Zes jaar geleden debuteerde deze singer-songwriter uit Dublin met het fraaie Shadow Road Shining. Het kreeg vele lovende kritieken, waaronder van Uncut, die het album omschreef als “Americana with an unmistakably Celtic feel to its poetic lyrics and confident vocals”.

In Nederland werd de cd bejubeld door Popmagazine Heaven en trad Ciara op in het onvolprezen tv-programma Vrije Geluiden. Het in eerste instantie in eigen beheer uitgegeven album kreeg wat later een Nederlandse release bij MW Records.

Op Shadow Road Shining werd ze omringd door uitstekende musici. Drie ervan, Conor Brady (gitaren, bas en zang), Justin Carroll (toetsen en Hammond orgel) en Dave Hingerty (drums en percussie), vormen wederom belangrijke pijlers op Unbroken Line.

De muziekcarrière van Ciara kwam overigens zo laat van de grond, doordat ze al twee decennia een gerespecteerd boekredacteur is. Die connecties in de literaire wereld leidde ertoe, dat de geprezen Ierse schrijver Joseph O’Connor (broer van Sinéad), het prachtige, lange gedicht “Sidine Street” schreef geïnspireerd op Unbroken Line.

En dat verbaast me niks na het uitvoerig beluisteren van het nieuwe werkstuk. Direct in opener Finest Flower hoor je een geëngageerde zangeres:

“Not for one minute of an hour,
My finest flower,
Did I ever let you go”.

Het lied is opdragen aan de overlevers van kindertehuizen en van Magdalene Laundries.

Alle nummers schreef Ciara zelf op de traditional Woman of Constant Sorrow na. Ze voorzag het echter wel van een nieuwe tekst en arrangement. Naast veel americana getint werk krijgen we ook een heel andere kant van haar te horen in Watching the Dark, waarin ze zich manifesteert als een volleerd jazz zangeres.

Een grote hit zou het uptempo en zeer aanstekelijke Wooden Bridge kunnen worden. Erg indringend is Trouble Come Find Me, handelend over respect voor de vrouw in het algemeen en voor haar lichaam in het bijzonder. Geregeld worden we getrakteerd op poëtische regels zoals in het titelnummer :

“Past faded signs on broken pavements,
We walk towards the borders of the night,
And I just wanna meet that old track ready,
Searching for that unbroken line”.

Naast liedjes over sociaal onrecht ook liefdesliedjes, een ervan, River Road, had ook geschreven kunnen zijn door Eddi Reader. De eerste helft van de songs is al geweldig, maar de tweede helft vind ik nog fraaier.

Het ijzersterke materiaal wordt naar een nog hoger plan getrokken door de uitstekende musici. Bovendien is Ciara een zangeres van de buitencategorie. Ik kom superlatieven tekort om te omschrijven, hoe goed ik dit album vind.

Daarom beperk ik me maar tot het volgende, tijdloos album van een geëngageerde americana zangeres.

Ciara Sidine - Trouble Come Find Me (live rehearsal) - YouTube

Enigszins verwarrend, achter Cindy gaat geen zangeres schuil maar een vierkoppige band afkomstig uit San Francisco. Geformeerd rondom frontvrouw Karina Gill, die eigenlijk pas een paar jaar muziek maakt. Puur toevallig, omdat een voorgaande huurder in haar kelder een Fender Squire Strat (gemummificeerd in elektrische tape met de overblijfselen van een burrito op de kop) had achtergelaten. Eind 2018 verscheen hun titelloze, zelf opgenomen en geproduceerde debuut, 1:2 is inmiddels hun derde album. Nog steeds maakt het kwartet ingetogen muziek, echter iets minder lofi dan het debuut. De door Gill geschreven liedjes hebben enige tijd nodig om in te dalen bij de luisteraar. Net als op de vorige twee albums hoor je invloeden van bekende groepen als Galaxie 500, Mazzy Star en Low in hun beginfase. Gisteren werd 1:2 tot “album of the day” op Bandcamp gekozen.

De introverte, eenentwintig jarige Claud Mintz groeide op in Highland Park, een klein plaatsje gelegen zo’n veertig kilometer ten noorden van Chicago. Zowel op de lagere als middelbare school besteedde ze al haar vrije tijd aan gitaarspelen en zingen. In de herfst van 2017 leerde ze op Syracuse University in de staat New York Josh Mehling kennen, met wie ze samen het duo Toast ging vormen. Op hun slaapkamer namen ze een ep op en begonnen veel op te treden. Het leverde het duo een trouwe fanbase op, vooral in de LGBTQ+ gemeenschap. Hun muziek bleef niet onopgemerkt voor Phoebe Bridgers, die het tweetal vorig jaar met hun single Gold liet debuteren op haar kersverse label Saddest Factory. Mintz besloot vanwege het succes te stoppen met studeren en te verhuizen naar Brooklyn om zich daar volledig op een solocarrière te storten. Haar solodebuut Super Monster verschijnt andermaal op Saddest Factory. Zelf prijst ze haar album aan als “the kind of pop that goes well with a late night snack.”. Intussen ben ik erachter dat het album op ieder tijdstip van de dag bij mij een gewillig oor vindt. Een drietal van de liedjes schreef ze alleen, de andere tien samen met een hoop verschillende coauteurs, die regelmatig ook de rol van producer op zich namen. Overigens wordt nergens in het tekstboekje vermeld, wie welk instrument bespeeld. Muzikaal gezien zweven de songs vooral tussen in- en opgetogen pop en altrock in. De teksten zijn erg direct en gaan vooral over haar gevoelens. Soms ligt haar hart wel heel erg op haar tong, zoals in Pepsi : “I hate that you told me to masturbate instead of coming over, I hate that I’m riding rollerskates and you just bought a Range Rover”. Het artwork voor de hoes, tekstboekje en website maakte Mintz zelf. Super Monster is een ontwapend, aanstekelijk en tevens verslavend debuut.

Haar naam is van Franse origine, maar Claude Fontaine is geboren en woonachtig in Los Angeles. Ze woonde echter een periode in Londen met een gebroken hart, nabij Portobello Road. Op een dag liep ze op Portobello Road een van de oudste, onafhankelijke platenzaken van Londen, Honest Jon’s binnen.

Daar ontdekte ze oude Jamaicaanse platen van het Studio One, Trojan en Treasure Isle label, maar ook Braziliaanse muziek. Claude over die periode : “I wandered in one day and from the first moment I was under a spell, I was transfixed. I’d go in there daily and have them play me every record in that store probably to the point of driving them completely mad! But I had fallen in love …”.

Spoedig erna besloot ze om zelf een album met haar eigen liefdesliedjes in Jamaicaanse en Braziliaanse stijl te gaan maken, gezongen met haar kenmerkende zuchtstem à la Jane Birkin.

De a-kant van haar debuutalbum Claude Fontaine bevat vijf reggae/dub nummers zoals we die kennen uit de jaren zeventig en die staan als een huis. Ze kreeg hulp van niet de minsten, zoals gitarist Tony Chin (oa King Tubby en Dennis Brown) en bassist Ronnie McQueen van Steel Pulse.

Ook de bezetting voor de Braziliaanse b-kant is imponerend. Onder hen de legendarische Braziliaanse percussionist Airto Moreira (oa Miles Davis, Return to Forever, Weather Report), maar ook de niet zo bekende, maar fantastische gitarist Fabiano Do Nascimento (Mia Doi Todd), van wie ik vier jaar geleden zijn album Dança Dos Tempos recenseerde.

Met zo’n sterrenbezetting was het onmogelijk een slecht album af te leveren. De hoes met daarop een papegaai is goed gekozen, het symboliseert het heerlijk tropische karakter van de muziek. Claude Fontaine is een verrassend sterk debuut, wat mij zeer snel overtuigde.

