vier stemmen. Het is niet mijn geliefde tijdperk...

Ah, is mijn vorig bericht op 22 februari 2019 alweer toch nog ergens goed voor maar tevens verwondert het mij dat er in dik vier jaar nadien geen berichten zijn gekomen bij dit fantastisch livealbum (en slechts vijf stemmen). Sindsdien heb ik een hele rits albums van Fates Warning tot en met Theories of Flight uit 2016 van flinke ladingen sterren en reviews voorzien. Inderdaad, ik heb er flink mijn tijd voor genomen om zo ver te geraken bij deze.

Live Over Europe is het verslag van een korte Europese toer voor het album Theories of Flight langs negen steden tussen 18 en 27 januari 2018: Essen en Aschaffenburg (Duitsland), Milaan en Rome (Italië), Ljubljana (Slovenië), Budapest (Hongarije), Belgrado (Servië), Thessaloniki en Athene (Griekenland). Enkel van het optreden in Essen staan hier geen opnames op, maar het klinkt als één geheel. Ik heb het nagekeken: er werden tussen de 20 en 24 nummers gespeeld, waarbij de volgorde der nummers veelal overkomt met de tracklist op Live Over Europe, kleine veranderingen in de setlist niet nagelaten.

En ze weten ze uit te kiezen, de heren Ray Alder (zang), Jim Matheos (gitaar), Joey Vera (bass), Bobby Jarzombek (drums) en Michael Abdow (gitaar). Alle negen albums vanaf No Exit tot en met Theories of Flight zijn hierop vertegenwoordigd met 1 tot 4 nummers, vaak gaat het om nummers die ik als favoriet op de respectievelijke studioalbums heb aangevinkt, dus ik kan niet klagen over de songkeuze.

Ik kan nog minder klagen over de uitvoering hiervan, hier en daar een scherper randje, hier en daar een ruwer doch zuiver zingende Ray Alder maar altijd op een zeer hoog niveau. In een studio kun je alles, op een podium moet je het doen voor een kritisch publiek van veelal proggers. Dan moet ik hierop favorieten aanvinken op een album met haast al mijn favorieten? Pff, vooruit: From the Rooftops, Seven Stars, The Light and Shade of Things, The Eleventh Hour en Monument. Ik had ze allemaal kunnen kiezen.

Ook ik weet niet wat de toekomst inhoudt voor Fates Warning, ik meen ergens al gelezen te hebben dat Jim Matheos geen nieuwe Fates Warning albums meer gaat maken, maar goed, zolang hij dit niet officieel bevestigt, blijft het koffiedik kijken want er is al eens een pauze van negen jaar geweest, ze worden er ook niet jonger op. Hoe dan ook laten ze een nu al indrukwekkend aantal kwalitatief hoogstaande albums na. Hun recentste album Long Day Good Night uit 2020 komt nu in mijn vizier, maar ik heb ook nog Awaken the Guardian Live (met vorige zanger John Arch) op het menu staan. Mr. Alder, die beloofde Duvel staat nog altijd klaar!

Meer en meer lijkt het er op dat album dertien, Long Day Good Night, het laatste studioalbum is. Gitarist Jim Matheos houdt zich bezig met Kings of Mercia, terwijl zanger Ray Alder zich samen met ex-Fates Warning drummer Mark Zonder bezig houdt in A-Z. Ach wie weet?

De te verwachten ingrediënten van de vorige door mij hoog ingeschatte (buiten één) albums zijn hier eens te meer aanwezig met de inventieve gitaarpartijen van Jim Matheos en de bijzonder bevlogen zang van Ray Alder (wat een evolutie in mijn beleving van zijn prestaties). Hierop hoor je ook een aantal gastbijdragen waaronder een aantal gitaarsolo's van Michael Abdow die sinds 2013 de groep live bijstond. Ook vind ik het prachtig dat dit album nergens als een album van 72 minuten aanvoelt.

Qua teksten bevat Long Day Good Night die melancholische sfeer met vooral teksten over eenzaamheid of afscheid, lijkt me. Het is een sfeer die ze vaak presenteren op hun albums en het bevalt me opnieuw omdat de begeleidende muziek zo goed wordt uitgevoerd en omdat ze de aandacht voor de song blijven hebben. Het blijft een hele opdracht om favorieten aan te duiden wanneer je een groep hebt die zulke hoge standaarden zet, maar Under the Sun is het voor mij, naast de opener en het lange The Longest Shadow of the Day. Soms kan het iets te rustig zijn.

Niets verrassends bevat dit album omwille van die te verwachten ingrediënten maar o zo welkom is het als de vermoedelijke afsluiter van Fates Warning en toch blijf ik hopen. Hun muziek is me te dierbaar geworden: aan de ene kant techniek, precisie en vakmanschap, aan de andere kant gevoel, subtiliteit en dynamiek in een genre zoals Progressieve Metal waar die andere kant vaak het hoofd nauwelijks boven water houdt. Ongetwijfeld zullen sommigen onder jullie ook “die” naam in hun hoofd hebben na die vorige zin. “The Last Song”? Het is wat het is.

