Stoere rock uit België, een beetje in het straatje van een amerikaanse band als Five Finger Death Punch. Mijn eerste kennismaking met de band, en ik moet zeggen een vrij aangename. Eén en ander klinkt net niet ruig en overtuigend genoeg, vooral door de produktie, die iets te 'netjes' is, maar ovewegend is dit een lekkere rockplaat, met regelmatig een uitstapje richting metal. Zanger Alex Agnew, een voormalig standup comedian (!), is één van de grootste troeven.

Nog wat zwaarder en vooral steviger dan het vorige album, maar niet noemenswaardig beter. Dat ligt aan het nogal wisselvallige songmateriaal. Het album opent sterk met een paar lekker felle tracks, maar halverwege lijkt de rek er al uit te zijn. Gelukkig kent de plaat tegen het einde dan wel weer een aantal sterke songs. Geen onverdeeld succes dus, mede door de produktie, die te veel galm kent.

Jammer dat de beats aan de wat kale en eentonige kant zijn, want de raps van meneer Diabolic mogen er zeker zijn. Een hele stoet aan gastartiesten trekt voorbij, maar dat heeft hij eigenlijk helemaal niet nodig. Hij kan de boel makkelijk in zijn eentje dragen. Het songmateriaal heeft muzikaal niet zoveel om het lijf en de opbouw van de nummers is nogal voorspelbaar, maar overtuigend en opzwepend is dit hip-hop album zeer zeker.

Prima hip-hop van deze blanke amerikaanse meneer, overtuigend gebracht en voorzien van een aantal fijne gastartiesten. Diabolic heeft een aangenaam stemgeluid dat hier en daar wel wat wegheeft van Eminem, maar dan minder beknepen. De muzikale omlijsting is prima en de samples zijn goed gekozen, waardoor het album de volle lengte blijft boeien.

De oudjes komen nog goed mee getuige dit vitale en overtuigend klinkende album. Het geluid is tijdloos en ongeforceerd; de band neemt ook rustig de tijd om de vrij lange tracks ongestoord af te werken. Echt stevig wordt het nergens en niet alle tracks zijn even goed, maar de mengeling van rock en metal werkt overwegend uitstekend. Het spelplezier spat daarnaast van het album af.

Eentonige, vrij simpel uitgevoerde industriële metal, eigenlijk alleen opmerkelijk omdat het gitaarwerk van de hand van Dino Cazares (Fear Factory) is. Helaas is zijn gitaarwerk ook niet al te best. Sporadisch klinkt het songmateriaal best lekker en het album is productioneel degelijk verzorgd, maar het is gewoonweg te dun en te vlak. Qua stijl zou ik zeggen dat het geluid tussen Ministry en Wumpscut in ligt, al wordt het niveau van die bands nergens gehaald.

Acceptabele stevige amerikaanse rock, qua geluid te plaatsen in het straatje van een band als Sevendust. De gitarist van Sevendust doet zelfs mee op de openingstrack, Forget You. Vrij simpele maar lekker in het gehoor liggende songs, nogal dertien-in-een-dozijn. Door de goede uitvoering en produktie klinkt het allemaal overtuigend genoeg, maar de band weet vooralsnog amper boven het maaiveld uit te komen.

Behoorlijk stevige amerikaanse rock, vaak dicht tegen de metal aan. Jammer dat alles zo eentonig is en een weinig subtiele produktie heeft meegekregen, waardoor het geen makkelijke opgave is de plaat in één ruk uit te zitten. De lengte speelt daarbij ook een rol- zestien songs staan er maar liefst op de plaat! Dat is echt teveel van het goede. De band weet best lekkere songs te schrijven, maar mist net dat kleine beetje extra om boven het maaiveld uit te komen.

Bombastisch album, maar band en orkest zijn een stuk beter in balans dan op bijvoorbeeld Death Cult Armageddon. Door de fantastische produktie blijft alles helder en vol klinken, zonder te verzanden in een brei van geluid. Qua songs vind ik de plaat dan wel weer iets minder dan bijvoorbeeld voorganger In Sorte Diaboli. Het is allemaal wat minder pakkend. Kwaliteit genoeg echter, dus toch een ruime voldoende.

Weer lekker bombastisch en overweldigend, zoals we van deze noren gewend zijn. Het album is daarnaast razend knap geproduceerd, met veel aandacht voor detail en een prachtige balans tussen al het audiogeweld. Maar toch... het is mij allemaal iets te symfonisch en niet duister genoeg. Echt vrolijk kun je het songmateriaal dan ook weer ook niet bepaald noemen, maar er is zoveel gesleuteld aan de melodieuze death metal dat kracht en agressie veelal verloren zijn gegaan. Het resultaat is dan ook eerder mooi dan bruut.