De transfer van Steven Berghuis van Feyenoord naar Ajax verliep onlangs niet bepaald geruisloos. Het uitstekende voorlaatste album van Claw Boys Claw, It's Not Me, the Horse Is Not Me Part 1, verscheen nog op het Rotterdamse label Butler Records. Voor Kite maakte het Amsterdamse rock kwartet de geruisloze overstap naar het Amsterdamse label Excelsior. Wat ik een voor de hand liggende keuze vind, omdat drummer Jeroen Kleijn labelmanager bij Excelsior is. Hij is trouwens regelmatig te horen op producties van Excelsior. Vanaf 1983 zijn Peter te Bos (zang) en John Cameron (gitaar) vaste waarden van de band geweest. Sinds 2007 is Marcus Bruystens bassist en sinds 2013 is Kleijn de drummer. Het is intussen de langst bestaande en meest hechte bezetting. Men klinkt op Kite geïnspireerd als nooit tevoren. De luisteraar wordt in iets meer dan een uur tijd getrakteerd op zestien gevarieerde songs. Patente uptempo rockers als Nightmare worden afgewisseld met een ingetogen, bijzonder fraai gezongen song als No One Can See Me. Ook aan inventiviteit ontbreekt het de heren niet, luister eens naar het ritmisch interessante Victory Roll. Eigenlijk is het hele album een aaneenschakeling van topsongs. Claw Boys Claw neemt al sinds hun start een unieke plaats in de rockwereld in. Niet duidelijk in een hokje te plaatsen en laat dat vooral zo blijven. Live behoren ze sinds halverwege de jaren tachtig tot de beste bands in het (alternatieve) rockgenre. Peter te Bos is intussen zeventig maar dat zal hem binnenkort niet weerhouden een aantal vlammende optredens te verzorgen. Het album werd uitstekend geproduceerd door Jan Schenk in diens studio gelegen aan het IJ. Kite is voor mij zonder enige twijfel hun beste album uit hun oeuvre, een rockklassieker in de dop.

Claw Boys Claw live :

29-10 ZWOLLE : Eureka
30-10 ZWOLLE : Eureka
04-11 DORDRECHT : Bibelot
05-11 GOUDA : So What!
06-11 UTRECHT : Tivoli/Vredenburg
11-11 NIJMEGEN : Doornroosje
13-11 HAARLEM : Patronaat
20-11 ENSCHEDE : Metropool
26-11 DEN HAAG : Paard
27-11 ROTTERDAM : Rotown
02-12 GRONINGEN : Vera
03-12 DEVENTER : Burgerweeshuis
04-12 AMERSFOORT : Fluor
09-12 TILBURG : 013
15-12 AMSTERDAM : Paradiso

Vorig jaar verscheen hun debuut EP Cloud Cafe op het Excelsior label, waarop onder andere de invloed van Big Thief doorklonk. Zelf omschrijft het kwartet zichzelf als een “grunde folk band from Amsterdam”. Veel volwassener klinkt nu hun volwaardige debuutalbum Gift Horse, waarvan de titel is ontleend aan het nummer Perfection Salad. Zangeres Tara Wilts, met een conservatorium achtergrond, stelt zich kwetsbaar op in haar hart op de tong teksten. Hun indiesound wordt ondersteund door een vaak overdonderende muur van geluid, maar kan net zo goed breekbaar zijn (Electro Poetry, Pebbles, Parking Lot). Het maakt van Gift Horse een contrastrijke, intrigerende luisterervaring. De productie was in de bekwame handen van Sam Verbeek en Daan Duurland. Vorig jaar was Tara te horen op We’re Gonna Make It van Tim Knol’s album Long Live Your Friends. Dat Cloud Cafe het ook gaat maken lijkt me vanzelfsprekend.

Cloud Cafe live :

06-09 AMSTERDAM : Bitterzoet
08-09 AMSTERDAM : Instore Concerto 17:00 uur

“Global pop star. Lives in Dublin with her grandparents. Currently recovering from an AliExpress addiction.” . Dat is de complete biografie van CMAT op haar website. Gevoel voor humor en zelfspot kan singer-songwriter Ciara Mary-Alice Thompson uit Dublin in ieder geval niet ontzegd worden.

Haar initialen CMAT gebruikte ze lang geleden al voor het eerst op een prikbord. Naast humor en zelfspot heeft ze ook de nodige zelfkennis. Op school behoorde ze bepaald niet tot de meest populaire leerlingen, omdat ze naar eigen zeggen nogal nadrukkelijk aanwezig was door haar luidruchtigheid.

Sinds haar jeugd vormt muziek een soort therapie voor haar. Ze studeerde zes maanden aan het Trinity College Dublin, maar dat werd geen succes. Ze kreeg mentale problemen, met als gevolg dat ze niet meer at, pijnstillers begon te slikken en niet meer sliep. Die problemen verdwenen gelukkig als sneeuw voor de zon toen ze kort erop voltijds in Supervalu in Finglas village, Dublin ging werken. Sinds die moeilijke periode gebruikt ze humor als haar schild.

Ze heeft een encyclopedische kennis van popmuziek. Veelal vergaard via tijdschriftartikelen. Niet alleen moderne popmuziek heeft haar interesse, maar ook activistische en feministische vrouwelijke artiesten als Eartha Kitt, Bobby Gentry, Loretta Lynn en Dolly Parton. Haar stem ligt trouwens ergens tussen die van Parton en met name die van Kate Bush. Laatstgenoemde hoor je bijvoorbeeld goed terug in I Don’t Really Care For You en in het koortje van No More Virgos.

Haar debuutalbum If My Wife New I'd Be Dead bevat twaalf songs, waarvan de helft de afgelopen twee jaar op single verschenen. Al die singles zijn gestoken in hoesjes, die op striptekeningen lijken. Naast muziek lijken ook films haar interesse te hebben, getuige de titels Groundhog Day en Peter Bogdanovich. Overigens is het laatste liedje behoorlijk actueel, want de bekende filmregisseur van onder andere “The Last Picture Show” en “What's Up, Doc?” overleed vorige maand.

De meeste liedjes werden geschreven tijdens een verblijf in een Airbnb. Overigens was het ooit haar bedoeling om met anderen samen te gaan schrijven. In het najaar van 2017 vertrok ze hiervoor vanuit Dublin naar Manchester, maar eigenlijk was Londen de bedoeling, maar kon ze zich dit helaas financieel veroorloven. Eind 2018 keerde ze gedesillusioneerd en gefrustreerd terug naar Dublin. In Nashville zit trouwens een duidelijke verwijzing naar die periode.

Veelal is haar muziek doorspekt met popinvloeden, maar ze draait haar hand ook niet om voor een fraaie, ingetogen countryballade als I’d Want U. Hopelijk zal een volgend album meer die richting op gaan. Dublin bewijst de laatste jaren een belangrijke leverancier van nieuwe interessante muzikale acts te zijn. Naast de nodige rock- en folkbandjes dus nu ook interessante singer-songwriters als Orla Gartland en CMAT.

John Balance (echte naam Geoffrey Laurence Burton) en levenspartner Peter “Sleazy” Christopherson richtten in 1982 de interessante, experimentele band Coil op. Hun moeilijk in een hokje te plaatsen avant-gardistische muziek werd gemakshalve door veel recensenten omschreven als doom ambient. Maar dat dekte niet de gehele lading van hun grensverleggende muziek. Vaak was deze esoterisch en maakte met regelmatig gebruik van occulte elektronica en poëzie, die vaak ontstond in gedrogeerde geestestoestand.

Musick to Play in the Dark Volume One kwam zoals veel van hun oeuvre tot stand in hun Victoriaanse huis in de badplaats Weston-Super-Mare. Deze heruitgave werd compleet gerestaureerd en geremasterd. Oorspronkelijk verscheen dit album in 1999 en was na korte tijd nog maar moeilijk aan te komen. Het precies een uur durende album neemt de luisteraar in zes lange composities mee op een zeer indringende trip, die zelfs twintig jaar later nog niets aan zeggingskracht heeft ingeboet.

Men bouwde tijdens hun bestaan een imposant oeuvre op, waarin Musick to Play in the Dark Volume Two en Horse Rotorvator ook tot de hoogtepunten gerekend mogen worden. Op laatstgenoemde album is Marc Almond te horen in Slur en in de Leonard Cohen cover (!) Who by Fire. Helaas kwam in 2004 abrupt een einde aan Coil, doordat Burton overleed na een val van zijn balkon.

