"Just Enough Education to Perform" is een plaat vol meeslepende gitaarpopsongs. Door de stem, het relatief lage tempo en de lage/donkere tonen klinkt de plaat daarnaast ook nog eens behoorlijk melancholisch. Tussen al die melancholiek is dan een lichtpuntje als "Have a Nice Day" dan ook best welkom. Dat blijft een heerlijk nummer en is een mooi breekpunt in de plaat. "Just Enough Education to Perform" is melodieus tussen alle treurigheid door. Ondanks de ogenschijnlijke eentonigheid houden Stereophonics de spanning er behoorlijk in. Soms komt de stem van de zanger wat zeurderig over, maar het past ook weer prima in de sfeer van de plaat. Gewoon prima dus.

Ik vind dit echt een heerlijk album. Ik denk zelfs mijn favoriet van Stereophonics. "Just Enough Education to Perform" is een prima album, maar ik denk dat ik "Performance and Cocktails" net even wat sterker vind. Over de gehele linie een iets consistentere set aan liedjes. "Performance and Cocktails" opent met veel oversturende gitaren en knalt lekker hard binnen met de stuwende riffs van "Roll Up and Shine". Vervolgens wordt de ene na de andere meeslepende en uitermate aanstekelijke rocksong uit de mouw geschud. De melodieën zijn ijzersterk en het album is een mooie afwisseling tussen de rustigere en hardere nummers. De zang van Kelly Jones is er eentje van de grofste korrel schuurpapier, maar past precies in de muzikale setting van Stereophonics. Dit draagt bij aan de meeslepende gitaarrock waar "Performance and Cocktails" bol van staat. Gewoon een heerlijk album dat eigenlijk niet verveeld.

Ik ken Steve Dawson van zijn samenwerking met de ook al Canadees Jim Byrnes. Dawson produceert Byrnes’ albums en voorziet die bovendien van prachtig gitaarspel. Hij weet zowel in zijn productie als met zijn gitaarspel altijd een prachtig warm en authentiek bluesgeluid neer te zetten. Op zijn eigen album ”Waiting for the Lights to Come Up” is de basis meer folk en roots, al is de blues nooit ver weg. Het zijn eigenlijk allemaal ontzettend mooie liedjes, en Dawson laat horen ook nog eens over een zeer mooie stem te beschikken. Zijn gitaarspel is werkelijk prachtig. Of het nu akoestisch, elektrisch, slide, lap steel, national steel, banjo of mandoline is, snarentovenaar Dawson draait er zijn hand niet voor om. Het lijkt wel of deze multi-instrumentalist alles wat snaren heeft kan bespelen, en hoe! Het is vooral een echt luisteralbum geworden, met mooie melodieën en zanglijnen. Steve Dawson is geen grote bekende, zeker niet in Europa, maar ”Waiting for the Light to Come Up” vind ik een van de verborgen pareltjes uit mijn muziekcollectie. Onbekend maakt wellicht onbemind, en dat is in het geval van Steve Dawson volkomen onterecht. ”Waiting for the Lights to Come Up” is een prachtig album!

Steve Earle ken ik alleen van naam, maar ik heb nog geen album van hem geluisterd, tot nu dan, want "The Revolution Starts… Now" is de eerste. Of het de goede instapplaat is weet ik niet, maar ik heb dan ook geen specifieke reden om met dit album te starten. Puur toeval dus. Wat me direct opvalt is de maatschappelijke betrokkenheid van Steve Earle. De teksten gaan over allerlei maatschappelijke kwesties en de beste man is behoorlijk kritisch en steekt zijn mening niet onder stoelen of banken. De muziek klinkt bij tijd en wijlen behoorlijk dreigend. Het levert in ieder geval intrigerende muziek op. Of ik het mooi vind? Daar twijfel ik nog over. Earle brengt zijn boodschap met verve en zijn stem leent zich prima voor het vertellen van die verhalen. Hij heeft daarmee naar mijn mening niet direct een mooie zangstem. En naarmate het album vordert heb ik daar dan ook steeds meer moeite mee. Op basis van "The Revolution Starts… Now" stel ik vast dat inhoud bij Steve Earl boven vorm gaat. Dat is bewonderenswaardig, maar is voor mij ook direct een drempel. Wellicht dat andere albums mij beter kunnen bekoren. Desalniettemin vind ik dit album toch een voldoende waard.

