“It’s like barf me out…. Gag me with a spoon.”

Was 1981 een heel creatief jaar met vijf albums, kwam er in 1982 maar één album uit met deze Ship Arriving Too Late to Save a Drowning Witch. Is hier een reden voor? Het album bestaat uit twee delen, deel 1 is studiowerk, deel 2 is livewerk, hoewel je met de Snor nooit helemaal zeker weet.

Wellicht gaan een aantal mensen hier mij uitlachen maar het heeft mij veel tijd gekost om de link te begrijpen tussen albumtitel en albumhoes, ik bleef er maar anderen dingen in zien, namelijk de letters die de naam “Zappa” vormen. Knap gedaan van de hoesartiest.

Er valt weinig verkeerd te zeggen over de eerste drie nummers, mooie toegankelijke popachtige dingen met Valley Girl als “hit” en zijn dochter Moon op zang. Roy Estrada doet de vreemde haast irritante zang op het gejaagde I Come From Nowhere, gelukkig hoeft hij hierop niet veel te zingen en kan men lekker zijn gang gaan op de gitaar. De volgende drie nummers zijn andere koek, iets minder makkelijk in het oor liggend. Het lange Drowning Witch kost moeite maar loont dan ook de moeite. Envelopes gaat zo aan mij voorbij. Teenage Prostitute bevat weer de voor hem “normale gekte” met flinke gitaar.

Veel stijlbreuken met 1981, veel minder teksten, veel minder samenzang. Het klinkt als een streep onder een tijdperk. Ik ben nog altijd onzeker wat mijn gevoel is bij dit album.

“Ship Ahoy!”

Wat moet je in hemelsnaam vertellen over dit pakket met drie albums vol met instrumentale muziek? Dat Frank Zappa een fantastische gitarist is? Alsof ik dat ondertussen al niet wist na de dertig vorige albums. Ik volg de route volgens deze website: FZ discography - globalia.net. Heel intensief of aandachtig volg ik dit album nooit, er zijn geen teksten, er zijn geen catchy songs en ik wil geen punthoofd krijgen. Meestal doe ik dan een beetje het huishouden in orde of lees ik in een tijdschrift of krant of kijk ik gewoon naar het volk dat op straat passeert. Weinig meeuwen vandaag.

Op album één, Shut Up 'N Play Yer Guitar, eist het titelnummer het meest mijn aandacht op. Het is een gitaarsolo afkomstig van Inca Roads. De gitaarsolo in Treacherous Creatures vind ik ook geslaagd. Heavy Duty Judy is mijn nummer drie.

Op album twee, Shut Up 'N Play Yer Guitar Some More, bevat het titelnummer opnieuw een gitaarsolo van Inca Roads. Tof is ook het effect in Ship Ahoy. Hierop is mijn favoriet echter The Deathless Horsie: drummer Vinnie Colaiuta doet het opnieuw schitterend.

Op album drie, Return Of The Son Of Shut Up 'N Play Yer Guitar, bevat het titelnummer zowaar opnieuw een gitaarsolo van Inca Roads, wie had dat kunnen denken? Ahem. Canard du Jour is het verrassendste stukje muziek, met Frank Zappa op bouzouki.

Technisch uitstekend, met veel gevoel gespeeld en/of geïmproviseerd. Je moet het maar doen, je moet het maar kunnen. Niet zo verteerbaar als zijn eerdere albums, maar daarom niet minder genietbaar voor de gitaarliefhebber.

Als je vijfentwintig albums uitbrengt in dertien jaren, kun je moeilijk ontkennen dat Frank Zappa geen bezig baasje was. Wel heeft Sleep Dirt dezelfde voorgeschiedenis als de albums Studio Tan en Orchestral Favorites: zakelijk gezeik. Genoeg inleiding.

Sleep Dirt vind ik iets beter dan Studio Tan, ook al vanwege het ontbreken van een nummer zoals Greggery Peccary. Vier van de zeven nummers zijn als instrumentaal te bestempelen, enkel Flambay, Spider of Destiny en Time of Destiny hebben uitgebreide teksten. Algemeen heerst een jazzy sfeertje op de “officieuze” versie die ik heb met Thana Harris op zang. Ik houd niet zo van haar zang op die drie nummers. De instrumentale nummers zijn wel ok. Regyptian Strut vind ik het mooiste nummer, kort gevolgd door The Ocean Is The Ultimate Solution.

Nu nog Orchestral Favorites en ik heb de trilogie van de zakelijke problemen achter de rug. Toch zal ik nog eens op zoek gaan naar een versie zonder die matige zang.

Over de totstandkoming en het bestaan van deze plaat hebben meerdere collega’s hier hun licht al laten schijnen: contractuele verplichtingen, gezeik met de platenmaatschappij en wat nog allemaal.

Met dit album kan ik bitter weinig uit de voeten, daarvoor zorgt opener The Adventures of Greggery Peccary met een verhaaltje en een muzikale omlijsting dat voortdurend van de hak op de tak springt, hier en daar een interessant thema niet nagelaten. Greggery Peccary en ondergetekende zullen nooit beste vrienden worden.

Dan is het navolgende instrumentale Revised Music for Guitar and Low-Budget Orchestrav heel andere koek, best genietbaar en beter te verteren. Lemme Take You to the Beach is een lichtvoetig liedje, wellicht is dit intentioneel zo gedaan, ik zou me niets anders kunnen voorstellen. De afsluiter vind ik het mooiste nummer waar Zappa opnieuw een prachtige gitaarsolo speelt.

“In the trade that's known as filler crap, ladies and gentlemen. We just stick it in there to occupy time between songs. Don't let it worry you. “

Meer uitleg omtrent deze plaat staat op de wiki-link, Beat the Boots II - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en op deze link, FZ discography - globalia.net. Dit is de tweede plaat uit een collectie van 7 albums onder de naam “Beat the Boots II”. Bij Tengo Na Minchia Tanta (zoek maar eens op wat de betekenis hiervan is) gaat het om opnames op 13 november 1970 in de Fillmore East, New York (VS) en The Mothers of Invention spelen een goede vijftig minuten.

Zoals bij Disconnected Synapses laten tracklist en datum zien dat we opnieuw te maken krijgen met de Flo & Eddie periode, maar hier staan geen ellenlange nummers op. Wel start men met een trio grotendeels instrumentale nummers gevolgd door een grotendeels normale versie van Sharleena. En dan beginnen dan die twee weeral op mijn zenuwen te werken, Mark Volman en Howard Kaylan alias Flo & Eddie. Veel puberale humor in een opeenvolging van korte nummers uit een periode die mij weinig doet. Hoe vaak kun je lullen over je jongeheer (pun truly intended)? Des te interessanter is deze versie van Inca Roads en Easy Meat!

