Dit is het net niet helemaal. Het klinkt allemaal lekker aggressief en licht technisch, waardoor het me al meteen aan de landgenoten van Agony doet denken, maar al gauw blijkt er weinig vlees aan de botten te zitten. Mezzrow doet op zich een hoop dingen goed, want het klinkt best lekker. Ook deze heren blijken weinig talent te hebben als het gaat om het schrijven van goede songs. Het is vooral goed te horen dat Mezzrow fan is van Amerikaanse thrash. Vooral Exodus en Testament hoor ik erin terug. Misschien heeft Exodus wel teruggespiekt, want de riff van Prevention Necessary lijkt wel heel veel op die van Black List. In ieder geval mis ik ook wel een beetje originaliteit. Een krappe 3,5* omdat het rauwe geluid me wel aanstaat.



Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Agony - The First Defiance 4*
3. Lost Century - Complex Microcosm 4*
4. Space Eater - Aftershock 4*
5. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
6. Apocalypse - Faithless 3,5*
7. Witchhammer - 1487 3,5*
8. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
9. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
10. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
11. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
12. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
13. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Ik wist eigenlijk nooit goed wat ik met deze EP aan moest. Lange psychedelische albums zijn niet vreemd in mijn platenkast, maar ik heb ze doorgaans graag wel gevarieerder. Tab... gaat vrij snel al tegenstaan, omdat er geen opbouw in zit en de afwisseling maar minimaal is. Op den duur ga je de trip wel voelen. Het is natuurlijk geen album dat je even gezellig opzet als je ouders op bezoek zijn. Tab... gaat gelukkig lang genoeg door om je in de trip te sleuren en eenmaal overgegeven aan de psychedelica word je mooi mee op reis genomen. 25/Long Hair doet daar zelfs nog een stapje bovenop en sluit af met een heel dikke riff. Lord 13 had er dan weer niet op gehoeven. We hebben afgetrapt met de meest uitgesponnen periode van Monster Magnet, maar ik heb wel zin in Spine Of God.

Het zijn geen beste jaren voor Monster Magnet. In deze periode had ik me toch al nooit verdiept (kwam pas met Last Patrol) en nu mag ik concluderen dat ik weinig gemist heb. 4-Way Diablo begint zelfs ontzettend beroerd. Met name Wall Of Fire en You're Alive heeft de band zowaar twee draken van songs. Dat ben ik niet gewend, want de minimum van Monster Magnet was altijd wel redelijk. Die redelijkheid komt daarna wel. Pas op A Thousand Stars hoor ik weer wat oude glorie terug. Minus de slechte songs is dit van hetzelfde niveau als Monolithic Baby. Zoals wel vaker leveren muzikanten die drugs- en drankvrij zijn wat saaiere platen af. Dat wordt ook hier weer bewezen.


Tussenstand:
1. Powertrip 5*
2. Spine Of God 4,5*
3. God Says No 4*
4. Superjudge 4*
5. Dopes To Infinity 4*
6. 25 TAB 4*
7. Monolithic Baby 3,5*
8. 4-Way Diablo 3*

Lekker stoer album. Monster Magnet kiest op Dopes To Infinity voor een directer en helderder geluid. Het psychedelische karakter heeft er weinig onder te lijden en weer komen Wyndorf en co met geweldige songs als Negasonic Teenage Warhead, Look To Your Orb For The Warning en All Friends And Kingdom Come. Wederom een heerlijk album, maar halverwege zakt het me allemaal toch net teveel in. King Of Mars is dan weer te gek, maar aan het eind wordt ook weer een paar keer misgeslagen. Ik denk dat Monster Magnet er beter aan had gedaan om hier wat nummers weg te laten. Het is mijn ogen niet de stonerklassieker die velen er wel van maken, maar hij is best ok.