Steve Lukather is het meest bekend als de gitarist van Toto. Daarnaast staat hij bekend als technisch een van de beste gitaristen van zijn generatie. Zijn soloplaat "Ever Changing Times" laat dat mijn inziens onvoldoende horen. De plaat is een evenwichtige samenstelling van ballads en rockers, maar het geheel neigt iets te veel naar Toto (waar ik geen grote fan van ben) Ook eist zijn gitaarspel geen hoofdrol op. De solo's zijn op zich prima, maar melodieus gezien schiet het tekort. Ik verwacht echt geen gitaarpatserij, maar van een gitarist van zijn kaliber had ik meer verwacht. Als het dan niet van zijn gitaarspel moet komen, dan hoop ik op zijn minst goede liedjes. Maar ook daarvoor geldt dat "Ever Changing Times" tekort schiet. Af en toe hoor ik flarden van de goede gitarist die Lukather is, maar het is onvoldoende om "Ever Changing Times" mijn inziens naar een voldoende te brengen. Gemiste kans voor zo'n grootheid.

"Emotional Creatures: Part One" is een sfeervolle singer/songwriter plaat met progressieve invloeden. Het is geen makkelijke muziek. De thema's zijn serieus en soms zelfs zwaarmoedig en af en toe behoorlijk cynisch. Muzikaal gezien zit het overigens prima in elkaar met mooie instrumentatie. Ik vind dit wel een plaat waar ik voor in de stemming moet zijn.

Net als op "Emotional Creatures: Part One" is "Part Two: Emotional Creatures" een album waarvoor ik in de stemming moet zijn. De muziek heeft duidelijk progressieve invloeden, ook niet zo gek gezien de muzikanten die deelnemen. Maar het geheel blijft ver weg van harde rock of metal. Het is een soort prog singer/songwriter. Althans zo ervaar ik het. Ik vind deze Part Two over het geheel genomen toch net iets sterker dan het eerste deel. Ik denk dat het komt door de wat donkerdere thematiek en bijbehorende muzikale omlijsting. Moeilijk om het echt onder woorden te brengen. "Part Two: Emotional Creatures" is een intrigerende luisterervaring van een eigenzinnige Steve Thorne. Muzikaal vakmanschap gecombineerd met intellectuele thematiek. Niet makkelijk, maar wel mooi.

Steve Vai is een fantastische gitarist en technisch nagenoeg perfect. Vai heeft wel altijd de neiging om zich te verliezen in zijn eigen trukendoos en dat zorgt ervoor dat ik zijn composities af en toe wat klinisch en afstandelijk vind overkomen. Daarbij wil ik pertinent niet beweren dat Vai zonder bezieling speelt, zoals hier wel eens wordt beweerd. Het is slechts mijn gevoel en beleving dat ik er bij heb. Over het algemeen vind ik het principe "less is more" sterker. En juist die momenten zijn ook het best op "Passion and Warfare". Zo is "For the Love of God" van alle tierelantijntjes ontdaan en gaat dan ook direct door merg en pijn. Prachtig zo mooi. Ook "I Would Love To" is zo'n liedje. Niet nodeloos ingewikkeld, maar wel intens mooi gespeeld. "The Audience is Listening" vind ik vermakelijk. Steve Vai is niet weg van een geintje zo her en der. "Passion and Warfare" is uiteindelijk gewoon een prima gitaarplaat van een van de beste gitaristen van zijn generatie. Af en toe moet ik even door de gitaarpatserij heen prikken, maar over het algemeen kan ik prima van dit album genieten.

Na ”Passion and Warfare” vind ik ”Sex & Religion” toch wel een teleurstelling. Laat ik voorop stellen dat ik Vai een zeer goede gitarist vind. Dat hoor je ook weer duidelijk terug op ”Sex & Religion”. Maar toch vind ik dat de techniek bij Vai boven de beleving gaat. Dat zullen de fans en Vai zelf ongetwijfeld anders zien, maar zo komt het toch op mij over. Ik moet bij Vai dan ook altijd erg mijn best doen om door de gitaarpatserij heen te prikken. In mijn beleving zijn de liedjes van Vai een vehikel voor zijn gitaarspel. Dit kom mijn inziens niet altijd de composities ten goede. Daarnaast ben ik op ”Sex & Religion” niet echt weg van de stem van Devin Townsend. Dit is uiteraard een kwestie van smaak. Een derde reden voor het teleurstellende gevoel is de overproductie. Mijn inziens totaal overbodig als je de talenten hebt van Vai. ”Sex & Religion” heeft zeker zijn momenten en ik twijfel ook niet aan de kwaliteiten van Vai, maar met de uitwerking heb ik meer moeite.