Natuurlijk ben ik al veel gewoon van Frank Zappa en/of the Mothers of Invention maar na al die jaren kan het me nog steeds verbazen hoe buitengewoon matig ik die periode met Flo & Eddie vind. Ik mis dat duo totaal niet in het ander werk van de Grote Snor.

In 1991 kwam dit live-album uit van Frank Zappa, een verzameling covers en eigen werk van de 1988 tour. De covers zijn onder andere Ring of Fire (Johnny Cash), I Left My Heart in San Francisco (Tony Bennett), Boléro (Maurice Ravel), Purple Haze (Jimi Hendrix) Sunshine of Your Love (Cream), film- en tv-muziek (The Godfather Part II, Bonanza). Het eigen werk is natuurlijk overbekend bij de Zappa liefhebber en hier valt een lekker spelende groep op met een flinke dosis sfeer, humor en interactie met het publiek. Nummer per nummer bespreken zal waarschijnlijk de langste review ooit hier op MusicMeter geven, maar dat is de bedoeling niet, dus ik beperk me tot de covers.
De intro tot Ring of Fire en de gespeelde versie zijn grappig, ik weet niet welke stijl maar het wijkt heel af van de originele versie. I Left My Heart in San Francisco is een tussendoortje van Frank, geen nummer eerder een grap van hem. De versie van Boléro vind ik ook leuk, let op weer in een ander trager tempo en een andere stijl, maar het toont wel aan welke goede muzikanten hier op spelen. Blijkbaar staat deze Boléro niet op iedere versie van dit album, zoals een aantal collega’s hierboven al hebben aangegeven, dus voor de liefhebbers: goed uit je doppen kijken. Purple Haze is gewoonweg bizar en de versie van Frank Zappa is waarschijnlijk heiligschennis in de ogen van Jimi Hendrix fans, maar heilige huisjes zijn er om omver te halen. Hetzelfde voor Sunshine of Your Love: de muziek van dit liedje van Cream, maar met andere teksten. “Ain’ You the Man in Black?” Tussendoor worden de Godfather Part II Theme en Bonanza onder handen genomen. A Few Moments With Brother A. West is een hilarisch gesproken stukje, zie het bericht van Kaztor van 09/11/2008. Ondertussen wordt ook flink de draak gestoken met Amerikaanse TV-priester Jimmy Swaggart, humor … prachtig. Slotnummer is het overbekende Stairway to Heaven van Led Zeppelin: een klassieker en ook een nummer dat ik een beetje beu gehoord ben in de originele versie (sorry, Led Zep fans) maar deze wordt hier vakkundig gefileerd en geprepareerd door Frank Zappa en band.
Een dikke vette vijf natuurlijk voor dit magistraal live-album want het bevat (bijna) alles wat een live-album: virtuoze muziek (Inca Roads iemand?) en muzikanten, lekkere sfeer en een aandachtig publiek. Ik geef altijd de voorkeur aan volledige optredens op een live-album, maar bij Frank Zappa geldt dit natuurlijk niet: er staat hier zoveel moois op om van te genieten dat ik dit beschouw als één optreden.

“The bigger the cushion, the better the pushin’”

In 1983 verschenen er drie albums van de beste man, The Man from Utopia en Baby Snakes op 28/03/1983, London Symphony Orchestra Vol. I op 09/06/1983. Vermits ik mijn reis door Zappaland chronologisch doe op basis van deze site FZ discography - globalia.net komt The Man from Utopia eerst aan de beurt.

Ieder album heeft wel personeelswissels en Frank Zappa wilde altijd de beste muzikanten rondom zich. Op dit album is Chad Wackerman drummer van dienst en speelt Steve Vai nog altijd “the impossible guitar parts”. Constante blijft toch weer de vlijmscherpe teksten, niets of niemand is veilig, hier drugs, vrouwen, de vakbond (Stick Together).

Toch is het niet altijd strooien met maatschappijkritiek, er staan ook weer overigens bijzonder sterke instrumentaaltjes op met het jazzy Tink Walks Amok, het speelse We Are Not Alone en Moggio. Het album klinkt mij iets kaler of was het motto back to basics? Minder blazers, minder keyboards ook. The Radio is Broken, The Dangerous Kitchen en The Jazz Discharge Party Hats met Frank Zappa “al parlando” vind ik muzikaal saai, tekstueel goed om eens bij te grijnzen. Blijft leuks genoeg over, trouwens.

Het huidige gemiddelde van 3,13 sterren oogt karig hoewel ik er ook schuld aan heb met mijn oorspronkelijke 2,50 sterren. Daar komt een beetje bij hoewel ik die “al parlando” songs niet mooi vind. Dit album is anders, het heeft niet meer het uitbundige van een Tinsel Town Rebellion, een You Are What You Is of een Ship Arriving Too Late to Save a Drowning Witch, het laatste een album waar ik al een stijlbreuk voelde. Dreigde Frank Zappa – o heiligschennis – voorspelbaar te worden? Voelde hij dit zelf ook wel aankomen? Minder rock en meer…

“Now, let's get serious, ladies and gentlemen, I know you came here to see really FINE performances by a really FINE modern music ensemble, conducted by a really FINE conductor. And here comes the FINE conductor now, Peter Rundel, ladies and gentlemen! And if you feel like throwing underpants onto the stage, put 'em over there.”

Raar doet het om dit album te beluisteren, wetende dat dit het laatste album was van Frank Zappa bij leven. Dit album verscheen op 2 november 1993, de beste man verliet ons op 3 december 1993 ten gevolge van prostaatkanker. De hoes laat zien hoe die ziekte hem in zijn greep had. Over de achtergronden van dit album staat voldoende op de wiki-link, dus allen daarheen!

Zijn vorige “symfonische albums” (London Symphony Orchestra Vol. I en Vol. II alsook Boulez Conducts Zappa: The Perfect Stranger) vielen me zwaar tegen en ik verwachtte me ongeveer aan hetzelfde. Een aantal bekende stukken staan hierop: Dog Breath Variations, Uncle Meat, Pound For a Brown, G-Spot Tornado, wat de herkenbaarheid en inlevingsvermogen in dit album vooruit helpt. Het vergt toch een inspanning van de luisteraar, hoewel heel mooie en nieuwe stukken muziek hierop staan zoals een Outrage at Valdez. Een Times Beach II vind ik dan weer een stuk abstracter en saaier en zo staan er nog een aantal op, mijn gedachten dwalen toch vaak af. Ik amuseer me het best bij de eerste vier en de laatste vier nummers. Hoogtepunt is voor mij G-Spot Tornado.

