Nog even probeer ik me voor de geest te halen hoe Motorpsycho op de eerste albums klinkt. Best lastig, aangezien die luisterbeurten al weer enkele maanden achter me liggen, maar dat het verschil groot is, mag duidelijk wezen. Aangezien het einde nu eindelijk nadert, hebben we een goed beeld kunnen krijgen van hoe Motorpsycho veranderd is. Verandering is goed, want vijftien tot twintig albums van hetzelfde moet ongelooflijk zwaar zijn.

De Noren vallen weer wat terug op de Pink Floydverheerlijking. Fijne soundscapes vullen de woonkamer. Het luistert weer prima weg, maar nog vaak klinkt het wel wat gemakkelijk. Het is Big Black Dog dat me overtuigt. Wat een mooi, spannend epos. Normaliter ben ik niet zo van de moderne effecten, maar hier bevalt het goed. Duidelijk een van de beste platen van Motorpsycho

Tussenstand:
1. Heavy Metal Fruit
2. Here Be Monsters
3. Angels And Daemons At Play
4. Little Lucid Moments
5. Behind The Sun
6. Phanerothyme
7. Trust Us
8. Still Life With Eggplant
9. Black Hole/Black Canvas
10. Blissard
11. It's A Love Cult
12. Lobotomizer
13. Child Of The Future
14. Let Them Eat Cake
15. 8 Soothing Songs For Ruud
16. Barracuda
17. Demon Box
18. Timothy's Monster

Ik zou verwachten dat dit als een EP omschreven zou worden. Ergens had ik ook wel verwacht dat dit een aanhangsel zou worden van Here Be Monsters en daardoor wellicht minder boeiend. Stiekem vind ik dit het beste werk wat Motorpsycho tot nu toe uitbracht. Wellicht dat ik het tweeluik nog wel eens aanschaf. Op deze space/progtour is Motorpsycho over het algemeen indrukwekkend bezig. De songs zijn prachtig vormgegeven en lekker spannend. Dit is ook het eerste album dat ik te kort vind en daardoor, plus het gegeven dat ik vind dat Motorpsycho ook hier niet de top haalt, ben ik nog wat zuinig met sterren.


Tussenstand:
1. Here Be Monsters
2. Heavy Metal Fruit
3. Here Be Monsters
4. Angels And Daemons At Play
5. Little Lucid Moments
6. Behind The Sun
7. Phanerothyme
8. Trust Us
9. Still Life With Eggplant
10. Black Hole/Black Canvas
11. Blissard
12. It's A Love Cult
13. Lobotomizer
14. Child Of The Future
15. Let Them Eat Cake
16. 8 Soothing Songs For Ruud
17. Barracuda
18. Demon Box
19. Timothy's Monster

Het meest luchtige album dat Motorpsycho tot dan toe uitbracht. De zomerse sfeer van de voorganger is gebleven en de flirt met country die er eerder was, is teruggekeerd. Dit album is een verzameling liedjes geworden dat zeker niet onprettig is, maar vooral wat leeg en inhoudsl aanvoelt. Als een liedje blijft hangen, dan is het juist op een wat vervelende wijze. Neverland kan ik niet harden. Aan het einde wordt het album wat beter, maar een zesje voor de moeite is het beste wat ik eruit kan persen.


Tussenstand:
1. Angels And Daemons At Play
2. Phanerothyme
3. Trust Us
4. Blissard
5. It's A Love Cult
6. Lobotomizer
7. Let Them Eat Cake
8. 8 Soothing Songs For Ruud
9. Barracuda
10. Demon Box
11. Timothy's Monster

Geen slecht album, maar het doet me ook niet heel erg veel. Vanwege de wat wollige productie luistert het wel fijn weg al vallen daardoor wel de details wat weg en klinkt het ook vrij vlak en ingetogen. Het progressieve karakter van de voorganger is nagenoeg weg en op alleen psychedelica en een dromerige sfeer redt dit album het niet. Wel een mooie hoes hoor.



