Sean Costello was een bijzonder getalenteerd gitarist. Was zeg ik, omdat hij op veel te jonge leeftijd is overleden. Costello heeft zich een eigen stijl aangemeten die enerzijds typisch klinkt naar de blues, maar daarnaast toch ook verrassend. Dat is knap gezien de beperktheid waar de blues toch mee te kampen heeft. Op zijn tweede plaat "Moanin' for Molasses" zet hij de goede lijn van zijn debuut voort. Heerlijke bluessongs met fantastisch gitaarspel met her en der een twist. Het instrumentale openingsnummer en titelnummer "Moanin' for Molasses" is daar een mooi voorbeeld van. Bluesy gitaarspel met invloeden uit jazz en funk. "You're Killing Me" en "It Takes Time" zijn energieke opzwepende bluesnummers en het met blazers voorziene "You Can't Win With a Losing Hand" klinkt weer heel soulvol. "Moanin' for Molasses" is een hele fijne bluesplaat en bevestiging van het talent van Sean Costello en tegelijkertijd een pijnlijke realiteit van zijn veel te vroege overlijden.

De jump blues van Sean Costello op zijn gelijknamige album is energiek, fris, opzwepend en bruisend. Zijn gitaarspel varieert van rauw en vuig tot warm en gloedvol. Met name als het tempo wat naar beneden gaat, neemt de intensiteit verder toe. Liedjes als ”Father”, maar met name het afsluitende ”Don’t Pass Me By” zijn prachtig. Costello is weer zo’n gitarist die veel te vroeg is gestorven. Binnen de bluesscene wellicht niet heel erg bekend, maar bij de kenners alom geprezen. ”Sean Costello” is wederom een album dat van begin tot eind raak is en tevens het bewijs dat de muziekwereld wederom een talent veel te vroeg is verloren. Zijn muzikale erfenis geeft nog enige troost.

Op zich is het al indrukwekkend dat Seasick Steve met beperkte middelen tot een relatief vol geluid komt en daarnaast ook nog eens tot alleraardigste liedjes. Seasick Steve flanst zijn eigen instrumenten in elkaar en dat leidt tot een vrij simpel maar rauw bluesgeluid. Samen met zijn raspende stem doet het geheel heel authentiek aan. Maar als "Man from Another Time" vordert kan ik me toch niet aan de indruk onttrekken dat de beperkte middelen hem ook in de weg gaan zitten. De liedjes beginnen steeds meer op elkaar te lijken en de variatie is beperkt. Logisch ook als je met drie snaren op je gitaar speelt, in plaats van zes. Desalniettemin is het zeer verdienstelijk wat Seasick Steve op "Man from Another Time" laat horen en gezien het materiaal wat hij gebruikt ook best knap.

Op hoge leeftijd breekt deze bluesbaas dan toch nog door. Optredens bij Jools Holland bezorgen hem grote bekendheid en Seasick Steve reist festival na festival af om zijn ongepolijst home made blues te verkondigen. Naast dit album ken ik van Seasick Steve alleen voorganger ”Man from Another Time”. Dat vind ik een vermakelijk album, maar wel eentje die na verloop van tijd inwisselbaar wordt. De variatie is op dat album beperkt. Dat vind ik op ”You Can’t Teach an Old Dog New Tricks” beter verzorgd. Seasick Steve wisselt stevige elektrische blues stampers af met akoestische langzame en midtempo liedjes. Ook productioneel is dit een stap voorwaarts. Het geluid is voller en er is meer een bandgevoel. Het echte rauwe is er misschien wel vanaf, maar ik vind ”You Can’t Teach an Old Dog New Tricks” nog steeds rafelig en vuig klinken. Nog steeds typisch Seasick Steve dus. Seasick Steve laat de jonge honden horen hoe je blues en rock met elkaar verenigt. En dat hij op deze leeftijd alsnog zijn succes heeft, is hem van harte gegund. Heerlijk album!

Dit is gewoon niet mijn ding. Ik vind het te lo-fi en het rammelt te veel. Ik snap best dat dit ook wel weer de charme hiervan kan zijn, maar bij mij werkt het niet. Ik word er nerveus van en ik ga me ergeren aan het nonchalante karakter. Het klinkt allemaal iets teveel afgeraffeld naar mijn mening.