“Waar is de maatschappijkritische Zappa naartoe?”

De vorige twee Zappa’s, London Symphony Orchestra en Boulez Conducts Zappa, kon ik niet zo smaken. Dit lijkt een terugkeer naar de toegankelijkere Zappa, wat geen verwijt van mijn kant is. Er moet geld in het laatje komen, dan kunnen de rekeningen worden betaald.

Is de opener The Closer You Are nog een onopvallende deuntje, dan hakt het bluesy In France er qua thema en teksten stevig in, met zang van Johnny Guitar Watson. Ya Hozna is bizar met zijn achterwaarts gezongen teksten maar met prachtige gitaarsolo van Steve Vai. Op Sharleena speelt Dweezil Zappa de gitaarsolo in. Truck Driver Divorce is voor mij slecht ingezongen maar vanaf anderhalve minuut is de rest instrumentaal. Het gevoel bekruipt mij dat Frank Zappa vroeger hiermee meer zou hebben gedaan qua teksten: scherper en scherpzinniger. Het is meer grappen en grollen. Stevie’s Spanking bevat stevige gitaarsolo’s van Dweezil en Steve.

De instrumentale nummers zijn ook vertegenwoordigd met Sinister Footwear II, Marque-Son’s Chicken en Them Or Us. Dit album klinkt me vertrouwder in de oren, er staan best mooie muziekjes op en muziekjes waar ik geen hoge dunk van heb (Baby, Take Your Teeth Out en Planet Of My Dreams). Op dit album onthoud ik In France, Stevie’s Spanking, Them Or Us en Whipping Post.

“Now, just hold on there, buddy! Let's be serious! The toilet training of exalted religious personalities is not our primary topic of discussion!”

Laat ik maar beginnen met de uitleg zoals die op Wikipedia staat: Thing-Fish - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org. Dat bespaart me zelf de uitleg en wekt de illusie niet dat ik een kenner ben, dat laatste zeker niet gezien mijn ontdekkingsreis door de discografie van Frank Zappa. Dit is aflevering 41 volgens deze site: FZ discography - globalia.net.

Het verklaart het verhalend karakter van dit album met veel hergebruik van oudere nummers en het speciale lingo van zanger Ike Willis. Het verhaal is ook zo’n speciaal geval, je moet er maar opkomen. Dit vooraf wetend vind ik dit verre van slecht, het zoekt weer de grenzen van het “moreel aanvaardbare” op. Frank Zappa geeft een flinke stamp aan (theater)critici in The 'Torchum' Never Stops dat nu eens door Ike Willis wordt gezongen in het “African American Vernacular English”. Het feminisme krijgt er ook van langs in Harry as a Boy. In het ietwat onnozele Briefcase Boogie kan hij het niet laten om nog eens een sneer te geven naar zijn voormalige platenmaatschappij Warner Bros.

Door de vele teksten is het wel een vermoeiend album, ook in de hand gewerkt door de lange speelduur, anderhalf uur en een pauze halverwege is dan ook welkom, net zoals in een echt theaterstuk. Qua muziek blijf ik op mijn honger zitten. Elk zijn ding natuurlijk, maar – ik herhaal – ik vind dit verre van slecht. Niet onmisbaar (ik ken betere conceptalbums van De Snor) maar zeker niet ongenietbaar. Teksten zijn noodzakelijk om te (kunnen) volgen.

“Awright, wait a minute, wait a minute. I have an—I have an important message to deliver to all the cute people all over the world. If you're out there and you're cute, maybe you're beautiful, I just want to tell you somethin'—there's more of us ugly mother-fuckers than you are, hey-y, so watch out.”

Voor mij is dit album nummer dertig op mijn reis in het oeuvre van Frank Zappa. Het is een goed album, je zal me niets anders horen beweren maar ik mis de blazers een beetje. Het album is live, al dan niet met de nodige overdubs. Enkel Fine Girl is een studiotrack, zoals vermeld op de achterhoes. Verdere info kun je hier vinden: Tinsel Town Rebellion - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org. Dat bespaart me dan ook een hoop uitleg. Ik ben tenslotte geen kenner. Wel doet ene Steve Vai zijn intrede “on guitar, vocals and light blue hair.”

Een ongemakkelijk gevoel heb ik nog steeds bij het uitgebreide instrumentale middenstuk van Easy Meat, het zit fantastisch in elkaar maar aan het middenstuk met zijn royale keyboards, kort gesproken intermezzo en gitaarsolo om dan weer verder te gaan met het nummer, moet ik nog wennen.

Twee stukjes met het publiek staan ook op dit album, de bekende term audience participiation, in Panty Rap en Dance Contest. Ik moet er toch goed om lachen. The Blue Light vind ik heel matig maar Tinseltown Rebellion is een fantastische gedreven song met harde teksten over de muziekbusiness. Mijn oren bedriegen mij niet als ook ik in Bamboozled by Love de riff van Money (Pink Floyd) meen te herkennen. Peaches blijft heerlijk om te horen. O ja, Vinnie Colaiuta is een geweldige drummer!

Met Waka / Jawaka ben ik aan deel 15 van mijn reis door het oeuvre van Frank Zappa, het is het vijfde album dat onder zijn eigen naam is uitgekomen. Tot nu toe kan ik zeggen dat ik een voorkeur heb voor het solowerk van Frank Zappa, spijts de albums Lumpy Gravy en 200 Motels die ik niet zo prettig vind.

Vier nummers maar? Wel twee lange instrumentale nummers met Big Swifty en het titelnummer, de andere twee nummers zijn korte nummers met zang. Het jazzy Big Swifty ligt aanvankelijk niet gemakkelijk in het gehoor maar laat veel virtuositeit horen. Your Mouth laat niet de gebruikelijke humor horen, maar bevat venijnige teksten over leugens. Het instrumentale middenstuk van It Just Might Be A One-Shot Deal is geweldig: wat een mooie gitaarsolo! Waka / Jawaka is heerlijk relaxed.

Deze vijfde vind ik wel een prettige luisterervaring, na het uitstekende Hots Rats (de hoes bevat een referentie naar dat album, kijk eens naar de waterkranen) en Chunga's Revenge een meer dan geslaagd album. Opnieuw vier sterren. Volgend album wordt The Grand Wazoo.

“Do you know what you are? You are what you is, You is what you am (A cow don't make ham . . . ). You ain't what you're not, So see what you got, You are what you is, An' that's all it 'tis.”

Een sterk pleidooi voor individualiteit en tegen de kuddementaliteit. Frank Zappa is een workaholic, ook in 1981 waar hij vijf albums uitbrengt met Tinsel Town Rebellion, Shut Up 'N Play Yer Guitar, Shut Up 'N Play Yer Guitar Some More, Return Of The Son Of Shut Up 'N Play Yer Guitar en deze You Are What You is.

