Sorry fans. Dit is het toch niet voor mij. Dit soort moderne prog is toch al niet mijn ding en Marillion is in elk geval een leuke uitzondering. Marbles is duidelijk een geliefd album en op zich snap ik het ook wel. Als geheel maakt het ook wel indruk. Ik kan wel weer met gebruikelijke kritieken komen als 'te lang', dus 'teveel nummers', maar dat zullen jullie wel meer gehoord hebben. Ik heb wel degelijk genoten van Ocean Cloud, maar doe mij dan maar If My Heart Were a Ball, It Would Roll Uphill van de voorganger. Marbles is een album dat voor mijn smaak teveel te sfeer opzoekt. Ik houd van spanning in muziek en die mis ik hier. Marbles lijkt me een ideale soundtrack op een tropisch strand terwijl langzaam de zon in de zee zakt. Jammer dat ik niet van tropische klimaten houd. Ik zal niet zeggen dat Marillion hier slecht bezig is, maar het doet me gewoon niet zoveel. Ik vond het af en toe zelfs wat saai.


Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Brave
5. Afraid Of Sunlight
6. Clutching At Straws
7. Market Square Heroes
8. Anoraknophobia
9. Season's End
10. Marbles
11. This Strange Engine
12. Holidays In Eden
13. Radiation
14. Marillion.com

Het borduurt een beetje voort op de fantasieloze richting van Radiation. Het geluid is wel beter, maar er staat niets op wat me raakt. Aan de andere kant is het wederom nergens slecht. Marillion begint hier toch wel echt een oude lullenband te worden vanwege het bijzonder hoge luistervriendelijkgehalte. Het is simpelweg te saai om een voldoende te kunnen krijgen. Ik ga hier ook Radiation de voorkeur geven. Als ik in die dagen fan was, zou dit het afhaakalbum geworden zijn.


Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Brave
5. Afraid Of Sunlight
6. Clutching At Straws
7. Market Square Heroes
8. Season's End
9. This Strange Engine
10. Holidays In Eden
11. Radiation
12. Marillion.com

Lennert veroordeelt me tot een marathon waarvan hij jaren geleden al meer dan de helft van gedaan heeft. Marillion is een band waar ik wel een handvol albums heb, maar eigenlijk nooit beluister. Ik ben dol op seventies prog, maar beduidend minder fan van wat er in de jaren tachtig verscheen en alles wat moderner is, mijd ik doorgaans. Even spieken heeft me geleerd dat er ook nog albums zijn die twee uur duren, dus dat wordt feest.

Deze Market Square Garden EP moest ik ook doen. Vooral vanwege Grendel. Met 25 minuten een mooie instapper en een waar ik nog met best veel plezier naar geluisterd heb. Met de Genesis marathon in mijn geheugen valt op dat ze veel gemeen hebben met Marillion. Dat stemt tevreden, want waar Genesis zijn reputatie in de jaren tachtig te grabbel gooide, laat Marillion eigenlijk horen hoe Phill Collins en co te werk hadden moeten gaan. Met deze EP krijg ik toch al meer zin in deze marathon, want deze drie songs zijn dynamisch en flitsend. Geweldig werk hier. De aandacht gaat vooral naar Grendel, maar ook de twee andere songs mogen er zeker wezen. De toetsenist is wel de grootste smaakmaker met zijn flitsend spel.

De Genesis vergelijkingen worden inmiddels niet meer zo gewaardeerd. Dan ga ik gewoon door met Rush. Marillion pakt het op Misplaced Childhood een stuk kalmer aan, maar maakt nog steeds even indrukwekkende muziek. Als ik de pompende instrumentatie hoor, kan ik zo de stem van Geddy Lee erin denken.

Dergelijke vergelijkingen moeten vooral als compliment beschouwd worden, want ik ken maar weinig bands die met zo'n progsound zo'n indruk op me maken. De songs zijn redelijk hapklaar gemaakt. Kayleigh is een fenomenale single. De reden ook om dit album een aantal jaar geleden te kopen. Echt stom van me om alleen de aandacht te leggen op dat nummer, want de rest is om te smullen. Ik ga hier dan ook maar mijn eerste vijf sterren neerplempen. Misschien maar het niet de indruk zoals Fugazi het doet, maar ik kan werkelijk niets bedenken wat beter zou kunnen. Misplaced Childhood klopt van begin tot eind. Topplaat.

Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Market Square Heroes

Het is wel begrijpelijk waarom Marillion hier nog verder zakt qua scores. Al meteen valt het lelijke geluid op. Het voelt wel wat vreemd aan dat een band als Marillion dit overkomt. Het is daarom ook wat lastiger zoeken naar de positieve punten op dit album. De meeste songs vind ik eerlijk gezegd ook vrij saai. De band houdt zich in en zo zijn er weinig spannende momenten. Three Minute Boy is de eerste track die de aandacht trekt en op de kalme momenten na vind ik Cathedral Wall erg goed. En dat komt vooral door de finale. Verder heb ik de indruk dat er veel meer in gezeten had als het geluid gewoon goed was. Dat het bij vlagen saai is, is het meest negatieve dat ik kan bedenken.


Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Brave
5. Afraid Of Sunlight
6. Clutching At Straws
7. Market Square Heroes
8. Season's End
9. This Strange Engine
10. Holidays In Eden
11. Radiation

Beter dan ik had durven hopen!

Met de eerder genoemde Genesis bravoure gaat Marillion van start op zijn eerste full length. Er zijn genoeg momenten waarop deze band zijn leermeester evenaart. Dit album biedt zes ontzettend leuke songs, maar het compliment dat Marillion verdient is dat de kwaliteit constant hoog is. Ik vind het ook lastig om aan te geven welke songs ik het best vind, want dit album kakt nergens in. Toch klopt mijn hart het snelst bij Chelsea Monday. Dit vind ik nou leuke prog. Lekker dikke eighties saus die goed smaakt en enthousiast gespeeld.


Tussenstand:
1. Script For A Jester's Tear
2. Market Square Heroes

Hoewel niet slecht, merk ik toch dat Marillion hier voor mij de verkeerde route neemt. Het vertrek van Fish is jammer, omdat zijn stem me een stuk meer bevalt dan die van Hogarth. Voor mijn gevoel is er veel emotie in de muziek verdwenen. Geen idee hoe groot het aandeel van Fish was in het instrumentale deel, maar Season's End is een veel makkere plaat en daarmee ook niet bepaald beter. Clutching At Straws ging die kant ook al op, maar Marillion koerst zo langzaam maar zeker richting de afgrond. Verder wil ik ook niet beweren dat dit een slecht album is. Verre van zelfs. Het is erg degelijk en op een aantal momenten best mooi, maar de magie is weg hier.

Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Clutching At Straws
5. Market Square Heroes
6. Season's End

Ik vind het eigenlijk wel vreemd dat dit album zo'n duik maakt qua scores. Bijna een hele ster minder dan Marbles. Natuurlijk klinkt dit album weer anders, maar zo gek veel is er niet veranderd. Dat laatste zorgt er in mijn geval voor dat Somewhere Else en Marbles dicht bij elkaar zitten in mijn tussenstand. Ik kan eigenlijk nauwelijks bepalen welke ik beter vind. Op veel momenten doet het me weer te weinig en ik denk dat het toch komt vanwege de ietwat kille moderne elementen. Ik merk dat een nummer als No Such Thing best goed is, maar dat ik het met een seventies geluid waarschijnlijk veel beter zou vinden. The Last Century For Man heeft dat ook. Daar zijn de solo's prachtig. Misschien een rare kreet van mij, maar ik vind dit album behoorlijk ondergewaardeerd.


Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Brave
5. Afraid Of Sunlight
6. Clutching At Straws
7. Market Square Heroes
8. Anoraknophobia
9. Season's End
10. Marbles
11. Somewhere Else
12. This Strange Engine
13. Holidays In Eden
14. Radiation
15. Marillion.com

Een sound die ik hier vooral niet verwachtte. Marillion maakt geen geluiden die niet gemaakt kunnen worden, maar verrast wel met een heel stevige sound in de opener. Nu de band weer wat progressiever te werk gaat, krijg ik ook de indruk dat de heren wat beter in hun vel zitten. Het loopt allemaal vrij vloeiend en dit album is bij vlagen toch behoorlijk goed. Wel is dit echt niet meer mijn ding. Waar ik de sterk door Genesis geïnspireerde eighties platen echt tof vind, kom ik hier niet veel verder dan dat ik er waardering voor kan opbrengen hoe Marillion zich anno 2012 profileert. In plaats van voor de makkelijke, ongedwongen weg te gaan, proberen de Britten er echt wat van te maken en zoals gewoonlijk zijn er weer enkele songs die er bovenuit steken. Ook hier zijn dat weer de lange nummers. Ik ben blij dat het eind van deze marathon in zicht komt, al heb ik behoorlijk veel respect gekregen voor Marillion.


Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Brave
5. Afraid Of Sunlight
6. Clutching At Straws
7. Market Square Heroes
8. Anoraknophobia
9. Season's End
10. Marbles
11. Sounds That Can't Be Made
12. Happiness Is The Road
13. Somewhere Else
14. This Strange Engine
15. Holidays In Eden
16. Radiation
17. Marillion.com

Te braaf, te veilig en dus weer terug bij af. Marillion klinkt weer een beetje als Holidays In Eden. Marillion heeft weinig geïnvesteerd in dit album. 80 Days klinkt heel willekeurig gefabriceerd en daarmee vrij fantasieloos. Marillion heeft dan nog wel de klasse om nergens slecht te klinken. De enige aanwezige frustratie is daarmee dat de band toch makkelijk beter zou moeten kunnen. Die klasse keert nog wel even terug op An Accidental Man en de afsluitende titeltrack, maar dat neemt niet weg dat het voorlopig tot de mindere albums behoort.

Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Brave
5. Afraid Of Sunlight
6. Clutching At Straws
7. Market Square Heroes
8. Season's End
9. This Strange Engine
10. Holidays In Eden

Goed nieuws en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat ik de kwaliteiten van Mastodon nu wel echt erken. Het slechte nieuws is dat dit echt niet mijn muziek is.

Het is duidelijk dat Mastodon de progressievere koers verder uitwerkt zonder teveel van het extreme karakter te verliezen. Hoe ze dat doen, verdient een buiging. Mijn kritiek op de zang en screams verstomt langzaam maar zeker. Het klinkt best puik wat hier gedaan wordt. De muziek klinkt gelaagd, spannend en goed doordacht. Ik weet alleen niet of ik nou met afschuw moet reageren op een wanstaltige track als Bladecatcher of er om moet lachen. Dat nummer heeft namelijk ook wel een heerlijk gitaarloopje. Zo zijn er genoeg complimenten uit te delen. De muziek is erg rijk en heeft veel herluisterwaarde. Tot nu toe kan ik onderstrepen dat de hoge gemiddeldes terecht zijn.

Ik hoor de kwaliteiten heel duidelijk, maar dit valt gewoon echt niet in mijn straatje. Het is druk, modern en lawaaierig. Nummers als The Sleeping Giant heb als favoriet aangevinkt. Niet dat ik die songs vaker ga draaien, maar meer omdat er stukken in zitten die ik best tof vind. Het zijn elementen van songs die me aanstaan, maar als geheel is het niet mijn ding. Het is in elk geval wel fijn om te kunnen zeggen dat Blood Mountain in mijn optiek het beste album so far is, in plaats van de minst slechte.


Tussenstand:
1. Blood Mountain
2. Leviathan
3. Remission
4. Lifesblood

Muzikale uitstapjes weg van de comfortzone, vind ik vaak wel leuk of op z'n minst de moeite waard om eens gehoord te hebben. Zo ook Cold Dark Place dat restjes bevat van Once More 'Round the Sun en Emperor of Sand. Het is alleen jammer dat Hinds de meeste zangpartijen voor zijn rekening neemt. Instrumentaal schippert het ergens tussen prog, donkere psychedelics en folk/country, maar Hinds doet mij vooral aan stervende koe denken. Het is echt heel jammer. Er zijn best wel wat goede ideeën te horen. Ook mindere hoor, want de stijlwisseling in North Side Star slaat nergens op. De zang is het grootste struikelblok en zorgt echt voor een ster aftrek.



Tussenstand:
1. The Hunter
2. Once More 'Round the Sun
3. Blood Mountain
4. Leviathan
5. Cold Dark Place
6. Emperor of Sand
7. Crack The Skye
8. Remission
9. Lifesblood

Saai..

Eigenlijk kan ik nu wel concluderen dat Mastodon niet mijn band is en dat ook niet zal worden. Ik sta natuurlijk wel open voor verrassingen, maar als zelfs het album dat het meest in mijn straatje (prog, psychedelic) zou moeten vallen, tegenvalt, dan stel ik mijn verdere verwachtingen verder naar beneden af.

Wat wel blijft staan, is mijn bewondering voor het spel van de heren. Ze kunnen echt wel een goed potje spelen. Dat ze ook al ruim twintig jaar in dezelfde line up samen zijn, verdient een pluim. Maar misschien is vers bloed juist ook wel een goede ontwikkeling. Mastodon klinkt hier overigens wel weer anders dan op Blood Mountain het geval was. De sludge is hier helemaal verdwenen. De meeste aggressie overigens ook wel en daarmee ook de dynamische afwisseling. Heel simpel bekeken is dit album niet meer dan zingen, spelen, zingen, spelen tot het einde. Ik wil niet vervallen in dezelfde kritieken, maar de zang is ook echt een obstakel. Het kost me echt veel moeite om The Czar niet na een minuut of twee al te skippen, want zo zeurderig en ongeïnteresseerd heb ik Mastodon nog niet gehoord. Er zitten wel goede stukken in songs als Quintessence en Ghost of Karelia, maar ik voel geen enkele aandrang om dit album nog vaker op te zetten.