Tussenstand:
1. Spine Of God 4,5*
2. Superjudge 4*
3. Dopes To Infinity 4*
4. 25 TAB 4*

Deze cd kocht ik vorig jaar omdat ik de titel gaaf vond. Vind ik nog steeds trouwens, maar toen ik vorig jaar hiermee thuis kwam, had ik toch wel enige spijt. Zonder te luisteren de cd in de kast gezet en vandaag mag ik concluderen dat ik een bijzonder puike plaat gekocht heb.

God Says No gaat eigenlijk gewoon verder waar Powertrip ophield. Monster Magnet zet wederom een heel vette sfeer neer. Het is vrij broeierig en de heren weten eigenlijk steeds weer met de vette riffs te komen. Nog beter zijn de geluidseffecten. Fenomenaal. Steeds weer iets anders en iedere keer weer raak. Ik ben ook dol op Cry met z'n Beatleseske sitars. Wordt het toch nog psychedelisch soms! Dat Monster Magnet het zesde feestje op rij aflevert, had ik eigenlijk niet meer verwacht.


Tussenstand:
1. Powertrip 5*
2. Spine Of God 4,5*
3. God Says No
4. Superjudge 4*
5. Dopes To Infinity 4*
6. 25 TAB 4*

Normaliter zou ik de hoop op een goede plaat wel opgegeven hebben, maar Last Patrol ken ik behoorlijk goed. Vandaar dus dat ik ook hiernaar uitgekeken heb. Last Patrol bleek zo leuk te zijn dat ik een jaar later blind de remix kocht. Zoiets kon niet teleurstellen en dat deed het ook niet.

Monster Magnet beleeft hier een nieuwe jeugd en gaat ook behoorlijk terug naar de roots. Ergens blijft de band wel hangen in de 21ste eeuw. Desalniettemin gaan de heren ouderwets op de psychedelische tour met de titeltrack en Mindless Ones. Meteen de songs die ik hier tot mijn favorieten reken. Op andere momenten wordt het gas (effectief) teruggenomen met Three Kingfishers en The Duke en het sleazy rockgeluid van Hallelujah kennen de fans natuurlijk ook wel. Last Patrol is een voor MM-begrippen gevarieerde plaat en slaat nergens de plank mis. Dave heeft er hoorbaar zin in en speelt en zingt met een flair die ik sinds God Says No niet meer gehoord heb.

Tussenstand:
1. Powertrip 5*
2. Spine Of God 4,5*
3. Last Patrol 4,5*
4. God Says No 4*
5. Superjudge 4*
6. Dopes To Infinity 4*
7. 25 TAB 4*
8. Mastermind 3,5*
9. Monolithic Baby 3,5*
10. 4-Way Diablo 3*

Ik kan nu natuurlijk roepen dat Monster Magnet langzaam maar zeker de weg omhoog weer heeft gevonden, maar ik ken de laatste twee albums goed tot redelijk goed. Hier ben ik weer iets vaker onder de indruk dan bij de voorganger het geval was. Vooral Perish In Fire en Time Machine zijn gave tracks waar het space element weer wat terugkomt. De openers dragen ook wel mijn goedkeuring weg, maar verder merk ik dat er momenten zijn die me weinig doen. Het mist snelheid en energie, maar bovenal gevatheid. De riffs zijn niet meer zo goed. De teksten slaan niet meer aan. Het heilige vuur ontbreekt een beetje. Soms heb ik ook de indruk dat Wyndorf niet goed weet wat hij met de nieuwe richting moet. Het vette geluid komt dan vooral uit zijn keel en ik weet natuurlijk dat hij ten tijde van deze plaat al niet meer de rockgod was qua figuur die hij wel ooit was. Verder: niet slecht hoor.