Een aantal opvallende zaken bij het beluisteren hiervan zijn de snelle opeenvolging van overwegend korte nummers met een diversiteit aan stijlen, een hoog tempo en een toegankelijk karakter. Opnieuw is dit met Steve Vai op “stunt guitar” of “strat abuse”. Dit is een album met heel veel teksten gezongen door verscheidene zangers: Bob Harris, Ray White, Ike Willis en Frank Zappa. Jimmy Carl Black speelt een gastrol op Harder Than Your Husband, The Meek Shall Inherit Nothing, Dumb All Overen Drafted Again. Er staat maar één instrumentaal nummer op met Theme From The 3rd Movement Of Sinister Footwear. Tof album om naartoe te luisteren waarin Frank Zappa in zijn gekende stijl flink van leer trekt tegen onder andere religie (Dumb All Over, Heavenly Bank Account). I’m a Beautiful Guy en Beauty Knows no Pain vind ik iets minder.

Lees je iets over de historie van dit album op Wikipedia, dan ligt dit album inderdaad in het verlengde van Tinseltown Rebellion. Een groot verschil is dat Vinnie Colaiuta niet langer de drumvellen geselt, maar ene David Logeman die het goed doet. Hoogst vermakelijke plaat.

“Alright, now, as if, as if that weren't enough, watch this. I'm going to do something completely stupid and then after I demonstrate the stupidity of it all you're gonna do the same thing and that will sort of bind us together in some sort of cosmic, hands across the water, kind of symbolic, kind of . . . just forget it. Okay? Here we go, watch this..”

Eindelijk, album 51 op mijn reis doorheen de discografie van Frank Zappa volgens deze website: FZ discography - globalia.net. Eindelijk! De hele serie You Can't Do That on Stage Anymore is voor mij essentiële kost met een geweldige mix tussen humor, virtuositeit en interactie met het publiek. Onze vriend Wiki geeft nog meer uitleg over de herkomst van de songs want het gaat niet om één optreden: You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 1 - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org.

Aarzelend begin toch met The Florida Airport Tape en Once Upon a Time, de typische Zappa gekte met een grappig in het Duits gezonnen Sofa #1 in het zog. Eerste hoogtepunt voor mij is het instrumentale The Mammy Theme waar Frank Zappa nogmaals zijn meesterschap als gitarist etaleert, er komen nog zulke passages voorbij op dit album, zeker weten. Heerlijk uptempo is het jachtige Tryin' To Grow A Chin. Babbette gaat aan mij voorbij… I’m the Slime blijft een klassieker evenals het virtuoze
Big Swifty. De hilarische Yellow Snow suite is afkomstig van Apostrophe en duurt hier een dikke twintig geschifte minuten, door toedoen vooral van “audience participation” en die pseudo-poëet.

Ruthie Ruthie en Plastic People zijn een parodie op de grootste hit van Chuck Berry. The Torture Never Stops blijft ook een klassieker met lange gitaarsolo van Frank. Het is het tweede lange nummer op deze plaat. Sweet Leilani vind ik een zwarte vlek. Be In My Video laat nog eens een sneer horen naar de groupies, het moet toch een interessant leven geweest zijn in de Frank Zappa Band. Opnieuw siert het warme gitaarwerk van de Snor het instrumentale The Deathless Horsie, mijn achting voor hem als gitarist begint de stratosfeer te ontstijgen. Minder vind ik ook The Dangerous Kitchen met een declamerende Frank, het breekt het ritme toch fel. Dumb All Over is één van mijn favoriete nummers vanwege de heerlijke sappige groove die dit nummer kenmerkt en de als altijd vlijmscherpe teksten, hier valt religie onder de zware hamer van Zappa, wat ook kan gezegd worden van Heavenly Bank Account. Tell Me You Love Me bevat opnieuw een hoog tempo met heavy gitaarwerk. Sofa #2 is een heerlijke afsluiter.

Volume 1 heeft dus zijn prachtmomenten en zijn “andere” gesproken momenten, het hangt ervan af hoe ik dit beluister, in de achtergrond of met volle aandacht met de teksten voor mij want dan wint dit album veel aan kracht (en heerlijke humor) voor mij. Ideaal zou dit met beelden zijn, bestaat dit? Ik ga er toch eens werk van maken om die hele reeks binnen te doen, maar welke versie? In zijn discografie zijn zoveel scherpe teksten van hem te vinden, hij is niet alleen een geniale muzikant maar ook een woordenkunstenaar, the best of both worlds.

“George has a tape of it.”

The Helsinki Concert staat er als ondertitel van album 52 in mijn reis door het land van Frank Zappa, eigenlijk moet er staan The Helsinki Tapes volgens Wikipedia. Ik ga er niet van wakker liggen maar genieten van een prima live album met opnieuw knappe muziek. Van het jaartal zijn we in elk geval zeker: de opnames dateren uit 1974.

Wat ik zo sterk vind, is de line-up met o.a. Napoleon Murphy Brock op saxofoon en zang, George Duke op toetsen en zang en Ruth Underwood op percussie. Ik vind dit album nog altijd iets moeilijker te doorgronden dan het eerste deel, ik denk dat ik deze nog te virtuoos vind, zeker de percussie van Ruth, bijwijlen adembenemend maar bijzonder druk. Goed voorbeeld hiervan vind ik Approximate. Ach, de tijd zal het uitwijzen en ik zal die tijd nemen. Voor mij steelt deze keer George Duke de show, wat een geweldenaar op de toetsen. Elke keer blijft het genieten als Frank eens flink tekeer gaat op de gitaar, voor mij behoort hij definitief in de galerij van de gitaarhelden. Daarom behoort op dit album Pygmy Twylyte tot mijn favorieten. De interactie tussen Napoleon en Frank op Room Service is hilarisch.

Een minder gevoel houd ik over aan CD 2, startende vanaf Approximate. Dupree’s Paradise? Wel, na zeven minuten gedoe begint men eindelijk aan dat instrumentaal nummer en is het best genieten geblazen, buiten enkele zijstappen. Het duurt lang, heel lang, zeker dat drumgedeelte. Het zorgt toch voor een dip in mijn aandacht, dus ik denk dat ik Dupree’s Paradise in het vervolg maar oversla. Het navolgende Satumaa zorgt voor een diepe zucht van opluchting. Er volgen nog een aantal korte (instrumentale) stukken, waarvan Building a Girl “too far out” is voor mijn smaak. Montana is heel memorabel omwille van het drie keer starten van dit nummer en de ter plaatse geïmproviseerde teksten. Eindigen doen wij met Big Swifty met een voorstelling van de groepsleden.

