Suuns, het afgestoten bastaardkindje van de Canadese postrock scene. Net wat minder eigenzinnig dan Godspeed You! Black Emperor, maar tevens afkomstig uit het kunstzinnige broeinest welke vanuit Montreal de wereld stigmatiseert met die typerende dwarsheid. Zelfs het toegankelijkere Arcade Fire maakt zich schuldig aan een overdosering aan dit unieke geluid verbredende talent. Wat zit er toch in dat grondwater van de aan het Ottawa gelegen eiland die ook als een ondergrondse stad op allerlei opzichten aan elkander verbonden is. Zo strak zit die complexe muziekwereld als een steeds verder in de knoop rakend netwerk verweven. Het pompende hart gevormd door het zwaar experimentele Godspeed You! Black Emperor, de aderlijke vertakkingen gevoed door het zuurstofrijke Arcade Fire met daardoorheen sluipend de stollende drab van Suuns.

Het fundament van de toekomst wordt in het verleden gelegd, daar diep begraven om vervolgens op een passend moment uitgebroeid te worden. Suuns bevindt zich nog op de digitale krautrock snelwegen van de autoloze zondagen uit de jaren zeventig. Melodieus, langzaam er overzichtelijk. Met ademende vertraagde ritmes die hier nog aansluiting zoeken met de latere elektro psychedelica. Stroperig en plakkerig als overjarige zoete bijenhoning welke je met ingehouden geluidssamplers verleid en hypnotiseert. Een kruistocht die in omgekeerde richting vanuit het oneindigende sterrenstelsel aftrapt om in een vrije val de afslag te nemen richting de harmonieuze orkestrale seventies erotiek. Dansbaar, sensueel, uitdagend, met aaibare saxofoonfragmenten. Uiteenvallend om vervolgens samen te klonteren in een sample massa aan Franse filmische pulserende beats.

Stoffig, maar ook wat onbeholpen stuurloos, afwachtend tot de emotieloze ronddolende robotzang gedwongen wordt om deel te nemen aan de verhardende maatschappij. De vocalen zijn karakters zonder ziel en empathie, noodgedwongen zoekende naar een stukje inlevingsvermogen. De zwartwit gekte van het heden in kleur weergegeven. Duistere opzwepende tripgoth ontaardend in een surrealistische verdwalende The Blair Witch project nachtmerrie. Demente, alsmaar rondjes lopende herhalingspatronen. Zwaar hypnotiserend als een in het hoofd repeterend boodschappenlijstje, verzandend in een onoplosbare cryptogram. De overbelastende informatie wordt vervolgens gereset in prikkelende slaapdeuntjes.

De grenzen van de soepele zintuigenervaring worden opgerekt tot verontrustende signalen die overgaan in de maandelijkse berustende sirene. Deze is ondertussen zo ingeburgerd dat het gevaar geruisloos zijn gang kan gaan. Gestructureerd, maar dan wel volledig op de hoede om de aanval af te dwingen. Alarmfase 1, de wereld disfunctioneert op de rand van de afgrond. Suuns werkt ziekelijk verslavend met verdovende injecties welke op je duizelingwekkende gemoedstoestand inwerken. Mechanische parasieten controlerend door de drie-eenheid Ben Shemie, Liam O’Neill en Joseph Yarmush. De stille getuigen die hun instrumenten laten spreken in The Witness.

Suuns - The Witness | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De kracht van Suzanne Vega zit in het verhalende.
Ze is de observator die vanaf de zijkant toe kijkt en haar bevindingen met ons deelt.
Een volksverteller die zittend in een park de omgeving in zich opneemt.
Marlene, Tom en Luka zijn allemaal figuren met hun persoonlijke achtergrond.
Bij Solitute Standing vind ik haar wat betweteriger over komen, met het vingertje van een studente psychologie.
Bij haar debuut overheerst nog de onschuld, het dromerige en de nieuwsgierigheid.
Waarschijnlijk waardeer ik daarom haar eerste album het meeste.

Het is een grote verrassing dat Michael Gira na een afwezigheid van bijna 15 jaar in 2010 Swans nieuw leven inblaast. My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky is het voorwerk dat vervolgens het bijna satanische drieluik The Seer, To Be Kind en The Glowing Man oplevert. Jarboe laat slechts in het nummer Lunacy van zich horen, de kern bestaat tegenwoordig uit Michael Gira en oudgedienden Kristof Hahn en Norman Westberg. Michael Gira schept een nieuw Frankensteinmonster, waar een breed scala aan muzikanten aansluiten. Hij is voornamelijk de dirigent van dit rariteitenkabinet.

