Grunge. Dat doet me nog eens terugdenken aan mijn middelbare school periode. Toen was ik helemaal gek van dit genre. Bands als Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden, Temple of the Dog en Alice in Chains zaten toen volop in mijn Sony Walkman (wie herinnert zich dat nog!). Stone Temple Pilots liftte mee op die hype en "Core" is best een aardige plaat. Het is absoluut niet te vergelijken met grunge klassiekers als "Nevermind", "Ten" of "Dirt", maar het mag best in hun schaduw staan. "Core" heeft twee absolute hoogtepunten in "Sex Type Thing" en "Plush". De rest van de nummers zijn niet slecht, maar de genoemde tracks steken er toch echt wel met kop en schouders boven uit. Al moet ik zeggen dat het meeslepende "Where the River Goes" een prima afsluiter is.

"Purple" kent niet echt uitschieters. Waar voorganger "Core" werd gedragen door uitschieters als "Sex Type Thing" en "Plush", vind ik "Purple" over de gehele linie consistenter en dus een sterker album. Het album doet echt niet heel veel onder voor andere bands in het genre. Wat dat betreft heeft Stone Temple Pilots altijd op moeten boxen tegen bands die bij het groter publiek bekender waren, zoals Pearl Jam en Alice in Chains. Dit maakt Stone Temple Pilots niet op voorhand veel minder. "Purple" staat vol met stevige meeslepende rocksongs. Het is daarentegen ook geen muur van geluid, want geregeld wordt er goed gevarieerd tussen hard en zacht. "Purple" is daarmee gewoon een prima album.

Daar is ie weer. Steven Wilson met project nummer zoveel. Deze keer met Opeth’s Mikael Akerfeldt. Sleutelwoord voor ”Storm Corrosion” is sfeer. De muziek is over het algemeen ingetogen, maar zoals gezegd heel erg sfeervol. De liedjes zijn van aanzienlijke lengte en de opbouw vind ik prachtig. Je wordt regelmatig op het verkeerde been gezet. Daar komt dan mijn inziens dan ook de spanning vandaan, en niet zozeer van de muziek zelf. In dat laatste zit hem dan ook direct de makke. Door het ingetogen karakter en de sobere instrumentatie is het nergens echt spetterend. Wel vind ik het gitaarwerk van Akerfeldt heel mooi en bij tijd en wijlen erg bluesy. Ik moet wel in de juiste stemming zijn om ”Storm Corrosion” helemaal uit te zetten. Muziek die ik echt goed vind, daar kan ik altijd en overal naar luisteren. Datzelfde gevoel heb ik niet bij ”Storm Corrosion”. Op momenten kan ik heerlijk wegdromen op muzikale tripjes als ”Drag Ropes”, ”Lock Howl” en ”Ljudet Innan”, maar ik mis de rauwe randjes van eerder werk van Steven Wilson. Ik ben onvoldoende bekend met Opeth’s werk, dus die vergelijking zal ik niet maken. Nu weet ik dat ”Storm Corrosion” een project is waarbij beide heren juist iets wilden doen dat afwijkt van eerder werk, en dat siert ze. Hoewel ”Storm Corrosion” kwalitatief dik in orde is, heb ik hier gevoelsmatig toch wat minder mee dan andere projecten van Steven Wilson. Het is zeker niet zo dat ik dit album in de kast zet en dan er nooit meer naar zal luisteren, maar ik geef toch meer de voorkeur aan Porcupine Tree of de eerste twee albums van Blackfield en een soloalbum als ”The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)”.

”Time Will Tell” van Studebaker John & The Hawks is een typisch bluesalbum uit de Amerikaanse traditie. Van dit soort artiesten en dergelijke albums kent Amerika er velen. Is ”Time Will Tell” dan een slecht album? Nee, in zijn geheel niet. Aan de andere kant: er zijn binnen dit genre veel betere albums te vinden. Dit neemt niet weg dat ”Time Will Tell” prima wegluistert. Het gitaarwerk klinkt prima, de ritmesectie swingt en de mondharmonica scheurt hier lekker overheen. Van de stem van Studebaker John zelf ben ik niet zo weg. Zijn stem komt wat geknepen op mij over. Al met al is ”Time Will Tell” een met vakmanschap gemaakt bluesalbum. Een klassieker is het zeker niet, maar een straf om naar te luisteren is het allerminst.