Nog een noot van mijn kant: ze zijn besteld, de zes dubbele cd’s in deze reeks. Mijn jaarlijkse reis naar Zwitserland in juli houdt een verplaatsing in van een kleine duizend kilometer met de trouwe vierwieler. Mits drie tussenstops om de rug even te ontlasten ben ik tien à elf uren onderweg, de volledige reeks zal in de cd speler zijn toertjes draaien!

“Hi-Yo, Silver!”

In 1989 komt maar één album uit van Frank Zappa, deze You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 3 met opnames uit de periode 1971 tot 1984. Alle nummers van de eerste schijf, dus tot en met Why Does It Hurt When I Pee? werden in 1984 opgenomen.

Enkele bijzonderheden bij schijf 1, voor mij althans. Op het eerste nummer vechten vader Frank en zoon Dweezil Zappa een mooi uitgesponnen gitaarduel uit. De geboortedatum van Dzweezil is 05/09/1969, Sharleena werd opgenomen op 23/12/1984, hij was dus zestien jaar oud! Talent zat dus, toen al. Bamboozled by Love bevat een flink stuk van Owner of a Lonely Heart van Yes. Het bluesy Advance Romance is afkomstig van het Bongo Fury album met Captain Beefheart en bevat een stevige gitaarsolo van de Snor. Bobby Brown eindigt nogal abrupt door de lachende bandleden, maar zelfs de baas kan er mee lachen: “Never Mind”. Hard wordt er op de Franse tenen getrapt in het kolderieke In France: wie herinnert zich niet de toiletten langs de Franse autowegen? Prachtige versie van Drowning Witch trouwens. Caroy You Fool en Chana in de Bushwop gaan aan mij voorbij, iets te flets om op te vallen.

Schijf twee bevat dan nummers van diverse optredens in de jaren zeventig en tachtig. In Dickie’s Such an Asshole wordt voormalig president Richard flink over de hekel gehaald, gevolgd door een intermezzo en drumsolo met Terry Bozzio in Hands with a Hammer, ik heb het echter niet zo begrepen op drumsolo’s, behalve dan de drumsolo’s van Neil Peart. Het instrumentale Zoot Allures blijft één van mijn favoriete nummers. Een aantal nummers afkomstig van New York 1981 volgt, vanaf het swingende Society Pages tot en met Charlie’s Enormous Mouth, allen afkomstig van het album You Are What You Is. Na Dupree’s Paradise op Volume II staat er hier opnieuw een ellenlang nummer op met King Kong, 43 seconden op het album Lumpy Gravy, hier dik 24 minuten! Grotendeels boeit het me niet zo. Gelukkig volgt nog een fikse gitaarsolo.

Ik blijf voorlopig bij mijn oorspronkelijk aantal stemmen, cd 1 is zeker meer dan de moeite waard, cd 2 vind ik minder, ook al door het lange en soms vervelende King Kong. Akkoord, geinigheid is een onderdeel van het wereldje van Frank Zappa maar het komt niet altijd goed uit, ik vraag me soms te veel af wat er gebeurt want ik heb enkel de muziek.

“Well ladies and gentlemen: There ain't no hell. There is no such thing as hell. There is no hell. There is only FRANCE!”

Volume vier is aan de beurt in de reeks en sinds vrijdag zijn de zes cd’s druppelsgewijs in mijn bezit gekomen. Belangrijk verschil ten opzichte van de drie voorgangers is het ontbreken van twintig-minuten-plus-nummers want op Volume 1 stond het knappe Don’t Eat the Yellow Snow, op Volume 2 stond het te lange Dupree’s Paradise en op Volume 3 stond het ook te lange King Kong. Op Volume 5 en Volume 6 staan ook geen dergelijke lange nummers meer.

Laten we niet rond de pot draaien, ik vind dit opnieuw een heerlijk album, waar ik voor de zoveelste keer de loftrompet kan afsteken over de muzikaliteit van Frank Zappa, het hoge niveau van zijn muzikanten en de kwaliteit van de songs. In het boekje noemt Zappa een aantal nummers “unreleased”: Little Rubber Girl, You Call That Music, Take Me Out To The Ball Game, Church Chat, Tiny Sick Tears, Smell My Beard, The Booger Man, Are You Upset, Little Girl of Mine, The Closer You Are, Johnny Darling en No No Cherry. De andere titels zijn welbekend of zelfs klassiekers in zijn oeuvre.

Cd 1 bevat de eerste zestien nummers en kent met uitzondering misschien van het korte Approximate uitstekende songs. Zelfs een Brown Moses en the Evil Prince zijn hier prima uitgevoerd hoewel ze afkomstig zijn van het door enkelen verguisde Thing-Fish. In Let’s Move to Cleveland Solos staat de saxofoon van Archie Shepp en de keyboard van Allan Zavod in de schijnwerpers. Een woordje over die “unreleased” nummers: Little Rubber Girl is een traag grappig nummer met best pittige tekst, You Call That Music is gewoon een heel experimenteel nummer dat mij niet bevalt en Take Me To The Ball Game is een absurd nummer over honkbal. In Pound for A Brown staan de keyboard solo’s van Tommy Mars en Peter Wolf centraal, puur vakmanschap. De Baas heeft ook zijn solospot in The Black Page waar “the guitar does the talking!” Vanaf nummer tien wordt er niet veel gezongen, valt me op, en ik voel een invloed op de flow van het album maar het laatste nummer The Torture Never Stops is schitterend ingezongen en bluesy ingespeeld met een bijzondere gastrol voor Captain Beefheart! Jammer van de fade-out.

Cd 2 begint met Church Chat, de Snor die nog maar eens het instituut religie te kakken zet. Stevie’s Spanking is als een plaatsje nemen op een terras na een lange wandeling in de felle zon, afgepeigerd en scheel van de dorst een frisse Duvel bestellen en bij de eerste slok tintelingen van geluk doorheen het lichaam voelen sidderen. Wat een zalig gitaarspel van zowel Vai (eerste solo) en Zappa (tweede solo) en dit nummer mocht gerust een twintig-minuten-plus-nummer geweest zijn! Absoluut hoogtepunt voor mij en er volgen er nog: het is feest! Tiny Sick Tears is een declamerende Frank Zappa, Smell My Beard is een grappig verhaal verteld door George Duke en dient als inleiding tot The Booger Man. Geweldig blijft ook Carolina Hardcore Ecstasy met spetterende gitaarsolo. Are You Upset is MoI gekte, de Snor die een toehoorder op zijn plaats zet. Een zestal korte songs en/of covers volgen nog.