Vakkundig dichtgemetselde muur van geluid, met daarin sterke songs. Inderdaad meer gitaargericht dan voorganger Death Cult Armageddon, die wel heel bombastisch klonk. Hier kan ik wat meer mee. Boeiend van de eerste tot de laatste noot. Lekker bruut met op de juiste plaatsen wat ruimte voor melodie en cleane zang.

Bombastisch en overweldigend, maar helaas ook wel aan de eenvormige kant. Op gegeven moment zijn de verschillende tracks dan ook wat lastig van elkaar te onderscheiden. Niettemin een portie smaakvol uitgevoerde black metal, waarbij de symfonische passages kunstig in het totaalgeluid zijn geïntegreerd.

Deze samenwerking tussen Trivium's Matt Heafy en gitarist Jared Dines resulteert in een EP met vijf songs die grotendeels klinken als, tja, Trivium, maar dan meer melodieus en midtempo. En helaas ook wel wat saaier. Het materiaal is degelijk genoeg maar ontstijgt nergens het niveau van een B-kantje. Leuk voor fans van Trivium derhalve, maar zeker niet essentiëel.

Naar verluidt Dio's minst favoriete album, hij was blijkbaar wat stuurloos tijdens het schrijf- en opnameproces, maar eigenlijk is dit best oké. Feitelijk heeft de beste man geen slechte plaat gemaakt. De tien hier aanwezige songs behoren weliswaar niet tot zijn beste werk, maar het zijn stuk voor stuk degelijke rocksongs, zoals altijd eersteklas ingezongen. Het mist soms de power en drive die zijn betere albums kenmerken, maar de plaat misstaat zeker niet binnen zijn imposante oeuvre.

Eén van de betere albums van Ronnie James Dio, zij het overwegend wel wat traag qua tempo van de songs. Vooral halverwege de plaat zijn er een paar songs die behoorlijk beginnen te slepen. Maar goed, het songmateriaal is gelukkig wel vrij sterk en Dio is uitstekend bij stem. De gitarist is de zeer getalenteerde Rowan Robertson, die op zijn 17e (!) toetrad tot de band. Hij levert hier een spetterend en imposant visitekaartje af. Helaas zou het wat Dio betreft bij een eenmalig optreden blijven.

Laatste soloalbum van het kleine lelijke mannetje met de machtige strot. Een waardig afscheid, al zijn er vrijwel geen vernieuwende en/ of verrassende elementen te horen. Het songmateriaal is echter degelijk genoeg, met tien prima songs die stuk voor stuk goed in elkaar zitten. Dio zelf is hier uitstekend bij stem en bewijst nog maar eens dat hij één van de beste zangers in het genre is. Niet dat daar enige twijfel over bestond.

Zwaarste, meest stevige album van Ronnie James Dio en wat mij betreft tevens één van zijn beste. Het songmateriaal is unaniem uitstekend, de beste man is prima bij stem en de om hem heen verzamelde band beukt er lustig op los. De donkere, duistere sfeer die wordt opgetrokken past goed bij de songs. Er zijn heel wat positieve uitschieters, zoals het felle Firehead en het fijn slepende titelnummer. Binnen het oeuvre van de band wellicht een buitenbeentje door het wat meer moderne geluid, maar het album staat nog steeds als een huis.

Jammer van de onnodig ingekorte versies van Money For Nothing en Brothers In Arms; verder is dit een prima verzamelaar. Voor een ieder wat wils, met songs van alle albums. Persoonlijk had ik zonder de flauwe tracks Twisting By The Pool en Walk Of Life gekund, maar vooruit. Er staan ook genoeg hele mooie nummers op.

Overdonderend debuut, een mengeling van metalcore en meer traditionale metal a la Machine Head. Alle songs zijn sterk en het geheel is uitstekend geproduceerd. Niet heel vernieuwend, maar de band heeft absoluut een eigen geluid en heeft een zeer goede zanger in huis. Gaan we hopelijk meer van horen.

Niet zo goed als het debuut Force Fed Lies helaas, maar zeker geen slechte plaat. Het is gewoonweg allemaal wat minder overdonderend en intens. Daarnaast kent de plaat met de semiballad Without You en het saaie Apathy twee mindere songs. Gelukkig staan daar heerlijke beukers tegenover als Absolution, het titelnummer en A.L.F., zodat de score toch ruim voldoende uitvalt.

Nog iets ruiger en steviger dan we van deze italiaanse metalband gewend zijn, met ook wat minder ruimte voor de zo kenmerkende oubollige gitaarloopjes. Het sterke songmateriaal is gelukkig ook ditmaal van de partij, kracht bijgezet door de zoals altijd degelijke zangpartijen van Björn Strid (Soilwork), die dan officieel niet in de band zit maar ieder album wel voorziet van flinke meerwaarde. De melodieuze death metal beukt in ieder geval weer heerlijk door, zonder zwakke momenten.