Tussenstand:
1. Powertrip 5*
2. Spine Of God 4,5*
3. God Says No 4*
4. Superjudge 4*
5. Dopes To Infinity 4*
6. 25 TAB 4*
7. Mastermind 3,5*
8. Monolithic Baby 3,5*
9. 4-Way Diablo 3*

Vorig jaar was ik wat teleurgesteld over dit album, maar nu ik het allemaal weer opnieuw hoor, valt het me toch wel weer mee. Zeker op de eerste helft staan een aantal leuke stampers en mag er weer even gespaced worden op Drowning. Op de tweede helft zakt het soms een tikje in, maar verder is dit toch wel een best leuk album geworden. Dave klinkt niet zo bevlogen als op Last Patrol. Mindfucker levert op alle fronten wel iets in, maar een krappe 4* zit er toch wel in.

Eindstand:
1. Powertrip 5*
2. Spine Of God 4,5*
3. Last Patrol 4,5*
4. God Says No 4*
5. Superjudge 4*
6. Dopes To Infinity 4*
7. Mindfucker 4*
8. 25 TAB 4*
9. Mastermind 3,5*
10. Monolithic Baby 3,5*
11. 4-Way Diablo 3*

Waar Wyndorf en co me voorheen altijd wel wisten te pakken met gevatte muziek, is dat hier anders. Geen idee hoe het komt. Monolithic Baby is geen slecht album. Er staan een paar prima songs op, maar zeker vanaf een nummer of vier voelt het allemaal wat doorsnee aan. Het is een heel doordeweekse stonerplaat, maar als Monster Magnet valt het me tegen. Ik mis de magie.


Tussenstand:
1. Powertrip 5*
2. Spine Of God 4,5*
3. God Says No 4*
4. Superjudge 4*
5. Dopes To Infinity 4*
6. 25 TAB 4*
7. Monolithic Baby 3,5*

Ik ga hier niet omheen draaien. Ik kick op psychedelica en dat laat Monster Magnet hier maar weinig horen, maar verdomme, wat is dit album te gek zeg! Als rockband pur sang komen de heren ongelooflijk sterk uit de verf. Ze weten precies hoe ze met geweldige riffs voor de dag moeten komen, de songs blijven makkelijk hangen en de teksten zijn erg vermakelijk. Soms kritisch, soms grappig, vaak allebei. Geen enkele misser gehoord of iets wat ook maar in de buurt van slecht of matig komt. De hele luisterbeurt heb ik met een dikke glimlach mee zitten knikken. Ik moet wel zeggen dat de beste nummers van de band toch wel op de andere platen staan, maar dit album is superconsistent.

Tussenstand:
1. Powertrip 5*
2. Spine Of God 4,5*
3. Superjudge 4*
4. Dopes To Infinity 4*
5. 25 TAB 4*

Eigenlijk ben ik vooral verbaasd dat wanneer ik deze plaat draai, dat enkel de titeltrack is. Waarom vraag ik mezelf. Tuurlijk, Spine Of God is een ongelooflijk gaaf nummer. Het heeft voor de psychedelische effecten goed gespiekt bij The End van The Doors, maar dat maakt natuurlijk niet uit. Ergens wist ik wel van de kwaliteiten van dit album, maar na vandaag zal ik dit niet meer voor een los nummertje opzetten. Nod Scene (simpel qua opzet, maar zo effectief!), Black Mastermind, Zodiac Lung, Ozium... Echt geweldige songs! Zelfs de cover is geslaagd (Sin's a Good Man's Brother), al ken ik het origineel niet. De band is praktisch op de top van z'n kunnen, ook al weet ik dat later werk ook absoluut de moeite waard is. Monster Magnet wint het qua stoner met gemak van Kyuss trouwens.