“Ze gaan me doodslaan.” Woon je al meer dan veertig jaar aan de Belgische Kust in de Stad aan Zee, dan is het pas sinds een jaar of vijf dat ik mosselen eet en nu alweer een paar jaar niet meer. Ik heb zo mijn favorieten. Niemand wilde mij toen geloven toen ik zei dat ik nog nooit mosselen had gegeten.

Dat vat ook een beetje mijn relatie met Fates Warning samen: tientallen jaren Metalhead zijn, door de glorieuze topic Het Metal Album van de Week toch proeven om dan later tot de vaststelling te komen dat het nooit mijn favoriet gerecht zal zijn. Maar ook om te beseffen dat hier best goede muziek door goede muzikanten wordt gespeeld, alleen mis ik – ik weet het, hier komt het weer – mijn melodielijnen, mijn herkenningspunten, mijn momenten om op te springen.

Een paar weken geleden kon ik de eerste drie albums met John Archer kopen op Amazon.fr met nette prijzen, mijn Night on Bröcken bevat de vier bonustraks zoals Discogs als volgt vermeldt: https://www.discogs.com/Fates-Warning-Night-On-Br%C3%B6cken/release/8517356. Leuke bonus maar ook niet meer dan dat hoor, vaak omdat het me toch niet interesseert. Goedgekeurd zijn de twee instrumentaaltjes S.E.K. en Shadowfax (“Gandalf en zijn peerd”) en de laatste twee nummers, de rest blijft taaier, niet geholpen door een povere productie wat mij normaal gezien weinig kan schelen gezien mijn blijvende interesse voor Metal van de jaren tachtig en zijn vaak povere producties.

Maar ik blijf proberen want ik kan heel koppig zijn als het er op aan komt, er moet veel gebeuren voor ik begin te plooien, heel veel, vraag het maar aan mijn baas. En is de reis naar het doel vaak niet interessanter dan het doel zelf? The point of a journey is not to arrive (Neil Peart).

Een belangrijke bezettingswijziging is natuurlijk het vertrek van zanger John Arch en de intrede van Ray Alder, een zanger met een even markante stem over wie ik in het verleden niet altijd even positief ben geweest.

Muzikaal blijft het interessant door de vele wisselingen in tempo en sfeer, de heel progressieve passages in een geluid dat niet zo opperbest blijft in mijn beleving. Naar het einde van de jaren tachtig toe mocht het al iets scherper en soms beleef ik dat drumgeluid als wollig. Een voorbeeld hiervan vind ik nog altijd Silent Cries dat in de liveversie op de live dubbelaar Live Over Europe meer kan bekoren. De opener No Exit blijft voor mij een niemendal, pas nadien breekt het los. Aan het vaak duizelingwekkend hoog gegil (Shades of Heavenly Death, iemand) raak ik al beter gewoon, dank zij heel veel geduld de voorbije jaren en met meer vergevingsgezindheid door de machtige dubbelaar Live Over Europe natuurlijk. Kant B van mijn vinylleke bevat het lange en uit meerdere delen bestaande The Ivory Gate of Dreams welke mijn welgemeende goedkeuring kan dragen, goed uitgewerkt en de voorbode van Fates Warning mark II.

Mijn bericht van acht jaar geleden, het staat er en het was toen mijn mening. Ik ben al heel wat bijgedraaid maar bij mij heerst nog altijd dat gevoel dat een kleine verhoging qua quotering er in zit maar dat deze No Exit niet tot mijn favoriete Fates Warning albums zal behoren. Ook dat kan dan weer bijdraaien, waarom niet, een mens verandert voortdurend.

Voor Fates Warning is dit het zesde album, voor zanger Ray Alder is dit zijn derde als hun zanger, in een decennium dat bij mij geen grote indruk nalaat in tegenstelling tot de jaren tachtig. Dat is deels te wijten aan Grunge, dat is ook deels te wijten aan Nu Metal maar grotendeels aan mijn tanende interesse. Gelukkig vond ik later weer het rechte pad...

In de berichten hierboven lees ik zaken als de balans tussen songschrijven en techniek, tussen melodie en tegendraadsheid, tussen vakmanschap en emotie, tussen eenvoud en diepgang. Het zijn allemaal zaken die samenkomen en parallel lopen (pun well intented) op een album dat niets dan mooie muziek kent en een zanger die het vaker in de lagere regionen van zijn enorme capaciteiten zoekt, misschien ook om een eventueel nieuw publiek niet af te schrikken. Ik blijf erbij, je mag nog zo goed zijn, als je de nummers niet hebt, ga je mij nooit kunnen overtuigen. Hier heeft Fates Warning dat allemaal wel en ze laten het horen.