Optredens zijn langgerekte jamsessies, waar de tracks nog in uitgewerkte vorm verkeren, en nog met vlees aangekleed dienen te worden. Het heeft geen zin om je uren in een studio op te sluiten, en daar te wachten tot die chemie en interactie weer aanwezig is. Het wonder openbaart zich op het podium waar de luisteraar in extase toekijkt en lam geslagen de zaal verlaat. In principe dezelfde werkwijze als tijdens de beginjaren van Filth, Cop, Greed en Holy Money, met als grote verschil dat men toen uit walging eerder wegging en dat men tegenwoordig vooral van bewondering spreekt. Het geluid is nog steeds loeizwaar en behoorlijk hard, en zo moet je Birthing ook ondergaan. Een postrock-ervaring met een veelvoud aan noise.

Het mooie van een Swans concert is dat nooit helemaal voorbereid bent, en daarom komt de eerste luisterbeurt van Birthing ook zo heftig binnen. Neem als voorbeeld de jazzy openingstrack The Healers, waar serene hemelse rust en een folk-benadering het krachtige grafstemgeluid van Michael Gira naar een andere dimensie begeleiden. Daar eist hij liefkozend de ziel van zijn ongeboren kind op. Het is nog steeds zo walgend en luguber als vroeger, al biedt hij tevens een beetje schoonheid in de duisternis aan.

Geen liefde of licht, daarvoor is het te donker, te wreed. Ruim twintig minuten aan oorverdovende kwelling en hypnotiserende retro-progrock, een ruis die uiteindelijk in de genadeslag overgaat. Het sluit allemaal feilloos op de neofolk van The Angels of Light aan, niet vreemd dus dat percussionist Phil Puleo ook hier een bepalende factor is. En dan introduceer je tevens de slopende bas van Christopher Pravdica, het slidegitaar-speelveld van Kristof Hahn, de griezelige mellotronakkoorden van Larry Mullins en uiteraard het elektrisch gitaargeweld van Norman Westberg.

En nogmaals, de livebeleving is nog intenser, nog puurder. Swans leeft in het moment, en daar ben je getuige van. Je ervaart dus elke onverwachte wending, en toch voelt het gelijk vertrouwd aan. Het schrikeffect dat de koude douche onderbreekt. Het gedoofde vuur dat bij aanraking nog gemeen nasmeult. Michael Gira in de rol van Messias die de rode zee in tweeën splitst en alwaar je tot de ontdekking komt dat je door bloed omgeven bent. Hij draagt dat personage al tientallen jaren uit en voegt er slechts een nieuw hoofdstuk aan toe.

Het is de opzet om je te hypnotiseren. Dat dit werkt bewijst hij al eerder in het genoemde Lunacy, waar een heksenmantra je in bezwerende staat achterlaat. Datzelfde trucje herhaalt hij in I Am a Tower waar de woorden I, Alone, Will Fix It zalvend, verdovend werken. Om iets te helen, moet het eerst kapot. Ook hier een vrouwenstem om dat helen in werking te zetten. Zijn echtgenote Jennifer Gira vervangt hier zijn vroegere geliefde Jarboe.

Is de toren het in verval geraakte Witte Huis, het paradijselijke onderkomen van de zittende president? Een geraamte zonder inhoud? Michael Gira laat zich er niet over uit, al blijkt dat de song tot stand komt na een vreemde seksueel getinte droom over Donald Trump. Grappig hoe hij die sterrenstatus met een stukje van David Bowie’s Heroes en Lou Reeds Heroin bekroont. Verder verschilt de opzet niet van The Healers, de wond open krabben, met een bijtend middel ontsmetten en vervolgens met een schoon doekje verbinden.

Het titelstuk Birthing staat tevens op het door crowdfunding tot stand gekomen Live Rope. Het is letterlijk de geboorte van nieuw werk, met een lang uitgerekt ambient new age intro. Hoe snel kan je die prille onschuld ontkrachten? Nou, heel snel dus. Michael Gira heeft er amper 22 minuten voor nodig. Genoeg om een mensenleven in zijn puurste vorm te vergallen. De goede man is de zeventig jaar reeds gepasseerd en zal niet rusten voordat hij zijn laatste zaadje aan kwaadaardige energie verspild heeft. Birthing gaat in een ouderwets stukje postpunk over, aanmoedigend positivisme, om in donker metaalgruis weg te zakken. Een goedbedoeld presentje verpakt in zwart cadeaupapier.

Het relatief korte Red Yellow van bijna 7 minuten lang komt wel in de studio tot stand. Hier haalt hij het album Greed nog eventjes aan. Hoe kan het anders in een wereld die door lust geregeerd wordt? De ziekelijke lust om de wereld te beheersen. Michael Gira fluistert zich in echo’s door de track heen. Lust en begeerte. Bassist Christopher Pravdica is verantwoordelijk voor de seks, de glam en de funk, hij zet die lust op de kaart. Gastmuzikant Andreas Dormann laat zijn saxofoon naar overgave smeken, krijst en schreeuwt van zich af.