De veelzijdige Christopherson richtte hierna opnieuw de vermaarde, eveneens experimentele groep Throbbing Gristle op. Helaas kwam ook in 2010 een abrupt einde aan deze groep door de plotselinge dood van Christopherson , ook onder mysterieuze omstandigheden. Hij overleed in Thailand in zijn slaap, maar de doodsoorzaak is nooit openbaar gemaakt.

Naast eerder genoemde groepen was het Verenigd Koninkrijk trouwens in die tijd nog twee belangrijke experimentele groepen rijk, Henry Cow en Slapp Happy. Absoluut terecht dat het label Dais de klassieker Musick to Play in the Dark Volume One opnieuw heeft uitgebracht, zodat deze intrigerende groep wederom in de belangstelling zal komen.

Net als Anna Michell is Colin Deady een singer songerwriter woonachtig in Cork. Hij werd echter geboren in het kleine plaatsje Skibberreen, West Cork. Zijn fascinatie voor muziek begon, toen hij op jeugdige leeftijd een kapot cassettebandje van John Lennon’s Double Fantasy uit de prullenbak van zijn oom viste. Hij wist het vervolgens eigenhandig te repareren. Nog steeds bezorgt vooral het nummer Watching the Wheels van deze cd hem bij beluistering kippenvel.

Maar het was vooral de bluesmuziek die hem bewoog de gitaar op te pakken. Peter Green is een held voor hem, maar ook Stevie Ray Vaughan. Het zal U niet verbazen dat deze Ier een geweldige zanger is. Welke Ier is dat nu niet?! Hij komt trouwens uit een zeer muzikale familie. Ook zus Christine en broer Brian zijn full-time muzikanten. Broer Brian is een van de schaarse, populaire soulzangers in Ierland. Colin speelt trouwens mee op diens nieuwe, prachtige single, A Darkness.

Ook Colin heeft de nodige soul in zijn stem, maar zijn repertoire bestaat voornamelijk uit mainstream rock, afgewisseld met piano ballads. Een van die mooie ballads is het prachtige, melancholische Chapel Street. Hij is ook een voortreffelijk gitarist, luister maar eens naar het bluesy gitaarwerk in Out of the Blue. Hij is ook in staat om catchy songs te schrijven zoals Come On, waarin ik de Dire Straits terughoor. Niet zo verwonderlijk, want Mark Knopfler is ook een van zijn favorieten.

Maar nog betere voorbeelden van catchy songs vind ik Return to You en Watchdog. Tevens draait hij zijn hand niet om voor een folk getint lied als Season’s Tide. Alle songs werden door Colin zelf geschreven. Hij speelde bijna alles zelf in, op de piano- en keyboardspartijen en een drumpartij na dan. Ook verzorgde hij op knappe wijze zijn eigen achtergrondvocalen. Het album is opgedragen aan zijn drie zonen Joseph, Benjamin en Jacob, omdat zij veelvuldig de inspiratie vormen voor zijn songs.

De verklaring van de titel van de cd is voor de hand liggend. Het slaat op de periode dat de songs hem bij wijze van spreken kwamen aanwaaien. Ook het artwork is netjes verzorgd. Het is een klaphoesje waarop de teksten vermeld staan. Volgend jaar hoopt Colin te gaan toeren in Nederland. Benieuwd welke richting hij op een volgende cd gaat kiezen, want met zijn veelzijdige stem kan hij vele kanten op.

Dankzij de recensie van Hans Jansen op Folk Lantern leerde ik twee jaar geleden de in Portland, Oregon woonachtige Colleen Raney kennen. Haar vierde album Here This Is Home maakte toen grote indruk op mij. Allereerst werd ik geraakt door haar prachtige stem. Maar ook door haar keuze van het geselecteerde materiaal, veelal vakkundig gearrangeerd samen met producer Aidan Brennan.

Here This Is Home behoorde voor mij tot de allermooiste releases van 2013. Overigens maakt ze live zelfs nog meer indruk zoals te horen is op het helaas niet regulier verkrijgbare Live From The Empty Sea, met ondermeer een adembenemende en hartverscheurende versie van Devonside van Richard Thompson. De heruitgave van het oorspronkelijk in 2008 uitgebrachte Linnet biedt me mooi de gelegenheid om deze geweldige zangeres weer eens uitgebreid in het zonnetje te zetten.

Ze behoort tot de allerbeste vertolkers in het genre. Op de heruitgave is Galway Shawl vervangen door I Wish The Wars Were All Over. Ze veranderde ook de trackvolgorde. Alle zangpartijen werden opnieuw ingezongen, alsook veel fluit- en tin whistle partijen en daarnaast ook nog alle bodhran bijdragen. Een van de constante factoren op haar albums is Hanz Araki (fluit, tin whistle en zang).

Ze werken ook samen in diens trio, volgende maand gaan ze trouwens uitgebreid op tournee door Japan. Hans gaf Colleen een aantal uitstekende suggesties voor op te nemen traditionals: Jeannie o’ Bethelnie, Jackson & Jane en The Barring of the Door. Bovendien is hij buitengewoon goed bedreven op fluit en tin whistle. Daarnaast komt de overbekende Schotse traditional Fhear a Bhata voorbij.

Ook mocht een traditional als Fair Margaret & Sweet William, ooit vertolkt door een van haar favoriete zangeressen, June Tabor, niet ontbreken. De meer dan waardige afsluiter vormt Lullabye, sterker nog, voor mij het mooiste liedje op Linnet. Het blijkt geen traditional te zijn, maar het enige, ooit door Colleen zelf in 2007 geschreven liedje. Het is te hopen dat ze ooit weer het componeren oppakt, want dit liedje smaakt naar meer, veel meer.

De heruitgave is, net als haar overige albums, te koop op Bandcamp. Voor liefhebbers van traditionele Ierse en Schotse folk meer dan warm aanbevolen.

Vijf jaar geleden verraste de Amerikaanse zangeres met Ierse roots, Colleen Raney, met Here This Is Home. Het bevatte een combinatie van vooral Ierse en Schotse traditionals en wat meer hedendaagse composities.

Voor een groot deel werd het geluid bepaald door de accordeon van Johnny B. Connolly, die compleet ontbreekt op Standing in Doorways. Het is niet de enige verandering ten opzichte van de voorganger, Colleen koos deze keer alleen voor hedendaagse composities. Een keuze, die bijzonder goed is uitgevallen.

Meest verrassend vind ik het opteren voor Red Dirt Girl van Emmylou Harris, wat zeker zo mooi geworden is als het origineel. Het album opent met Sorrowlessfield van Karine en Steve Polwart, waarin op ingenieuze wijze Ierse invloeden zijn verweven.

Zoals altijd zijn de arrangementen smaakvol. Bijzondere vermelding verdient haar vertolking van Fine Horseman van Lal Waterson, afkomstig van de folk cultklassieker Bright Phoebus. Het ademt een ietwat mysterieuze sfeer uit.

Ze heeft trouwens een bijzonder goede neus voor het uitkiezen van mooi, maar minder bekend repertoire, zoals afsluiter en titelsong Standing in Doorways. Uiteraard ontbreken vaste waarden Hanz Araki en bassist Trevor Hutchinson niet. Laatstgenoemde verzorgde de voortreffelijke productie.

Het Nederlandse tintje is de master, die gemaakt werd door Sander van der Heide (oa Sarah McQuaid). Voor hem werd gekozen om het meer filmisch karakter van de muziek te accentueren. Standing in Doorways is net zo mooi als de voorganger, zij het dat het geluid én composities moderner zijn.

Het is volgens mij somber gesteld met de populariteit van de wereldmuziek, getuige het feit dat de Noorse supergroep ComboNations slechts 247 likes heeft op Facebook. In de jaren negentig konden artiesten als Nusrat Fateh Ali Khan dankzij een label als Real World en een fantastisch album als Mustt Mustt nog een grote populariteit opbouwen.

ComboNations werd opgericht en wordt geleid door Javid Afsari Rad (hakkebord). Hij verzamelde de beste internationale muzikanten woonachtig in Oslo voor zijn septet.