Geen punt van kritiek maar een observatie is dat Eye to Eye nog melodieuzer is dan de andere nummers, het is dan ook één van de twee singles met bijhorende videoclips, Point of View is de tweede single maar steviger van opzet. Daartegenover staat dan een geweldenaar met The Eleventh Hour én die machtige gitaarriff, op Live Over Europe uit 2018 is dit nummer ook één van de absolute hoogtepunten, een klassieker in zijn (sub)genre, dat lelijk woord alweer.

Een tijd geleden heb ik dit album kunnen kopen, een Duitse digipack uit 2018, met vijf bonustracks, vijf nummers van dit album in een demo-versie, verdere uitleg staat ook hierop: Fates Warning - Parallels (2018, Digipak, CD) | Discogs. Interessant om eens te horen, net zoals zoveel bonusgedoe.

Samen met Awaken the Guardian uit 1986 behoort deze Parallels tot het mooiste werk van Fates Warning. Gitarist Jim Matheos mag zich fier op de borst kloppen als componist van al dit moois, zo mag ik toch nog een uitermate hoge score toekennen aan een album uit 1991! Nooit van mezelf gedacht of verwacht.

Mijn voorbije berichten bij dit album lieten al een evolutie zien in mijn beleving en in mijn aanvaarding van de zangkunsten van Ray Alder. Hij kan natuurlijk wel degelijk zingen, alleen heb ik het nog moeilijk met voornamelijk de eerste helft van voorganger No Exit. Natuurlijk ben ik blij dat ik evolueer, maar Fates Warning doet dat ook.

Die evolutie wordt ook in de hand gewerkt door het drumwerk van nieuwe man Mark Zonder, zijn palmares als vast bandlid en als gastlid is tamelijk volledig op MusicMeter alsook die van zijn collega's, het zou wel mogen een aantal uurtjes werk later.

Ik ken Mark Zonder vooral als drummer van Warlord, met de cultklassiekers Deliver Us (EP uit 1983) en ...And the Canons of Destruction Have Begun (1984). Ik raad beide warmhartig aan. Markant aan zijn stijl is dat hij de voor Metal minder gekende traditional grip gebruikt, wat zijn manier van drummen een extra cachet geeft, wellicht ook een progressiever cachet.

Geen enkele opmerking over de muziek waarvan ik de single Through Different Eyes, At Fates Hands en Nothing Left to Say tot mijn favorieten reken. At Fates Hands krijgt wel een iets te nadrukkelijke Dream Theater kruiding dankzij van een gastrol van toenmalige DT toetsenist Kevin Moore. Minste nummer vind ik The Arena, waarbij Alder het iets te hoog zoekt en mijn historische hekel aan fadeouts zich manifesteert. Chasing Time met een gastrol voor violiste Faith Fraeoli is mij iets te rustig maar wel mooi ingezongen.

Live-albums zijn al sinds mijn lang voorbije jeugdjaren een bijzondere interesse van mij: ruwweg één op de vijf muziekdragers in mijn bezit is een live-album. Dat heeft te maken met mijn allicht herkenbare opvatting dat live-albums de ideale verzamelaar zijn maar met een ruwer en vaak interessanter randje, even vaak gedragen door een dankbaar publiek. Als alles goed gaat natuurlijk.

Om de fysieke drager van dit album te pakken te krijgen heb ik een tijd geleden nog maar eens besteld bij Zoverstocks, ik vond daar een tweedehands exemplaar voor een correcte prijs, waarbij ik even de versie meegeef: Spinner - discogs.com.

Het gaat dus om een verzameling opnames tijdens Europese optredens in de periode 16-26 april 1998 (ook volgens het boekje), ik verwijs even naar mijn bericht bij het studioalbum A Pleasant Shade of Gray: mijn vraag of er een overlap is tussen de eerste helft van deze Still Life, de video / dvd uit 1998 en in het bijzonder cd 2 van mijn uitgebreide versie van APSoG? Het antwoord hierop komt wel deze richting uit. Metal Archives zegt van wel.

De eerste helft annex eerste schijf van deze dubbelaar laat een integrale uitvoering horen van het album A Pleasant Shade of Gray en dat album is een bijzonder... bijzondere beleving. De drumpatronen van Mark Zonder zijn fantastisch, zanger Ray Alder schurkt soms tegen het randje aan, maar alles gaat goed met een prima doch steviger geluid en een aandachtig publiek. Hier beroert ene Jason Keazer (Divine Regale) de keyboards.