”Give The People What They Want” zou eigenlijk al in 2013 moeten verschijnen, maar de slechter wordende gezondheid van Sharon Jones gooide roet in het eten. Ze vocht en overwon kanker. Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe dat moet zijn geweest, anders dan de indringende verhalen die je wel eens hoort uit de media of van vrienden/kennissen. De liedjes op ”Give The People What They Want” waren eigenlijk al klaar, voordat het noodlot toesloeg. Ondanks dat zitten de liedjes in mijn beleving vol verwijzingen naar die moeilijke periode. In een aantal interviews die ik met Sharon Jones heb gelezen, geeft ze dat zelf ook aan. ”Give The People What They Want” krijgt hierdoor dan ook een extra lading en diepgang. De muziek is voortreffelijk en overheerlijk. Stampende en dampende soul en funk om je vingers bij af te likken. De opener ”Retreat!” klinkt krachtig en vitaal en lijkt een overwinning te zijn op die verschrikkelijke ziekte, zonder dat dit zo bedoeld was. The Dap-Kings zijn in topvorm. Alles klopt: de ritmesectie swingt de pannen van het dak, de gitaren klinken funky en de blazers zorgen voor een warm bad. De stem van Sharon Jones klinkt fantastisch. Geen spoortje van slijtage als je het mij vraagt. Over het algemeen is het album uptempo, met een paar rustpuntjes. Voor je het weet is het alweer afgelopen. Maar het klinkt zo lekker, dat ”Give The People What They Want” met gemak een dagje op de repeat kan blijven staan. Heerlijk album dat met recht als een overwinning mag worden gezien.

Deze liveregistratie van Sheryl Crow is een zeer genietbare en fijne luisterervaring. Ik ben geen grote fan van Crow, maar ze heeft albums gemaakt die meer dan de moeite waard zijn en de keuze van de liedjes op ”Live from Central Park” zorgt voor een uitgebalanceerde dwarsdoorsnede van haar carrière tot dan toe. De band is uitstekend en de gastartiesten (friends) zijn een leuke toevoeging. Daarnaast is de locatie, Central Park, New York, een bijzondere. Het publiek is enthousiast en Crow zoekt regelmatig de interactie. Al met al zorgt dit voor een lekkere en ongedwongen sfeer en wordt er ook nog eens prima gemusiceerd. Aan de andere kant is het niet wereldschokkend wat hier ten beste wordt gegeven. Ik word er niet echt door ondersteboven geblazen en de liedjes blijven redelijk veilig en braaf. Dat doet verder niets af van de kwaliteiten van Sheryl Crow, haar band en de gasten. Deze dame weet haar mannetje te staan en zorgt ervoor dat ”Live from Central Park” een erg prettig live document is geworden.

”Tuesday Night Music Club” is het doorbraakalbum van Sheryl Crow, zeker ook mede door wereldhit ”All I Wanna Do”. Maar dit is zeker geen album dat vaart op die ene hit. Op ”Tuesday Night Music Club” staan vele mooie liedjes. Het album begint ijzersterk met ”Run, Baby, Run”, ”Leaving Las Vegas” en ”Strong Enough”. Prachtige luisterliedjes en mooie rootsy instrumentatie. In het midden staan wat mindere liedjes met ”Solidify” en vooral ”The Na-Na Song”. Voor mij toch de bevestiging dat de kracht van Sheryl Crow meer ligt in de ingetogen liedjes. ”No One Said It Would Be Easy” vind ik weer een pareltje. De hit ”All I Wanna Do” blijf ik sterk vinden, vooral door de mooie steel gitaar door het liedje heen. Niet heel opvallend, maar wel heel smaakvol en authentiek. Diezelfde steel gitaar hoor ik ook weer op de kippenvel afsluiter ”I Shall Believe”. Los van de twee kleine missers in het midden vind ik ”Tuesday Night Music Club” een bijzonder fraai album.