"Coming Up" is het eerste album van Suede na het vertrek van gitarist Bernard Butler. Of er een directe relatie is weet ik niet, maar "Coming Up" klinkt opvallend toegankelijker dan de eerste twee Suede platen, die toch wat donkerder en moeilijker (niet minder mooi) klinken. "Coming Up" staat vol met zomerse frisse popliedjes waarop ook weer die kenmerkende stem van Brett Andersen is te horen. Hoogtepunt is wat mij betreft "Beautiful Ones". Een liedje dat voldoet aan bijna alle kenmerken van een perfecte popsong. "Coming Up" is een gewoon een sympathieke popplaat.

Suede behoort tot de top van de Britpopscene. De muziek van Suede is niet makkelijk, maar wel meeslepend en behoorlijk verslavend als het eenmaal onder je huid gaat zitten. Dat gevoel heb ik ook met "Dog Man Star". Een eerste luisterbeurt is niet voldoende om het goed tot je te laten doordringen. Maar bij elke luisterbeurt nestelt de muziek zich tussen je oren en krijg je het er maar moeilijk weer uit. Het heeft een hypnotiserend effect en dat wordt voornamelijk veroorzaakt door het prachtige en intense gitaarspel van Bernard Butler. Hij eist wat mij betreft een echte hoofdrol op. Daarnaast is er natuurlijk die karakteristieke stem van Brett Anderson. Je houdt ervan of niet, maar in combinatie met Butler's spel is het een uniek sfeerpalet aan geluiden. Hoe vaker ik naar "Dog Man Star" luister hoe vaker ik me besef dat Butler en Anderson tot elkaar zijn veroordeeld. Hun producties los van elkaar (solo of Suede zonder Butler) zijn in mijn eigen een stuk minder, terwijl bijvoorbeeld hun samenwerking als "The Tears" weer schitterend is. "Dog Man Star" is een hoogtepunt uit de jaren 90 en is een sferisch, meeslepend en intens hoorspel. Heel mooi!

Als ik heel eerlijk ben trek ik de stem van Brett Anderson heel slecht. Ik houd er gewoon niet van. Maar toch is er iets in Suede wat me ontzettend intrigeert, en dat is het prachtige gitaarspel van Bernard Butler. Hij creëert heerlijke melodieën en zijn gitaarspel fungeert als een soort tweede stem. Het is een genot om naar te luisteren. Butler heeft dit in mijn ogen geperfectioneerd op de opvolger van ”Suede”, ”Dog Man Star”. Dat album vind ik dan ook wat beter dan dit debuutalbum. ”Dog Man Star” vind ik qua sfeer mooier, wat donkerder en meeslepender. De stem van Anderson past naar mijn smaak daar dan ook beter bij. Maar ook het debuut ”Suede” vind ik zeer genietbaar. Het is even wennen, maar al snel valt het kwartje. De eerste helft is mysterieus en wat moeilijk te peilen. De tweede helft rockt wat meer en gaat Butler ook af en toe behoorlijk los. Met dit debuut geeft Suede een visitekaartje af dat nogal wat stof deed opwaaien. Niets anders klinkt als Suede. Het onderscheidend vermogen is groot en Suede herdefinieert de Britpop. ”Suede” als album vind ik een dikke voldoende. Er zijn momenten waar ik afhaak, maar over het algemeen vind ik dit een erg fijn album. Ik zie het meer als een opmaat naar het fantastische ”Dog Man Star”. Bij Suede moet ik altijd denken aan die ene slogan: een beetje vreemd, maar wel lekker. Treffender kan ik het niet zeggen.

"Lightning Strikes" is een album van het gitaartrio Franck Goldwasser, Big Monti Amundson en Henry Cooper. Zoals de naam van de band al doet vermoeden is het slide gitaarspel de specialiteit van deze drie heren. "Lightning Strikes" laat dat slechts gedeeltelijk horen, want het is niet alleen maar slide gitaar wat de klok slaat. En dat is maar goed ook, want het komt de variatie zeker ten goede. De muziek is geworteld in de blues en de heren wisselen smaakvol hun gitaarpartijen af. Het geheel ontaard niet in gitaarpatserij, zodat de liedjes gewoon overeind blijven. Uiteraard is het genieten van de gitaarcapaciteiten van Goldwasser, Amundson en Cooper, maar gelukkig laten The Sultans of Slide horen dat ze gewoon een meer dan prima bluesband zijn.

Met "Breakfast in America" levert Supertramp een uiterst toegankelijke plaat af. Dit album bevat een aantal klassiekers in nummers als "The Logical Song", "Breakfast in America" en "Take the Long Way Home". Maar eigenlijk heeft elk nummer wel iets te bieden. Of het nu de saxofoon is in "The Logical Song", de fenomenale gitaarsolo aan het einde van "Goodbye Stranger" of de mooie pianopassages uit "Child of Vision", alle composities zitten vernuftig in elkaar en over elke noot is nagedacht. In het geval van "Breakfast in America" is dat op geen enkel moment bezwaarlijk. Supertramp biedt met "Breakfast in America" een ware popklassieker met symfonische trekjes.