Tussenstand:
1. Spine Of God 4,5*
2. 25 TAB 4*

Weer een dikke spaceplaat! Superjudge moet wel even op gang komen. Heeft wel drie nummers nodig en daarom ben ik enigszins verbaasd dat die juist vaak als favorieten aangestipt worden. Met Cage Around The Sun stijgt de band pas echt op om vervolgens de rest van het album door het heelal te scheuren. Alleen het zeurderige Evil laat je weer even terug op aarde vallen. Verder mis ik hier wel een beetje de hoogtepunten. Elephant Belle, Dinosaur Vacume en Brainstorm zijn erg goed, maar halen niet het niveau van Zodiac Lung, Spine Of God niet. Ik geniet van de constante kwaliteit, de dikke fuzz en hier en daar de Oosterse instrumenten. Minder goed dan de vorige, maar ik zeg liever dat ik hier ook dik van genoten heb.


Tussenstand:
1. Spine Of God 4,5*
2. Superjudge 4*
3. 25 TAB 4*

Moonsorrow revancheert ijzersterk na het tegenvallende vorige album. Jumalten Aika is wederom een vrij duistere plaat, maar met een geluid dat je moeiteloos aan je geluidsinstallatie kluistert. Vlijmscherpe riffs wisselen elkaar af en af en toe keren de Finnen terug naar de glorieuze folksound. Voor het eerst vind ik Moonsorrow echt heel goed zonder dat ze spelen met klassieke progrock. Jumalten Aika is dreigend, mysterieus en donker. Hier hoor je heel goed de oerkracht die deze band zo geweldig maakt.


Eindstand:
1. Kivenkantaja
2. V: Hävitetty
3. Jumalten Aika
4. Verisäkeet
5. Suden Uni
6. Voimasta Ja Kunniasta
7. Tämä ikuinen talvi
8. Varjoina Kuljemme Kuolleiden Maassaa
9. Tulimyrsky EP

Verdomme, ik gooi de score gewoon omhoog. Wat Moonsorrow hier doet is werkelijk fenomenaal. De heren mengen black/folk metal met toetsen en fluiten die doen denken aan de betere prog- en folkrock. Er wordt hier een heel bijzonder sfeertje neergezet en er zit een uitzonderlijk fijne opbouw in dit album. Het begint redelijk hard en na de titeltrack sluimer je nog even een klein kwartier dit album ook weer uit. Vooral Henri Sorvali steelt de show, maar eigenlijk is niemand hier slecht bezig. De zangeres in het slotnummer doet het ook geweldig. Moonsorrow laat op slechts een album alle facetten van folkmetal voorbij komen in louter prachtnummers. Jumalten Kaupunki zal altijd wel een lieveling blijven.

Tussenstand:
1. Kivenkantaja
2. Suden Uni
3. Voimasta Ja Kunniasta
4. Tämä ikuinen talvi

Enigszins voorzichtig geef ik de 4,5*. Ik ben wel een beetje bekend met het latere werk en dat vind ik wel echt beter. Ik kan alleen ook niet ontkennen dat ik erg genoten heb van Suden Uni. Het klinkt een stuk professioneler dan op de vorige (veredelde demo) het geval was. Productioneel een heel stuk beter en songtechnisch is er progressie geboekt. In elk geval is dit makkelijker te herkennen als Moonsorrow. Soundtechnisch zweeft het tussen oude Thyrfing en Finntroll. Lange songs dus met veel epische passages, maar ook de nodige vrolijke folkmomenten. Moonsorrow houdt makkelijk stand hier en levert met 1065: Aika een geweldige epic af. Zelfs de bonustrack is een heel leuk kroegnummer. De zegetocht van Moonsorrow is nu echt begonnen.

Tussenstand:
1. Suden Uni
2. Tämä ikuinen talvi

Echt nog even getwijfeld of we een Moonsorrow marathon met dit album moesten beginnen. Hier en daar lees ik dat dit een veredelde demo is. Sommige websites rekenen dit tot de full lengths en andere weer niet. Toch besloten om het te doen en verdomme, dit valt echt reuze mee. Ja, dit soort black metal klinkt vrij primitief, maar wel effectief. Moonsorrow laat hier al duidelijk horen dat de broertjes Sorvali talent hebben. Door Henri (aka Trollhorn) krijgt de muziek een flinke scheut Finntroll door de keyboards. Dat is ook de reden waardoor ik met deze band in aanraking ben gekomen.