Tussenstand:
1. Blood Mountain
2. Leviathan
3. Crack The Skye
4. Remission
5. Lifesblood

Weer een beetje terug bij af eigenlijk. Vooral bij The Hunter heeft Mastodon eindelijk eens wat lekkere riffs uit de mouw geschud en nu gaan ze weer terug op de progrocktour die we al bij Crack The Skye hoorden in combinatie met makkelijk in het gehoor liggende poprock. Met Show Yourself hoor ik zelfs een poging om de hitparade te bestormen. Emperor of Sand doet daarom vaak denken aan de jaren negentig. Althans, de rock en metal die in die jaren populair waren bij het grote publiek. Daarmee speelt Mastodon in op mijn nostalgische gevoelens, maar de vonk springt niet over. Dat doet het ook niet op de klassieke progrockstukken, zoals op Jaguar God. De hele mix doet me weinig en daardoor valt een punt dat ik eerder noemde weer op, zoals de zang. Vooral de stem van Breng Hinds (als ik het goed opgezocht heb) is foeilelijk. De andere heren kan ik inmiddels beter hebben, maar nachtegaaltjes zullen ze nooit worden. Mastodon doet een prima poging om modern, toegankelijk en uitdagend te zijn, maar mijn kopje thee is het niet.

Tussenstand:
1. The Hunter
2. Once More 'Round the Sun
3. Blood Mountain
4. Leviathan
5. Emperor of Sand
6. Crack The Skye
7. Remission
8. Lifesblood

Eindelijk klaar! Als ik op mijn last.fm account kijk, dan zie ik 339 scrobbles staan. Dat zijn er eigenlijk nog minder dan het had moeten zijn, want niet alles wat ik luister, wordt geregistreerd. Ik had vrij snel door dat Mastodon niet mijn band ging zijn, al waren The Hunter en een goed deel van Once More 'Round the Sun leuke verrassingen.

Hushed and Grim heb ik eerlijk gezegd niet heel veel gedraaid. Dat komt enerzijds vanwege de speelduur (anderhalf uur is veel te lang voor een album), maar ook omdat ik na een paar nummers al concludeerde dat Mastodon me hier niet meer gaat overtuigen. De stijl staat me wel aan, maar zoals op de meeste platen vind ik de heren niet interessant genoeg als het gaat om componeren. Hush and Grim zet een aardige sfeer neer. Ze proberen melancholisch over te komen, maar doen weinig meer dan dat. Na vier nummers heb ik het wel gehoord en dan duurt het album nog bijna een uur. Halverwege heb je dan wel even een aggressieve track, maar daarna jakkert Mastodon weer traag door. Als je de stijl wel kan waarderen, dan zal het heus wel leuk zijn om dit album vaker te draaien. Ik merk dat ik heel erg Mastodon moe ben.


Eindstand:
1. The Hunter
2. Once More 'Round the Sun
3. Blood Mountain
4. Leviathan
5. Cold Dark Place
6. Hushed and Grim
7. Emperor of Sand
8. Crack The Skye
9. Remission
10. Lifesblood

Kijk! langzaam maar zeker komt er orde in de chaos. Het is meteen duidelijk dat de sludge bij Mastodon tanende is ten koste van... virtuoze metal? metal-archives noemt het progressive metal, maar dat is een stempel dat naar mijn idee te makkelijk gezet wordt.

Dat de heren talent hebben, hoorde je al op hun eerste EP, maar dat talent ook gebruiken om goede muziek te maken, komt nu ook bovendrijven. Onder de indruk ben ik nog steeds niet. Mastodon maakt wel echt duidelijke stappen in zijn ontwikkeling, dus ik hoop vooral dat albums als Blood Mountain en Crack The Skye mij wel gaan raken.

Ik wil verder niet teveel de zeur uithangen. Op Leviathan wordt veel interessanter gemusiceerd. Dynamisch lekker gevarieerd, het thema is ook interessant. Dit is het eerste album waarvan ik de teksten erbij gepakt heb. Het hele concept van zeemonsters spreekt ook mij wel aan. Instrumentaal is Leviathan over het algemeen best indrukwekkend, maar op een of andere manier wil het mij niet helemaal pakken. Misschien omdat de heren teveel bezig zijn met hun krachtpatserij. De zang ligt mij ook niet. Zowel de grunts als de zang. De riff van Megalodon lijkt mij ook teveel op die van Metallica's Welcome Home (Sanitarium)


Tussenstand:
1. Leviathan
2. Remission
3. Lifesblood

Op verzoek van een goede vriend duik ik nu in het oeuvre van Mastodon. Een band waar ik nooit aan toegekomen ben en waarvan ik dus echt geen idee heb of deze muziek zal aanslaan. Ik heb ze ooit live gezien (Dynamo Open Air 2004), maar ik herinner me er nagenoeg niets van.

Om een zo goed mogelijk beeld te krijgen van Mastodon, begin ik maar met deze EP. Het eerste werkje met een redelijke speelduur van ruim een kwartier. Lifeblood voelt voor mij vooral aan als een sollicitatie voor platenlabels. Gewoon even laten horen wat je kan, zonder dat je meteen hele songs pent. Vijf nummers razen voorbij. De riffs zijn best tof en het geheel is best technisch. De band is hier al goed op elkaar ingespeeld, maar qua teksten is het een verzameling kreten die uitgespuugd worden. Ik ben ook niet echt onder de indruk van de frontman. Het is best knap wat Mastodon laat horen met deze snelheid. Het komt zodoende ook erg punk over. Het gebruik van filmsamples bij wijze van intro, mogen ze gerust achterwege laten. De herluisterwaarde is vrij laag, maar ik wil het ook niet meteen afschepen. Met genoeg groei kan dit inderdaad een leuk bandje zijn, dus ik ga zien hoe deze marathon zich gaat ontwikkelen.