Schijf twee bevat bevat een losse verzameling nummers uit de andere albums met Ray Alder maar ook Prelude to Ruin, album Awaken the Guardian (1986) en oorspronkelijk met zanger John Arch, waar Alder het toch moeilijker heeft. Opmerkelijk is ook een volledige uitvoering van The Ivory Gate of Dreams van het voor mij nog taaie album No Exit, maar ook de rest is meer dan de moeite, hierbij met hulp van ene Bernie Versailles, die nog de gitaren geselde bij o.a. Agent Steel. Iets meer tempo, iets steviger ook op deze schijf met een aantal ronduit klassiek geworden Fates songs. Een enthousiast publiek smult mee.

Mooie aanwinst voor mij als toenmalig enig album om de Fates Warning verzameling te vervolledigen na hen al die jaren te hebben genegeerd, het respect voor hun muziek én zanger Ray Alder blijft groeien. Alles gaat goed.

Tweede album van deze Amerikanen in een ongewijzigde line-up en ergens een zoveelste hernieuwde kennismaking met hen, want hoewel ik al sinds begin de jaren tachtig naar Metal luister (en nu ook naar meer buiten mijn wereldje), heb ik ze nooit met open armen ontvangen maar er is altijd de factor tijd, die soms in het nadeel werkt met zijn verdomde deadlines edoch ook soms in het voordeel werkt en er is de waardig ouder geworden factor, het Metal Album van de Week.

Het is niet omdat ik een kleine twee maanden geleden een zevental albums van Fates Warning koop mits gezapige prijzen, dat ik die rap rap ga afhaspelen, want tijd heeft het voordeel dat het relatief is, ik laat me niet opjagen in gelijk welke hobby en het levert hier resultaat op. Pas drieëndertig jaren na uitkomen leer ik dit album waarderen, want geef toe, het echte werk op vinyl of cd klinkt nog altijd beter dan dat miezerig computerbestandje. Mijn versie uit 2002 bevat de vier bonustracks zoals momenteel aangeduid of meer info op Discogs: Fates Warning - The Spectre Within (CD, Album) at Discogs.

Het klinkt clichématig maar ik voel het aan als een betere uitwerking van de ideeën, als een progressie, met meer finesse en dat is altijd een beloning van hard werk. Er wordt hard gewerkt, dat is altijd nodig maar de beloning volgt: beter uitgewerkte nummers, de zanglijnen die beter samenvallen met de muziek, dat op zich van een ferm kaliber is met zijn wisselwerking tussen die vaak moeilijke stukken en vloeiende melodielijnen. Daarin ga ik nooit veranderen: ik wil mooie melodielijnen horen in muziek die interessant blijft. Daar slaagt men wonderwel in: laat de opener nog taai aanvoelen met een heel aanwezige zanger, dan overtuigt de rest me wel.

Vaak aangeduid als het “lastige / moeilijke” broertje van Queensrÿche in die tijden want zo herinner ik me het nog, laat Fates Warning horen dat het wel degelijk op eigen benen kan staan. Traag maar zeker valt de euro bij mij, net zoals de tijd, traag maar zeker. Die bonustracks vermeld ik zelfs niet, het album an sich is meer dan voldoende voor mij, een goeie drie kwartier, de Gulden Snede.

Grotendeels voor mezelf en (waarom niet) voor jullie geef ik vaak een aantal weetjes mee bij de bespreking van een album, wat mij helpt bij het chronologisch beleven van de discografie van de Artiest en zijn Muziek. Let op de hoofdletters want het geeft al een hint over mijn beleving van dit album.

Album nummer twaalf, opnieuw vier vaste groepsleden, geen keyboards maar gastrollen voor de gitaristen Frank Aresti, een oude bekende, en Michael / Mike Abdow, een nieuw gezicht. Genoeg spanningsopbouw, het blijft een hobby maar met zijn beloningen...

En wat is die beloning wonderbaarlijk groot op een album waarbij de Band druipt van het zelfvertrouwen in eigen kunnen en zich wentelt in een wervelend album met krankzinnige melodielijnen: heel veel kracht in de muziek, heel veel kracht in de zanglijnen maar ook heel veel gevoel. Het blijft een evenwicht tussen techniek en gevoel, tussen verstand en emotie, “yin en yang”, tussen zelfbeheersing en zelfexpressie maar als die twee Hemispheren elkaar lichtjes aanraken gebeurt er Magie.

Zoals ik eerder al las bij het bericht van een collega stel ik me ook hier de vraag: “Waar blijft gitarist Jim Matheos die riffs en die ideeën halen?” Adembenemende nummers met pakkende lijnen maar ook met genoeg avontuur, een aantal jaartjes later deed hij hetzelfde op het tweede Arch / Matheos album, Winter Ethereal. Op het vorig album net niet, op dit album des te meer valt het roffelend en functioneel drumwerk van Bobby Jarzombek op, maar wat zanger Ray Alder hier in volle glorie presteert is haast onbeschrijflijk. Hoogtepunten genoeg met twee absolute uitschieters hoor ik hier, niet toevallig de langere songs The Light and Shade of Things en The Gosts of Home. Slotnummer is een geval apart maar ik houd er wel van wanneer een album rustig afsluit.