Tämä Ikuinen Talvi is een vreemd album dat smerig en vuig wil klinken, maar door de keyboards ook iets Wagneriaans en dus iets beschaafds meekrijgt. Het rost behoorlijk, zelfs met een drumcomputer. Het kan allemaal wel beter hoor, maar veel black metalbands zouden in hun handjes wrijven met een plaat als deze.

Nou, ik begrijp heel goed waarom dit als EP uitgebracht is. Dit is er duidelijk eentje voor de trouwe fans. Twee covers die leuk zijn als bonus, twee heropgenomen nummers, waarvan Taistelu Pohjolasta in elk geval niet het origineel overtreft (maar wel dichtbij komt). Hvelgermir hoor ik hier voor het eerst, maar is wel duidelijk het minste wat Moonsorrow geschreven heeft. Ook Tulimyrsky zelf haalt terecht geen volwaardige plaat. Het is een niet onaardig epos, maar het gaat alle kanten op. Het is eerder een verzameling van ideeën. Vrij chaotisch. De Merciless cover is duidelijk het beste werkje hier en maakt me zelfs wat nieuwsgierig naar die band.

Tussenstand:
1. Kivenkantaja
2. V: Hävitetty
3. Verisäkeet
4. Suden Uni
5. Voimasta Ja Kunniasta
6. Tämä ikuinen talvi
7. Tulimyrsky EP

Een erg indrukwekkend album van Moonsorrow. Ik herinnerde me deze als sfeervol, maar dan kan ik nooit echt verder gekomen zijn dan het eerste nummer. Wat ik wel heel tof vind om te ontdekken is dat de band hier een soort spacerock opbouw lijkt toe te passen. Langzaam maar zeker komen er steeds meer elementen bij en wordt er opgebouwd naar een grootse finale. Moonsorrow maakt sowieso de meeste indruk op me als er progressieve invloeden bij komen kijken. De vertrouwde black metal dendert er ook vaak doorheen en de folk zorgt voor de luchtige toon en rustige passages. Het is ronduit indrukwekkend wat Moonsorrow hier presteert. Twee opussen die rustig tot de beste van de band gerekend mogen worden.

Tussenstand:
1. Kivenkantaja
2. V: Hävitetty
3. Verisäkeet
4. Suden Uni
5. Voimasta Ja Kunniasta
6. Tämä ikuinen talvi

Na zoveel goede albums is het niet echt vreemd dat er ook eens minder gemusiceerd wordt. Voor Moonsorrow is dat moment hier wel echt aangebroken. Op de Tulimyrsky EP snapte ik heel goed waarom het niet een full length haalde, maar hier is het nauwelijks beter. De songs zijn niet slecht, maar wat mij betreft nauwelijks geïnspireerd. Moonsorrow zet nergens echt door en dus maken de Finnen ook nauwelijks indruk. Het is degelijk, maar niet speciaal. Kuolleiden Maa is de beste van het stel, maar ik mis de nuance die Moonsorrow wel op Kivenkantaja of Hävitetty had. Hier is het toch te eendimensionaal.

Tussenstand:
1. Kivenkantaja
2. V: Hävitetty
3. Verisäkeet
4. Suden Uni
5. Voimasta Ja Kunniasta
6. Tämä ikuinen talvi
7. Varjoina Kuljemme Kuolleiden Maassaa
8. Tulimyrsky EP

Het eerste album van Moonsorrow dat ik nog echt wat lastig vind. Het is wel te gek, maar ik heb meer luisterbeurten nodig om het te doorgronden. Wel hoor ik genoeg kwaliteit om 'm op de tweede plaats te zetten. In elk geval klinkt dit album weer behoorlijk anders dan de voorganger. Kivenkantaja had duidelijke proginvloeden, maar hier zul je die niet tegenkomen. Sterker nog, er wordt regelmatig teruggekeerd naar de black metal. Soms is het wat folky en op de laatste twee nummers keert Moonsorrow weer terug naar de vikingstijl. Jotunheim is het beste nummer, maar ook de andere zijn genieten geblazen door de sfeer en de energie. Het eerste nummer is zelfs maniakaal. Dit is een van de sterkste albums van Moonsorrow tot nu toe.