Nieuwe eindstand:
1. Here Be Monsters vol II
2. The All Is One
3. Heavy Metal Fruit
4. Here Be Monsters
5. Angels And Daemons At Play
6. Little Lucid Moments
7. Behind The Sun
8. Phanerothyme
9. Trust Us
10. The Tower
11. Kingdom Of Oblivion
12. Still Life With Eggplant
13. Black Hole/Black Canvas
14. Blissard
15. It's A Love Cult
16. Lobotomizer
17. Child Of The Future
18. Let Them Eat Cake
19. 8 Soothing Songs For Ruud
20. Barracuda
21. The Crucible
22. Demon Box
23. Timothy's Monster

Niet bepaald wat ik verwacht had na Trust Us. De stevige koerswijziging richting een wat joliger sixtiesgeluid staat me niet per se tegen, maar de songs zelf zijn beduidend minder interessant dan die van de laatste platen. Ik weet ook niet goed wat ik ermee moet. Zelfs als de schok voorbij is en ik in staat ben om wat beter naar dit album te luisteren, blijft niets echt hangen. Motorpsycho valt weer terug in het nietszeggende karakter. Het is niet slecht. Het doet me vooral heel weinig.

Tussenstand:
1. Angels And Daemons At Play
2. Trust Us
3. Blissard
4. Lobotomizer
5. Let Them Eat Cake
6. 8 Soothing Songs For Ruud
7. Demon Box
8. Timothy's Monster

Het is wel echt meer mijn ding, maar nog steeds niet de plaat die me moet overtuigen. De lange uitgesponnen nummers klinken wel beduidend beter dan de soms wat overdreven garagerock of naar pop riekende albums. Ik heb ook het gevoel dat hier ook al wat meer sprake is van een plan als het op psychedelica en prog aankomt. Waar Suite me pas tegen het einde begint te pakken, is het Year Zero dat me het meeste raakt. De sfeer is daar wel echt goed. Daarna zwakt het wel weer wat af, waardoor vier sterren me toch net te gul zijn. Toch vind ik dit over het algemeen wel een prima album. Er wordt opvallend weinig gezongen en dat blijft in het geval van Motorpsycho een pluspunt. De muziek mag van mij nog wel wat uitbundiger en gekker. Voor progbegrippen mag het wel wat epischer.


Tussenstand:
1. Angels And Daemons At Play
2. Little Lucid Moments
3. Phanerothyme
4. Trust Us
5. Black Hole/Black Canvas
6. Blissard
7. It's A Love Cult
8. Lobotomizer
9. Let Them Eat Cake
10. 8 Soothing Songs For Ruud
11. Barracuda
12. Demon Box
13. Timothy's Monster

Zo, de kop is eraf. In de laatste dagen dit album op mijn bluetooth koptelefoon beluisterd op de fiets en thuis wat fragmenten. Vanmorgen is het album integraal thuis afgespeeld. Mijn dochters hebben het zonder klachten verdragen. Dat is een goed teken. Als ik mijn score vergelijk met anderen hier, dan zou ik kunnen zeggen dat het begin hoopvol is.

Van dit album ben ik in elk geval niet onder de indruk. Ik waardeer ergens het geluid wel en misschien wel meer het progressieve karakter van dit album, maar tegelijkertijd klinkt de muziek vaak vals en ongestructureerd. Ik vermoed dat het meer met onkunde dan onwil te maken heeft. Van dat valse geschreeuw hoop ik in elk geval dat het beter gaat worden op de komende albums.

Genres worden hier in een blender gegooid. Het geluid zit tussen rock en metal in, maar ik hoor ook duidelijk wat vroege grunge erin terug, evenals psychedelica en stoner. Hogwash is hier duidelijk de favoriet. Voor de rest doet het me weinig.

Deze had ik niet zien aankomen. Niet dat ik na Barracuda dezelfde energie verwachtte, maar ik rekende eerder op een voortzetting van Let Them Eat Cake. Het retro aspect is er behoorlijk ingeslopen. Ik mag dit een stuk meer dan de laatste twee. Toch kan ik niet heel enthousiast worden, omdat ik de muziek wel erg mak vind. Het geluid is fijn, de sfeer is goed, maar inhoudelijk blijft het voor mij erg mager. Motorpsycho laat regelmatig dingen horen die me erg doen denken aan het Eveneens Noorse Spirits Of The Dead. Die blijven hun landgenoten ver voor. Zeker als het gaat om de creativiteit en zangkwaliteiten.

Tussenstand:
1. Angels And Daemons At Play
2. Phanerothyme
3. Trust Us
4. Blissard
5. Lobotomizer
6. Let Them Eat Cake
7. 8 Soothing Songs For Ruud
8. Barracuda
9. Demon Box
10. Timothy's Monster

Zo'n album wat wel weer leuk begint, maar al vrij snel doodbloedt. Hell is een leuk nummer met genoeg goede ideeën en het houdt je aandacht makkelijk vast. Dat geldt ook wel voor Barleycorn en August. Wat Motorpsycho hier doet, is iets wat je heel veel hoorde, zo rond 2012-2013: hardrock met een vette knipoog naar de jaren zeventig spelen. Motorpsycho speelt dit al beduidend langer en daarmee is deze band al invloedrijker dan ik dacht. Het is wel jammer dat Ratcatcher een vervelend chaotisch nummer is. Dat trekt het niveau van zo'n album wel echt naar beneden.