Na al die jaren, en na die vele muzikale projecten is "Insurgentes" het eerste echte soloalbum van muzikale duizendpoot Steven Wilson. Luisterend naar "Insurgentes" kom ik dan ook tot de conclusie dat deze plaat een mooie dwarsdoorsnede is van de muzikale carrière van Steven Wilson. Flarden van al zijn verschillende projecten komen voorbij. Van Porcupine Tree, tot Bass Communion, tot No-Man, tot Blackfield, tot noem het allemaal maar op. Persoonlijk vind ik het geluid van Porcupine Tree op de albums "Deadwing" en "Fear of a Blank Planet" het beste. En ook al hoor ik daarvan niet heel veel terug op "Insurgentes", vind ik dit toch een behoorlijk intrigerende plaat. Wilson is in staat om emotie en beleving tot uiting te brengen in een uiteenlopend pallet aan klanken. Van zacht tot hard, van minimalistisch tot indrukwekkende muren van geluid, van simpel tot complex. Hij doet dit zonder dat het verveelt of in herhaling dreigt te vervallen. De titeltrack vind ik van ongekende schoonheid en de rest van de nummers hebben allemaal wel iets bijzonders wat me aantrekt. Al met al levert Wilson gewoon weer vakwerk af.

Yes, de gitaren zijn terug op Steven Wilson's "The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)". Op zijn vorige twee studioalbums waren uiteraard ook wel gitaren te vinden, maar die albums werden toch vooral gedomineerd door toetsen en allerhande geluidseffecten. Dat levert, zoals bij Wilson gebruikelijk is, een behoorlijke verzameling intrigerende liedjes op. Toch neig ik persoonlijk meer naar de Porcupine Tree sound. En die sound is weer terug te vinden op het prachtige "The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)". Aan de andere kant klinkt het ook weer anders dan de laatste Porcupine Tree plaat "The Incident". De liedjes op "The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)" zijn weer heerlijk uitgesponnen (met uitzondering van "The Pin Drop") en laten een breed uitgewaaierd geluidspalet horen. Of er een overkoepelende thematiek is vind ik moeilijk te zeggen, maar de liedjes doen wel aan als verhalen. En het zijn niet bepaald vrolijke verhalen die Wilson hier voorlegt. Het zijn spookverhalen in de traditie van Edgar Allan Poe. De muziek op "The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)" past daar perfect bij: beklemmend, dreigend, claustrofobisch, meespelend, angstaanjagend en intens. Het prachtige artwork sluit daar perfect op aan. Steven Wilson zorgt er altijd voor dat het geheel, de look en feel zo te zeggen, prachtig in balans is. Wilson wordt weer omringd door een uitermate vakkundige groep muzikanten. Zelf hanteert hij weer een keur aan instrumenten als de mellotron, keyboards, gitaar en ook nog de bas op "The Holy Drinker". Uiteraard neemt hij ook de vocalen voor zijn rekening. De lead gitaar laat hij echter over aan Guthrie Govan. Een goede keus wat mij betreft, want de beste man speelt prachtig gitaar en laat schitterende solo's horen. Het is niet altijd duidelijk welke partijen door Wilson of door Govan worden gespeeld, maar dat mag de pret niet drukken. De ritmesectie Nick Beggs (bas) en Marco Minnemann (drums) zorgen voor een stuwende solide basis en met Adam Holzman (toetsen) en Theo Travis (blaasinstrumenten) is het gezelschap compleet. "The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)" is wat mij betreft weer een pareltje in het toch al indrukwekkende oeuvre van Steven Wilson. Dit album is weer heerlijk verslavend, gaat onder je huid zetten, nestelt zich in je hoofd en sleept je mee in de beklemmende verhalen. Op "The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)" combineert Wilson mijn inziens invloeden uit zijn gehele carrière en van al zijn verschillende projecten tot een prachtig album. Voor elk wat wils zo te zeggen (al zijn de metalinvloeden ver te zoeken). De LP geniet mijn voorkeur boven de CD. Het geluid komt wat voller op me over en het artwork is zo nog mooier. "The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)" is misschien nu al het muzikale hoogtepunt van 2013 en wat mij betreft ook eentje in de indrukwekkende waslijst aan releases van Steven Wilson. Hemels!

Stevie Ann is een goede zangeres, daarnaast schrijft ze haar liedjes zelf, maar daarmee ben je er nog niet. Ik vind dit allemaal net even te braaf en hiervan zijn er al meer dan dertien in een dozijn. De onderwerpen van haar liedjes zijn serieus en daarom had ik wel een wat scherper randje verwacht. Ik heb haar ook een paar keer live gezien, en dat beviel me meer dan het luisteren naar deze plaat. Live heeft ze meer overtuigingskracht.