Volume 4 is uitstekend, niet mijn favoriet uit de reeks want voorlopig blijft dat Volume 1 maar ik heb er nog twee te gaan. Het is opnieuw een mooie mix tussen muzikale topprestaties, gekke humor en een paar keren ongein. De paar stukken die me niet bevallen doen voor mij geen afbreuk aan de rest van dit album, er is immers zoveel afwisseling te vinden.

In 1992 kwamen de laatste twee delen uit van de reeks You Can’t Do That On Stage Anymore, over deel 5 heb ik toch (voor de eerste keer trouwens) gemengde gevoelens en dat heeft te maken met het eerste schijfje.

Bij het eerste schijfje (nummers 1 tot en met 25) geeft Frank Zappa volgende uitleg: “Disc one of this set deals with the early years from 1965 to 1969. Great care has been taken to ensure the best audio quality, however, the selections on disc one, though not exactly “hi-fi”, have been included specifically for the amusement of those collectors who still believe that the only “good” material was performed by those early line-ups.” Hier kan ik inkomen want het bevat voor mijn gevoel iets te veel flauwe humor typisch voor The Mothers of Invention waarbij ik veelal het gevoel heb dat ik de beelden bij de muziek nodig heb, zoals in Mozart Ballet, om er meer plezier aan te beleven. Soms verveel ik mij. Toch noteer ik voor de toekomst: The Downtown Talent Scout, Here Lies Love, Run Home Slow, The Little March, Trouble Every Day en de gitaarsolo in Baked-Bean Boogie. Dit zijn de “gewone” nummers.

Bij het tweede schijfje (nummers 26 tot en met 38) vermeldt de Snor: “Disc two of this set is dedicated to the 1982 band. About half the material here comes from our ill-fated concert in Geneva, Switzerland (which ended with a small riot). The 1982 tour itself ended with a much larger riot in Palermo, Sicily a few weeks later. The ’82 band could play beautifully when it wanted to. It is unfortunate that the audiences of the time didn’t understand that we had no intention of posing as targets for their assorted “love offerings” cast onto the stage (in Milan they threw used hypodermic syringes).” Hier voel je duidelijk aan dat hij het over een gemiste kans heeft: “ze konden het wanneer ze het wilden”. Steve Vai is Steve Vai en speelt genietbaar de sterren van de hemel, ik mis wel Napoleon Murphy Brock en zijn warme stem. Prachtig is City of Tiny Lights. Opvallend is het ontbreken van interactie met het publiek of de humor van Frank Zappa, had hij zo'n slechte gevoelens over deze reeks optredens en het aanwezige publiek?

Ik heb gemengde gevoelens bij deel vijf uit de reeks, schijf één vind ik eerder een collector’s item voor de diehard afficionado’s, schijf twee is heel andere koek omdat er veel meer “echte” muziek op staat. Deel twee is heel genietbaar.

“In the beginning God made 'the light.' Shortly thereafter God made three big mistakes. The first mistake was called MAN, the second mistake was called WO-MAN, and the third mistake was the invention of THE POODLE. Now the reason the poodle was such a big mistake is because God originally wanted to build a Schnauzer, but he fucked up."

Met deze YCDTOSA Volume 6 komt ik aan album 59 in mijn reis doorheen het Zappa Universum waarbij ik als leiddraad deze website gebruik, FZ discography - globalia.net. In zijn inleiding zegt de Snor: “This is the final disc of a collection that has taken more than 20 years to put together. It provides a comprehensive sampling of unreleased live material with absolutely no over-dubs (except as noted below). Disc one of this set is a collection of songs dealing generally with the topic of sex (safe and otherwise).“

Het eerste schijfje (1-22) start met The M.O.I. Anti-Smut Loyalty Oath, waarbij men vóór een optreden in 1970 start met een plechtige eed om het netjes te houden, want de organisator was op zijn ongemak. Even tevoren had ene Jim Morrison zijnen “jos” uitgehaald tijdens een optreden. Wij noteren de nodige ironie in het stukje en zetten ons schrap voor wat komen zal. Schitterend is het hilarische The Poodle Lecture, gevolgd door een uptempo Dirty Love met vurige gitaarsolo. Sex is dan misschien de rode draad, strak samenspel blijft de knappe daad! Magic Fingers bevat een ondertussen bekende verwijzing naar Louie Louie. Er staan hier een paar flinke klassiekers op en ik lach me soms te pletter, teksten erbij nemen is absoluut noodzakelijk. Op de tonen van I Have Been In You, waarvan later nog een versie volgt, laat Frank eens zijn scherpe tong horen tijdens het nummer Is That Guy Kidding Or What? White Person is iets te zweverig voor mij. Als inleiding tot Ms Pinky geeft hij uitleg over sexspeeltjes in Lonely Person Devices. Verrassend goed is toch Shove It Right In, afkomstig van het bizarre album 200 Motels. Make a Sex Noise is opnieuw een sterk staaltje “audience participation” en zo’n speelse versie van Dinah-Moe Humm had ik nog niet gehoord. Besluit bij het eerste schijfje: mits een paar minder gesmaakte momenten (White Person, Tracy is a Snob, Emperor of Ohio) een prachtige verzameling van korte nummers die zorgen voor een enorm tempo, het is voorbij voor je het weet.

Het tweede schijfje (23-37) heeft ongeveer dezelfde speelduur maar bevat minder en langere nummers, het is ook ernstiger. Na een kort intro starten we met The Illinois Enema Bandit en het bijzonder mooie instrumentale Thirteen waar we een elektrische viool horen. In de volgende twee nummers lijkt de baas ruimte te geven aan zijn band, een bassolo van Patrick O’Hearn in Lobster Girl en een saxofoonsolo van Michael Brecker in Black Napkins tot Zappa flink uithaalt op de gitaar. Volgen alvast weer een paar rotsvaste klassiekers, we kennen ze ondertussen al en ze blijven een genot. Aan het verder voor mij onbeduidende en onuitgegeven Lisa’s Life Story hangt een anekdote vast, volgens Zappa is dit het enige nummer uit de reeks waar er over-dubs zijn gebruikt, in dit geval de drums wegens een technisch probleem. Gelukkig hebben wij nog een dijenkletser (Lonesome Cowboy Burt) en een mooie afsluiter (Stricty Genteel). Het tweede schijfje vind ik toch ook weer sterk.

Met Volume 6 is weinig mis, opnieuw laat geeft men blijk van bijzonder geïnspireerde muziek, gecomponeerd door een innemende en inspirerende persoonlijkheid en ingespeeld door hoog getalenteerde muzikanten. Als het kan, mag er gelachen worden, als het moet, moet er ernstig gemusiceerd worden, hoewel je bij Frank Zappa nooit zeker weet of het niet omgekeerd is? Deze hele serie heb ik sinds een paar weken compleet op cd gekocht, ik heb een fantastische reeks ontdekt en ik ben een gelukkig mens.