Tussenstand:
1. Heavy Metal Fruit
2. Angels And Daemons At Play
3. Little Lucid Moments
4. Phanerothyme
5. Trust Us
6. Still Life With Eggplant
7. Black Hole/Black Canvas
8. Blissard
9. It's A Love Cult
10. Lobotomizer
11. Child Of The Future
12. Let Them Eat Cake
13. 8 Soothing Songs For Ruud
14. Barracuda
15. Demon Box
16. Timothy's Monster

Aanvankelijk weinig zin om hiermee aan de slag te gaan. Motorpsycho zal nooit echt mijn band worden en een album van bijna 85 minuten vind ik ook echt te lang. Van mij had het gerust opgesplitst mogen worden. Toch zijn de Noren hier verrassend goed bezig en leveren ze een album af dat lang blijft boeien. Dat verdient ook zeker een compliment. De muziek heeft een redelijk geïmproviseerd karakter, maar het is gestructureerd genoeg om overzichtelijk te blijven. NOX is een erg prettig spacerockstuk. Motorpsycho klimt vrij snel in de mooie sferen en blijft daar lang hangen. Sommige stukken zijn wel echt te lang, zoals Night Of Pan.

Volgens mij heb ik wel eens eerder gezegd dat ik hier veel van Spirits Of The Dead in herken. Ook een Noorse band, maar veel minder lang actief. Ze hebben dezelfde aanpak, maar Motorpsycho beschikt niet over zo'n goede zanger en SotD heeft net wat kleurrijkere partijen. Toch moet ik bekennen dat Motorpsycho me hier echt aangenaam verrast en wat mij betreft een van zijn beste albums in zijn loopbaan aflevert. Er valt ook echt veel in te ontdekken. Petje af voor een band die meer dan dertig jaar bestaat.


Nieuwe eindstand:
1. Here Be Monsters
2. The All Is One
3. Heavy Metal Fruit
4. Here Be Monsters
5. Angels And Daemons At Play
6. Little Lucid Moments
7. Behind The Sun
8. Phanerothyme
9. Trust Us
10. The Tower
11. Still Life With Eggplant
12. Black Hole/Black Canvas
13. Blissard
14. It's A Love Cult
15. Lobotomizer
16. Child Of The Future
17. Let Them Eat Cake
18. 8 Soothing Songs For Ruud
19. Barracuda
20. The Crucible
21. Demon Box
22. Timothy's Monster

Leuk van de knipoog naar Supertzar van Black Sabbath, maar dit album zet de neergang om in een val. Dit is toch wel duidelijk de minste plaat van Motorpsycho. Drie songs zitten als los zand aan elkaar en het geluid is vaak erg lelijk. Voor een album van veertig minuten was ik vrij opgelucht toen het afgelopen was. Qua opbouw klopt er niets van. In talloze flarden laten de Noren wel horen wat ze kunnen, maar het heeft vooral weg van het demonstreren van hun eigen kunnen. Zo kun je de ene keer, hoekige riffs verwachten om vervolgens een Beatlesdeuntje te krijgen. Geen idee wat ik hier mee moet.


Eindstand:
1. Here Be Monsters
2. Heavy Metal Fruit
3. Here Be Monsters
4. Angels And Daemons At Play
5. Little Lucid Moments
6. Behind The Sun
7. Phanerothyme
8. Trust Us
9. The Tower
10. Still Life With Eggplant
11. Black Hole/Black Canvas
12. Blissard
13. It's A Love Cult
14. Lobotomizer
15. Child Of The Future
16. Let Them Eat Cake
17. 8 Soothing Songs For Ruud
18. Barracuda
19. The Crucible
20. Demon Box
21. Timothy's Monster

Nou, afgezien van het Paranoid-achtige A.S.F.E. weet dit album me dan weer niet te overtuigen. Er wordt nog lekker gespaced door Motorpsycho, maar de laatste albums hadden blijkbaar teveel structuur en daarom zijn de songs hier al wat losser en maar mijn idee te spontaan. Het is verder lastig om de vinger op de zere plek te leggen. Het album overtuigt me niet, maar is ook niet slecht. Een speelduur van 85 minuten weerhoudt me ervan om het vaker te draaien. Potentie is er wel overigens.