Ten opzichte van haar debuutplaat heeft Stevie Ann mijn inziens op "Closer to the Heart" een flinke stap voorwaarts gemaakt. Het is allemaal wat gedurfder en spannender dan de brave maar mooi gezongen liedjes van haar eerste album. Stevie Ann zingt nog steeds prachtig en er zijn duidelijke verwijzingen naar country en americana te horen op "Closer to the Heart". Daarnaast getuigt het muzikaal allemaal van iets meer lef. Af en toe komt er een venijnige gitaarsolo om de hoek zetten of broeit er hier en daar een mooie pedal steel gitaar. Stevie Ann mag deze ontwikkeling wat mij betreft doorzetten.

”Solos, Sessions & Encores” is een bonte verzameling liedjes afkomstig van liveopnamen en studiosessies. Het grote pluspunt van dit album is de diversiteit. De verzameling gastartiesten is indrukwekkend en dit levert een breed pallet aan liedjes op die vele facetten van het bluesgenre beroeren. Het nadeel van dit alles is dat het aandeel en de herkenbaarheid van Stevie Ray Vaughan soms moeilijk is waar te nemen. Daarom vind ik ”Solos, Sessions & Encores” niet het beste werk van Vaughan. Ik prefereer zijn studioalbums wat dat betreft. Uiteraard is dit album bijzonder genietbaar en is het een mooie compilatie. Het gitaarwerk is uiteraard puik en de nodige klassiekers worden hier op een zeer fijne wijze vertolkt. Als ik eerlijk ben is ”Solos, Sessions & Encores” een overbodige release, maar het is op zich een prima album, maar steekt schril af bij zijn reguliere studioalbums en liveregistraties.

Stevie Ray Vaughan is net als vele muzikale helden veel te vroeg gestorven. Op 27 augustus 1990 stortte de helikopter waarin hij zat neer na een optreden samen met Eric Clapton en Robert Cray. Hij werd slechts 35. Ondanks dat zijn leven voor een groot gedeelte werd beheerst door alcohol en drugsgebruik (hij was pas echt afgekickt in 1986) presteerde hij het om samen met zijn band Double Trouble vijf klasse albums af te leveren, waarvan er één na zijn dood werd uitgebracht. Hoewel ik elk van zijn albums van hoog niveau vind, steekt er toch eentje een klein beetje bovenuit en dat is zijn tweede album "Couldn't Stand The Weather" uit 1984.


Stevie Ray Vaughan's stijl valt in de categorie Texas Blues. Deze stijl kun je het beste omschrijven als een fusion van blues en rock, maar met een duidelijke swing drive. Stevie Ray Vaughan weet aan dit genre een volstrekt uniek geluid toe te voegen door veelvuldig de dikke snaren op zijn Fender Stratocaster te gebruiken. Door met zijn handpalm de snaren te dempen geeft hij de uptempo nummers een groove mee, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten of staan. De afstelling van zijn gitaar zorgt voor een typische warme klank die elke gitaarsolo een flinke portie emotie meegeeft. Daarnaast wordt Stevie Ray Vaughan ondersteund door Double Trouble; bassist Tommy Shannon en drummer Chris Layton. Deze stuwende ritmesectie tilt de muziek naar een nog hoger plan en complementeert de toch al groovende Texas Blues ritmes.

Op het album "Couldn't Stand The Weather" opent de band met het instrumentale "Scuttle Buttin". Iedereen die bij dit nummer nog roerloos staat of zit, heeft toch echt een motorisch probleem vrees ik. Ik besef me dat je van instrumentale nummers moet houden (want dat is "Scuttle Buttin"), maar dit swingt echt de pan uit. De volgende 5 nummers zijn donkerder van toon, en dat is waarschijnlijk ook de reden waarom ik uiteindelijk toch dit album prefereer boven zijn andere werk. Het tempo gaat wat omlaag, de lage tonen uit zijn gitaar voeren de boventoon (met uitzondering van zijn weergaloze solo's). Hierdoor krijgen de nummers een meeslepend karakter.

Stevie Ray Vaughan staat er ook om bekend de nodige covers te hebben opgenomen. Ik heb totaal geen moeite met covers. Ik hoor wel eens dat het goedkoop is om covers te doen. Er wordt artiesten wel eens luiheid verweten om nummers van anderen te coveren in plaats van zelf nummers te schrijven. Ik zou het graag willen omdraaien; het is moeilijker om een nummer van een ander goed te coveren, dan zelf een goed nummer te componeren. Op dit album waagt Stevie Ray Vaughan zich aan "Voodoo Chile (Slight Return)" van Jimi Hendrix. Stevie Ray Vaughan heeft nooit onder stoelen of banken geschoven een fan van Hendrix te zijn en dat is hier te merken. De versie die Stevie Ray Vaughan samen met Tommy Shannon en Chris Layton hier ten toon spreidt is briljant en ik durf zelfs te stellen dat deze het origineel overtreft, en dat zul je me niet vaak horen zeggen.