Percussionist Diom de Kossa verraste begin dit jaar aangenaam met Wasso. Grote bekendheid geniet de neef van Seckou Keita, de koraspeler Solo Cissokho. Hij werkte in verleden met grootheden als Ali Farka Toure en Youssou N’dour. De overige leden van het septet zijn mij minder bekend, maar overtuigen mij allen met hun virtuoze spel.

Wat Dunya zo boeiend maakt is dat deze muzikanten, met wortels in India, Afrika en Iran nieuwe wegen bewandelen in hun muzikale reis, die nu al zo’n zeventien jaar duurt. Nederland kent trouwens ook zo’n uniek gezelschap, NO blues, die Arabicana maken. ComboNations verwerken Afrikaanse, Arabische en Indiase invloeden toch een eigen, uniek geheel.

Het jarenlang samenwerken heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen, de musici voelen elkaar blindelings aan. Vooral van het vioolspel van de enige dame in het gezelschap, Harpreet Bansal, ben ik bijzonder gecharmeerd. De zes lange composities bestaan uit twee traditionals en vier eigen composities.

Ik deel trouwens de mening van de recensent van Rootstime, Dani Heyvaert, dat Dunya hoge ogen kan gaan gooien in de eindejaarslijstjes, mits men natuurlijk de moeite neemt om te gaan luisteren.

Zijn gebruikersnaam “Muziekobsessie” op het populaire muziekforum Musicmeter zegt veel over de Conrad Frelings passie voor muziek. Van dat forum ken ik Conrad dan al vele jaren en delen we veel muzikale voorkeuren. Toch wist ik heel lang niet dat hij in de avontuurlijke, alternatieve Rotterdamse band Seven Stars Over Sicily speelt. Vorig jaar recenseerde ik hun goed ontvangen tweede album The Endless Sea.

Met dit solodebuut Never Gonna Change the World gaat een lang gekoesterde droom in vervulling. Eigenlijk uit noodzaak ontstaan tijdens de lockdowns. De zelf geschreven liedjes werden thuis in eenzaamheid opgenomen, gemixt, gemasterd en ook ontwierp Conrad zelf de layout. En klinkt de muziek precies zoals hij vooraf wilde. Dus hoor je de invloeden van favoriete muzikale underdogs als Emmett Tinley, Thomas Feiner, Stephen Fretwell, Benjamin Biolay en Heiðrik terug op dit debuut.

Conrad heeft een overduidelijke voorkeur voor rijkelijk georkestreerde popmuziek. Opener Hey Brother! werd al op diverse manieren vastgelegd, variërend van een zigeuner-, barok- tot funkversie. Het krijgt hier zijn definitieve bossa nova versie. Hey Brother! is een zeer persoonlijke ode aan zijn veel te vroeg overleden broer, een vrolijke bossa nova liefhebber.

Het samen met Tamara Woestenberg gebrachte Can I Make You Cry? stond eerder al op het Seven Star Over Sicily album And Here Comes the Night. Het nummer is een soort tussenbalans in het leven van Conrad, maar gaat ook over tevreden zijn met wat je hebt.

Astronaut is op twee manieren te interpreteren, over wegvluchten voor al het nieuws wat in de media op de mensheid wordt afgevuurd, maar ook over de druk van verwachtingen. De passionele manier van zingen is hier trouwens af en toe onvast.

De titel van Do That Thing You Have Always Wanted to Do spreekt voor zich, het gaat voornamelijk over het najagen van dromen. De achtergrondzang is hier trouwens fraai. Een van die dromen volbrengt Conrad nu met Never Gonna Change the World.

North Face of the Eiger stond eerder als Northface op de debuut ep van Seven Stars Over Sicily. Het lied vertelt het tragische, waargebeurde verhaal van de Duitse jeugdvrienden Toni Kurz en Andreas Hinterstoisser die als begin twintigers in 1936 de dood vonden op de noordkant van de Eiger.

Bijzonder fraai is het duet met de voor mij totaal onbekende zangeres Bette Schindler in Brown Sugar Cane. Het gaat over leven in het hier en nu en wat zou jij doen als je einde snel zou naderen? De samenwerking met Bette kwam trouwens opvallend tot stand, via een oproep via een muzikanten Facebookgroep. Bette enthousiaste reactie was “stuur het maar op dan heb ik het vandaag nog klaar”.

Ook eerder vastgelegd werd New York City over een verloren liefde in een prachtige stad. Ook over de liefde handelt Just Another Day, andermaal een fraai duet met Bette. In dit geval handelt het over een bijzonder tienerliefde, die het leven van Conrad van de ene op de andere dag op zijn kop zette.

Afsluiter vormt Little Fellow, een slaapliedje voor zijn zoontje, die inmiddels alweer vijf is. Hier zijn trouwens Moody Blues invloeden te horen. Liefhebbers van passionele, rijkelijk georkestreerde muziek zullen hoogstwaarschijnlijk wel raad weten met dit debuutalbum Never Gonna Change the World.

Van het album verschijnt ook een limited edition, gedrukt op een mooie, genummerde zeefdruk cover. De releaseshow zal plaatsvinden op 24 september in Studio de Bakkerij in Rotterdam, Conrad wordt dan geruggensteund door een negenmansformatie.

Into Pieces is het debuutalbum van Parijzenaar Corentin Ollivier onder eigen naam. Daarvoor timmerde hij aan de weg met elektronische muziek onder de naam Faroe. Daarnaast speelde hij ook nog in indie-popband The Dancers en Concrete Knives en begeleidde hij onder andere Lomepal en Camélia Jordana op het podium. Voor Into Pieces sloeg hij een compleet andere weg in. Het is een zeer sober album geworden, praktisch alleen zang en gitaar en heel spaarzaam wat percussie. Het project werd opgenomen tijdens zijn anderhalf jaar durende verblijf in La Réserve als artist in residence. Hij nam zijn liedjes op een viersporen tape recorder op, die hij op een vlooienmarkt had gekocht. De melodieën en liedjes kwamen spontaan en kunnen gezien worden als een catharsis. Hij begon ze te schrijven op het moment dat zijn relatie, die de nodige jaren duurde, ten einde kwam. Het maakt het persoonlijke album authentiek en voor de luisteraar direct en rauw. Hij streefde naar de eerlijkheid van de teksten van Leonard Cohen en de kwetsbaarheid van Joni Mitchell. Naar mijn bescheiden mening is hij daarin voortreffelijk in geslaagd. Bovendien zijn het niet alleen liedjes, die de luisteraar raken maar ook snel zullen blijven hangen. Into Pieces is een overtuigend album, dat door zijn directheid waarschijnlijk veel luisteraars zal gaan aanspreken. Het had album werd me trouwens getipt door Marten Fokkens (bedankt!), wel vaker een uitstekende tipgever.

Singer-songwriter Corey Isenor is woonachtig in Lunenburg, een klein plaatsje gelegen aan de Atlantische oceaan op het schiereiland van Nova Scotia. Deze provincie behoort tot Canada en maakte in 1674 een jaar lang deel uit van Nederlands Acadië. Lunenburg is ook een veel voorkomende Nederlandse naam, dus het zou me niet verbazen als dit stadje gesticht zou zijn door een Nederlander.

Naast muzikant is Corey ook nog fotograaf en grafisch ontwerper. Corey maakt al sinds 2008 platen en is met A Painted Portrait intussen toe aan zijn vijfde schijf. Het is, dankzij Marco Geene, mijn eerste kennismaking met zijn muziek en direct ook een zeer plezierige.

Allereerst beschikt Corey over een buitengewoon aangename stem. Daarnaast is hij een echte verhalenverteller. Veel liedjes gaan over klassieke thema’s als romantiek, relaties, introspectie en meningen over de samenleving.

Losing My Mind leert hoe verstikkend het dagelijkse leven soms kan zijn. Queen of Calgary gaat over een vrouw die zeer zelfverzekerd lijkt, maar intussen gewoon net als iedereen op zoek is naar liefde.