Geweldige moderne metal, een volledig dichtgesmeerde muur van brute kracht en melodie. Sterke songs met mooie clean gezongen refreinen en heerlijke riffs. De zanger van Soilwork doet weer mee, dit keer afgewisseld door een tweede brulboei. Beter dan het vorige album, dat toch ook niet misselijk was.

Verdienstelijk debuut met daarop een prettige mengeling van moderne death- en progressieve metal. Muzikaal zit de plaat prima in elkaar, met afwisselende, avontuurlijke songs, goed gepoduceerd en overtuigend uitgevoerd. Het zwakke punt van dit album is de zang, die te ver achter in de mix staat. Jammer, want op zich zijn de zangpartijen, hoewel wat anoniem, best sterk en gevariëerd. De band kwam zelf ook tot de conclusie dat dit beter kon, waarna Soilwork-zanger Bjorn 'Speed' Strid werd ingehuurd voor de albums hierna. Probleem opgelost.

Deze italiaanse metalband levert altijd kwaliteit, ook nu weer. Zoals altijd wordt men vocaal bijgestaan door Soilwork-zanger Björn Strid, die het songmateriaal van net dat beetje extra voorziet. De melodieuze death metal ramt als vanouds lekker door, vet geproduceerd en bijzonder aangenaam in het gehoor liggend. Hier en daar liggen oubollige en kitscherige elementen op de loer, maar de band weet het geheel vakkundig en vooral smaakvol op de rails te houden.

Overweldigend, beresterk album, zelfs nog iets beter dan voorganger Mind Tricks. De mix van brute maar melodieuze metal met cleane refreinen en het betere brulwerk werkt nog steeds uitstekend, mede door de twee 'gastzangers', Bjorn Strid van Soilwork en Antony Hamalainen van Nightrage. Iedere song is sterk; er is ook geen speld te krijgen tussen de massieve muur van geluid die wordt opgetrokken. Hier en daar misschien wat eenvormig, maar waar heb ik het over. Eén van de beste albums van 2009, wat mij betreft.

Avontuurlijke progressieve metal uit Polen, met flink wat jazz-invloeden. Dat laatste is niet echt mijn ding, maar Disperse weet wel goede songs te schrijven met heerlijk vette gitaarriffs. De balans tussen een moddervette djent-sound en jazzfusion-achtige metal is in ieder geval knap uitgevoerd. De zang had nog wel wat overtuigender gekund, die is soms wat te bedeesd en zou meer moeten knallen, maar verder klinkt het album als een klok. Productioneel is er op de kleinste details gelet. De band heeft een behoorlijke ontwikkeling doorgemaakt sinds het debuut, dat veel minder complex en overtuigend is.

Iets minder sterk dan de eerste twee albums van deze nederlandse metalband, maar nog steeds prima. Men heeft wat meer variatie binnen het geluid proberen toe te passen, met wisselend succes. Bepaalde melodieus gezongen refreintjes zijn niet zo geslaagd binnen de woeste thrash/ metalcore en ook van de vrij ingetogen (en nogal langdradige) instrumentale track A Dying Fall ben ik niet zo weg. Afgezien daarvan ramt de boel wel weer lekker bruut door.

Uitstekende metalband uit Utrecht, met een geluid dat het midden houdt tussen de thrashmetal van Slayer en de meer moderne metal van Machine Head. Bepaalde songs duren net een beetje te lang, waardoor de aandacht sporadisch verslapt, maar dit is toch wel een heel fijn debuut. De nummers zitten stuk voor stuk prima in elkaar en er is voldoende afwisseling tussen razendsnelle beukers en wat meer midtempo werk. Heel strak gitaarwerk ook. In eigen beheer uitgebracht, maar het album klinkt als een klok door de sterke produktie en heeft absoluut internationale allure. Op naar het onlangs uitgebrachte tweede album, The Condemnation.

Tweede album voor het utrechtse Disquiet. Ook ditmaal beukt het smakelijke mengsel van death- en thrashmetal ongenadig bruut door. Het klinkt allemaal nog wat steviger en zwaarder dan het debuut, al is het songmateriaal niet overal even sterk. Veel songs duren gewoonweg te lang en/ of missen een interessante opbouw. Gelukkig maakt de overrompelende energie veel goed en dendert het album als een stoomwals over je heen.

Leuk om weer eens wat van deze nederlandse metalband te vernemen, maar het songmateriaal op deze EP blaast me niet bepaald omver. De vier tracks kunnen er mee door en laten zoals altijd een aangename mix horen van death- en thrashmetal, maar echt vlammen doet de band hier niet. Het is nogal gewoontjes en dat is voor Disquiet gewoonweg niet goed genoeg.