"Mastodon verveelt niet", aldus de post hierboven. Toch is het bijna op de kop af negen jaar sinds iemand een bericht post bij Once More 'Round the Sun. Ik heb zelfs nog even overwogen om nog een paar dagen te wachten te wachten met het plaatsen van mijn stukje, maar maandag ben ik weer de hele dag aan het werk en eigenlijk heb ik dit album wel genoeg gedraaid. Dat Mastodon niet verveelt, geloof ik wel, maar dit album is samen met The Hunter wel duidelijk het laagst beoordeeld. Al mag gezegd worden dat een gemiddelde van ongeveer 3,75* echt helemaal niet slecht is.

Ik vind het wel grappig dat ik juist deze twee albums so far wel echt de beste van Mastodon vind. Een kleine 'maar' hier, omdat ik de tweede helft niet heel boeiend vind. Daar hoor ik toch weer de Mastodon die ik te gemakzuchtig vind; instrumentaal wel goed, maar songtechnisch saai en eenzijdig.

Maar de eerste songs hier zijn wel echt de moeite waard. Tread Lightly doet vooral qua riff wel denken aan Primordial. De titeltrack bevat trucjes die ik vooral aan Opeth toeschrijf. Dit album is daarom een beetje een feest van herkenning. Laat ik vooral onderstrepen dat de muziek op en top Mastodon is. Ik herken de band direct en ook deze heren mogen gerust wat knipogen uitdelen aan collega-bands. Het zou me niet verbazen als de heren in de jaren negentig met veel plezier naar grunge en alternative rock geluisterd hebben. Die sfeer proef ik op dit album namelijk ook wel een beetje. High Road heeft dan weer riffs die zomaar geleend zouden kunnen zijn van de wat melodieuzere blackmetalbands.

Het is een best prettig album dat voor de liefhebbers van het vroegere werk ongetwijfeld te makkelijk is, maar ik kan deze plaat toch echt beter waarderen. Een krappe 4*, al is het verschil met The Hunter nog wel vrij groot en die geef ik wel echt de voorkeur.

Tussenstand:
1. The Hunter
2. Once More 'Round the Sun
3. Blood Mountain
4. Leviathan
5. Crack The Skye
6. Remission
7. Lifesblood

Ok, ik snap het enthousiasme van een aantal leden hier. Ik kan ook zo binnen mijn vriendenkring de mensen aanwijzen die dit ongetwijfeld heel tof vinden, maar ik vind het toch teveel geschreeuw, weinig wol. Dat geschreeuw mag je vrij letterlijk nemen. Sludge is ook nooit echt mijn genre geweest. Ten opzichte van de EP Lifesblood hoor ik in elk geval veel progressie. De punk attitude hoor ik nog een beetje. Zeker in zo'n opener (die ook weer een sample uit Jurassic Park geleend heeft. Ik weet zelfs exact het moment in de film). Ik mis gewoon een beetje inhoud en Mastodon lijkt harde en rustige stukken niet te kunnen combineren. Ik heb Ol'e Nessie als favoriet aangevinkt, maar dat is omdat het prettig klinkt. Niet omdat het een goed nummer is. Trainwreck komt misschien nog wel het meest in de buurt.

Ik stoor me ook aan het voortdurende geschreeuw. Dit soort grunts zijn kneiterhard, maar tegelijkertijd ook heel vlak. Voor mij zit er niks achter en het is eendimensionaal. Instrumentaal hoor ik wel interessante dingen, maar de plaat als geheel vind ik niet heel boeiend. Ik houd het, net als bij de EP, op drie sterren, maar wel een dikke drie hier.


Tussenstand:
1. Remission
2. Lifesblood

In mijn hoofd was ik al klaar met Mastodon en zag ik de rest van het oeuvre als een verplicht nummertje waar ik maar even doorheen moest bijten. En potverdomme, The Hunter vind ik eigenlijk gewoon best tof. Er zijn een aantal dingen die ik problematisch vind aan Mastodon en de band heeft veel daarvan goed verwerkt. Als eerste viel de productie op die niet meer zo klinisch en kil is. Het is allemaal war organischer geworden. Nog steeds is het modern, maar nu klinkt het wel prettig. Ook de structuur is een stuk beter. Ik heb gewoon echt herkenbare songs nodig. Crack The Skye is een plaat van eenheidsworst en instrumentale moeilijkdoenerij en dat is een gevaarlijke cocktail. The Hunter werkt een stuk beter. Dynamisch is het veel interessanter.