Slotconclusie? Maar nooit definitief! Samen met Awaken the Guardian en A Pleasant Shade of Gray vormt deze Theories of Flight mijn top drie van Fates Warning, mijn favoriet wil ik niet kiezen, dat hangt af van het moment, het zijn drie op zichzelf staande albums en wie weet verander ik morgen toch weer van idee. Dat kan, dat mag en wie gaat mij tegenhouden? Niemand.

Opnieuw vermeld ik voor de volledigheid mijn versie en die is: Spinner - discogs.com. De zes bonustracks met akoestische versie heb ik misschien ooit eens gehoord (dat geheugen ook), maar dit album is op zich al een zeer copieuze verrukkelijke maaltijd. Gek genoeg krijg ik na deze Theories of Flight zin in een andere gelijkwaardige plaat en mijn tip voor velen onder u: Lethal - Programmed (1990) - MusicMeter.nl. Ze ontlopen elkaar weinig maar Fates Warning werd haast een uniek genre (dat lelijk woord alweer) op zichzelf. De aanhouder wint en wat ben ik blij met mijn volharding na al die jaren ontkenning!

In mijn top tien staan momenteel vier albums van 1984 en twee van 1986. Ik ben een hardrocker / metalhead. Na lang zoeken heb ik hem sinds eergisteren. De oerbezetting van een metalgroep vind ik hierop terug: een drummer (Ken Mary!), twee gitaristen, een bassist en een zanger. Kruising tussen Queensrÿche, klein vleugje Black Sabbath (sommige moordriffs) en de solo's van Vicious Rumors.
Keigoede plaat dus: powermetal van de bovenste plank van de jaren tachtig en zo lang een blinde vlek in mijn verzameling geweest. Fans van zeer stevige melodieuze en virtuoze metal zullen hier hun hart aan verliezen. Hier en daar is er weliswaar een moment waar het niet allemaal even sterk is, maar het gitaarwerk is fenomenaal. En nu op zoek naar de opvolger Time Will Tell.

Het debuutalbum uit 1984 kon mij een kleine maand geleden wel bekoren, niets speciaals maar aardig. Deze opvolger heeft een andere zanger, André Balzar eruit, A. Duva erin. Vorige week heb ik dit album op vinyl kunnen kopen tijdens de meeting in Nijmegen voor een luttele vier eur. Ik vind het veel minder dan het vorige album, het tempo ligt lager, de songs zijn eerder saai. Dieptepunt en hoogtepunt liggen bij elkaar, de tenenkrullende ballad Across a Crowded Room en het uptempo T.N.T. De Engelse zang met dik Frans accent krijgt na een tijdje iets "camp"-achtig.

Eigenlijk is het internet nog zo’n slechte uitvinding niet, want vind dit debuutalbum van een vijftal uit Frans Lotharingen terug. Volgens mij heeft één van mijn beste vrienden deze op vinyl, dag Glenn! Ofwel heeft “Boetje” deze? We moeten dringend weer eens afspreken. Ik was onlangs blij verrast om de volledige discografie van deze traditionele heavy metal groep terug te vinden. Eigenlijk is het internet…

Zo speciaal is het nu ook weer niet in vergelijking met landgenoten H-Bomb, Sortilège of Warning en ik vergeet er nog een paar. Gezapige mid-tempo heavy metal waar soms het gaspedaal dieper wordt ingedrukt (Running with the Devil) en met twee leadgitaristen die gesmaakte old school gitaarpartijen afleveren. Fransen op een Belgisch label, namelijk Mausoleum? Yep, verwacht ook een dun Mausoleum geluid waar de drums weeral niet te goed uit de verf komen maar het gitaarwerk maakt veel goed. De zang is goed met een te verwachten Frans accent en met alomtegenwoordige koortjes tijdens de chorussen.

Als het niet zo speciaal is, waarom dan wel? Het is niet slecht volgens mijn oren, er zit natuurlijk een nostalgiefactor achter en Franse metal is meer dan de moeite waard om eens door te spitten. Jonge metalheads zullen mij weer uitlachen, den ouwen, maar ik glimlach nog wel bij dergelijke albums. Ieder diertje zijn pleziertje.