Prijsnummer op de plaat is wat mij betreft het bijna tien minuten durende slowblues nummer "Tin Pan Alley (aka Roughest Place In Town)". Dit is blues zoals blues hoort te zijn. Het nummer heeft een langzame en duistere opbouw (wat de titel van het nummer al suggereert) en mondt uit in een adembenemende gitaarsolo. Met het nummer "Honey Bee" schroeft Stevie Ray Vaughan het tempo nog maar eens op. Het is een heerlijke shuffle, maar past mijn inziens qua sfeer niet helemaal bij de rest van de plaat. De instrumentale afsluiter "Stang's Swang" is een jazzy groovend nummer, maar wel met een wat onheilspellend gevoel.

Over onheilspellend gesproken. De hoes weerspiegelt mijn inziens perfect de algehele sfeer van de plaat. Je ziet Stevie Ray Vaughan spelend op zijn gitaar temidden van een tornado. Eerder refereerde ik al even aan het meeslepende gevoel van het gros van de nummers. Alsof je in elk nummer gezogen wordt. Ik weet niet of dat de betekenis van de tornado op de hoes is, maar zo voelt het voor mij in ieder geval wel.

Onlangs is Amy Winehouse ons ontvallen. Ik wil haar nog geen legende noemen, maar ze heeft een tweetal broeierige (en goede) soulplaten gemaakt. Zoals ik deze blog opende zijn de sterfgevallen onder talentvolle muzikanten helaas talloos. Gelukkig hebben we hun muziek nog. Houdt de herinnering van Stevie Ray Vaughan en zijn lotgenoten levend door hun muziek te draaien en te verspreiden.

Spread the word, music is our soul!

"In Step" is het vierde en laatste studioalbum van de veel te vroeg gestorven Stevie Ray Vaughan. Postuum zou nog "The Sky is Crying" worden uitgebracht, maar ik beschouw "In Step" als zijn laatste wapenfeit. Deze plaat laat de veelzijdigheid van Stevie Ray Vaughan horen. Het album opent met het rock & roll gedreven "The House is Rockin'". Niet heel erg bijzonder, maar wel lekker en zet direct de toon. De twee volgende tracks zijn heerlijke stuwende blues shuffles, waarbij ik met name "Tightrope" een heerlijke groove vind hebben. Stevie Ray Vaughan laat de blues swingen. Ook slowblues staat in het vocabulaire van Stevie Ray Vaughan. Met het nummer "Leave My Girl Alone" laat hij horen hoe een slowblues hoort te klinken: emotioneel, meeslepend en intens. Na het instrumentale "Travis Walk" volgt een hoogtepunt met het groovende en tegelijkertijd donker klinkende "Wall of Denial". Die gitaarriff is fenomenaal. Dan volgen nog twee blues shuffles om af te sluiten met het absolute hoogtepunt in de vorm van "Riviera Paradise". Een negen minuten durende instrumentale blues en jazz trip. Stevie Ray Vaughan flikt het gewoon weer.

Dat Stevie Ray Vaughan een van de beste gitaristen allertijden is liet hij al duidelijk horen op zijn studioalbums. Maar buiten de studio liet Stevie Ray Vaughan met name zien en horen wat hij in zijn mars had. Live zijn de liedjes net een tikkeltje sneller en improviseert hij er lustig op los. Ook klinkt het geluid uit zijn Fender stratocaster net iets minder clean, zodat de blues net een wat vuiger randje krijgt. Op "Live Alive" komt dit alles prima tot uitdrukking. Samen met zijn begeleiders, Double Trouble, horen we een gedreven Stevie Ray Vaughan die alles uit de kast trekt. Enige nadeel is dat de opnamen op "Live Alive" afkomstig is van verschillende bronnen. Hierdoor krijg je niet het gevoel dat je naar een integraal concert luistert, en dat is best jammer. Maar uiteindelijk geeft de kwaliteit van Stevie Ray Vaughan de doorslag, en op "Live Alive" maakt hij alles waar wat hij op zijn studioalbums al had laten horen.