"I prove to you that I am bad enough to get into hell, because I have been through it! I have seen it! It has happened to me! Remember: I was signed for Warner Brothers for eight fucking years!!"

Op MusicMeter staat dit album geboekstaafd als het eerste livealbum van de Snor. Mijn ervaring tot nu toe is dat de grens tussen studio en live niet zo belangrijk was bij hem. Vele studioalbums bevatten live opgenomen stukken muziek. Hij deed wat hij wou, of toch bijna…

Een woordje vooraf over de versie die ik op vinyl heb, namelijk deze. Op Wikipedia staat het nodige te lezen over de verschillende versies, hiervoor zorgde de kwelgeest van Frank Zappa, namelijk platenmaatschappij Warner. Misschien moet ik toch op zoek naar de uitgebreide cd-versie van dit album die ik al op de peecee heb. Het scheelt toch veertig minuten muziek. Nu heb ik mijn vinylleke afgespeeld.

Hoogtepunten voor mij? Titties & Beer, Honey Don’t You Want a Man Like Me en The Illinois Ennema Bandit. Black Page laat horen welke goede muzikanten Frank Zappa onder zijn hoede had, wat voor alle zekerheid nog eens wordt aangetoond op The Purple Lagoon/Approximate. Hoewel ik veel respect heb voor het kunnen van meesterdrummer Terry Bozzio, heb ik weinig met zijn drumsolo. Ik houd niet van die drumsolo’s, behalve als Neil Peart van Rush ze inspeelt.

Moeilijk oordelen over een livealbum waarvan je weet dat je een groot deel mist, gelukkig had ik nog het www, waar ik wel de volledige versie kon vinden dus mijn welverdiende vier. Volgende album is Studio Tan, waar ik niet enthousiast over ben. Stay tuned folks!

“Who the f**k is Frank Zappa?”

“Frank Zappa is een speciaal geval en de man met de indrukwekkende snor die het vunzige Bobby Brown heeft geschreven, een nummer die het puriteinse Amerika schokte, lang, lang geleden.” Lang geleden was dat mijn beeld van en vooroordeel over deze man. Sinds mijn komst op MusicMeter zo’n zes jaren geleden heb ik dit beeld van hem aardig kunnen bijstellen. Volgens mij heb ik mijn eerste stappen gezet in Zappaland mits de reeks You Can’t Do That on Stage Anymore. Ik heb mijn dada’s in mijn muziekbeleving: debuutalbum’s en livealbums.

Kijk je naar de tracklist van dit gitaargedreven album, dan kun je een glimlach niet bedwingen: vele nummers komen met maar al te bekend voor dankzij die YCDTOSA-reeks en er staan weer een aantal klassiekers op: het instrumentale Black Napkins en het gitzwarte The Torture Never Stops. De glimlach steekt ook de kop op bij de aangebrande teksten van Ms Pinky (over een opblaaspop) en Wonderful Wino (over een zatlap). Toch kan hij ook ernstig en maatschappijkritisch zijn op Find Her Finer (mannen en vrouwen) en Disco Boy. Friendly Little Finger is een knap haast geïmproviseerd instrumentaaltje.

Hierop staat één van mijn favoriete Zappa songs, het kalme en instrumentale Zoot Allures, een verbastering van de Franse term “Zut alors”. Je moet er maar weer opkomen. Volgend album is Zappa in New York, het eerste Zappa album die ik op vinyl heb. Hands up voor de Snor!

“It's cold as a motherfucker out here.”

Meer uitleg omtrent deze plaat staat op de wiki-link, Beat the Boots - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en op deze link, FZ discography - globalia.net. Dit is de achtste plaat uit een collectie van 8 albums onder de naam “Beat the Boots”. Bij Piquantique gaat het om opnames van Frank Zappa & The Mothers of Invention op 21 augustus 1973 in Stockholm, Zweden. T' Mershi Duween komt van een ander optreden (Roxy, Los Angeles 1973).

Geen idee heb ik wat de albumtitel betekent maar ik zie wel de aanwezigheid van de violist Jean-Luc Ponty op deze bootleg. Veel liveopnames zijn er niet van hem op Zappa gerelateerde albums. De eerste maal treedt hij op de voorgrond tijdens Redunzl. Opmerkelijk is tevens dat het om vijf instrumentale nummers gaat en dat Dupree's Paradise maar elf minuten duurt, ik heb langere en saaiere versies gehoord. Het zal nooit één van mijn favoriete nummers worden, ook al omdat er veel “gefreak” gebeurt. Ik kan maar geen samenhang ontdekken tot halverwege het nummer, misschien lag het aan de koude? Father O'Blivion (met drumsolo van Ralph Humphrey) bevalt mij iets beter.

Virtuositeit van de verscheidene groepsleden lijkt hier “the word for tonight” te zijn in een bootleg geluidskwaliteit. Je kunt moeilijk zeggen dat er geen variatie zit in de muzikale genialiteit van de Snor, maar ik hoor hem liever zingen in “echte songs”, wat dat laatste ook moge betekenen. Dit ga ik niet gauw meer afspelen. Dat was dan Beat the Boots voor mij, weldra zet ik mijn tanden in de tweede box Beat the Boots.

“And I might also add that uh, the whole grotesque event this evening is being recorded for posterity by Steven Waldman, who's lurking in the background there. And it's all being pumped through the PA system and through these three spectacularly placed microphones in the front so we get a realistic recording of exactly what we sound like in The Ark.”

Meer uitleg omtrent deze plaat staat op de wiki-link, Beat the Boots - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en op deze link, FZ discography - globalia.net. Dit is de tweede plaat uit een collectie van 8 albums onder de naam “Beat the Boots”. Bij The Ark gaat het om opnames van “The Mothers of Invention” uit 1969 tijdens een optreden in The Ark in Boston op 8 juli 1969.

Mooie versie van het overbekende Big Leg Emma maar daar komt de gekte van The Mothers weer in de vorm van het instrumentale Some Ballet Music, weinig muzikaal vertier voor de toehoorder, misschien visueel plezier voor de toeschouwer. Voor mij zijn het acht lange minuten. De bindteksten van Frank Zappa zijn wel heerlijk sarcastisch, er volgen een aantal “teen-age boy-girl type songs” in de vorm van mooie versies van Valarie, My Guitar (Wants to Kill Your Mama) en het slotnummer, een vierentwintig minuten durende versmelting van Uncle Meat en King Kong. Jammer van dat ellenlang en weinig boeiend drumgedeelte want deze versie is redelijk geslaagd met zijn apart en abrupt einde, net alsof de naald eraf vliegt. Bootleg geluid maar best interessant materiaal.