Afkomstig uit Newcastle in het Verenigd Koninkrijk spelen deze vier heren hardrock / metal in het straatje van de NWOBHM beweging, Turn the Hell On is hun debuutalbum uitgebracht op MCA, toch geen klein label, me dunkt. Ik geef nog even de line-up mee: Keith Satchfield (zang en gitaar), Dave Irwin (gitaar), Jon Wyle (bass) en Harry Hill (drums).
Op dit album hoor ik sympathieke en solide hardrock / heavy metal van een zeer solide ritmesectie aangevuld met een degelijke zanger en twee uitstekende gitaristen die elk om beurt stevig en snel uit de hoek kunnen komen. Ik noem enkele persoonlijke hoogtepunten, The Watcher met zijn prachtige gitaarsolo’s en You'll Never Get Me Up (In One of Those) met zijn grappige titel (vliegangst) een stuwend nummer. Kant A is prima maar kant B vind ik toch iets minder en zeker nummers als Axeman en The Vamp, hoewel de heren gitaristen blijven tonen hoe goed ze wel zijn. Terminus is een iets trager en vooral rustiger nummer maar met een beklijvend onderwerp (zelfdoding). One Percenter is een typisch uptempo nummer. Name, Rank & Serial Number bevat veel samenzang van de heren en opnieuw smakelijk gitaarwerk.
Een spiekbeurt op metal-archives leert dat dit album in 1992 door MCA Japan op cd werd heruitgebracht met twee bonusnummers, Brain Damage en Law of the Jungle. Conclusie van mijn betoog, ben je liefhebber van no nonsense hardrock van dertig jaar geleden kan ik u zeker aanraden om dit eens te beluisteren, het is zogezegd ouderwets maar het bevat een aantal prima songs.

Wat is er zo speciaal aan het getal 1986? Behalve het geboortejaar van de eersteling van Flotsam and Jetsam is het een voor mij belangrijk jaar in Metal met een stortvloed aan fantastische Metal albums. Dit album werd toen bijzonder goed ontvangen.

Flotsam and Jetsam zal vooral bekend blijven voor Jason Newsted, de belangrijkste songschrijver op dit album. Later plukte dat andere groepke, hoe heten ze weer… Metallica, hem weg om Cliff Burton te vervangen na diens schielijk overlijden in een busongeval. Er is meer aan de hand zoals hier te horen valt. Kenmerkend voor dit glorieus debuutalbum zijn het superstrakke samenspel, de supersnelle basslijnen van Mr. Newsted en de soms tegen het valse aanleunende gitaarsolo’s. Dit gaat snel vooruit, is dit nu Thrash Metal of Speed Metal, een beetje van beide werelden volgens mij. Fade to Black vind ik iets minder, Doomsday for the Deceiver zelf is een kanjer. De chorus van Der Führer blijf ik misplaatst vinden spijts de duidelijke afwijzing van dat duivels crapuul zijn daden in de bijhorende teksten. Kelly David-Smith is een kanjer van een drummer.

Nog iets over die bonustrack Flotzilla, een combinatie van Flotsam en Godzilla. Dit instrumentaal nummer verscheen na dit album als single met I Live You Die als tweede nummer. Later verscheen I Live You Die op hun tweede album. Ik heb die single ooit zien liggen voor een te stevige prijs, jammer dat dit niet in 1986 ook op deze elpee verscheen maar enkel op de (voornamelijk Amerikaanse) cassetteversie. Latere heruitgaven hebben dit euvel opgelost maar op mijn vinylversie ontbreekt dit wel. Dedju enerzijds maar aanwezig op de peecee anderzijds. Meesterwerk. Eentje van zesentachtig en hij is prachtig.

Flotsam and Jetsam ken ik maar al te goed van de eerste drie albums waarvan het debuut Doomsday for the Deceiver nog altijd mijn favoriet blijft. Ik was wel verrast toen collega paulisdik dit album uitkoos als Het Metal Album van de Week want na album drie had ik deze groep (onterecht?) afgeschreven.
Vermits ik maar de eerste drie albums ken, juich ik met de armen in de lucht bij de goede productie, het goede geluid van dit album. In mijn beleving is het de eerste keer bij Flotsam and Jetsam. Hypocrite vind ik maar een flauwe opener, pas bij Take word ik wakker en The Cold vind ik al het eerste nummer dat “af” is. Black Cloud en Blackened Eyes Staring volgen de lijn van het album maar Better Off Dead brengt pijnscheuten bij mij teweeg. Ik vloek bij de teksten: het handelt over depressies en zelfmoordneigingen maar dan vind ik Fade To Black van Metallica oneindig veel sterker, zowel de muziek als zeker de teksten. Ik begin erop te letten dat de chorussen niet altijd even geslaagd zijn. Dan zijn Falling Short en Always andere en betere koek. K.Y.A. (Kick Your Ass) is een lekker snel hard nummer maar met puberale teksten, niet meer gepast voor heren die al lang de puistenleeftijd voorbij zijn. Het is een beetje te geforceerd stoer doen volgens mijn als altijd bescheiden mening. Goede teksten schrijven zijn niet hun sterkste punt, toen al en nu ook niet. Secret Life is een meer dan waardige afsluiter.
Flotsam and Jetsam heeft anno 2010 een album afgeleverd dat in orde is. Ik vind het dit ook niet het beste album van 2010 maar ze zijn er in geslaagd om de slechte smaak van album drie weg te spoelen.