Alle albums van Stevie Ray Vaughan zijn om van te smullen, zo ook ”Soul to Soul”. Wederom staat het bol met heerlijk stuwend en groovend gitaarspel. Het geluid uit de Fender van Vaughan is direct herkenbaar. Vaughan speelt blues dat tegelijkertijd dansbaar en intens is. De shuffles beheerst hij als geen ander en ”Look at Little Sister” is daarvan weer een prachtig voorbeeld. Ook de slowblues is aan Vaughan besteedt zoals hij laat horen op ”Ain’t Gone ’N’ Give Up on Love”. Een ander hoogtepunt is ”Change It”. Een opzwepend nummer met melancholische teksten en melodieus gitaarspel. In de nodige instrumentale nummers is het nog meer genieten geblazen van dat virtuoze spel van de veel te vroeg gestorven meester. Zijn adoratie voor Hendrix wordt nog eens kracht bijgezet middels een mooie uitvoering van ”Come On (Part III)”, en het afsluitende ”Life Without You” is daarentegen weer ingetogen, maar intens mooi. Bij Stevie Ray Vaughan kun je eigenlijk niet spreken van mindere albums. Gevoelsmatig vind ik zijn debuut ”Texas Flood” en ”In Step” net even iets sterker, met ”Couldn’t Stand the Weather” als absolute hoogtepunt. Maar niets ten nadele van ”Soul to Soul”, want ook dit album is er weer eentje om je vingers bij af te likken.

Stevie Ray Vaughan is de meester van de Texas blues. Op zijn debuut ”Texas Flood” maakt Vaughan met zijn band Double Trouble direct een verpletterende indruk. De blues van Vaughan heeft een ongekende swing en groove. Daarnaast is zijn geluid herkenbaar, vooral het heerlijke gebruik van de lagere tonen in de ritmische riffs vind ik fantastisch. ”Mary Had a Little Lamb” vind ik daarvan een treffend voorbeeld. Stevie Ray Vaughan is een gitarist die zowel ritmisch als in de solo’s uitblinkt. Met ”Love Struck Baby” en (met name) ”Pride and Joy” swingen de pannen direct van het dak. Maar ook de slowblues liedjes zijn van ongekende klasse. Het titelnummer en ”Dirty Pool” zijn zo intens, dat is echte blues. Op de instrumentale liedjes etaleert Vaughan zijn klasse, waarbij ”Rude Mood” eruit springt. Een ander instrumentaal pareltje vind ik de ode aan zijn vrouw. Het liedje ”Lenny” is misschien wel het mooiste instrumentale slowblues liedje dat ik ken. Kippenvel; wat een mooie tonen, passie en gevoel. Het enige smetje op dit geweldige debuut is het totaal overbodige ”I’m Cryin’”. Het is een bijna schaamteloze kopie van ”Pride and Joy”, met uitzondering van de tekst. Omdat de rest van ”Texas Flood” zo fantastisch is, zij het hem vergeven. In een tijd dat de blues een dipje had, zet Stevie Ray Vaughan het weer in de spotlight, en hoe!

Dit postuum uitgebrachte album van Stevie Ray Vaughan and Double Trouble mag, ondanks het feit dat het outtakes van eerdere albumsessies betreft, aangezien worden als een volwaardig album. ”The Sky is Crying” bevat alle elementen van een typisch Stevie Ray Vaughan album. Het swingt, het grooved, het bevat prachtige slowblues en uiteraard is het gitaarwerk om van te smullen. De titeltrack is een prachtige uitvoering van de klassieker in kwestie. Datzelfde geldt voor de instrumentale weergave van de Hendrix klassieker ”Little Wing”. De slowblues ”May I Have a Talk with You” gaat door merg en been en ”Chitlins Con Carne” is heel jazzy. Dit toont tegelijkertijd de veelzijdigheid van Vaughan aan. Zijn veel te vroege dood blijft een eeuwige zonde en dit album geeft een indruk wat er allemaal nog in het vat had gezeten. Stevie Ray Vaughan is een fantastische gitarist. Ik besef me dat het bluesgenre zeker zijn beperkingen heeft, maar als je het met zoveel intensiteit, passie en emotie speelt als Vaughan dan ben je een hele grote. Punt!

