Open The Gates is hard op weg om mijn favoriet te worden van deze marathon. We zijn nog niet zo lang onderweg, maar de lat wordt hier toch wel erg hoog gelegd. Op dit album hoor je vooral alle goede elementen van de voorgaande albums. Manilla Road is lekker fel op Metalstorm en Open The Gates. Het psychedelische geluid komt uitstekend naar voren in geweldige songs als Astronomica en The Ninth Wave en natuurlijk hebben we de rock&rollsongs in Heavy metal to the world en Road of Kings.

Mijn bewondering voor Mark Shelton blijft groeien. Niet alleen is hij als zanger uitermate geschikt voor dit genre, maar zijn talent voor gitaarspelen is ongekend. Die man mag rustig uren en uren blijven soleren. Hij kan me gewoon niet vervelen. De sfeer van Dreams of Eschaton keert regelmatig terug. Verder erg content met het drumwerk van Randy Foxe, die duidelijk meer dreunt dan Fisher. Ook op dit album staan songs die goed zijn, maar het gemiddelde wat naar beneden halen. De 4,5* zijn wel dikverdiend.


Tussenstand:
1. Open The Gates
2. Mark of the Beast
3. Crystal Logic
4. Invasion
5. Metal

Hmm, niet veel veranderd in een jaar tijd. Wel merk ik dat ik wat hard was tegen Out Of The Abyss. Er staan songs op die me echt niks doen. Simpele thrash met een waardeloze productie, zoals je hoort op Black Cauldron en Midnight Meat Train. Daar staat dan wel weer het mooie War In Heaven tegenover, maar dat had eigenlijk gewoon op Mystification moeten staan.

Ik waardeer de innovatieve drang van Manilla Road, maar hier leveren ze teveel identiteit in. Het geluid is vrij matig. Een aantal songs (vooral de eerste vier) laten horen dat Manilla Road hier wel goede ideëen heeft, maar de uitwerking is er niet naar. Het is jammer dat de band hier doorgeschoten is in het experimenteren. Hadden ze aan de stijl van Mystification vastgehouden, dan had er wellicht een volle ster extra in kunnen zitten.

Tussenstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. The Deluge
6. Invasion
7. Metal
8. Out Of The Abyss

Het vijftiende album inmiddels dat we beluisteren van Manilla Road. Het wordt steeds lastiger om met een tussenstand te komen, want de platen die ik vier sterren geef, zijn allemaal uitstekende albums. Playground Of The Damned valt gelukkig ook weer in positieve zin op en zit helemaal niet ver af van andere kwaliteitsplaten als The Deluge en Atlantis Rising.

Op voorhand dacht ik dat dit een mindere plaat zou zijn, maar er is echt veel klasse terug te vinden op Playground Of The Damned. Mijn favorieten zijn toch wel Into The Maelström, Fire of Asshurbanipal en Art Of War en vooral vanwege de sfeervolle stukken die erin zitten. Shelton zit weer een lekker potje gitaar te spelen en is als zanger sowieso wel erg goed. Zelfs Hellroadie doet het behoorlijk goed. De muziek is weer op en top Manilla Road. Het is wat 'traditioneler' dan Voyager bijvoorbeeld en daarom verbaas ik me erover dat dit album zo weinig aandacht krijgt. Dit is toch echt bovengemiddeld goed.


Tussenstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. Voyager
6. Atlantis Rising
7. Playground of the Damned
8. Courts of Chaos
9. The Deluge
10. Invasion
11. Gates Of Fire
12. Spiral Castle
13. Metal
14. Out Of The Abyss
15. The Circus Maximus

Waar Atlantis Rising weer nieuw elan liet horen, laat Manilla Road het op Spiral Castle het toch weer een beetje afweten. De titeltrack is eigenlijk meteen het beste. Kort gevolgd door Seven Trumpets. Verder komt de band niet verder dan songs met aardige riffs en wat vreemde wendingen. Shadow doet me niks en Merchants Of Death is ondanks het bluesstukje behoorlijk lang en saai. Het mooie Sands of Time verdient ook nog wel een vermelding als mooie instrumentale afsluiter. De Oosterse melodieën staan Manilla Road helemaal niet slecht. Born Upon The Soul is ook geen slecht nummer. Over het geheel vind ik Mark Shelton en co toch niet erg geïnspireerd klinken en Spiral Castle haalt het duidelijk niet bij het oude werk, ondanks een paar prachtige songs.

Tussenstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. Atlantis Rising
6. Courts of Chaos
7. The Deluge
8. Invasion
9. Spiral Castle
10. Metal
11. Out Of The Abyss
12. The Circus Maximus

Toch een halfje ervan af. Het is zeker geen straf om naar The Blessed Curse te luisteren, maar Manilla Road klinkt niet zo gedreven en geïnspireerd als op Playground of the Damned, Mysterium of Voyager het geval was. Goede nummers vind je hier wel terug hoor. Tome Of Clay is een pareltje en Life Goes On behoort in mijn optiek tot de beste songs die de band ooit schreef, maar ik weet niet goed wat ik met dit album aanmoet. Ik kan het nog steeds niet helemaal plaatsen. Waar ik stiekem ook wel moeite mee heb is dat Hellroadie erg vaak de zanger is. Op oudere platen zingt hij vaak niet onverdienstelijk, maar hier smacht ik vooral naar the Shark. Mede daardoor vind ik de tweede schijf van dit album een stuk beter.



eindstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. Voyager
6. Atlantis Rising
7. Mysterium
8. Playground of the Damned
9. Courts of Chaos
10. The Deluge
11. Invasion
12. The Blessed Curse
13. Gates Of Fire
14. Spiral Castle
15. Metal
16. Out Of The Abyss
17. The Circus Maximus

Gemiddeld: 3,85*


1. Psychotic Waltz (4,63)
2. Domine (4,5)
Finntroll (4,5)
4. While Heaven Wept (4,3)
5. Primordial (4,19)
6. Thyrfing (3,93)
7. Stratovarius (3,87)
8. Manilla Road (3,85)
9. Helloween (3,67)
10. Symphony X (3,33)
11. Iced Earth (3,25)
12. Rainbow (2,94)
13. Sonata Arctica (2,44)

Ok, dit is dus wel even een serieuze tegenvaller. Nu ben ik wel enigszins op de hoogte van de omstandheden waarbinnen dit album uitgebracht is. Het was nooit de intentie om dit onder de banieren van Manilla Road te doen. Op The Circus Maximus hoor je het aandeel van Mark Shelton wel terug. De gitaarpartijen zijn vrij typerend en wanneer Mark zingt, heb je dat ook vrij snel door. Verder is dit een vreemd album dat regelmatig switcht tussen typische eighties AOR en de voor die tijd moderne grunge/groove-sound. Beide zijn niet mijn ding, maar ik wil best toegeven dat de muziek best luisterbaar is en dat ik kan begrijpen dat er fans zijn die dit echt kunnen waarderen. Dit is gewoon geen Manilla Road. Zeker de helft van de songs heeft daar niets van weg. Forbidden Zone draagt nog enige goedkeuring weg als MR-achtige ballad, maar daar blijft het ook wel bij. Het is luisterbaar en soms behoorlijk vreemd. Dat er eigenlijk geen haan meer naar kraait, is volkomen duidelijk.

Tussenstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. Courts of Chaos
6. The Deluge
7. Invasion
8. Metal
9. Out Of The Abyss
10. The Circus Maximus

Het laatste album in de min of meer klassieke line up en een plaat waarop duidelijk blijkt dat de band al met één been in de jaren negentig stond. Het geluid is opvallend modern voor die tijd, al is er wel het een en ander aan te merken op de helderheid, maar vooral de computerdrums. De drums zelf zijn niet echt het probleem, al hakt het duidelijk minder dan met Randy Foxe. De hi-hats werken me wel degelijk op de zenuwen.