Prima roots plaat van deze Nederlandse band. Shiner Twins bewijzen dat kwaliteit niet per definitie over de grens is te vinden. "Four Souls - One Heart" wordt gedragen door de mooie arrangementen en samenzang. De plaat is diep geworteld in de roots en Americana muziek uit de Verenigde Staten. Tekstueel is het soms wat clichématig, maar dat is nergens storend. De muziek vergoedt alles, en dat zit bij de Shiner Twins wel goed. Verwacht geen spetterend gitaarwerk of vlammende solo's. De basis is ingetogen, maar de intensiteit en het gevoel waarmee wordt gespeeld zorgt voor een evenwichtig palet aan traditioneel klinkende roots songs.

”Takk…” is mijn eerste kennismaking met Sigur Rós. Ik moet zeggen dat ik dit geen gemakkelijke muziek vind. Nu hoeft dat niet direct een probleem te zijn, want ik vind dat de luisteraar best wat moeite mag doen. Wat dat betreft stelt Sigur Rós mij als luisteraar danig op de proef. De muziek vind ik dromerig en erg sfeervol. Het is een interessant palet aan muzikale kleuren die erg rustgevend werken. De vocalen vind ik daarentegen gewoon niet zo mooi. Ze passen prima bij de muziek, maar dat ijle, daar houd ik gewoon niet zo van. Dat er daarnaast in het IJslands, of in hun eigen fictieve taal gezongen wordt, maakt het er niet makkelijker op. Maar hoe vaker ik ernaar luister, gebeurt er toch iets in mijn beleving. De term rustgevend die ik eerder aanhaalde raakt meer en meer van toepassing. Het is dan vooral de muziek waar ik heerlijk op kan wegdromen. Dus ondanks dat deze muziek nogal een ver van mijn bed show is, is het er wel eentje die ik op momenten goed kan waarderen.

Het album "Freak Show" van Silverchair is voor mij het referentiekader in de beoordeling van hun muziek. Dat gezegd hebbende moet ik concluderen dat "Diorama" daarbij in het niet valt. Objectief gezien is het een beetje appels met peren vergelijken, omdat Silverchair op "Diorama" voor een andere aanpak en stijl kiest. Dit heeft waarschijnlijk ook te maken met de persoonlijke situatie van zanger/gitarist Daniel Johns. Subjectief maak ik toch altijd de vergelijking met "Freak Show", terecht of niet. De gekozen vorm op "Diorama" pakt me niet of in ieder geval onvoldoende. Niet slecht, maar persoonlijk doet me dit vrij weinig.

"Freak Show" van Silverchair roept middelbare school herinneringen op. Erg populair in die tijd en de Australische tieners liften slim mee op de grunge hype. Deze jonge gasten leveren met "Freak Show" een prima melodieuze en soms harde rockplaat af. Vaak zijn ze weggezet als een goedkope kopie van Nirvana, maar dat vind ik onterecht. Natuurlijk doet de hitsingle "Freak" denken aan Nirvana, maar Silverchair varieert naar mijn mening meer en doet melodieuzer aan. Luister bijvoorbeeld naar het mooie "Pop song for Us Rejects" en "Petrol & Chlorine". Kortom dit blijft een plaat met een mooie referentie aan de middelbare school. Daniel Johns en zijn bandleden waren zelf ook nog tiener en dat gevoel weerklinkt prima op "Freak Show".

Eigenlijk ben ik niet heel erg onder de indruk van "Bridge over Troubled Water". Tuurlijk er staan regelrechte klassieke popsongs op deze plaat, en de samenzang is bij tijd en wijle prima, maar om nu te zeggen dat ik dit een meesterwerk of zelfs een goede plaat vind, nee. Ik vind het allemaal een beetje overgeproduceerd met de koortjes, strijkers en onnodige overdadigheid. Ik zou dit niet slecht willen noemen, maar naar mijn maatstaven geen voldoende. Deze plaat gaat de boeken in als monument uit de popgeschiedenis, maar dat had van mij niet gehoeven.