Stevie Wonder heeft "Innervisions" altijd zijn eigen visie gevonden op wat er in zijn wereld gebeurt, met zijn mensen, met alle mensen. Ik vind "Innervisions" Stevie Wonders meest ambitieuze, veelzijdige en inderdaad visionaire album. Het hoesontwerp van Efram Wolff geeft ook een dergelijke suggestie af. Het album klinkt swingend en is een mooie mix van soul en funk, maar onder de oppervlakte gaat een donkere realiteit schuil. Bijvoorbeeld het swingende "Living for the City" is feitelijk een dramatische auditieve thriller over een plattelandsjongen die in New York te maken krijgt met misdaad en dood. Het lijkt wel of Wonder een politiek motief heeft. Nummers als het melancholische "Visions", het funky "Higher Ground" en het broeierige "Jesus Children of America" beschrijven een Amerika dat in een hoog tempo uit elkaar valt. Ten tijde van de release van dit album heeft Stevie Wonder eens gezegd dat hij voelde dat er iets heel, heel ingrijpends ging gebeuren. Er gebeurde inderdaad een vreselijk auto-ongeluk tijdens de promotietoer waardoor Stevie Wonder in coma raakte en zijn reukvermogen verloor. Het begin van een nieuw hoofdstuk zo te zeggen. Ik kan niet echt een track aanwijzen die ervoor mij uitspringt, maar misschien is dat juist wel de kracht en maakt het "Innervisions" tot een hele mooie plaat.

Deze liveplaat van Sting krijgt door de gebeurtenissen op de opnamedatum, 11 september 2001, een hele andere dimensie. Bij het luisteren van sommige nummers moet je toch direct denken aan die vreselijke gebeurtenissen op 9/11. Sting wordt vergezeld door een partij topmuzikanten die de nummers ingetogen, sfeervol, indringend en meeslepend weten te brengen. Mede door de bijzondere omstandigheden (hoe triest ook) een zeer geslaagde live impressie van de wat meer jazzy uitgevoerde nummers Sting en The Police.

Op zijn tweede soloalbum klinkt Sting in mijn oren wat consistenter dan op het ook al prima debuut "The Dream of the Blue Turtles". De invloeden uit de jazz worden doorgezet en dat levert mooie liedjes en gelaagde composities op. "Fragile" is daarvan een van de hoogtepunten. Mooie Spaanse gitaren en breekbare teksten. Maar "…Nothing Like the Sun" biedt meer dan alleen "Fragile". Een ander hoogtepunt en hit is "Englishman in New York". Een gedurfde compositie om als single uit te brengen, maar het werkt uitstekend. Ook waagt Sting zich aan een cover van Jimi Hendrix in de vorm van "Little Wing". Sting zet deze klassieker naar zijn eigen hand en ik vind het een geslaagde bewerking. Het enige nummer dat wat afwijkt van de rode draad is "We'll Be Together". Het klinkt lekker opzwepend en funky, maar het is iets teveel van het goede als je het in de sfeer van het totale album beschouwd. Verder is "…Nothing Like the Sun" een sterk album en behoort het tot mijn favorieten van Sting.

Op deze plaat van Sting hink ik op twee gedachten. Enerzijds hoor ik het vertrouwde geluid van Sting, en anderzijds hoor ik een Sting die iets nieuws probeert. Over het algemeen kan ik dat best waarderen, maar het pakt mijn inziens op "Brand New Day" niet altijd even goed uit. De titelsong is typisch Sting, een lekkere bas met bijbehorende groove en een pakkend refrein. Op andere tracks probeert Sting een soort cross-over te maken tussen zijn eigen stijl en andere stijlen. Zo gebruikt hij bijvoorbeeld Oosterse invloeden, laat hij een Franstalige rapper opdraven voor de nodige hip-hop invloeden en nodigt hij James Taylor uit voor een americana-achtige song. Wat mij betreft met wisselend resultaat. Ondanks dat Sting gebruik maakt van bezwerende, variërende ritmes en durft hij af en toe een klein beetje buiten de lijntjes te kleuren, moet ik toch constateren dat ik niet vaak naar dit album luister.

Voorganger "Ten Summoner's Tales" is een van mijn favoriete Sting platen en bij het beluisteren van "Mercury Falling" kom ik dan ook snel tot de conclusie dat deze het niveau van "Ten Summoner's Tales" niet haalt. Hiervoor zijn de composities te wisselvallig. Dat neemt niet weg dat erop "Mercury Falling" best zeer behoorlijke liedjes staan, zoals "The Hounds of Winter", "I Hung My Head", "Let Your Soul Be Your Pilot", "All Four Seasons" en het afsluitende "Lithium Sunset". "Mercury Falling" begint sterk, maar in het midden zakt het toch een beetje in om weer op te krabbelen naarmate het einde nadert. "Mercury Falling" is zeker geen slechte plaat, maar wel een degelijke.