Tussenstand:
1. Here Be Monsters
2. Heavy Metal Fruit
3. Here Be Monsters
4. Angels And Daemons At Play
5. Little Lucid Moments
6. Behind The Sun
7. Phanerothyme
8. Trust Us
9. The Tower
10. Still Life With Eggplant
11. Black Hole/Black Canvas
12. Blissard
13. It's A Love Cult
14. Lobotomizer
15. Child Of The Future
16. Let Them Eat Cake
17. 8 Soothing Songs For Ruud
18. Barracuda
19. Demon Box
20. Timothy's Monster

Drie keer geluisterd en ik geef dit album maar op. Nog steeds vraag ik me af of de band gewoon nonchalant is of dat deze Noren gewoon echt niet beter kunnen. In elk geval worden er op Timothy's Monster beroerde keuzes gemaakt. Heel beroerde keuzes. En natuurlijk, het past in de tijdsgeest van de jaren negentig, maar voor mij is het een herinnering waarom ik de hardrock van dat decennium vaak echt niet goed vind. Gisteren hoorde ik wat Oasis voorbij komen en daar kreeg ik hetzelfde gevoel bij als bij dit album. Deze muziek komt zo verdomde ongeïnteresseerd over. De zang is echt slecht. Zuiver zingen zit er volgens mij gewoon niet in, maar om dan extra vals te zingen, is niet iets waar je mij mee kan pakken. Dan is het ook niet alleen vals, maar ook monotoon. Dodelijke combinatie.

Ook de gitaarsolo's klinken zo nergens naar. Het gitaargeluid is daarbij ook vrij kil. Motorpsycho is nog het best als het de rust opzoekt. Zo moet ik toegeven dat veel stukken van dit album best te doen zijn en zou ik normaliter ook wel wat milder zijn met mijn beoordeling. Echter, 98 minuten is ronduit misdadig. Zeker met zoveel troep die je na het schrijven het beste in de kliko had kunnen knikkeren.

Tussenstand:
1. Lobotomizer
2. 8 Soothing Songs For Ruud
3. Demon Box
4. Timothy's Monster

Een aantal keer geluisterd, vaak in etappes en lang niet aan schrijven toegekomen. Nu ga ik er maar voor zitten en staat de plaat wederom te draaien op mijn digitale installatie. Naar Trust Us was ik uiteraard benieuwd, omdat deze de hoogste score krijgt. Genretechnisch koerst Motorpsycho steeds meer in de richting van mijn smaakzone. Het psychedelische karakter trekt mij natuurlijk wel, maar de Noren zijn er wat mij betreft nog steeds niet. Ik ben het met Lennert eens dat de zanger niet langer een stoorpunt is, maar tegelijkertijd ontbreekt het charisma om aantrekkelijk te zijn. Dit is het voor mij dus ook niet helemaal. Ik vind Trust Us in elk geval helemaal geen vervelend album. Kan er prima naar luisteren, maar voor mij ontbreken simpelweg hoogtepunten. Psychonaut is voor mij al direct het voorbeeld van hoe het niet niet. Het bouwt op, maar voor mijn gevoel wordt er al voor de finale afgekapt. Zo zijn er wel meer songs die het gewoon net niet hebben. En dan de lengte van het album. Niet iedereen gaat dit leuk vinden, maar wat mij betreft had de helft van de songs gerust achterwege gelaten kunnen worden.

Tussenstand:
1. Angels And Daemons At Play
2. Trust Us
3. Blissard
4. Lobotomizer
5. 8 Soothing Songs For Ruud
6. Demon Box
7. Timothy's Monster

De laatste paar jaren pak ik dit album er zo nu en dan weer even bij en iedere keer geniet ik. Niet dat het zo'n klassieker is, maar Moxy weet hier een heel fijn geluid neer te zetten, beschikte over een goede zanger en heeft een paar puike songs in de pocket. Dat het wel wat gelikt en commercieel klinkt, doet me niks. Het is namelijk niet te gemaakt. Moxy is hier ontzettend bedreven te werk gegaan. Direct klaar voor de stadions, zij het hier wel als voorprogramma van een grote band uit die jaren.

Het is dus vooral de oprechtheid en bevlogenheid die aanslaat, maar ik zou de band tekort doen om niet een paar nummers te roemen, zoals de prachtige ballad waarmee geopend wordt. Ik verwacht dat LEnnert nog wel een traantje wegpinkt als het "Save me, save me, i am drifting away! You're just a memory from yesterday" ingezet wordt. Ik breek ook graag een lans voor het erg lekkere Still I Wonder. Wat een energie hier!