Mijn favoriete song Ferry Tale handelt over de kabel ferry over de Lahave rivier, niet zo ver gelegen van waar hij woont. Het neemt een belangrijke plaats in, in de gemeenschap daar. Het verbindt niet alleen gebieden, maar ook mensen en daardoor ook verhalen. Overigens is Ferry Tale ook een van de favoriete songs van Corey zelf.

Een interessant thema heeft From Towers to Windmills. In de periode dat Corey studeerde aan de universiteit leefde hij zes jaar lang in Sackville, New Brunswick. De horizon van die plaats werd toen bepaald door radiomasten in moerasgebieden, die daar al sinds de jaren veertig stonden. Na zijn studie werden die masten neergehaald en vervangen door windmolens. Het had niet alleen gevolgen voor het uitzicht, maar ook voor de gemeenschap daar.

Dit thema fascineert me op het moment bovenmatig, veroorzaakt door de serie Onzichtbaar Nederland, die de VPRO nu wekelijks uitzendt op de publieke omroep.

Muzikaal gezien laveert hij ergens tussen country en folk in. De countrykant hoor je vooral terug in het heerlijke, relaxte The Navy Blues. Ook zijn er twee instrumentale nummers te vinden, waarvan vooral Burning the Hickory schitterend is door de fraaie bijdrage op fluit van Rozalind McPhail. Sfeer verhogend zijn ook de gebruikte veldopnames van onder anderen ganzen en kikkers.

De prachtige hoes is een schilderij van Pomona Shea, dat in bezit is van een vriend van Corey. Ook gebruikte hij voor het artwork een veertig jaar oud schilderij, wat zijn moeder maakte toen ze nog op de middelbare school zat. Met A Painted Portrait heeft Corey een prachtplaat afgeleverd.

Deze goed in het gehoor liggende muziek, zou volgens mij een groot luisterpubliek kunnen bereiken.

Weer eens ouderwets van de sokken geblazen, met dank aan Marco Geene van Radio Capelle, die me A Lovely Future tipte. Het betreft het debuutalbum van singer-songwriter Corinne Sharlet uit Portland, Oregon. Haar heldere, hypnotiserende stem verleidt de luisteraar snel. Maar ook het regelmatig wat meer alternatieve Americana/folk geluid van haar begeleiders kruipt vliegensvlug onder de huid. Daarnaast weten de delicate, poëtische teksten vol paradoxale thema’s een gevoelige snaar bij mij te raken. De Italiaanse term chiaroscuro is volgens Corinne van toepassing op haar liedjes. Het is een regelmatig gebruikte artistieke term in de film noir en de schilderkunst om het dramatische samenspel tussen licht en donker te beschrijven. De liedjes van Corinne schommelen dan ook tussen etherische lichtheid en rauwe duisternis. Op basis van haar lyrische thema's is het geen verrassing dat Corinne werkt als psychotherapeut, opgeleid in baanbrekende stemtherapie genaamd Voice Movement Therapy. Geïnspireerd door stemleraar Alfred Wolfsohn's ontdekkingen over hoe je zang kon gebruiken om mensen te helpen genezen van PTSS na de Eerste Wereldoorlog, leert Voice Movement Therapy mensen hoe ze de diepten van hun eigen stem kunnen verkennen om te genezen van trauma en andere geestelijke gezondheidsproblemen. Om de rauwheid en energie van een live optreden na te bootsen, werd het album rechtstreeks opgenomen op een analoge bandrecorder in Portland's Center for Sound Light and Color Therapy. Een belangrijke rol was weggelegd voor toetsenist Ryan Oxford (Y La Bamba). Hij is coproducer, geluidstechnicus en verantwoordelijk voor de mix. A Lovely Future is ondanks de korte speelduur van 35 minuten een indrukwekkend debuut.

Drie jaar geleden was ik uitermate enthousiast over Shiny Silvery Things van de begenadigde singer-songwriter Cormac O Caoimh uit het Ierse Cork. Dit voorjaar stuurde Cormac me zijn vijfde album Swim Crawl Walk Run op. Door bepaalde omstandigheden kwam het er toen niet van om een recensie te schrijven. Over de songs op de vorige cd maakte ik nog een duidelijke associatie met de muziek van Prefab Sprout, maar die invloeden zijn nu volledig verdwenen. Zelf noemde Cormac in het verleden The Go-Betweens en Elliott Smith als referenties. In zijn vrije tijd boetseert hij op ingenieuze wijze unieke songs in elkaar. Belangrijke hulp bij het verder uitwerken ervan krijgt hij van producer Martin Leahy, die tevens meer dan een dozijn instrumenten voor zijn rekening neemt. Met zijn Gaelic naam zou men misschien verwachten dat er de nodige traditionele invloeden in zijn muziek zouden doorklinken. Cormac’s songs bevatten echter voornamelijk invloeden uit de pophoek en in minder mate uit andere genres. Zelf omschrijft hij zijn muziek kernachtig als “indie poppy jazzy folk”. Op het nieuwe album hebben zijn songs een volledig eigen signatuur gekregen. Prachtige ingetogen songs worden afgewisseld door songs met refreinen, die onmiddellijk in het onderbewustzijn blijven hangen. Tekstueel gezien worden ook deze keer clichés volledig vermeden. Een van mijn favorieten is When My Kids Grow Too Old to Hold Hands, waar de familieman O Caoimh zich tot ons richt. Over familie gesproken, de fraaie tweede stem is afkomstig van vrouwlief Aoife. Vooral in Pocketful of Doodling is haar stem een belangrijke toevoeging. Een waardige afsluiter van Swim Crawl Walk Run vormt Building My Ark, mede door de accordeon van Pat Crowley, een van de beste muzikanten uit Ierland. Crowley was lange tijd de rechterhand van Mary Black, live haar belangrijkste steunpilaar, wat ik zo’n twee decennia geleden zelf constateerde in een bomvol Chassé theater. Op zijn Bandcamppagina noemt hij het album “by far his best”. Ook ik kom tot diezelfde conclusie.

Deze komkommertijd is uitermate geschikt om interessante releases aan bod te brengen, die in eerste instantie over het hoofd gezien zijn. Tot die categorie behoort zeker The Pattern Of Electricity van Corrina Repp. De in Portland, Oregon woonachtige zangeres en multi-instrumentalist is bepaald geen nieuwkomer in de muziek, reeds in 1998 verscheen haar eerste album.

Repp trok een paar jaar later de aandacht van Mark Kozelek, die in 2006 besloot The Absent And The Distant op zijn Caldo Verde label uit te brengen. In 2007 formeerde Repp samen met Joe Haege de formatie Tu Fawning. Deze groep maakte 2 cd’s en 1 EP, toerde vijf jaar zeer intensief door Amerika en Europa. In de herfst van 2012 vond men het genoeg geweest en trok men de stekker uit de band.

Repp’s interesse in muziek maken was tijdelijk verdwenen, ze verhuisde naar een klein appartementje in Portland en raakte haar instrumentarium een jaar lang niet meer aan. In januari 2014 begon het toch weer te kriebelen en pakte ze draad weer op, in de tussentijd de kost verdienend als serveerster en als medewerker in een plantenkwekerij.

Ze nam de juiste beslissing om Peter Broderick bij het nieuwe project te betrekken. De twee zijn zeer goede vrienden. Die vriendschap dateert al van 2006, toen beiden samen toerden. Broderick maakte op dat moment deel uit van Norfolk and Western. Daarnaast speelde hij ook in het Deense Efterklang en Horse Feathers. Ondanks zijn nog jonge leeftijd heeft hij al een grote staat van dienst.

The Pattern Of Electricity is praktisch een duo album geworden. Schaarse bijdragen werden verder geleverd door Evan Railton, Graeme Gibson en Brandon Summers. De songs gaan over licht en donker en de balans daarvan in het leven, het accepteren van de donkere kanten van het leven en het sterker daar uitkomen. De twee beleefden veel plezier aan het maken van de plaat. De sessies in de studio werden voorafgegaan door strandwandelingen.