Uiteraard ken ik de muziek van Supertramp, maar dan met name de grote hits. Ik ben dus geen grote kenner van de band, en ben dan ook niet op de hoogte van allerlei wisselingen in de samenstelling, dan wel onenigheden tussen bandleden. Maar objectief luisterend naar "It Was the Best of Times" moet ik gewoon vaststellen dat er bijzonder knap gemusiceerd wordt. De eerste helft van de plaat bevat voor mij niet echt veel herkenningspunten, maar het klinkt gewoon goed en de kwaliteit is prima. Op de tweede helft wordt het een feest van herkenning als de klassiekers voorbijkomen. Het luisterplezier neemt dan ook sterk toe. Met name geniet ik van het meer dan prima gitaarspel van Carl Verheyen. Uiteindelijk is "It Was the Best of Times" gewoon een prima liveregistratie van een legendarische band, al dan niet in de originele of door de fans gewenste samenstelling.

Susan Tedeschi levert met "Back to the River" wederom een uitstekende plaat af. Het is moeilijk om Tedeschi precies in een genre te plaatsen. Haar sound is duidelijk diep geworteld in de blues, maar ze heeft een eigen geluid. Ze mengt haar blues met soul, pop en funk en rock (zoals een collega forumgebruiker hiervoor ook al zo treffend omschreef). Naast haar soulvolle warme stem is Tedeschi een uitstekende gitariste. Haar klank is warm en funky. Daarbij wordt ze op deze plaat in de leadpartijen voortreffelijk omdersteund door haar echtgenoot Derek Trucks. Zijn kwaliteiten staan buiten kijf en dragen bij aan het hoge niveau van deze plaat. Maar het is toch echt Susan Tedeschi die de show steelt. De ene keer rockend en funky. De andere keer meeslepend, intens en warm. Het echtpaar Tedeschi Trucks heeft zich tegenwoordig verenigd in de Tedeschi Trucks band. Dit is ook zeker een aanrader en het bewijs dat 1 + 1 ook 3 kan zijn.

Op "Hope and Desire" brengt Susan Tedeschi op een ingetogen wijze ode aan haar inspiratiebronnen, voorbeelden en favoriete liedjes. Deze plaat betreft dus covers. Het is een relatief ingetogen plaat geworden, waarbij de stem van Tedeschi de ruimte krijgt om te schitteren. Ze heeft een warm stemgeluid met veel soul en een rauw bluesrandje. Dit maakt haar een van mijn favoriete zangeressen. Zoals gezegd is de instrumentatie sober en uiterst functioneel, maar wel bloedmooi. Bij tijd en wijlen krijg ik zelfs een gospelgevoel bij deze plaat. "Hope and Desire" is een plaat om heerlijk op weg te dromen, te genieten en te ontspannen.

De gemiddelde bluesliefhebber is sceptisch als een vrouw de gitaar oppakt en zich in het bluesvak begeeft. Maar Susan Tedeschi doet alle sceptici en twijfelaars verstommen bij de eerste tonen van haar magistrale debuut "Just Won't Burn". Niet alleen speelt deze dame fantastisch gitaar, ze heeft een strot om u tegen te zeggen. Ze varieert van soulvol, tot zacht en warm, tot rauw en vuig. Alles wat Susan Tedeschi zingt ben je geneigd te geloven. Het draait om de emotie, de zeggingskracht en Tedeschi heeft al deze zaken in huis.

Haar gitaarspel is warm en uiterst smaakvol. Of ze nu soleert of rhythm speelt, het lijkt haar gemakkelijk af te gaan. Daarnaast is haar spel de basis voor al haar liedjes, ze creëert mooie klanktapijtjes waar haar stem prachtig tussendoor laveert. Overigens wordt ze op "Just Won't Burn" bijgestaan door een piepjonge, maar uiterst getalenteerde Sean Costello. Costello heeft een herkenbaar geluid (vooral duidelijk te horen in de solo in "Found Someone New") en je kunt duidelijk het verschil horen in stijl en klankkleur tussen Tedeschi en Costello. Maar hun gitaarspel vult elkaar perfect aan en zorgt voor een mooie dynamiek tussen het warme spel van Tedeschi en het scherpe en puntige gitaarwerk van Costello. Later zal Sean Costello veel te vroeg komen te overlijden en dat is nog altijd een groot gemis.