Wat van The Hunter pas echt een winnaar maakt, is de Nevermoreiaanse bravoure waarmee de heren voor de dag komen. Er zijn heel wat vette riffs te vinden en het voelt best thrashy aan bij vlagen. Soms zijn de stonerinvloeden ook best duidelijk, zoals op Curl of the Burl. De zang blijft een ding. Met een goede zanger, zou ik misschien zelfs een 4,5* geven. Ik denk dat ik dit album wat vaker blijf draaien en misschien dat Mastodon me dan alsnog weet te overtuigen. Ik blijf me verder vooral afvragen waarom The Hunter de op een na laagste ranking krijgt op MusicMeter, want voor mij is dit met afstand de beste.


Tussenstand:
1. Blood Mountain
2. Leviathan
3. Crack The Skye
4. Remission
5. Lifesblood

ik heb nooit echt veel met dit album gehad. Als vijftienjarige luisterde ik met mijn maten veel naar One, want die was populair. Ik snap de aantrekkingskracht van het nummer nog steeds, maar inmiddels heel wat jaren verder, ben ik me aan een aantal dingen gaan irriteren.

Van de 'klassiekers' pakte deze me altijd het minste. Op den duur ben ik wel waardering gaan ontwikkelen voor Blackened en Harvester Of Sorrow, maar verder draaide ik het nooit. Een ex-vriendinnetje was ongelooflijk fan van To Live Is To Die. Nooit begrepen waarom.

Natuurlijk spookt op de achtergrond de tragedie van Jason Newsted. Ik ben vooral ook gaan luisteren of ik zijn spel kan horen. Hij is aanwezig, maar je moet er wel echt voor gaan zitten. Wat daarmee wel opvalt is het saaie en vaak ook slechte spel van Ulrich. Wat zit die gozer er vaak naast zeg! Wat ook opvalt, is dat alle nummers zo verdomd lang zijn. BIj goede nummers valt het juist niet op. Het probleem is vooral dat nummers onplezierig uitgerekt worden en vol zitten met saaie, onnodige riffs. Harvester Of Sorrow valt me daarmee inmiddels heel hard tegen. The Frayed Ends Of Sanity is een ronduit lelijk nummer. Het gevoel van verveling overheerst en slechts twee nummers die de tand des tijds nog enigszins doorstaan; en zelfs die twee kunnen zich niet meten met alles van Ride The Lightning en Master of Puppets.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All
4. ...And Justice For All

Metallica is een band van uitersten. Het bracht misschien wel de beste metalplaat ooit uit, maar ook zeker een van de allerslechtsten. Anders dan Lennert moet ik zeggen dat Lars Ulrich me hier niet opgevallen is. De drumsound klinkt op zich weer ok. James is weer wat normaler gaan zingen, gitaarsolo's zijn niet van topniveau, maar ze zijn tenminste weer terug.

De uiterste die hier tegen staat, is die van de speelduur. Er komt geen eind aan! Nu hebben we gisteren deze plaat pas laat opgezet, maar het is lang geleden dat ik zo tegen de slaap heb moeten vechten als bij Death Magnetic. De nummers duren gemiddeld een kleine 8 minuten waar de helft of minder zelfs meer dan voldoende is. Een ander manco is dat het schrijftalent van de heren nagenoeg verdwenen is. Songs zijn in veel gevallen niet meer dan een verzameling ideeën. Het is los zand allemaal. Op z'n best zijn momenten nog redelijk te noemen. Voeg daar de slechte teksten aan toe en Death Magnetic is heeft als enige verdienste dat het niet zo slecht is als St. Anger.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Metallica
3. Ride The Lightning
4. Kill 'Em All
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Reload
8. Death Magnetic
9. St Anger

Weer een treurige belevenis, dit album. Ik heb het al kort na de release volledig geluisterd en kom nu qua oordeel op hetzelfde uit. Metallica is gewoon klaar. Al behoorlijk wat jaren hoor. Het maken van dit album is voor Metallica gewoon werk. Je kunt je baan heel bevlogen en kwalitatief sterk uitvoeren, maar Metallica is een miljoenenbedrijf waar je lol volgens mij al heel lang weg is.

En toch blijven mensen kicken op het merk, want dat is Metallica al een tijd. Als hier de naam van een willekeurig ander bandje op gestaan had, luisterde hier niemand naar. Dan vallen alle kwaaltjes snel op: het fantasieloze spel, de speelduur die praktisch oneindig is en de slechte teksten. Of zullen we het hebben over de matige solo's? Het complete gebrek aan spanning of virtuositeit. Metallica klonk dertig jaar eerder al levendiger in een riff dan dit album. Het is echt een treurige bedoening allemaal en dan heb je ook nog die potsierlijke hoes...