Dit veertiende album geeft flink van jetje met twaalf nummers in vijftig minuten én met een rotvaart daarbij enige subtiliteit in de hoek duwende. Zang van Eric A. Knutson is misschien niet aan iedereen besteed maar ik vind hem hierop wel heel goed bezig. Opvallend is ook het spectaculair karakter van de gierende gitaarsolo's en -riffs op een album dat voor mij net dat tikkeltje extra ontbeert, een beetje een rode draad in hun loopbaan met uitzondering dan van het debuut. Mooi album, alleen jammer van een hoes die zelfs in de jaren tachtig al voor opgetrokken wenkbrauwen zou hebben gezorgd. Ik ben nochtans heel wat gewoon...

Ik begin stilletjesaan te begrijpen waarom ik als tachtiger-jaren-metalhead in de jaren negentig mijn interesse begon te verliezen in bepaalde stromingen: bloedarmoede begon toe te slaan.
Ik leg uit: aan je eerste album kun je als jonge wolf jaren werken tot het perfect is en als een bom kan inslaan, met je tweede kun je perfect op je lauweren rusten en een evenwaardige opvolger maken. De derde, dat is de moeilijke, hooggespannen verwachtingen, van de ondertussen doorwinterde muzikanten zelf, het publiek en vooral de platenmaatschappij die return on investment verlangt.
Platenmaatschappij is de major MCA (ook wel Musician’s Cemetary America genoemd). Laat ook de invloed van belangrijke songschrijver Jason Newstedt (na het debuut naar Metalllica verhuisd) volledig wegvallen op dit album. De productie is mager, de songs zijn mager, het geheel is mager. Het zijn nooit uitzonderlijke muzikanten en songschrijvers geweest maar zorg tenminste voor een fatsoenlijk geluid, is dat zoveel gevraagd?
Los daarvan vind ik de songs saai, er is bijna nergens een moment waar ik het warm van krijg, niet in de song, niet in de instrumentale passages, zeker niet in de weeral zwakke zang en niet in de solo’s. Ik heb de originele versie, als er een god/duivel is – schrappen wat niet past – laat hem dan zijn werk gedaan hebben en voor een fatsoenlijk geluid op de remaster gezorgd hebben.
Lichtpuntjes op dit album? Toch wel, Suffer the Masses en stukken van E.M.T.E.K. (geen idee wat die afkorting betekent…).
Thrashmetal is een ongenadig subgenre, zonder een fatsoenlijk geluid (van superhelder tot botervettig) is het een slag in het water. MCA major platenmaatschappij? Na het horen hiervan denk ik duidelijk van niet. Een magere worp verdient een magere score.

Na de eerste luisterbeurt had ik twee grote bedenkingen: is dit “metal” én is dit album niet te recent om in de topic Het Metal Album van de Week te verschijnen? Wat doe je hiermee? De oogkleppen afzetten en onbevangen luisteren naar een aardige rockplaat.

Acht keren heb ik dat gedaan met aandacht, een aantal bijkomende keren tijdens het werk. Het ging wel maar het is zo licht verteerbaar, het is als voor de eerste maal een vegetarische lasagne eten, ongetwijfeld lekker maar als carnivoor moet ik mijn vlees hebben.

De voor mij interessantste stukken waren Busy Being Somebody Else en Out of Reach (inderdaad een klassenummer). De andere nummers zijn hapklaar en laten bij mij niet evenveel indruk na buiten hier en daar aardige momenten.