Meer uitleg omtrent deze plaat staat op de wiki-link, Beat the Boots - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en op deze link, FZ discography - globalia.net. Dit is de vierde plaat uit een collectie van 8 albums onder de naam “Beat the Boots”.

Bij Unmitigated Audacity gaat het om opnames van “Frank Zappa & The Mothers of Invention” uit 1974 tijdens een optreden in de Universiteit van Notre Dame op 12 mei 1974 naar aanleiding van een korte US toer voor hun tienjarig bestaan. In de line-up zitten onder andere Napoleon Murphy Brock en de onlangs (05/08/2013) overleden George Duke (R.I.P.).

Het is maar dat ik de hele reeks heb kunnen plukken uit de grote virtuele wereldbibliotheek want ik heb het niet zo op bootlegs begrepen en de geluidskwaliteit van deze bootleg bewijst nog maar eens waarom. Toch is het wel interessant want volgens mij bestaan er niet zoveel live-opnames uit die tijden: Roxy & Elsewhere, Fillmore East Juni 1971 en Just Another Band From L.A. Ik had in het verleden mijn bedenkingen bij sommige albums van The Mothers, maar hier zijn we wel goed (muzikaal) bezig, er staat voor hun doen weinig tot geen “gekte” op, de periode van Flo & Eddie ligt achter ons. Opmerkelijk is de fade-out na nog geen minuut in Harry You”re a Beast. Mooi zijn Oh No en de aangepaste en uitgebreide versie van Trouble Every Day. Alleen dat geluid, hé.

“Je-he-zus!”

Tussen 27 juni 1966 en 25 juni 1975, de verschijningsdatum van dit album, heeft Frank Zappa onder diverse gedaantes liefst twintig albums uitgebracht die mits een paar uitzonderingen ook dik in orde waren. Niet alleen kwantiteit maar ook kwaliteit.

Op dit album is een gastrol weggelegd voor Johnny Guitar Watson op de nummers San Ber’dino en Andy, waarvoor ik een correctie heb aangevraagd. Op dit album is er veel ruimte voor de briljante gitaarsolo’s van Frank Zappa (Po-Jama People) en Inca Roads is natuurlijk een vaste waarde. Vergeet ook niet Florentine Pogen! Nog zo’n juweeltje is Andy.

Bijzonderheid van dit album is het nummer Sofa, welke er in een gezongen en in een instrumentale versie opstaat. Ach, wat kan ik anders geven dan (weer) een vier. Volgend album is Bongo Fury met Captain Beefheart!

“This is a piece for those of you in the audience who happen to speak German. And if you do happen to speak German after this piece you'll probably regret it...”

Zou Frank geweten hebben dat Montreux ligt in la Suisse Romande, het franstalig gedeelde van Zwitserland? Vooraf verwijs ik nogmaals naar de goede uitleg omtrent deze plaat op de wiki-link, Beat the Boots II - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en op deze link, FZ discography - globalia.net. Wij verwelkomen de vijfde plaat uit de collectie van 7 albums onder de naam “Beat the Boots II”. Bij Swiss Cheese / Fire gaat het om een optreden van The Mothers of Invention in het Casino van Montreux op 4 december 1971 met anderhalf uur muziek, meestal toch.

Immers, Intro vind ik oervervelend, althans tot Frank zijn duivels ontbindt op de gitaar. Peaches en Regalia is een welgekomen contrast wat je onmiddellijk hoort aan het publiek. Ik vind Flo & Eddie hier nog redelijk goed bezig (want niet te veel zwanzend aanwezig). Na Anyway the Wind Blows start de bootleg Fire! Sofa is best goed met daarin een oerversie van Stick It Out, alsook A Pound for a Brown (On the Bus) waarna een fade-out volgt. Sharleena wordt sneller gespeeld en de beste versie van King Kong voor mij is de kortste versie, want kort na het inzetten vliegt het kot in brand!

Zoals hier al aangegeven is misschien het meest memorabele aan dit optreden het afbranden van het Casino van Montreux en hierdoor de inspiratie van het nummer Smoke on the Water van Deep Purple. Telkens ik in Montreux kom, moet ik toch even glimlachen bij de aanblik van het nieuwe Casino. Tot dusver het betere deel in deze serie.

Het Metal Album van de Week (11) werd ingediend door collega FZA … en ik vind het geweldig: dit is geen muziek voor de tere van hart en bloedvaten, maar integendeel loeihard, soms pijlsnel en altijd retestrak. De kracht van dit album zit voor mij in de lengte van dit album: het is maar een half uur en dat is meer dan genoeg. De intro voor The Final Goodbye is een ongelooflijk goed gekozen rustpunt in dit album, maar zoals door een collega hier gezegd zijn die twee rustpunten (ook Black Granite) juist nodig. Wat ik graag hoor in punk, hardcore of aanverwante genres (dat lelijk woord), is de ritmesectie en die is hier dik in orde. Een muur van geluid komt op me af en ik kan het wel hebben. Ik heb ook dezelfde opmerking over de beperkingen van die zanger: ofwel kan hij niet beter ofwel mag hij het gewoon niet tonen en moet hij schreeuwen in functie van de muziek. Een zwaardere donkere stem had volgens mij hier beter bij gepast. De snellere nummers bevallen mij het best.
Ik heb tevens een correctie ingediend voor de gegevens van de verscheidene groepsleden.

Grindcore uit het land van de Maple Leaf en ik had de volumeknop al in de aanslag, want ik weet dat het luid en vooruit zal gaan. Ik ken quasi niets van Grindcore of het zou de sporadische kennismakingen met Napalm Death moeten zijn.

Gadver, wat een herrie! De zangeres Mel Mongeon schreeuwt als een maniak, de drummer slaat als een ADHD’er en de rest moet maar maken dat ze kunnen volgen. Ik hoor weinig “traditionele” songstructuren laat staan melodieën en ik begrijp niets van de zangeres. Ik ontdek een tweedeling halverwege het album. Census Blank lijkt nog het meest op een song, dankzij de tempoverlaging halverwege en het gitaarwerk, jammer van die geschifte zangpartijen. Wat trouwens ook geldt voor het volgend nummer Alone. In A Coward's Existence zitten ook toffe stukken. 95 werd in het Frans gezongen.

Vijfendertig minuten op de tanden bijten behalve bij de drie bovengenoemde nummers. De eerste helft van het album bevalt mij niet zo, de tweede helft meer. Not for the faint of hearted, ook in het land van het Bier. Miljaar!