Eindstand:
1. Master Of Puppets
2. Metallica
3. Ride The Lightning
4. Kill 'Em All
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Reload
8. Hardwired... To Self Destruct
9. Death Magnetic
10. Lulu
11. St Anger

In mijn middelbare schooltijd (rond 2000) was Metallica nog altijd een heel grote naam. Iedereen kende het eigenlijk wel. Iets wat naar mijn idee (en ik kan ernaast zitten natuurlijk) behoorlijk verminderd is. Zouden er nog hordes tieners zijn die een nummer van Metallica kunnen herkennen? Jason's vertrek werd op het schoolplein nog uitvoerig besproken en vervolgens had iedereen het erover dat de band moest terugkeren naar de roots en vervolgens het slechte onthaal van St. Anger.

Iedereen was het erover eens dat de eerste drie albums de beste waren, dus daar spendeerde ik mijn zakgeld aan. Kill Em All heeft me nooit meer losgelaten. Dit is er eentje die van mij een metalhead maakte en de cd staat nog altijd in de kast. Hij wordt alleen niet meer zo vaak gedraaid.

De jonge honden energie slaat in elk geval nog steeds aan en ik geniet er met volle teugen van. Met die energie komt ook de knulligheid mee. Als puber lette ik er niet op, maar de teksten zijn wel erg matig en tegelijkertijd ook wel heel charmant. Het paste wel heel erg in de tijd. Dat bepaalde songs niet lekker lopen, neem ik op de koop toe. Hit The Lights loopt niet helemaal lekker. Motorbreath is voor mij altijd een prima vullertje geweest en Metal Militia voelt aan als teveel. Het mooie aan dit album zijn toch wel de vele memorabele songs en de vlijmscherpe riffs. The Four Horsemen, Phantom Lord, No Remorse, Seek And Destroy... allemaal weergaloze songs met tomeloze energie en agressie. Een bassolo op Pulling Teeth is een gewaagde, maar zeer geslaagde zet. Dit album duurt net wat te lang en is kwalitatief net niet consistent genoeg voor de maximale score. Verder blijft het een echte klassieker voor me.

Het is blijkbaar ok om te zeggen dat je Load goed vindt. Ik kan me nog goed herinneren hoe hele volksstammen (gefrustreerde pubers, in mijn geval) spuugden op Load en Reload. Ik heb zelf nooit tot dat anti-kamp behoord. Ik begon toen juist met de klassiekers en heb nooit echt veel aandacht aan deze platen geschonken. Een aantal songs kende ik natuurlijk wel.

Duidelijk is dat de thrash hier echt weg is. Metallica vaart mee met de alt-rockbands van die tijd. Het geluid is nog steeds wel vrij zwaar, maar verder blijft het aanvoelen als een typische Metallicaplaat. Hetfield als brulboei met zijn typische maniertjes blijft onmiskenbaar. Het probleem is voor mij niet de koerswijziging, Er zijn aardig wat bands in hetzelfde genre waar ik graag naar luister. Metallica heeft bijzonder veel moeite om de kwaliteit van voorgaand werk vast te houden. Waar het eerder met gemak pakkende songs schreef, gaat dat hier duidelijk minder af. De andere kwaal van de band is de behoefte tot het vullen van de cd: lange songs en vooral veel nummers. Een Hero Of The Day of Ronnie heeft echt niks te zoeken hier.

Ander ding dat opvalt is dat James de enige is die er vol voor lijkt te gaan. Hij valt op met zijn persoonlijke teksten. Zingen over je moeder lijkt ook een beetje not done. Ik voel zijn verdriet en daar kan ik eigenlijk alleen maar waardering voor opbrengen. Jason lijkt weer effectief weggewerkt te zijn in het mixen, maar James draagt het album. Zonder hem, zou ik echt makkelijk kunnen zakken naar een enkele ster, want Hammett is onzichtbaar en Ulrich maakt het zich makkelijk met simpele drumpartijen. Until It Sleeps, Bleeding Me en, vooruit (ik houd echt niet van country rock) Mama Said zijn de beste songs, maar ook die halen de kwaliteit niet van weleer.


Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. S/T
3. Ride The Lightning
4. Kill 'Em All
5. ...And Justice For All
6. Load

Een absolute mijlpaal als het gaat om metal. Ik denk ook wel dat dit met recht de plaat is die heavy metal duidelijk richting gegeven heeft, aangezien hierna extreme metal steeds meer de norm wordt. En behalve dat is Master Of Puppets een blauwdruk van hoe goede metal hoort te zijn. Ik zou heel graag willen dat heel veel jonge bands er gewoon eens naar zouden luisteren met een notitieblokje op schoot, want dit album voert alles subliem uit. Het is agressief zonder uit de bocht te vliegen. Het wisselt op allerlei manieren af: verschillende pakkende riffs en vooral qua tempo's Een uberkraker als de titeltrack neemt uitgebreid de tijd voor een heel lieflijke solo. Welcome Home slaagt erin om thrash melancholisch te laten klinken. Battery klapt er dan weer genadeloos op los. En dat alles met een muzikaal vakmanschap om je vingers bij af te likken. Van vlijmscherpe riffs tot aan sublieme solo's. Ieder nummer is goed! Zelfs de mindere broeders staan als een huis. Metallica zou alleen nooit meer dezelfde zijn.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All

De titelloze plaat, oftewel the black album, laat precies horen waar Metallica staat in zijn ontwikkeling. Ten opzichte van de eerste drie is dit werk een stuk duisterder. Daar hoort al wat meer een doomsound bij en dat heeft als gevolg dat de echte thrash inmiddels wel weg is. De agressie is niet weg. Sterker nog, op Sad But True en Holier Than Thou is de band agressiever dan ooit. De melancholische kant hoor je mooi op The Unforgiven en Nothing Else Matters. De bekende single die ik echt al jaren niet meer gehoord heb.