Vierde en laatste album van deze Amerikaanse thrashers waarvan ik het best Forbidden Evil ken en ik blijf een tweeslachtig gevoel met dit album hebben. Ik deel dit album in twee en vind de eerste helft tamelijk enerverend en saai.
Op opener What is the Last Time hoor ik een zagevent van een zanger. Pas bij nummer twee komt er meer kruit en kogels in de loop: Green is eigenlijk een prachtig nummer met ferme percussielijnen van de drummer. Bij Phat begin ik al te denken aan het jaren-negentig-gitaren-zo-laag-mogelijk-stemmen-syndroom, die bijgevoegde gitaargeluiden vind ik ook minder geslaagd in het middenstuk. Ik begin nog meer aan Pantera te denken, wellicht heb ik een probleem met die andere invloeden die zijn binnengeslopen. Het heeft er ook mee te maken dat in die periode mijn interesse in dergelijke muziek aan het wegkwijnen was, oude traditionalist die ik ben… Bij Turns to Rage denk ik bij sommige stukken aan Korn, hoewel die solo het voor mij wel redt. Facedown Heroes doet mij quasi niets, allemaal lekker heftig maar waar blijft de rest.
De tweede helft vind ik al wat beter, wellicht omdat ik een hoger tempo in de nummers ervaar, zoals bij Over the Middle maar daar haak ik weeral af bij die schreeuwstem of het zou moeten emotie en woede of zoiets moeten voorstellen. Iets verkeerd met melodie? Kanaworms ligt al heel wat beter op mijn gemoed alsook de chorus van Noncent$. Blank begint saai, maar ik kan dit nummer waarderen. Focus is een goede afsluiter. Dit album lijkt op de meeste voetbalmatchen vandaag de dag, de meeste dingen gebeuren blijkbaar in de tweede helft.
Wellicht lag voor mij in die tijd en wellicht nu nog hierin het probleem, ofwel luister ik naar thrash en wil ik thrash horen, ofwel luister ik naar een ander subgenre (dat lelijk woord alweer) en wil ik dat horen. Met een plaat van die tijd heb ik exact dat gevoel. Voor de eerste helft van dit album zwaai ik met een drie, voor de tweede helft gooi ik een drieëneenhalf. Goeie ritmesectie en gitarist maar het ontbreekt naar mijn gevoel hier en daar aan echte songs. In de verte zie ik al iemand met pek en veren aanrukken maar ik ga dit album en andere albums van de topic zeker nog draaien, al is het maar om te zien of ik ongetwijfeld van mening zal veranderen.

Op dit derde album is de grootste stap deze van een viermansformatie naar een vijfmansformatie door de toevoeging van een vaste toetsenist Claudio Pesavento, het resultaat is een iets symfonischer en radiovriendelijker album, waarop gelukkig de lange en virtuele gitaarsolo's niet volledig ontbreken.

Het is vier lange jaren wachten op nieuwe muziek op een nieuw label, door zakelijke problemen lees ik in de Hard Rock en Heavy Metal Encyclopedie van 1997. Laat het titelnummer het "epische" nummer zijn, dan is When Love Is Lost de tranentrekker van dienst. Dit is minder uitbundig dan zijn eerste twee soloplaten The Power of Rock 'n' Roll en Juggernaut, maar dat kan haast niet anders want het zijn spetterende, knallende albums. Had Enough is dan weer erg uptempo en daardoor meer de moeite. Genesis is een volledig instrumentaal (en te negeren) niemendalleke op toetsen.

De naam Frank Marino ken ik al heel mijn leven maar pas dit jaar heb ik zijn muziek leren kennen. Kleine schande voor mij weggewist. Opvolger From the Hip uit 1992 vond ik ook niet zo speciaal, maar ik denk dat ik in mijn polletjes ga wrijven bij de drie livealbums onder de noemer Frank Marino & Mahogany Rush. Oh ja, latere versies van dit album bevatten nog de bluesy bonustrack You Got Me Runnin' maar ook een andere hoes.

Heerlijk livealbum van The Voice, Ol' Blue Eyes, The Golden Voice in een casino in de jaren zestig met geweldig klinkende nummers en heel veel interactie tussen Mr. Sinatra en een aandachtig publiek dat aanvoelt wanneer het zich mag roeren en wanneer het moet luisteren.

Ik heb deze een tijd geleden gekocht en hiervan ga ik nooit spijt krijgen. Het is een opgewekt en opwekkend album dat ik graag opleg na “weer zo'n dag”. De beschrijving van dit album in één van de boeken van Rush drummer Neil Peart (RIP) was één van de aanleidingen om dit te kopen, de andere was het nummer New York, dat vaak uit volle borst wordt gezongen door de waard van mijn stamcafé in Oostende, de St Michel.

New York staat hier niet op, dat geeft niet, ik mis het niet want de rest is om duimen en vingers af te likken, ook zijn monoloog van twaalf minuten. Tijdsgeest, artistieke vrijheid en een glimlach op mijn gezicht. Deze is ook de moeite waard: Count Basie - Live at the Sands (Before Frank) (1998).

Als je er over wil meespreken, moet je dit beluisteren maar dat is niet van ganser harte gebeurd. De film heb ik nog nooit gezien, zal wel eens gebeuren, de soundtrack is een harde dobber. Toch zijn er hier en daar aardige muziekjes te beluisteren: Mystery Roach, Lonesome Cowboy Burt, Daddy Daddy Daddy, What Will This Evening Bring Me This Morning, Magic Fingers en Stricty Genteel.

De eerste luisterbeurt ooit van dit album een tijd geleden leverde opstijgende maagsappen op, ik kon dit echt niet aanhoren. Even doorbijten blijft altijd de boodschap, zeker bij de Snor. Toch heb ik een gevoel van opluchting dat dit weer achter de rug is.