Van deze band wilde ik al langere tijd graag meer horen, maar volgens mij moet ik ervoor vrezen.. haha. Deze pakken ze me al niet meer af.

Dit album kwam dus uit in hetzelfde jaar als het debuut, maar het lijkt wel alsof er een heel andere band staat te spelen. Ik herken echt maar heel weinig Moxy I terug. Zelfs de zanger klinkt anders. Ik geef toe dat ik echt gecheckt heb of het wel dezelfde is.

Er was elders al verteld dat de tweede plaat minder goed is en dat kan ik enkel beamen. Er is nog wel fijn gitaargeweld te horen in Through The Storm en Slippin' Out, maar al het andere is behoorlijk saai. Moxy speelt hier heel rechtlijnige hardrock zonder ook maar enige verrassingen. Erg spetterend is de productie, waardoor het geheel wat matjes klinkt. Ik vrees vooral dat ze alle goede songs voor het debuut hebben gebruikt. Dit album is niet direct slecht, maar vooral heel erg niet bijzonder.

Tussenstand:
1. Moxy
2. Moxy II

Zodra Moxy gaat spelen met een zanger die het allemaal net niet aan kan, zakt de band direct terug tot het niveau van kroegband. Natuurlijk geen Shearman meer. De beste man overleed in '83. De nieuwe frontman doet het overigens niet slecht, maar kan het allemaal net niet (meer?) bijbenen. Verder is dit in alles wel een typische reünieplaat. De muziek doet wel denken aan de oude platen, maar het klinkt allemaal wat stoffiger en stiekem ook wel een beetje truttig. Het gitaargeluid is wel ok. Het is bijzonder melodieus, maar het klinkt weinig geïnspireerd. Wat dat laatste betreft, is de cheapass hoes ook wel veelzeggend. Ik kan het alleen niet over mijn hart krijgen om een onvoldoende te geven. Zo slecht is het dan ook weer niet.


Eindstand:
1. Moxy I
2. Under The Lights
3. Ridin' High
4. Moxy II
5. Moxy V

Een logische voortzetting van Moxy II en daarmee al direct geen mededinger voor de toppositie. De rechttoe rechtaan hardrock die de band speelt, doet me echt heel weinig. Ik hoor wel een band die het hard probeert, maar het komt simpelweg niet uit de verf. Het soleerwerk is vaak goed, maar het rifwerk is juist weer erg saai. Ik zie hierboven de naam AC/DC staan. Daar doet het ergens wel wat aan denken, maar dan toch echt minder pakkend (en ik ben al geen liefhebber van AC/DC...)

Het is vaak gewoon te makkelijk. Te vaak volgens het boekje. De teksten beginnen me erg tegen te staan en ondanks de degelijkheid van de meeste songs, redden ze het gewoon niet. Het is voor mij duidelijk een eendagsvlieg. Die eerste plaat koester ik wel. Een dikke drie sterren, omdat ik de zang van Buzz Shearman en vooral het soleerwerk wel kan waarderen.

Tussenstand:
1. Moxy I
2. Ridin' High
3. Moxy II

Afgefakkeld op internet (met name RYM) en dan ben ik vaak, tegen beter weten in, juist wel nieuwsgierig. Hier snap ik de haat echt niet. Ik kan me wel voorstellen dat je teleurgesteld bent omdat de band verder gaat nadat de frontman noodgedwongen moest stoppen. Ik denk wel dat Buzz Shearman een heel belangrijk onderdeel van Moxy was, maar degene die hem hier vervangt, doet het ook uitstekend. Eerlijk gezegd vond ik dat na het debuut de charme van de zang wel een beetje weg was. Mike Reno is zeker geen stap terug.

Verdere kritiek is dat de muziek hier te soft zou zijn. Daar kan ik me nauwelijks in vinden. Moxy is nooit een harde band geweest. Zeker op de tweede en derde plaat vind ik ze te vaak krampachtig met AC/DC riffs strooien, terwijl Under The Lights in mijn optiek weer een stuk organischer klinkt. Het doet me vooral weer aan het debuut denken. Er staan alleen geen echt goede nummers op, waardoor het album ook geen duidelijke meerwaarde heeft. Het zijn wel fijne luistersessies geweest. Het geluid is goed en de sfeer is juist. Later in 1978 viel de band uit elkaar en ik zou er niet rouwig om geweest zijn.


Tussenstand:
1. Moxy I
2. Under The Lights
3. Ridin' High
4. Moxy II