En toch is dit een behoorlijk goed album. Er wordt puik geopend met Dig Me No Grave. D.O.A. is een ongelooflijk goede cover van Bloodrock (waardoor ik ook steeds meer interesse in die band begin te krijgen) en heel prettig afsluit met het lekker duistere The Prophecy en het fenomenale The Books Of Skelos. Manilla Road komt toch vaak goed uit de verf in de lange, epische songs. De band is niet op z'n best hier, maar experimenteert met het geluid en levert degelijke songs af.

Tussenstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. Courts of Chaos
6. The Deluge
7. Invasion
8. Metal
9. Out Of The Abyss

Wederom een duidelijke stijlwijziging. Het is geen geheim dat Manilla Road in de jaren tachtig met de populaire stromen meewaaide. We zijn aanbelandt in 1986 en dus hoor je steeds meer thrash metal. Dat de door mij zo geliefde psychedelische metal steeds meer in de verdrukking komt, vind ik uiteraard wel jammer, maar Manilla Road bokst ook hier een heel tof album in elkaar. The Deluge bevat ook nog eens een van de mooiste artworks.

Manilla Road wil altijd graag een bepaalde sfeer bieden en dat lukt ook prima tussen het snelle, harde geroffel, semi-grunts en felle riffs. Daar waar de snelheid toch wat lager ligt, is de band toch op z'n best. Denk aan Shadows In The Black en Isle Of The Dead. Toch is het de titeltrack die de meeste punten scoort met een heel sterke opbouw en ietwat grimmige sfeer. Al met al een goed album. Het is wat kort en sommige nummers weten niet echt te boeien, zoals Hammer of the Witches. Toch gewoon een dikke vier sterren hier.

Tussenstand
1. Open The Gates
2. Mark Of The Beast
3. Crystal Logic
4. The Deluge
5. Invasion
6. Metal

Dit album wil ik wel graag goed vinden, maar het lukt me niet. Op To Kill A King, gaat de band weer wat terug naar de psychedelische roots. Een goede ontwikkeling wat mij betreft, maar toch pakt het niet zo uit als ik gehoopt had. Dat ligt deels aan de vlakke productie. Ruizig geluid heeft wel wat bij dit soort muziek, maar hier klinkt het gewoon niet echt goed. De muziek wil gewoon niet spetteren.

En dat laatste heeft wel meer oorzaken dan alleen de productie. Echt goede songs staan er niet op dit album. De opener is nog het best, maar daarna zakt het aardig naar de middelmaat (voor Manilla Roadbegrippen). De songs met Bryan gaan helaas meestal echt nergens over. Conqueror klinkt zelfs afschuwelijk. Gelukkig is daar Mark die vaker de zang voor zijn rekening neemt en een veel prettigere stem heeft om naar te luisteren. Zo is dit album in principe goed uit te zitten, maar mist het wel het een en ander om vaker de weg naar de cd-speler te vinden.


eindstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. Voyager
6. Atlantis Rising
7. Mysterium
8. Playground of the Damned
9. Courts of Chaos
10. The Deluge
11. Invasion
12. The Blessed Curse
13. Gates Of Fire
14. Spiral Castle
15. To Kill A King
16. Metal
17. Out Of The Abyss
18. The Circus Maximus

Dit album was mijn kennismaking met Manilla Road. Nadat ik het eigenlijk niks vond, ben ik het later in een bosrijke omgeving gaan herluisteren en veel meer gaan waarderen. Vandaag de dag mag ik Voyager zeker nog graag draaien. Het is een lekker stoer viking-geïnspireerde plaat. De productie is vrij matig, maar toch kan ik me er niet echt aan storen. Over de gehele linie is het dik genieten van de donkere, mysterieuze sfeer. Of Shelton nou een elektrische of akoestische gitaar vasthoudt, maakt weinig verschil. De absurde riffs van Frost and Fire zijn geweldig, maar eveneens het balladesque Tree Of Life. Waarom duurt dat nummer maar acht minuten!? Manilla Road excellereert hier niet door knappe songs die lekker mee te zingen zijn, maar door goede stukken die voor een ijzersterke sfeer zorgen. Beste album sinds de reünie!




Tussenstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. Voyager
6. Atlantis Rising
7. Courts of Chaos
8. The Deluge
9. Invasion
10. Gates Of Fire
11. Spiral Castle
12. Metal
13. Out Of The Abyss
14. The Circus Maximus

Manowar mag dan inmiddels een uit de hand gelopen grap zijn. In hun vroege jaren maakte de band echt heel goede muziek. Toen hadden ze hun imago nog helemaal niet nodig om op te vallen. Battle Hymns. is het begin van een mooie reis. Vier jonge honden die zichzelf regelmatig verliezen in hun enthousiasme en met niet onaardige, maar weinig beklijvende songs komen als Shell Shock, Manowar en in mindere mate Death Tone. De beste songs zijn gelukkig wel van hoog niveau. Fast Taker is heel leuk. Dark Avenger begint saai, maar heeft een fenomenale tweede helft en Battle Hymn is pure epiek. Zo worden ze helaas maar weinig gemaakt. Op de beste momenten is dit album 5* waard, maar vaak zit het op een niveau van 3*. De score zit er dan ook mooi tussenin.

I made a rock n' roll sin when I tried givin' in
To make money, had to turn down low
They sound why be proud, don't play so loud
Belike us and get a sound that's real thin


All Men Play On 10 is een profetisch nummer. Dit gaat over Fighting The World. De platen na Kings Of Metal ken ik niet heel goed, maar ik heb de band nog nooit zo dun en commercieel horen klinken als op Fighting The World. De titeltrack zorgt al voor een scheef gezicht hier. Waar Sign Of The Hammer nog kippevel opleverde, moet ik hier een beetje huilen als ik Blow Your Speakers of Carry On hoor. Dit is echt heel slecht. De sfeer is helemaal verkeerd. De songs steken zwak in elkaar. Defender moet de boel dan een beetje redden, maar iedereen speelt langs elkaar heen. De afsluiter werkt het minst op de zenuwen. Het doet me iedere keer weer pijn als ik dit album hoor.

Tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Hail To England
4. Battle Hymns
5. Fighting The World

Nja, een lange zit vanwege alle intermezzo's, ouvertures, instrumentals en ingesproken stukken. Als het om songs gaat, houdt je maar weinig over. Een paar nummers zijn best wel ok hier. King Of Kings en Sleipnir behoren wat mij betreft tot de beste nummers sinds Kings Of Metal uitkwam. Het blijft echter door een berg van geneuzel worstelen tot je bij die nummers komt. Manowar probeert het allemaal episch aan te pakken. Tot op het zweverige af. Tot nu toe heb ik wel veel viking metal gehoord en Eric Adams komt eigenlijk niet verder dan het opdreunen van een wikipedia pagina. Jammer van die paar toffe nummers, maar het is verpakt in zoveel poep.

Tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Battle Hymns
6. Warriors Of The World
7. Gods Of War
8. Louder Than Hell
9. Fighting The World
10. Triumph Of Steel

Ik blijf me altijd verbazen wanneer mensen zeggen dat Hail To England hun favoriete album van Manowar is. Geen enkel nummer haalt het gemiddelde niveau van Into Glory Ride. Er staat hier wel veel leuks op, maar dan heb je weer de sound dat helaas toch wat luisterplezier bederft. Maar goed, dat neemt niet weg dat Blood of My Enemies, de titeltrack en Kill With Power erg leuke songs zijn. Verder is de sfeer op dit album wel goed en is Black Arrows werkelijk hilarisch. Helaas het eerste scheurtje bij Manowar. Als het hierbij gebleven was, was er niets aan de hand geweest, maar de strijd tegen posers en vervolgens het extreme poseren van de band zelf heeft ervoor gezorgd dat de band een slechte grap is geworden. Black Arrows werkt nog op de lachspieren en sluit dan vervolgens prima af met Bridge Of Death. Toch draai ik dit album weinig. Door een constanter niveau een tikje beter dan de eerste plaat.


Tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Hail To England
3. Battle Hymns

Het hoogtepunt van Manowar. Mocht ik nog een plaat van Manowar treffen die beter is dan deze, kan ik helemaal gelukkig sterven. Misschien dat Sign Of The Hammer een hogere plaats krijgt, maar die ken ik goed genoeg. De latere platen heb ik voor een groot deel links laten liggen.

Into Glory Ride is overigens niet perfect. Warlord is een leuke opener. Een prima opwarmer. Het zet de sfeer goed neer. Manowar laat hier horen dat de volgorde van songs essentieel kan zijn. Na Warlord wordt het alleen maar beter. Bij Gloves Of Metal denk ik altijd al dat perfectie bereikt is en vervolgens word je in vervoering gebracht door Gates Of Valhalla. Hatred is heerlijk duister met een bijna van woede spugende Eric Adams. Daarna is het pure epiek. Zelfs Battle Hymn houdt dit niet bij. Het eindigt met pure kippenvel met March For Revenge. Als ik ooit op een slagveld sta, dan wil ik dat dit nummer op 11 uit de speakers blast. De flauwe Kiss-invloeden van het debuut hoor je niet meer. Manowar is hier volwassen geworden en bedient zich nog niet van dat tenenkrommende imago. Beter dan dit kan het niet worden en daarom toch een verplichte klassieker voor iedere metalhead.

Tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Battle Hymns

Een album dat flink inlevert nu ik het na jaren weer hoor. Een tijd lang was dit ook mijn favoriet van Manowar. Er staan natuurlijk een paar heel puike songs op, maar Pleasure Slaves kan echt niet meer. Ik heb inmiddels ook wel mijn twijfels bij Wheels Of Fire, dat eigenlijk wel een vrij simpele stamper is. Kings Of Metal is natuurlijk de zelfverheerlijking waar het erg verleidelijk is om "Manowar gay" ipv "Manowar kills" te zingen. Dat rijmt in elk geval wel.

Gelukkig zijn er nog de gave songs. Sommige zijn een tikje onconventioneel voor Manowar zoals de ballad Heart Of Speel. Songs als The Crown and the Ring en Kingdom Come spreken me ook wel aan. Hail And Kill en vooral Blood Of The Kings zijn de smaakmakers en redden deze plaat van een magere voldoende.


Tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Battle Hymns
6. Fighting The World

Weer een verschrikkelijk album. Misschien zijn we teveel verwend met topplaten als Into Glory Ride en Sign Of The Hammer, maar dan mag je toch wel verwachten van Manowar dat ze daarna ook nog toffe muziek maken. Ik kan hooguit nog lachen om de teksten en bijbehorende geluidseffecten van Brothers of Metal Pt. 1. Courage is dan nog een aardige snelle song die op de eerste platen nooit verder was gekomen dan een aardige filler, maar verder is het bedroevend slechte boerenlullenmetal. Meezingen op domme teksten en riffs die typerend zijn voor iemand die net gitaar leert spelen. Inmiddels begrijp ik beter waarom er zo om Manowar gelachen wordt. Het is ook gewoon zielig en poserig wat we hier voorgeschoteld krijgen.



Tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Battle Hymns
6. Louder Than Hell
7. Fighting The World
8. Triumph Of Steel

Nee, toch niet helemaal de serieuze concurrent voor Into Glory Ride. Topkwaliteit vind je hier wel, maar Manowar maakt ook enkele missers. Animals is weer zo'n Kiss-achtige rocker die nogal tegendraads is op de teksten van de opener All Men Play On 10. Datzelfde nummer dat het volgende scheurtje is in de band, al blijft het stiekem wel erg leuk en kun je de teksten nog wel als oprecht een eerlijk beschouwen. Wat mij betreft krijgt het de voordeel van de twijfel.