Misschien heeft het ermee te maken dat ik dit album vroeger echt heel veel gedraaid heb en dat daardoor elk nummer klopt voor mij. Het draait voor mij alsnog om de krakers, waarbij ik Enter Sandman en Through The Never ook altijd graag aandraag. De overige songs zijn prima opvulling. Deze donkere sound van Metallica kan ik heel goed hebben, maar belangrijker is dat ze zich na Justice goed herpakt hebben.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. S/T
3. Ride The Lightning
4. Kill 'Em All
5. ...And Justice For All

Met het sterke begin van dit album rekende ik er wel op dat deze nog wel boven Load zou eindigen. En nee, dit is gewoon niet best. Op Fuel en The Memory Remains hoor ik vooral heel lui geschreven songs. Nummers die je zou kunnen verwachten van een doorsnee bandje dat ieder weekend in een kroeg speelt voor een kratje bier. The Unforgiven II voelt aan als een crappy sequel zoals je bij veel films ziet. Bij Low Man's Lyric kun je dan nog even opkijken vanwege een hurdy gurdy. Daar vond ik het gitaarwerk nog wel behoorlijk, maar krijg je een nutteloze outro van een minuut op deze verder toch al veel te lange plaat. Zelfs James lijkt het na een nummer of vier opgegeven te hebben. Ik ben het ermee eens dat Load en Reload samen een veel en veel te lange dubbelaar zou zijn geworden. Ik blijf er gewoon bij dat een cd van 50 minuten nog makkelijk een prima score had kunnen krijgen. Nu ik beide albums met volle aandacht (en dat is moeilijk hoor) gehoord heb, snap ik de commentaar die fans altijd hadden.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. S/T
3. Ride The Lightning
4. Kill 'Em All
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Reload

In de laatste, pak em beet, tien jaar heb ik maar heel weinig muziek gedraaid van metallica. Altijd was het debuut mijn favoriet en de laatste tijd vermoedde ik al dat Master of Puppets de lead over zou nemen. Ride The Lightning was van het oude werk altijd mijn minst favoriete. Natuurlijk ben ik dol op For Whom The Bell Tolls, Fade To Black en uiteraard Creeping Death, maar een aantal andere songs deden me weinig.

Van die gedachte is nog maar weinig over. Ride The Lightning overrompelt me een beetje met doordacht spel en een sprong voorwaarts als het gaat om de ontwikkeling van deze band. De rauwe, soms ongecontroleerde energie heeft plaatsgemaakt voor een veel bedachtzamer geluid. Met de kennis van nu is dit dan ook de opmaat voor Master Of Puppets en joost mag weten wat Cliff Burton uit zijn hoge hoed getoverd zou hebben. Ik heb wel echt de indruk dat Burton flink zijn stempel heeft kunnen drukken op de band. Met For Whom The Bell Tolls en Creeping Death levert Metallica zijn beste songs tot nu toe af, maar slaat verder de plank ook niet mis. Escape is een niet onaardig nummertje, maar tegelijkertijd ook niet bepaald boeiend. Dit album is overigens wel echt een topper.


Tussenstand:
1. Ride The Lightning
2. Kill 'Em All

Nee


Ik kan werkelijk niets positiefs bedenken over dit album. Lars overheerst met een werkelijk afschuwelijk drumgeluid. Ik geef toe dat ik tijdens onze luistersessie gelachen heb over hoe slecht het is, maar het lachen verging me snel en uiteindelijk ging het tegenstaan en deed het gewoon pijn aan de oren. St Anger is een totale ongeïnspireerde bende dat niet alleen gebukt gaat onder een afgrijselijke Lars, maar oom een abominabele productie, slechte teksten, loeizang van James en verder weinig Rob Trujillo en kirk Hammett heb ik helemaal gemist. Geen solo’s, wat is dat? Ik kan me de verontwaardiging van die tijd goed herinneren en vooral heel goed begrijpen. De belofte dat Metallica terug zou gaan naar zijn roots, maar vervolgens misschien wel het verst van de eerste drie albums af zit. En het is gewoon echt heel slecht. Lang geleden dat ik zo blij dat een album afgelopen was.


Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. S/T
3. Ride The Lightning
4. Kill 'Em All
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Reload
8. St Anger