"Crossing the Line" is het derde studio album van Simon McBride. Deze Ierse gitarist begint zijn sporen aardig te verdienen in de bluesrock wereld. Zijn eerste twee albums bevatten spetterend gitaarwerk in de beste traditie van de bluesrock, niet echt heel verrassend, maar het klinkt als een klok. Op "Crossing the Line" gaat Simon McBride mijn inziens een stapje verder, waardoor het niveau in mijn ogen toch een stukje hoger ligt dan op zijn voorgaande albums. Met name in de midtempo nummers en ballads komt zijn echte klasse bovendrijven. Waar hij in de stevige rocknummers de neiging heeft om zijn stem iets te overschreeuwen klinkt hij in de midtempo nummers en ballads soulvol. Ook zijn gitaarwerk komt op deze tracks beter tot zijn recht; intens, gloedvol, warm en meeslepend. "Crossing the Line" is het voorlopige hoogtepunt uit het oeuvre van Simon McBride en wat mij betreft mag hij deze lijn voortzetten.

Simon McBride is een nieuwe gitarist aan het bluesrock firmament. McBride speelt bijzonder goed gitaar, zowel smaakvol en subtiel als hard en stevig. "Rich Man Falling" is een prima rockplaat met invloeden uit de blues. Zijn laatste album "Crossing the Line" verschuift meer en meer naar de blues, en dat bevalt me persoonlijk wat beter. Dat neemt niet weg dat "Rich Man Falling" gewoon een prima album is. Simon McBride is een talent en ik vind hem zeker niet inwisselbaar. Dit debuut is dan ook meer dan de moeite waard.

Simon McBride’s tweede album ”Since Then” vind ik een goede stap voorwaarts sinds zijn toch al best goede debuut. Ik vind ”Since Then” wat gevarieerder. Niet alleen in zijn gitaarspel, maar ook in de liedjes. Het is een goede mix van rock en blues en zijn stem past zich makkelijk aan. De basis op ”Since Then” is rock. Niet erg, helemaal niet zelfs, maar ik neig meer naar blues. Vooral in de wat langzamere nummers op ”Since Then” komen de bluesinvloeden goed terug. Dat en in de solo’s die McBride uit zijn gitaar perst, want die zijn heel erg warm en bluesy. Daarnaast hebben de meeste liedjes een heerlijke swing in zich. ”Since Then” is een sterk album, niet revolutionair, maar wel goed.

Muziek uit de jaren 80 heeft nu niet direct mijn voorkeur. Voornamelijk omdat ik geen liefhebber ben van synthesizers. Op de een of andere manier komt dat geluid nogal afstandelijk en klinisch op me over. "New Gold Dream" is (samen met nog wat andere albums) hierop een prettige uitzondering. Het gebruik van de synthesizers is erg gedoseerd en bijzonder functioneel. De synthesizers hebben een dienende rol. Het mooie aan "New Gold Dream" vind ik, naast het feit dat de composities gewoon goed in elkaar zitten, het mooie baswerk van Derek Forbes. In mijn beleving zijn de rollende baslijnen de kapstok van "New Gold Dream", het is als een rode draad door de liedjes heen. Ook gitarist Charlie Burchill levert wat mij betreft een topprestatie. Het is sowieso al een prestatie om je te onderscheiden op gitaar in een door toetsen gedomineerd tijdperk, maar Burchill doet het met verve. Zijn gitaarpartijen klinken als mooie klanktapijten en daarnaast verzorgd hij op smaakvolle wijze het gebruik van effecten. Ik vind het moeilijk om een favoriet liedje aan te wijzen. Luisterend naar "New Gold Dream" kom ik dan ook tot de conclusie dat je dit als een album moet luisteren en niet zozeer naar de liedjes apart. De stem van Jim Kerr draagt bij aan die beleving. Hij zingt met een bepaalde intensiteit, zodat je in de liedjes wordt gezogen. "New Gold Dream" is vermoedelijk een van mijn favoriete albums uit de jaren 80. Ik vind het met name een intrigerende luisterervaring, waarbij je telkens kleine nieuwe details ontdekt. De muziek zit gewoon goed in elkaar, zonder dat het de passie verliest. Kortom "New Gold Dream" is een bijzonder album met een sfeervol geluidspalet wat resulteert in een spannende muzikale ontdekkingsreis.