De eerste echte parel is Thor (The Powerhead). Dat is zo'n nummer waarbij je je grote held laat opkomen. Hier krijg ik iedere keer weer kippevel van en als ik mijn ogen sluit, dan zie ik precies wat Eric Adams zingt. Mountains duurt me misschien wat te lang, maar het is een prachtige ballad met mooie, snellere momenten. Manowar is hier toch het best als de muziek energiek is. De titeltrack en The Oath liggen aardig in elkaars verlengde en zijn daarom erg fijn. Guyana is de enige politieke track die de band schreef. Een kant van de band die ik liever hoor dan wanneer het over vrouwen of metal gaat. Vooralsnog een heel goed album en het zal altijd een van mijn favorieten blijven, maar het staat toch wel in de schaduw van Into Glory Ride.


Tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Hail To England
4. Battle Hymns

Het is in alle opzichten duidelijk dat Manowar beter met pensioen kan gaan. Na twee dramatische pogingen om klassiekers opnieuw op te nemen, was dat al helemaal duidelijk, maar na een draak van een album als The Lord Of Steel valt het ook gewoon niet meer te ontkennen. Nooit klonk Manowar zo ongeïnspireerd, zo verveeld als hier. Eric Adams is langzaamaan wel klaar met zingen. Karl Logan is een verschrikkelijk fantasieloze gitarist. Met name het riffwerk is om te janken. Joey DeMaio laat hier misschien wel het lelijkste basgeluid ooit horen. De teksten zijn afschuwelijk. De hele luisterervaring is uitermate pijnlijk. Een band die ooit vreselijk goed was, maar hier op de proppen komt met een album die van een onbekende band simpelweg genegeerd zou worden. Echt heel suffe heavy metal dit.

Eindstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Battle Hymns
6. Warriors Of The World
7. Gods Of War
8. Louder Than Hell
9. Fighting The World
10. Triumph Of Steel
11. The Lord Of Steel

Ongelooflijk zeg. Een band die eerder nog een nagenoeg perfect album afleverde en dan toch nog zo diep kan zinken. Fighting The World was de commerciele knieval, maar hier is de inspiratie simpelweg op.

Waarom? vraag ik me vaak af. Waarom de opener zo lang? De drum- en bassolo slaan helemaal nergens op. Het nummer zelf is heel middelmatig, maar het uitrekken naar bijna een half uur nekt de boel behoorlijk. Waarom zo ongeinspireerd spelen? Ride The Dragon en Burning zijn oersaai. Weer die simpele opbouw en Shankle staat op de achtergrond maar een beetje mee te spelen. Waarom zo'n slechte drumsound? Rhino mag dan wel snel zijn, maar hij had evengoed een computer kunnen zijn. Er zit geen enkele emotie in zijn spel. Waarom probeert Shankle Ross The Boss zo na te apen? Het valt wel erg op dat hij bezig is zijn trucjes na te doen. Slechts Master Of The Wind is ergens nog wel ok, maar het blijft een ballad zonder climax (en dus ook weer een gemiste kans). Ik heb eigenlijk niks goeds gehoord hier.

Tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Battle Hymns
6. Fighting The World
7. Triumph Of Steel

Toch weer een album dat redelijk ok is. Na de bagger die sinds Kings of Metal verscheen, had ik de hoop op een goede plaat wel verloren. Zeker omdat ik de laatste twee ook nog wel enigszins ken. Warriors Of The World laat in elk geval weer wat vuur horen. Aardig wat nummers vlammen redelijk. Echt slechte songs zijn er weinig. An American Trilogy is afgrijselijk en The March is weer zo'n compleet overbodige instrumental. De titeltrack en de laatste songs zijn op zich leuk om te horen, maar dan krijg ik toch weer heel erg het gevoel het allemaal toch eerder gehoord te hebben. Dat komt vooral door de teksten die nauwelijks anders zijn en de riffs zijn gewoon hergebruikt van betere albums. Toch een compliment voor Nessun Dorma. Een mooie opera die hier prima gebracht wordt. Het redt het alleen niet bij de versies van de Italiaanse meesters. Dit is een album waar prima naar te luisteren valt. Het verveelt of irriteert niet, maar eigenlijk is het ook wel wat overbodig.

Tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Battle Hymns
6. Warriors Of The World
7. Louder Than Hell
8. Fighting The World
9. Triumph Of Steel

De vorige EP kan me niet echt boeien, maar dit is erg sterk spul! Veel doomier en dat past dit gezelschap echt beter.

Ik moet zeggen dat dit me ook helemaal niet tegenvalt. Toch heb ik hier wel wat minder feeling mee dan met Brave. Inmiddels ben ik de wat zwoele zangpartijen van Hogarth behoorlijk gaan waarderen. Afraid of Sunrise is inderdaad een prachtig nummer, maar het lukt me niet om de genialiteit van Afraid of Sunlight te horen. Ik vind het trouwens wel een mooi nummer hoor. Doe mij dan maar King. Daar keren de zo door mij gemiste keyboards weer terug in een glansrol. Het is ook leuk dat Marillion weer verder experimenteert zoals op Cannibal Surf Babe. Dat mogen de heren wel meer doen. Marillion blijft toch net buiten mijn comfortzone opereren, maar tot nu toe ontdek ik voldoende nummers die ik echt de moeite waard vind.


Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Brave
5. Afraid Of Sunlight
6. Clutching At Straws
7. Market Square Heroes
8. Season's End
9. Holidays In Eden

Ik word onverwacht toch best vrolijk van dit album. Het begint lekker met de vrolijke en energieke opener, maar daarna zet het toch een minder interessante koers in. Om vervolgens te eindigen met een aantal heel sterke songs. Vooral de laatste twee zijn echt de moeite waard. Eindelijk weer een beetje prog bij Marillion. Mooie opmaat naar Marbles waar ik, gezien de vele lovende reacties, toch best veel zin in heb gekregen. Goede comeback.


Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Brave
5. Afraid Of Sunlight
6. Clutching At Straws
7. Market Square Heroes
8. Anoraknophobia
9. Season's End
10. This Strange Engine
11. Holidays In Eden
12. Radiation
13. Marillion.com

Hier weet Marillion me inderdaad goed (positief) te verrassen. Hogarth voelt nu echt aan als een vast onderdeel van de band en luisterend naar het totaalplaatje lijkt het allemaal weer te kloppen. Ik heb me verder niet verdiept in de achtergrond van dit album en hoe het met de band ging, maar dit lijkt me weer back to the roots. Het geheel klinkt (weer) als een conceptplaat. Er zijn nog wel momenten waarop mijn aandacht wegzakt, maar uiteindelijk heb ik vooral genoten van dit album. Goede nummers, veel sfeer en veel leuke, typische nineties dingetjes hier. Meer prog, minder pop en Marillion gaat met z'n tijd mee, al mis ik de keyboards nog wel. Een heel dikke vier sterren hier. Hier moet ik de cd maar eens van gaan zoeken, want ik sluit niet uit dat er ooit nog een halve ster bij komt.

Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Brave
5. Clutching At Straws
6. Market Square Heroes
7. Season's End
8. Holidays In Eden

Ik lees veel dat het kwartje pas later valt. Misschien moet dat hier ook nog gebeuren. Hoewel Clutching At Straws een mooi album is, heb ik nou niet het gevoel een klassieker in handen te hebben. De voorgaande albums doen me dan toch beduidend meer. Toch is de receptuur niet veel anders eigenlijk. Het is heel smakelijke eighties prog. Ik geniet nog steeds van de keyboardpartijen, het soleerwerk en de geweldige stem van Fish. Er is in elk geval niks mis mee. Geen gebrek aan energie of vakmansschap. Na dit album wordt het natuurlijk ook wel interessant, omdat ik geen idee heb wat de band voor koers zal varen. Uiteindelijk zal ik deze plaat in de toekomst vaker draaien. Ik hoop dat het kwartje ooit nog zal vallen, maar songs als Incommunicado doen het sowieso wel erg goed.

Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Clutching At Straws
5. Market Square Heroes

Natuurlijk heb ik gezien dat de scores weer behoorlijk rijzen na de voor veel mensen matige jaren. Mijn verwachtingen waren niet bijster hoog en ik rekende op een album zoals de vorige, maar hier word ik toch even heel goed verrast. Ergens had ik het ook wel moeten zien aankomen, want op de laatste albums deden de lange nummers me het meest. Hier worden drie fantastische epossen voorgeschoteld en heb ik eindelijk weer eens iets waar ik me lekker in kan vastbijten. De sound klinkt een stuk organischer dan die van de voorganger en dat is voor ondergetekende absoluut een voordeel. Als Marillion zo doorgaat, hoop ik dat ze nog lang actief blijven. Prachtige, maar vooral veelzijdige plaat

Eindstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. F.E.A.R.
5. Brave
6. Afraid Of Sunlight
7. Clutching At Straws
8. Market Square Heroes
9. Anoraknophobia
10. Season's End
11. Marbles
12. Sounds That Can't Be Made
13. Happiness Is The Road
14. Somewhere Else
15. This Strange Engine
16. Holidays In Eden
17. Radiation
18. Marillion.com

Wauw, gewoon wauw. Ik ging er eigenlijk altijd van uit dat na Script For A Jester's Tear, Misplaced Childhood kwam. Nja, Fugazi dan maar. Na een aardige opener wordt dit album echt steeds beter en zijn de laatste drie songs van wereldklasse. Punch And Judy en Jigsaw mogen er ook absoluut wezen, maar Marillion gaat op de tweede helft pas echt los met frivool spel en uitbundige passages. Ik heb zelfs nog de volle vijf sterren overwogen, maar daarvoor had zeker Assassing toch wel beter moeten zijn. Wat een onterecht ondergesneeuwd album.

Tussenstand:
1. Fugazi
2. Script For A Jester's Tear
3. Market Square Heroes

Veel tijd heb ik hier niet aan besteedt. Een speelduur van een uur vind ik eigenlijk al te lang. Thrash mag gerust een half uur duren en prog makkelijk een minuut of vijftig. Dit album is wat mij betreft echt veel en veel te lang. 107 minuten klinkt als een rampscenario. Zeker voor bands die op hun oude dag nog klussen. Marillion doet het wat dat betreft nog behoorlijk goed, want hoewel het tempo en dynamiek flink minder geworden is, klinkt het niet als de zoveelste oudelullenband.

De eerste helft is redelijk aan me voorbij gegaan. Het stoort me nergens, maar het maakt ook weinig indruk. Prettig voortkabbelende muziek waar het zelden spannend wordt. De eerste keer dat ik opkijk, is bij Thunder Fly, waar interessante gitaarstukken in zitten. Asylum Satellite #1 trekt ook de aandacht. Marillion is helaas lang niet zo spannend meer als 25 jaar eerder, maar hier begrijp ik in elk geval waarom de band nog steeds behoorlijk populair is. Zelf zou ik dit niet meer uit mezelf opzetten, maar bezwaar zou ik ook niet hebben. 3* voor de eerste helft en een ruime 3,5* voor de laatste.


Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Brave
5. Afraid Of Sunlight
6. Clutching At Straws
7. Market Square Heroes
8. Anoraknophobia
9. Season's End
10. Marbles
11. Happiness Is The Road
12. Somewhere Else
13. This Strange Engine
14. Holidays In Eden
15. Radiation
16. Marillion.com

Het begint eigenlijk helemaal niet slecht met Splintering Heart, maar de meeste songs die volgen, zijn me dan echt te simpel en poppy. Ik houd er van als bands risico's nemen, maar dit is wel het andere uiterste. Ik moet wel zeggen dat Hogarth me hier beter bevalt en verder is dit album prima uit te zitten. Het irriteert me nergens, maar eigenlijk is het ook verre van bijzonder. Ik wilde de vergelijking met Genesis verder uit de weg gaan, maar so far lijkt het dezelfde route te volgen. Het is te netjes en ook te makkelijk te doorgronden. De overall sound is daarentegen dan wel redelijk lekker.

Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Clutching At Straws
5. Market Square Heroes
6. Season's End
7. Holidays In Eden