De communicatie in de studio verliep ook vlekkeloos. Broderick is als geen ander in staat zich in te leven in de liedjes van anderen, zoals hij bijvoorbeeld al bewees op Let your hands be my guide van Chantal Acda. Er wordt op speelse wijze gebruik gemaakt van ritme, maar meer nog van dynamiek. Praktisch alle instrumenten worden trouwens bespeeld door Broderick, zowel akoestische als elektronische.

Corrina beschikt over een aangename, ietwat hese stem. Speciaal is dat ze heel af en toe gebruik maakt van de kopstem, zoals in Life for the Dead. De meeste songs spreken direct aan, enkele hebben wat meer tijd nodig. In september zal er ook een vinylversie verschijnen in een beperkte oplage van slechts 300 stuks.

Zaterdag 19 september is de aftrap van haar Europese tournee en zal Corrina te zien zijn tijdens het interessante Incubate Festival in Tilburg en brengt ze een tweede gitarist en drummer mee. Overigens geen onbekend festival voor haar, want ze speelde er al eerder met Tu Fawning. Die toernee brengt haar ook in onder anderen Ancienne Belgique, Brussel.

Wat The Pattern Of Electricity voor mij bijzonder maakt is de grote chemie tussen Repp en Broderick.

Sinds augustus luister ik zeer regelmatig naar Honest Life van de Amerikaanse singer-songwriter Courtney Marie Andrews. Tot dat moment was ze een onbeschreven blad voor mij. De eerste luistersessie staat me nog goed voor de geest. Na afloop was ik totaal overdonderd.

Waarom had ik nog nooit eerder van haar gehoord? En waarom had nog nooit iemand mij eerder op haar prachtige muziek gewezen? Natuurlijk ging ik direct op zoek naar haar andere vijf prachtplaten, die overigens zeer moeilijk verkrijgbaar zijn.

Wat maakt haar zo bijzonder voor mij? Allereerst haar uit duizenden herkenbare stem en manier van zingen. Ze wordt hier en daar vergeleken met Joni Mitchell, maar ik hoor op Honest Life toch vooral muziek met een duidelijk eigen signatuur.

Haar songs zijn puur, oprecht en komen recht uit het hart, waardoor ze de luisteraar diep weet te raken. Een aantal liedjes werden tijdens een vier maanden durende verblijf in België geschreven. Het zijn liedjes die gaan over het volwassen worden van een jonge vrouw.

Of zoals ze het zelf omschrijft op haar website : “While in Belgium for four months, I was going through a major heartbreak. I started growing homesick for America and the comfort of family and friends, and life in the states. That's where I wrote the first songs for Honest Life. It was a giant hurdle in my life. My first true growing pains as a woman. That's why in a sense, I feel this record is a coming of age album.”.

Daarnaast schreef ze een aantal liedjes toen ze terugkwam in Amerika en haar beroep als barkeeper weer oppikte. Deze gaan over het weer terug zijn op eigen bodem, maar hebben ook betrekking op de mensen, die ze ontmoette tijdens haar werk.

De liedjes zijn zonder uitzondering van een hoog niveau en hebben prachtige, volwassen teksten, ondanks haar nog jeugdige leeftijd. Bovendien wordt ze omringd door buitengewoon vakkundige muzikanten.

In het verleden kwam ze naar Europa als gitarist van Damien Jurado en verzorgde zij twee jaar terug ook zijn voorprogramma. In maart komt ze terug voor een paar concerten in Nederland en België als hoofdact. Een van die optredens zal zijn in molen De Ster.

Voor mij is ze al een ster. Misschien voor U ook binnenkort. Nog nooit gebruikte ik de term meesterwerk in een recensie, maar op Honest Life (Die wat mij betreft ook Honest Record had mogen heten), is deze absoluut van toepassing.

Courtney Marie Andrews live:

9-3 ARNHEM: Luxor Live
10-3 MIDDELBURG: De Spot
12-3 BRUSSEL: AB Huis 23
14-3 UTRECHT: Molen de Ster

Twee keer moest ik kijken om te zien of het daadwerkelijk Andrews was in de video van Satellite, de eerste single van haar nieuwste album Loose Future. Verdwenen is het meisjesachtige kapsel van lang haar en de pony net boven haar ogen. Tegenwoordig oogt ze als een moderne, zelfbewuste vrouw met haar half lang haar en modieuzere kleding.

Niet alleen haar nieuwe uiterlijk en kleding waren even wennen. Satellite laat een nieuw geluid horen, minder haar traditionelere Americana sound, maar luchtig gitaarspel en vocalen worden hier begeleid door dromerige synthesizers. Het nummer is geen uitzondering, ook de andere vrijgegeven singles These Are the Good Old Days en titeltrack Loose Future geven aan dat ze een nieuw pad is ingeslagen.

Andrews produceerde het album samen met Sam Evian (Big Thief, Cassandra Jenkins, Anna Burch) en nam het album op in Evians Flying Cloud Recordings studio in de Catskill Mountains. Andrews benaderde het album aanvankelijk door elke dag een liedje te schrijven. Ze voelde “de geluiden van de zomer” door haar schrijven stromen, en geleidelijk aan verzamelde ze een album aan materiaal doordrenkt van een gevoel van romantiek, mogelijkheden en vrijheid.

In een strandhuisje aan de kust van Cape Cod vond Courtney Marie Andrews haar eigenliefde en haar stem. Elke ochtend liep ze lange stukken rond de paden van een eiland en mediteerde over haar leven, oude herinneringen en patronen doorbladerend als in een tweedehands boekenwinkel. Die zomer van introspectie leidde haar naar een vreugdevol gevoel van begin tot eind. Toen ze de liefde voor zichzelf binnenliet, liet ze ook de liefde van buiten toe - het zomergevoel, de wuivende cipressen, de volle maan en de mogelijkheid van gezonde liefde.

Deze fase kwam echter vlak na een van haar donkerste fases, waarin alleen zijn met jezelf het meest angstaanjagende was wat je kon doen. Na meer dan een decennium onderweg te zijn geweest, had de in Phoenix geboren songwriter, dichteres en schilderes (de hoes is van haar hand) eindelijk de ruimte om alle hoogte- en dieptepunten van een leven vol constanten te verwerken.

Chris Bear (Grizzly Bear) op drums en Josh Kaufman (Bonnie Light Horseman) op meerdere instrumenten zijn ook te horen op het album. Op dezelfde dag als Loose Future zal trouwens Bonny Light Horseman hun tweede album Rolling Golden Holy uitbrengen. Overigens zingt Andrews beter dan ooit.

Na het break up album Old Flowers wordt op een wat luchtigere manier de liefde bezongen. Maar het zou Andrews niet zijn als er geen vleugje liefdesverdriet aanwezig zou zijn. Loose Future kan zich meten met de tijdloze albums Honest Life en Old Flowers. Leve Courtney Marie Andrews 2.0!

Courtney Marie Andrews live:

12-03 BRUSSEL : Le Botanique
13-03 AMSTERDAM : Tolhuistuin

Het succes is Courtney Marie Andrews zeker niet aankomen waaien. Al sinds haar zestiende toert ze en speelde ze mee op ruim veertig albums van anderen. Haar doorbraakalbum Honest Life laat een volwassen vrouw horen, die zingt over ontheemding en isolement ten gevolge van het vaak onderweg zijn. Voor een groot deel werden die liedjes geschreven in België tijdens een verblijf van vier maanden daar.

2017 was weer een jaar als de vele voorgaande, negen maanden toeren in de Verenigde Staten, Canada, Europa, Australië en Nieuw-Zeeland. Haar intussen zevende album May Your Kindness Remain werd voornamelijk geschreven op tournee, in haar busje, hotels of in een huis van familie of vrienden.

Deze keer zijn de liedjes niet zo geïnspireerd door het leven onderweg, ze gaan meer over haar jeugd, de mensen die ze kende en kent en over haar familie. Het werd haar duidelijk, dat veel mensen met dezelfde problemen te maken krijgen.

Voorafgaande aan het opnemen van het album luisterde ze veel naar soul en Little Feat en dat heeft duidelijk muzikale sporen nagelaten. De cd werd in acht dagen tijd opgenomen in een gehuurd huis in Los Angeles. Als producer werd de gepokt en gemazelde Mark Howard (Lucinda Williams, Bob Dylan, Emmylou Harris, Tom Waits) aangetrokken.