Tussenstand:
1. Kivenkantaja
2. Verisäkeet
3. Suden Uni
4. Voimasta Ja Kunniasta
5. Tämä ikuinen talvi

Hmm, dit voelt toch een beetje aan als een stap terug. Nog altijd schudt Moonsorrow sfeervolle viking metal uit de mouwen, maar de klik ontbreekt eigenlijk. Pas op de afsluiter Sankaritarina springt de vonk over. Het klinkt overal wel lekker, maar er zijn weinig stukken die echt goed zijn. Moonsorrow is hier echt de ietwat duistere en uitgesponnen broer van Finntroll. Sowieso volwassener, maar eigenlijk mis ik de gekke capriolen wel. Desondanks een bovengemiddeld album met een sterke afsluiter.

Tussenstand:
1. Suden Uni
2. Voimasta Ja Kunniasta
3. Tämä ikuinen talvi

Een lager gemiddelde dan het debuut en daar kan ik wel inkomen. Het songmateriaal is minder memorabel, terwijl het allemaal net zo vals en ongestructureerd klinkt. Er schuilt wel wat innovativiteit in, maar die waarde gaat volledig verloren in dit verder vrij matig album. California Dreaming is het beste nummer en als een cover favoriet is, dan zegt dat vaak heel veel. Het origineel is natuurlijk vele malen beter. Maar goed, ik lig nog altijd in lijn met de fans qua waardering. We blijven hoopvol!


Tussenstand:
1. Lobotomizer
2. 8 Soothing Songs For Ruud

Een niet goed werkende geluidsinstallatie heeft voor enige vertraging gezorgd. Het bespreken van Angels And Daemons At Play heeft ook op zich laten wachten omdat ik dit album tot nu toe wel echt het beste album van Motorpsycho vind. Wellicht viel er nog wel wat meer in te ontdekken, maar helaas niets meer gevonden. Desondanks is dit wel een heel leuk album waarin de experimenten beduidend interessanter zijn en het geluid flink aangenamer. Heartattack Mac en Le Chien d'Espace zijn goede songs. Het soort psychedelische stoner waar ik wat mee kan. Op dat soort momenten wil ik het album best met vier of meer sterren belonen, maar dan zakt het later toch wel weer behoorlijk in. Als we bij de titeltrack zijn aangekomen, is de band weer terugvallen op het niveau van schreeuwstoner. Toch is dit wel de eerste plaat waar ik op momenten wel echt genoten heb.

Tussenstand:
1. Angels And Daemons At Play
2. Blissard
3. Lobotomizer
4. 8 Soothing Songs For Ruud
5. Demon Box
6. Timothy's Monster

Het voelt inderdaad aan als een tussendoortje. Nu heb ik al wat verder geluisterd in de veronderstelling dat ik hier al wat over geschreven had, dus ik weet al hoe het verder gaat.

Ik kan er heel weinig mee. Dit soort stampstoner kan me toch al niet boeien en de schreeuwerige uitvoering van Motorpsycho kan me eveneens overtuigen. De blazers die regelmatig opduiken, zijn ook een storende factor. Motorpsycho zelf neemt het in elk geval niet al te serieus. Dat hoeft ook niet per se, maar het gevoel dat overheerst is dat dit er een is voor de verzamelende fan. Gewoon even gek doen omdat het kan. Wat mij betreft hadden ze dit beter als EP kunnen uitbrengen.