Hoewel "Just Won't Burn" als plaat geen strikte blues is, is het gevoel dat ik er aan over houdt dat absoluut wel, vooral qua emotie en intensiteit. Maar Tedeschi verpakt dit in een zeer smakelijke mix van blues, rock en soul. Een eerst echt bluesmoment hoor ik terug in het kwellende "It Hurt so Bad". De vonken spatten van haar stembanden en het gaat door merg en been. Kippenvel! Ook "Looking for Answers" is prachtig. Iets meer soul dan blues, maar het warme gitaarspel dat subtiel op de achtergrond doorklinkt is adembenemend mooi. Ook in dit nummer weer een mooie, en tegelijkertijd aparte, gitaarsolo van Sean Costello. De titeltrack is een honderd procent slowblues, en wellicht een van de mooiste die ik ken. Qua opbouw en zeggingskracht heb ik ze niet veel treffender gehoord. Het gitaarwerk op de track "Just Won't Burn" klinkt heel mooi warm en gloedvol, mooie donkere dreigende tonen, echt een typisch Fender geluid van Susan Tedeschi. Een andere mooie ballad die me steevast kippenvel bezorgt is het prachtige "Angel of Montgomery". Maar ook als het tempo omhoog gaat, zoals bijvoorbeeld op "Mama, He Treats Your Daughter Mean" staat Tedeschi haar mannetje. Een heerlijke riff en shuffle zorgt voor een groovend ritme dat ontzettend dansbaar is. Overigens verdiend de ritmesectie op deze plaat ook een compliment. Op het afsluitende "Friar's Point" laat Tedeschi horen dat ze haar klassiekers kent en eert ze een aantal grootheden uit de blues zoals Robert Johnson, B.B. King, Magic Sam en Muddy Waters. Vooral de tekst in "Friar's Point" is zo treffend voor de blues: Just past Friar's Point, over where the crossroads lay. I was walking by the cotton fields, and I swear I heard Robert Johnson play. Dan ben ik dus verkocht, bij zulke beeldende teksten zie ik de Mississippi delta dus gewoon voor me opdoemen. That's what blues is all about!

"Just Won't Burn" is een van mijn favoriete platen en misschien wel mijn favoriete plaat van een vrouwelijke gitarist/zangeres. Ik heb Susan Tedeschi op North Sea Jazz 2011 live gezien in de formatie Tedeschi Trucks Band, samen met haar echtgenoot en (slide)gitaarheld Derek Trucks. In die samenstelling is het vooral manlief Derek die de gitaarpartijen en solo's voor zijn rekening neemt, maar zo af en toe neemt Tedeschi zelf het voortouw en wow het is een lust voor het oog en oor om haar live te zien spelen en soleren. Tja, vrouwen met gitaren zijn gewoon sexy, en Susan Tedeschi is daarvan een van de treffendste voorbeelden.

Susan Tedeschi is een van mijn favoriete, misschien wel mijn favoriete, vrouwelijke bluesartiesten. Haar stem vind ik zo verschrikkelijk mooi, rauw en warm tegelijk. En daarnaast speelt deze dame nog eens fantastisch gitaar. Op haar studioalbums wordt ze regelmatig ondersteund door een andere gitarist of haar echtgenoot Derek Trucks, maar op "Live from Austin TX" speelt ze alle gitaarpartijen zelf, zowel rhythm als lead. En dat doet ze met verve. Haar ritmespel is vooral funky en soulvol, terwijl in haar solo's de blues ervan spat. Mooie voorbeelden zijn "Hampmotized", "Voodoo Woman" en het bloedstollend mooie "It Hurt So Bad". Tedeschi wordt ondersteund door een topband, waarbij vooral de bassist en toetsenist een eervolle vermelding krijgen. "Live From Austin TX" is een plaat waarop de essentie van Susan Tedeschi is vastgelegd: een warme mix van blues, soul en funk. Wat een vrouw!

Susan Tedeschi is absoluut een van mijn favoriete zangeressen. Daarnaast kan deze dame ook nog eens heerlijk gitaarspelen. Al vanaf haar album ”Just Won’t Burn” ben ik liefhebber. Op ”Wait for Me” horen we naast pure blues ook nog eens een flinke portie soul. Dit geeft haar stem nog meer warmte, zonder dat lekkere rauwe randje te verliezen. In de uptempo liedjes wordt er zelfs geflirt met funk, zoals in het dampende ”Hampmotized”. Rocken doet ze ook nog eens als de beste in ”I Fell in Love”. Het afsluitende ”Blues on a Holiday” is mooie ballad, waarin Tedeschi’s stem me echt raakt. ”Wait for Me” is wederom een prachtig album van Susan Tedeschi. Overigens speelt Derek Trucks ook nog een riedeltje mee op gitaar, en dat is altijd een genot om naar te luisteren.