Het fundament voor de liedjes wordt zoals altijd gelegd door haar vaste ritmetandem William Mapp (drums en percussie) en Alex Sabel (bas). In tegenstelling tot de voorganger is het repertoire deze keer meer elektrisch georiënteerd. Dat levert twee redelijk stevige nummers op, Two Cold Nights in Buffalo en Border.

Opvallend is vooral de rol van het orgel bespeelt door Daniel Walker. De opener en titelsong laten duidelijke gospelinvloeden horen, die nog eens versterkt worden de geweldige achtergrondzang van gospelzangeres C.C. White. Een zangeres waar Courtney trouwens grote bewondering voor heeft.

Net als op de voorganger hebben de teksten weer een grote meerwaarde. In de loop der jaren heeft ze op dat vlak de grootste progressie geboekt. Ze waagt zich zelfs aan sarcasme in het vrolijk klinkende I’ve Hurt Worse :

"I like you honey, even when I’m feeling used,
I like you honey, you tell lies in the form of truths,
I like you honey, even when you don’t come home,
I like you honey, being with you is like being alone"

Ze schreef het geïnspireerd door een familielid, die de gewoonte heeft om iemand te kwetsen in een relatie. Maar eigenlijk is het volgens haar “a love song I wrote for all the folks who can’t help but fall in love with jerks.”.

Muzikaal gezien zijn de songs redelijk gevarieerd, naast gospel vind je ook folk, pianoballades en country georiënteerde rock. May Your Kindness Remain doet wat mij betreft niet onder voor Honest Life.

Courtney Marie Andrews live:

14-04 AMSTERDAM: Bitterzoet
16-04 BRUSSEL: AB

Pas in 1990 besloot ik naast lp’s ook cd’s te gaan kopen, mijn allereerste aankoop was toen The Caution Horses van generatiegenoten Cowboy Junkies. De groep had toen al de nodige bekendheid verkregen met het live in Toronto’s Curch of the Holy Trinity opgenomen The Trinity Session. In die tijd waren reeds hun post-punkinvloeden van groepen als Joy Division en Siouxsie and the Banshees verdwenen. Sindsdien tapte de Canadese groep uit diverse vaatjes, van blues, country, folk, rock tot aan jazz en ontwikkelde ook een geheel eigen lo-fi geluid.

De laatste paar jaar was de groep met de releases van drie albums behoorlijk productief. Vooral All That Reckoning was een prachtplaat. Such Ferocious Beauty is andermaal een herkenbaar Cowboy Junkies album geworden, al was het alleen maar vanwege het gebruik van de ambisonische microfoon. De thematiek op het album is redelijk zwaar, ouder worden, het verliezen van ouders, de realiteit en sterfelijkheid onder ogen zien, maar tevens het onderkennen van de schoonheid van het leven. Het resultaat is een andermaal een beklijvend, vintage Cowboy Junkiesalbum.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De vorige zes albums van de achtentwintigjarige Nicholas Rattigan gingen geruisloos aan mij voorbij. Ik ben duidelijk niet de enige bij wie dat gebeurde, want hier op MusicMeter kregen zijn albums tot nu toe slechts vier stemmen. Voyager zal zeker zijn naamsbekendheid aanzienlijk gaan vergroten. Volgens het persbericht wordt hij op zijn vorige albums nogal eens vergeleken met Tame Impala. Gelukkig hoor ik die band hier niet terug, want van hun muziek word ik behoorlijk nerveus. Met nerveus zijn wordt Rattigan dagelijks geconfronteerd. Hij lijdt aan een gegeneraliseerde angststoornis, een psychische aandoening waarbij je constant angstig en nerveus bent. Op de binnenkant van het klaphoesje oogt hij als een introvert persoon. De zestien songs lijken een zware bevalling te zijn geworden. Op de achterkant van de hoes worden de songtitels geprojecteerd met zijn bebloede hand op de achtergrond. Gelukkig is het niet alleen maar kommer en kwel wat de klok slaat. Sommige songs hebben een opgewekt karakter. De vergelijking met The Cure ligt voor de hand door zijn geregeld getormenteerde zang. De titel Voyager is goed gekozen, de luisteraar voelt zich een reiziger langs de veelal donkere krochten van zijn mentale gesteldheid. Rattigan speelde alle muziek in. Alleen op Breaking the Waves zingt hij duet met een zangeres. Onbekend wie, want de hoes bevat geen credits. Het album bevat twee fraaie, ingetogen rustpunten, Voyager Pt. 1 en Pt. 2. De eerste beluistering was overigens niet al te positief, dat kwam vooral door de drumpartij op Naked. Gelukkig was mijn muziekvriend René erg enthousiast over dit epische en meeslepende album. Voyager is een album waar ik de nodige moeite voor moest doen, maar blijkt een zeer verslavende groeibriljant te zijn. Meer dan warm aanbevolen!

Frontman Felix Bechtolsheimer is een door de wol geverfde muzikant. In het vorige decennium was hij de spil van de uitstekende groep Hey Negrita, uiteraard met zo’n groepsnaam beïnvloed door The Rolling Stones, maar ook door Little Feat en evenzeer door Gram Parsons.

De laatste paar jaar maakt hij nog meer furore met Curse of Lono. Eerste wapenfeit was de uitstekende ep Curse of Lono, waarop onder andere de invloed van The Doors doorklonk. Met hun debuutalbum Severed braken ze echt door. De pers was unaniem in hun oordeel.

Opvolger As I Fell laat een in vele opzichten gegroeide band horen. Nog beter op elkaar ingespeeld, de solide basis wordt gevormd door de ritmesectie, drummer Neil Findlay en vooral bassiste Charis Anderson.

Huidige invloeden in hun muziek zijn naast The Doors en The Velvet Underground, hedendaagse bands als The War on Drugs en Wilco. Toch hoor je voornamelijk een tamelijk uniek eigen geluid.

Zoals op de vorige werkstukken schreef Bechtolsheimer alle liedjes. Niet altijd de meest vrolijke onderwerpen, een murder ballad komt voorbij, eentje over jaloezie en een paar over verlies van dierbaren.

Erg trots is Bechtolsheimer op afsluiter Leuven. Het handelt niet alleen over zijn grootvader, die als halve Jood opgroeide in nazi Duitsland, maar ook over de grote treinbotsing, die zijn grootvader overleefde in 1954 in Leuven, na het zien van de eerste voetbalinterland na de oorlog tussen Engeland en West-Duitsland. Het album is trouwens opgedragen aan zijn Belgische vrouw Amélie.

Naast een paar ingetogen songs zijn het vooral catchy songs als Blackout Fever en Tell Me About Your Love, die hun groeiende populariteit verklaren. Met name in Duitsland en Nederland is dat het geval. Reeds voordat het album officieel is uitgekomen, is het reeds aan een nieuwe oplage toe. Mijns inziens terecht, het is wederom een prachtplaat met een nog betere productie dan de vorige.

CURSE OF LONO - TELL ME ABOUT YOUR LOVE (OFFICIAL) - YouTube
CURSE OF LONO - VALENTINE (Official) - YouTube

In 2015 richtte de in Duitsland geboren, maar in Engeland opgegroeide Felix Bechtolsheimer in Londen de groep Curse of Lono op. Hij was voordien de leider van de rootsband Hey Negrita, uiteraard vernoemd naar de Stones song. De groep bracht vier volwaardige, uitstekende albums uit, die meer aandacht hadden verdiend, dan ze kregen. Ze toerden over de hele wereld, maar toch bleef het gewenste succes uit.

Toevallig liep hij zijn oude vriend Oli Bayston tegen het lijf. Bayston is als producer in een heel ander genre werkzaam, dan waar Felix zich in thuis voelt. Zijn vriend liet hem kennismaken met een voor hem onbekende manier van opnemen en liedjes schrijven. Het werd de aanleiding om Curse of Lono in de zomer van 2015 op te richten; om deze nieuwe werkwijze in de praktijk te gaan toetsen.