Tussenstand:
1. Angels And Daemons At Play
2. Trust Us
3. Blissard
4. Lobotomizer
5. Let Them Eat Cake
6. 8 Soothing Songs For Ruud
7. Barracuda
8. Demon Box
9. Timothy's Monster

Niet slecht weer. Ik denk dat dit ook wat mij betreft de beste periode is. Hoewel het naar mijn smaak te schreeuwerig is, moet ik toegeven dat de balans hier best goed is. Yes is ook een van de associaties die het bij oproept. Het is met name het progkarakter dat me hier trekt; fijne melodielijnen die over de hele plaat blijven terugkeren. Waar Motorpsycho wel echt in gegroeid is, is het componeren van een plaat. Voorheen kwam het nog vaak als een verzameling ideeën over en dit klinkt duidelijk meer als een geheel.

Misschien dat dit live inderdaad beter tot zijn recht komt. Ik bezoek alleen weinig concerten helaas en dan zoek ik wel echt de krenten uit de pap.

Tussenstand:
1. Heavy Metal Fruit
2. Angels And Daemons At Play
3. Little Lucid Moments
4. Behind The Sun
5. Phanerothyme
6. Trust Us
7. Still Life With Eggplant
8. Black Hole/Black Canvas
9. Blissard
10. It's A Love Cult
11. Lobotomizer
12. Child Of The Future
13. Let Them Eat Cake
14. 8 Soothing Songs For Ruud
15. Barracuda
16. Demon Box
17. Timothy's Monster

Arme ik... Ik trek dit beduidend minder. Het is nou ook zeker niet dat ik me stoor aan de muziek, maar tijdens deze marathon heb ik maar zelden het gevoel gehad dat Motorpsycho me iets te bieden had. Inmiddels is de band duidelijk in de bubbel gekropen van altrock/stoner/prog/psychedelica. Doordat de band nooit echt kleur bekent en figuurlijk in het midden blijft, komen de eventuele kwaliteiten er nooit uit. Ik hoor wel stoner, maar ik ken veel bands die het kunstje beter beheersen. Er is psychedelica te horen, maar er zijn talloze bands die er wel vol voor gaan en daardoor al effectiever zijn.

Wat Motorpsycho op Black Hole/Black Canvas doet, is iets wat niemand echt beledigt, maar tegelijkertijd nooit bijzonder of interessant is. De heren kunnen spelen. Dat zal ik inmiddels niet meer ontkennen. Het klinkt als een goedgeoliede machine, maar in de 85 minuten die dit album (veel te) lang is, is er geen moment waarbij ik opveer. Op de altrock momenten wil ik nog wel eens afhaken. Daar zorgt Motorpsycho nog wel eens voor jeuk. Inmiddels ben ik er wel uit qua Motorpsycho en weet ik wel waarom ik er op Roadburn ook maar weinig van gezien heb. Helaas nog een plaatje of tien te gaan.


Tussenstand:
1. Angels And Daemons At Play
2. Phanerothyme
3. Trust Us
4. Black Hole/Black Canvas
5. Blissard
6. It's A Love Cult
7. Lobotomizer
8. Let Them Eat Cake
9. 8 Soothing Songs For Ruud
10. Barracuda
11. Demon Box
12. Timothy's Monster

Sonic Youth nooit een kans gegeven tot op de dag van vandaag. Ga ik voorlopig dan ook echt niet doen, haha.

Maar toch, dit is wel duidelijk het beste album van Motorpsycho tot nu toe. Tijdens de wat betere psychedelische momenten zelfs een 3,5* overwogen en uiteindelijk toch niet gedaan door exact dezelfde reden als Lennert: de laatste songs.