Het debuutalbum van Simply Red is er direct eentje om in te lijsten en ook meteen hun beste album. "Picture Book" is een prachtige mix van pop, soul, funk en jazz. De stem van Mick Hucknall laat je meevoeren door de mooie composities die in mijn oren vooral erg warm klinken. "Picture Book" leunt niet alleen op de hits "Money's Too Tight (To Mention)" en "Holding Back the Years". Al vind ik die laatste echt prachtig. Maar ook de andere liedjes zijn van prima kwaliteit. Afwisselend wat langzamer en sneller, waarbij die laatsten vooral erg funky klinken. De afsluitende titeltrack vind ik ook een van de hoogtepunten, maar dan vooral muzikaal. "Picture Book" vind ik voor de jaren 80 een bijzonder warm album. Vooral omdat ik de jaren 80 over het algemeen wat kil en afstandelijk vind klinken door het overmatige gebruik van synthesizers. Kwestie van smaak natuurlijk, maar "Picture Book" voelt als een warm bad. Heerlijk!

”Kiss Me” blijft een mooi nummer, en is daarmee wat mij betreft ook direct het beste nummer van ”Sixpence None the Richer”. De andere liedjes klinken na verloop van tijd behoorlijk inwisselbaar en variatie is ook ver te zoeken. Hoewel de stem van de zangeres erg mooi is, gaat het na een paar liedjes wel heel erg hetzelfde klinken. Wat overblijft zijn prettige luisterliedjes, maar niet boeiend genoeg om mijn aandacht vast te houden. Het is al vaker gebleken, en ook in dit geval geldt (althans in mijn beleving): een prachtig mooi nummer is geen garantie voor een goed consistent album.

David Eugene Edwards bestookt ons weer behoorlijk met zijn bezwerende preken op "Sackcloth 'N' Ashes. En bestoken bedoel ik in deze context niet negatief. Het levert in ieder geval weer een intrigerend album op. Edwards maakt ons deelgenoot van zijn demonen en dat klinkt soms behoorlijk beklemmend. De muziek is vooral folky en sluit aan bij de hoesfoto van "Sackcloth 'N' Ashes. Ik ben niet altijd in deze stemming voor deze muziek en religie is niet iets waar ik mezelf mee identificeer. Maar toch straalt de muziek van Edwards, of het nu bij 16 Horsepower of Wovenhand is, een bepaald verlangen uit. Ik zet het zo af en toe toch even op. Ik raak dan in een soort hypnose, Edwards sleept me mee in zijn wereld en dat zorgt voor voldoende spannende momenten. Eigenzinnig is een kwalificatie die mijn inziens goed past. Beetje vreemd, maar wel lekker zo op zijn tijd.

Ik vind "'s Nachts" Skik's mooiste album. De band klinkt hier heel divers en tekstueel is alles weer van een hoogstaand niveau. De Drentse taal is een uitstekend vehikel voor Daniel Lohues en zijn kornuiten om de gebeurtenissen van alledag zo treffend te verwoorden. De liefde voor de nacht en de stilte heeft Lohues nooit onder stoelen of banken geschoven en dat komt dan ook mooi tot uiting op "'s Nachts". De rock & roll van Skik wordt op "'s Nachts" aangevuld met nuances uit soul, blues, ska en reggae en dat levert een kleurrijk muzikaal geheel op. Een nummer als "'T Giet Zoas 'T Giet" is een van mijn favoriete liedjes van Skik. Alle tegeltjeswijsheden komen voorbij, maar het is zo herkenbaar. Maar ook "Woar Ben Ik Met Bezig?" is heel mooi, inclusief het mooie intermezzo op piano. Dit album is een brok positieve energie. Ik krijg altijd een glimlach op mijn gezicht van liedjes als "Overneij", "Af & Toe", "Ik ben zo Bliede" en "Elke Weg". Ook een rustpuntje als de titelsong is prachtig. Het afsluitende "De Schipper & De Duuvel" is 100% pure blues en dus direct een persoonlijk hoogtepunt. Ook de verborgen instrumentale track is zeker de moeite waard. De eerste twee albums van Skik zijn al goed, maar "'s Nachts" vind ik net een stukje sterker. Als geboren Drent is dit pure nostalgie en Daniel Lohues is een parel van onze muziekgeschiedenis. Nog een keertje draaien maar!