Dus vroeg hij Neil Findlay (drums), Joe Hazell (gitaar) Charis Anderson (bas) Dani Ruiz Hernandez om toe te treden. De groepsnaam is een verwijzing naar het gelijknamige boek van Hunter S. Thompson, over zijn belevenissen op Hawaii in 1980. Classic Rock omschreef de EP Curse of Lono als Exile On Main Street meets William Faulkner, een omschrijving waar ik mij niet in kan vinden. De Stones hoor ik er echt niet in terug.

Zelf omschrijft Felix zijn nieuwe liedjes als : “A collection of songs that emerged formed a stunningly cinematic sound that combines spaced out, harmony-laden Americana with driving, gothic indie-rock.” Zelf hoor ik er goed in het gehoor liggende muziek in, die direct enorm aanspreekt.

Opener Five Miles heeft een aanstekelijk ritme, mooie zang en spannend gitaarspel. London Rain is mijn favoriete track, net name doordat de toetsenpartij bij mij herinneringen aan The Doors oproept en ook door de zang. In afsluiter Saturday Night zijn invloeden van The National te horen.

Net als met zijn vorige groep Hey Negrita maakt Felix met de nieuwe liedjes van Curse of Lono opnieuw veel indruk. Zoveel zelfs, dat ik nu al reikhalzend uitkijk naar het debuutalbum Severed wat op 7 april zal verschijnen.  

In 2000 besluit Felix Bechtolsheimer naar Florida te vertrekken om van zijn zware heroïneverslaving af te komen. Daar raakt hij tijdens zijn verblijf verslaafd aan iets anders, Americana. Bij terugkomst in Londen formeert hij de succesvolle roots rock/Americanaband Hey Negrita, vernoemd naar de gelijknamige Rolling Stones song. Deze groep bracht een viertal uitstekende studioalbums uit. Helaas kregen die niet de aandacht die ze verdienden.

Hierna wordt het rond 2010 stil rond Bechtolsheimer. Het persoonlijke geluk krijgt dan voorrang, in 2012 treedt Felix in het Zwitserse Locarno in het huwelijk met Geraldine Collard. Intussen zijn ze de gelukkige ouders van een zoon en dochter.

In 2015 loopt Felix zijn oude vriend Oli Bayston tegen het lijf en Curse of Lono is een feit. Bayston is in een totaal ander genre werkzaam en laat Felix met een andere manier van werken kennismaken. Eind 2016 verschijnt de succesvolle EP Curse of Lono, waarop toen al de invloed van The National te horen was. Het debuutalbum Severed, As I Fell en het live album 4 AM and Counting vergroten daarna gestaag het succes. De band gaat op toer met onder andere Steve Earle, Chuck Prophet en David Ramirez.

Helaas heeft dan de Coronapandemie grote gevolgen voor de succesvolle band. Zijn bandleden zijn dan gedwongen door het ontbreken van concerten een gewone baan te nemen. Felix krijgt echter vooral met persoonlijk verdriet te maken, niet alleen zijn vader overlijdt, maar ook zijn oom en zijn ex-vriendin. De dood van de laatste roept de tijd terug in herinnering dat hij verslaafd was.

Al deze gebeurtenissen hebben tot gevolg dat het tekstueel grotendeels een donker album is geworden. In het samen met Tess Parks gezongen So Damned Beautiful staat verslaving centraal. In het door een piano gedomineerde Man Down zingt hij zijn intense verdriet over de dood van zijn vader van zich af. Teksten zijn overigens essentieel voor Felix, die moeten perfect zijn. Hij kan er dagenlang aan zitten schaven.

People in Cars kent een nieuwe werkwijze, de overige bandleden werden nu vanaf het begin betrokken bij de muzikale invulling van de songs. De titel is ontleend aan Mike Mandel’s fotoboek uit 2017.

Gelukkig is het niet alleen ellende wat de klok slaat. Het aanstekelijke Ursula Andress gaat niet over de Zwitserse actrice, die bekend werd als de eerste Bondgirl in “Dr. No” en een jaar later de tegenspeelster van Elvis Presley was in “Fun in Acapulco”. Felix schreef het nummer voor zijn zoon, die hij net zo’n zorgeloze jeugd gunt als hijzelf. Don’t Take Your Love Away gaat over zijn eerste, spannende en onzekere, ontmoeting met zijn vrouw Geraldine.

Over het algemeen is hun gebruikelijke alt country licht van toon. Uiteraard vormt The National ook deze keer een inspiratiebron en verder Wilco, Lee Hazlewood, Leonard Cohen en The War on Drugs. Het album wordt uitgebracht op Felixs eigen platenlabel. Het donkere People in Cars is een urgente aanvulling op het reeds fraaie oeuvre.

Woensdag twee weken geleden werd Londen opgeschrikt door een terroristische aanslag. Die vond plaats in de wijk waar frontman Felix Bechtolsheimer van Curse of Lono woont.

Hij heeft echter Duitse roots, Severed werd opgedragen aan zijn Duitse oma Annelies Bechtolsheimer. Hij was net met de eerste demo’s voor dit project bezig toen zij kwam te overlijden. Zij liet hem wat geld na. Op haar sterfbed beloofde hij haar dat het album aan haar zou worden opgedragen. Haar naam staat zelfs in de vinylversie gekrast. Hij heeft overigens een bekende zus, zij won tijdens de Olympische spelen van Londen een gouden en bronzen medaille in de dressuursport.

Curse of Lono trok vorig jaar mijn aandacht door hun geweldige EP Curse of Lono. Het schiep voor mij hoge verwachtingen voor dit debuutalbum en die worden nog eens volledig waargemaakt. De band zelf omschrijft hun muziek als cinematic southern gothic rock.

Opener Five Miles stond ook al op de EP. Een zeer inventieve opbouw kent Pick up the Pieces. Verder voorzien van een heerlijk ritme en fraai gitaarspel. De zang is hier wat uitbundiger dan gebruikelijk. Het droevige Each Time You Hurt is wat meer ingetogen. In dit soort liedjes komt Felix’s warme stem het beste tot zijn recht.

Bijna word ik in Just My Head op het verkeerde been gezet, wanneer ik het idee krijg dat de band It’s Alright, Mama lijkt te gaan inzetten. London Rain met dat heerlijke Doorsachtige toetsenwerk kende ik, net als He Takes My Place al van de EP. Door het zeer aanstekelijke refrein zou Send for the Whisky tot publiekslieveling tijdens concerten kunnen uitgroeien.

De geweldige zangkwaliteiten van Felix komen het best tot zijn recht in het gevoelige All I Got, voor mij het onbetwiste hoogtepunt. Niet veel minder vind ik Welcome Home, waarop je in eerste instantie denkt een accordeon te horen, maar wat een harmonium blijkt te zijn. Ook hier weer een ijzersterk refrein en daarnaast heerlijk gitaarspel. Er wordt in stijl afgesloten met het melancholische Don’t Look Down.

Felix schrijft trouwens bovengemiddeld goede liedteksten. Die liedjes omspannen een periode van meer dan tien jaar. De niet alledaagse productie werd verzorgd door Oli Bayston, een uitstekende keuze van Felix. Overigens startte hij zijn carrière in Hey Negrita, die een mooi oeuvre nalieten. Ze bleven echter onbekend bij het grote publiek. De Nederlandse releasedatum staat gepland voor 9 juni, bovendien komen ze dit jaar nog naar Nederland voor concerten.

Severed is een overtuigend debuutalbum, dat een essentiële en vernieuwende toevoeging is voor het rootsgenre.            

Grappig, vanmorgen heb ik toevallig ook een stukje over het album geplaatst op mijn blog :
Music that needs attention: Curtis Eller’s American Circus - How to make it In Hollywood - musicthatneedsattention.blogspot.nl

Curtis Eller’s American Circus live:
11-8 DEN HAAG: Huiskamerconcert (Release party)
12-8 AMSTERDAM: De Nieuwe Anita
13-8 OOSTENDE (BE): Paulusfeesten Festival
14-8 UTRECHT: DB’s