Dit muzikale allegaartje van Sting bevalt me niet heel goed. Gevoelsmatig wil Sting iets te modern klinken of in sommige gevallen erg poppy. Daarom komt het wat geforceerd over en blijven de liedjes onvoldoende hangen. De toegingen van de R&B-achtige beats komt het geheel ook niet ten goede. "Sacred Love" heeft af en toe zijn momenten, maar Sting waaiert teveel uit en heeft zijn oren iets teveel laten hangen naar een moderne sound naar mijn mening. Respect voor de poging, niet slecht, maar helaas niet consistent en/of geslaagd.

”Ten Summoner’s Tales” is een muzikaal feestje. Sting trekt alle registers open en over het algemeen is het een swingend album vol funk en jazz, met de nodige rustpuntjes. Het geheel klinkt wellicht toegankelijk, maar dat doet niets af aan de muzikaliteit. Kwalificaties als simpel kan ik persoonlijk niet echt volgen, want schijn bedriegt als je het mij vraagt. Het sterkste punt aan ”Ten Summoner’s Tales” vind ik de melodieën. Deze zijn zonder uitzondering aanstekelijk en gaan tussen mijn oren zitten om me niet meer los te laten. Tussen al die swingende en groovende liedjes raakt Sting je ook nog eens met luisterliedjes als ”Fields of Gold”, It’s Probably Me” en ”Shape of My Heart”. Met ”She’s Too Good for Me” komt Sting nog het dichtste bij zijn vroegere werk van The Police, maar anders dan dat trekt Sting zijn eigen plan op ”Ten Summoner’s Tales”. Ultieme popmuziek met de basis in de jazz. Persoonlijke favorieten zijn ”Love is Stronger Than Justice (The Munificent Seven)”, ”Heavy Cloud (No Rain)” en ”Saint Augustine in Hell”. Vooral de groove op die liedjes zijn verslavend. Van alle soloalbums van Sting die ik ken is ”Ten Summoner’s Tales” mijn absolute favoriet. Van begin tot eind top!

De eerste soloplaat van Sting na het einde van The Police is eigenlijk niet met die laatstgenoemde te vergelijken. Waar het openingsnummer "If You Love Somebody (Set Them Free)" nog elementen van soul bevat is de rest van "The Dream of the Blue Turtles" voornamelijk jazz georiënteerd. Voor mij was het daarom wel even wennen, aangezien ik The Police als referentiekader in mijn hoofd had. Maar na een aantal luisterbeurten gaan de jazzy composities beklijven en hoor ik een gevarieerde soloplaat, waarbij Sting het aandurft iets anders te doen dan dat we eerder van hem gewend waren. Vooral het jazzy instrumentale "The Dream of the Blue Turtles" laat dat horen. Het spelplezier is overduidelijk aanwezig, wat er bij The Police aan het eind nog wel eens ontbrak. "Moon over Bourbon Street" is het prachtige hoogtepunt van deze plaat, maar zo onder de oppervlakte zijn er meer pareltjes te ontdekken.

The Paladins gitarist Dave Gonzales is de drijvende kracht achter Stone River Boys. Het geluid op "Love on the Dial" wordt door de band zelf omschreven als country funk. De country is overduidelijk aanwezig, mede ook door de fijne pedal steel gitaar die bijna op elk nummer wel ergens op de achtergrond aanwezig is. Af en toe hoor ik wel wat funk, maar dat is redelijk beperkt. Wel hoor ik de vocale invloeden van de west coast sound. Country soul is daarom misschien een betere omschrijving van "Love is on the Dial". Uiteraard is het gitaarspel bij Dave Gonzales prima verzorgd. Feit blijft dat dit een lekker plaatje is met invloeden uit de country, roots en americana. Niets nieuws, maar dat hoeft ook helemaal niet. Prima plaatje dus.

Eigenlijk is dit helemaal niet mijn ding. Ik hou best van een stevige portie rock, maar zodra het overslaat in geschreeuw en gebeuk haak ik af. Mijn verwachtingen waren dan ook bijzonder laag toen ik vernam dat Stone Sour de band is van Corey Taylor. Taylor is naast zanger van Stone Sour ook lid van Slipknot. Ik vind Slipknot geen band maar een act. Slipknot zijn een stelletje als horrorclowns verkleedde gasten die met een toneelstukje alleen maar verbloemen dat het muzikaal mijn inziens gebeuk in de marge is. Maar bij het luisteren naar "Come What(ever) May" hoor ik zowaar dat Corey Taylor echt kan zingen en dat hij een groepje muzikanten heeft verzameld die goed gestructureerde rocksongs kunnen produceren. Af en toe gaat het nog wel eens over de schreef, maar het zij ze vergeven. Hier kan ik best naar luisteren. Stone Sour heeft een rockplaat gemaakt met een stevig metalen randje.