Als geboren Drentenaar beschouw ik Skik als provinciaal (misschien zelfs wel nationaal) erfgoed en is Daniel Lohues een persoonlijke held. Het talent van Lohues is direct vanaf de debuutplaat van Skik hoorbaar en dat wordt met groot gemak doorgezet op "Niks Is Zoas 't Lek". Lohues laat ook in bandverband horen dat hij in staat is om op een treffende wijze het leven van alledag te verwoorden in slimme tekstuele vondsten, en dan ook nog eens in het Drents. Complexe zaken van het leven worden met het grootste relativeringsvermogen teruggebracht naar de essentie. De muziek is een mix van pop, rock, blues en folk en dat klinkt bijzonder prettig in de oren. "Niks Is Zoas 't Lek" bevat de grote hit "Op Fietse" en iedere keer als ik dat nummer hoor zie ik de plaatsen en plekken voor me van Erica en omstreken die door Lohues worden bezongen in dit liedje. Dat is sowieso het sterke punt van Skik en Lohues: het vermogen om teksten visueel te maken. Ik krijg er altijd een beeld bij. Ondanks dat Skik niet meer bestaat, mogen we deze muziek koesteren en boffen met een topmuzikant als Lohues. Een absolute aanwinst en verrijking voor het Nederlandse muzieklandschap, voorheen met Skik en nu als soloartiest.

Laat ik beginnen te zeggen dat ik de Drentstalige Skik prefereer boven de Nederlandstalige Skik. In mijn beleving komen die typische Lohuesiaanse taalvondsten beter tot uitdrukking in het Drentse dialect. Wat dat betreft mist "Overal & Nergens" net die scherpte, spitsvondigheid en venijn van de Skik met tongval. Muzikaal echter zit "Overal & Nergens" gewoon weer prima in elkaar. Skik laat weer een heerlijke combinatie horen van pop, rock en blues. Lekker om naar te luisteren. En als echte bluesliefhebber vind ik "Hersenpan Vol Blues" een van de hoogtepunten van "Overal & Nergens". Dus ondanks mijn voorkeur voor de Drentse insteek is "Overal & Nergens" gewoon een prima album en steekt het mijn inziens nog steeds ver boven de gemiddelde Nederlandstalige release uit.

Dit gelijknamige debuut van Skik is een overweldigend album. Ik, als geboren Drent zie Daniël Lohues als een held sinds het verschijnen van ”Skik”. Eerlijke rock & roll in het Drents. De teksten van Lohues zijn treffend en hij weet de dingen van alledag prachtig te verwoorden. Op het eerste oor zijn het nietszeggende thema’s, maar het is allemaal zo herkenbaar. Naast de rock & roll hoor je de blues al terug in de muziek van Skik. Met ”Skik” kwam er een nieuw fris geluid in het Nederlandse muzieklandschap. Een eigenzinnig geluid van een groep plattelandsjongens onder leiding van een echte troubadour. Daarnaast houd ik van die heerlijke droge Noordelijke humor. Een tikje cynisch en sarcastisch, maar alles heeft een kern van waarheid. ”Skik” is een van de betere platen van Nederlandse makelaardij en het begin van het tijdperk Lohues. Wat een held!

”Tof” is het tweede album van Skik in het Nederlands. Nog steeds vind ik dat Skik beter tot zijn recht komt in de Drentse taal. Net al ”Overal & Nergens” klinkt ”Tof” qua taal af en toe wat ongemakkelijk. Het lijkt wel of de doorgaans uitstekende teksten van Daniël Lohues minder raak zijn en minder tot de verbeelding spreken. Toch is ”Tof” een bovengemiddeld Nederlandstalig album. Ik vind het nog steeds vele malen beter dan het doorgaans Nederlandse product. En dat komt met name door de muziek. Wat muzikaal en instrumentaal is dit album van Skik weer uitstekend. De liefde voor de Amerikaanse muziek sijpelt door de liedjes heen. Invloeden uit de americana, country, roots en blues zijn weer duidelijk hoorbaar. Dus ondanks mijn voorliefde voor het Drentse dialect vind ik ”Tof” een bijzonder genietbaar album.