Zowel de zang als het instrumentale deel zijn beduidend beter hier. Het is gestructureerder, de productie heeft een sprong vooruit gemaakt en met name de ritmesectie maakt indruk. Toch heb ik nog altijd geen klik met de band. Het geluid doet me simpelweg niks. De zanger blijft ook een struikelblok, al is het gelukkig niet meer zo vals en schreeuwerig. Tegelijkertijd maakt hij ook niets los bij me. De liedjes doen dat ook niet. Puur daar naar gekeken, vind ik Motorpsycho een bijzonder saaie band. Het is de experimentele drang die het dragelijk maakt.

Tussenstand:
1. Blissard
2. Lobotomizer
3. 8 Soothing Songs For Ruud
4. Demon Box
5. Timothy's Monster

En het zakt weer terug. Het valt me op hoezeer Motorpsycho dit kenmerkt. Er zit geen enkele consistentie in. Van een vrij gestructureerd album als Little Lucid Moments, door naar het losse Child Of The Future. De plaat klinkt als een serie jams. Het lijkt allemaal geïmproviseerd te zijn en zoals wel vaker het geval is, vind ik dit soort dingen relatief saai. Het luistert wel aardig weg hoor, maar hier spelen de heren wederom vlak en valt er weinig te beleven. Een manco bij Motorpsycho dat steeds weer opvalt.


Tussenstand:
1. Angels And Daemons At Play
2. Little Lucid Moments
3. Phanerothyme
4. Trust Us
5. Black Hole/Black Canvas
6. Blissard
7. It's A Love Cult
8. Lobotomizer
9. Child Of The Future
10. Let Them Eat Cake
11. 8 Soothing Songs For Ruud
12. Barracuda
13. Demon Box
14. Timothy's Monster

Terwijl het gemiddelde hier stijgt, blijft mijn waardering toch echt achter. Na een album van 72 minuten, waarvan een heel groot deel herrie is, is het nog lastig om positief te blijven. Ik hoor wel degelijk goede momenten, maar dat is toch wel op een hand te tellen. Het meest gecharmeerd ben ik van het overstuurde gitaargeluid van Plan #1. Tof nummer dus. Ik ben even kwijt welk nummer op een redelijk fijne manier psychedelisch is. Ik geloof Tuesday Morning, maar het kan ook een of twee nummers ervoor zijn.

Voor zover het positieve commentaar. Ik snap verder nog altijd de drang niet om vals te klinken. Het geschreeuw is echt heel slecht, evenals het overstuurde geluid met uitzondering van Plan #1. Veel songs zijn daarbij erg simpel en worden gedragen door simpele riffs uit het boekje. Waiting For The One is een vreselijke opener. Country is al niet mijn genre, maar stem dan op z'n minst de gitaar en laat het zingen aan een ander over. Dit album is wel wat interessanter dan 8 Soothing Songs, maar verdomme zeg, er komt geen eind aan.


Tussenstand:
1. Lobotomizer
2. 8 Soothing Songs For Ruud
3. Demon Box

In tegenstelling tot Lennert kwam ik juist wel heel makkelijk in dit album. DIt is voor mij ook de eerste plaat die echt klopt. Fijne prog waarbij het floydiaanse Gullible's Travails nog het meeste opvalt. Op dit album wordt mooi gevarieerd tussen zwierige stukken en springende hardrock. Het is goed uitgewerkt en geen enkel element stoort, behalve de speelduur. Dit is samen met Angels and Daemons de enige plaat die ik na deze marathon misschien nog wel zou kunnen opzetten. Dit album is gelaagd genoeg om na flink wat luisterbeurten nog steeds dingen in te vinden


Tussenstand:
1. Heavy Metal Fruit
2. Angels And Daemons At Play
3. Little Lucid Moments
4. Phanerothyme
5. Trust Us
6. Black Hole/Black Canvas
7. Blissard
8. It's A Love Cult
9. Lobotomizer
10. Child Of The Future
11. Let Them Eat Cake
12. 8 Soothing Songs For Ruud
13. Barracuda
14. Demon Box
15. Timothy's Monster