De moderne productietechnieken bieden de blues vele mogelijkheden. Het biedt de kans vele instrumenten te gebruiken om het gevoel van de blues kracht bij te zetten. Maar soms, en eigenlijk heel vaak, is blues het mooiste in al zijn eenvoud. Gewoon een man en een akoestische gitaar die de pijn en ellende van zich af zingt en speelt. Dat is precies wat je krijgt op "The Greatest of the Delta Blues Singers" van Skip James. De stem van James is niet heel krachtig of rauw, eigenlijk een beetje kwetsbaar. Zijn ijle stem komt juist daardoor misschien wel zo hard aan. In combinatie met zijn subtiele gitaarspel leidt dit tot een authentieke blueservaring. Niks geen solo's of vlammend spel, maar ingetogen en gevarieerd fingerpicking gitaarspel die puur functioneel is aan de boodschap. Dit is blues in de puurste vorm. Je moet er voor gaan zitten, je ervoor openstellen, maar als je dat doet, dan wordt je dubbel en dwars beloond.

"A Hundred Million Suns" vind ik een flinke stap voorwaarts ten opzichte van Snow Patrol's vorige album "Eyes Open". Daar zijn eigenlijk twee redenen voor. Allereerst vind ik "A Hundred Million Suns" een stuk dynamischer en gevarieerder dan zijn voorganger. Waar op "Eyes Open" een paar geweldige nummers stonden, staken die nogal boven de andere nummers uit. "A Hundred Million Suns" klinkt veel coherenter en consistenter. De andere reden is eigenlijk de laatste track op dit album. Het ruim zestien minuten durende en epische "The Lightning Strike". Deze compositie bestaat uit drie stukken, te weten "What If the Storm Ends?". "Sunlight Through the Flags" en "Daybreak". Dit is een prachtige meeslepende luisterervaring, die in zijn eentje al de vorige plaat overtreft. "A Hundred Million Suns" vind ik Snow Patrol's beste plaat tot nu toe. Trouwens, wat een prachtige hoes!

"Eyes Open" is een toegankelijke pop/rock plaat van Snow Patrol. De opbouw van de liedjes volgt min of meer een vaste stramien van een goede popsong en de refreinen zijn aanstekelijk en het meezinggehalte is hoog. "Chasing Cars" en "Shut Your Eyes" zijn prima liedjes. Dat Snow Patrol met dit album definitief de stap naar het grote publiek maakt, vind ik niet zo storend. Ik zie overeenkomsten met het album "Final Straw", alleen is "Eyes Open" meer mainstream. Gary Lightbody heeft een uiterst prettige stem om naar te luisteren en hij weet de liedjes goed over te brengen. "Eyes Open" is niet opzienbarend of trendbepalend, maar is gewoon een goede plaat gemaakt door vakbekwame muzikanten. Uiterst genietbaar!

Op deze plaat steekt een liedje er met kop en schouders boven uit en dat is "Run". Voor de rest is "Final Straw" van Snow Patrol een aardige pop/rock plaat. Iets minder toegankelijk als opvolger "Eyes Open", maar dat is op zich geen zwaktebod. Het af en toe wat low-fi-achtige karakter geeft "Final Straw" wat extra spanning mee. Maar eigenlijk blijft "Run" me iedere keer weer overtuigen, terwijl de andere nummers eigenlijk het ene oor in gaan en het andere oor weer uit. Geen slechte nummers, maar dat ene pareltje doet de rest verbleken.

Snowy White maakt een soort gloedvolle blues. Dit komt met name door de warme tonen die hij uit zijn gitaar tovert. Daarnaast heeft de blues van Snowy White ook iets van funk in zich. Het warme en gloedvolle is vooral te horen in de slowblues nummers. Terwijl de funk zich met name openbaart in de uptempo liedjes. Alles is mooi in balans op "In Our Time of Living". Naast het mooie gitaarspel en soulvolle zang van Snowy White zelf verdient ook de begeleidende band een compliment. Met name bassist Ruud Weber legt een solide basis met zijn swingende basspel. Dit project van Snowy White is er eentje die je geslaagd mag noemen.