De spookachtige Guardian Spirit drones en het engelengezang van Jennifer Gira worden door luidruchtige mokerslagen verstoord. Ergens op de achtergrond fluit Phil Puleo er berustende melodielijnen doorheen. Als Michael Gira vervolgens je ziel binnenkruipt, weet je dat het menens is. Hij zal niet rusten voordat hij al het leven uit je gezogen heeft. Een beangstigend horrorscenario met een dodelijke afloop. De in drones gevangen sirenes kondigen het einde der tijden aan. Het is de climax die Swans al vaker heeft toegepast, maar telkens weer roept het een beklemmend angstig effect op.

Na de liefdesverklaring van een dochter aan haar moeder volgt een kakofonische regenbui aan metaalgeweld. The Merge komt grotendeels in de studio tot stand, waar elk aanwezig instrument gruwelijk mishandeld wordt. Een krankzinnig hoorspel met tot het uiterste gaande destructief gitaarspel, geluidsterreur en een onderschikte Michael Gira. Totale overgave met flarden aan overstuurde blazers en de nerveuze, heen en weer wandelende bas, die als een bezeten beest tekeer gaat. De geest van Ray Manzarek legt beslag op de ziel van toetsenist Larry Mullins. We zijn allemaal riders on the storm, al is de storm van Swans een heftige allesvernietigende orkaan.

Het afsluitende (Rope) Away is van een bijna kristalheldere schoonheid. De gitaren staan prominent op de voorgrond opgesteld en benutten nog steeds elke vrijgegeven ruimte. Toch is het vooral een poging om evenwicht te creëren. (Rope) Away is zacht, bijna dierlijk aards. De melodielijnen strekken zich lui en tevreden uit om in middeleeuwse folk klanken te eindigen. (Rope) Away is het overkoepelende thema van de Live Rope concertreeks. Een onderzoekingsfase die uiteindelijk de weg naar nieuwe invalshoeken opent.

Michael Gira heeft aangegeven dat hij in het vervolg niet meer zo groots zal uitpakken. Het kost hem teveel energie, en gezien zijn leeftijd is het logisch dat hij het rustiger aan wil doen. Bij Michael Gira weet je dat echter nooit zeker. Niemand is zo onvoorspelbaar.

Swans - Birthing | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Swans klinkt op Children Of God regelmatig als Ministry of Nine Inch Nails.
Alleen; Ministry had in 1987 nog niet hun kenmerkende sound, en Nine Inch Nails moest nog opgericht worden.
Jarboe laat als een schizofreen persoon verschillende kanten van zich zien.
Dan weer liefkozend, dan weer demonisch, ja, zelfs druggy.
Michael Gira klinkt als een Wayne Hussey van The Mission met een zware voorhoofdholte ontsteking.
Eigenlijk is dit een soort van overgangsalbum.
Minder zwaar industrieel als de voorgangers, en meer ruimte voor echte songs.
Later zullen nog meer folk invloeden toegevoegd worden, en tegenwoordig blinken ze weer uit in lange geluidslandschappen, iets wat je hier wel terug hoort in Seks, God, Seks.
Andere artiesten komen er moeilijker mee weg, maar ondanks dat Swans hier zoekende klinkt, lukt het ze wel om het album met kwaliteitssongs te vullen.

Yuppie cultuur.
Snel carrière willen maken.
Bloedgeld over de ruggen van anderen.
Ondergang van de kleine investeerder.
Gezinnen totaal aan de grond.
Zelfmoord tot gevolg.

Geruïneerd door risico’s van grote kapitalisten.
Behandeld als vee.
Wall Street mentaliteit.
Later nog eens weer gegeven in de gelijknamige film.

We zijn allemaal marionetten.
Slaven die gewetenloos bevelen opvolgen.
Moe gestreden en de mond gesnoerd.
Zorgmanagers, bankdirecteuren en platenlabelbazen.
Corrupte oud ministers.
Bonussen opstrijken.
Vergaarde kennis omzetten in macht.
Achterban verloochenen.

Terug bij af.
Juist vanwege de economische crisis.
Snel efficiënt graaien in de schatkist.
Hebzucht als opspelende verslaving.
Koortsig en dreigende overspannenheid.
Dollartekens vervullen een nietszeggende dode blik.

Industriële muzikale ondersteuning.
Weerklinkt als illegale drukkerijen.
Weg gestopt in verlaten fabriekshallen.
Echo’s van overproductie.
Rollen papier veranderend in bankbiljetten.
Duurzame arbeid.
Lonend in valsheid.

Doffe, logge mokerslagen.
Verdoofd door vertragende pulserende slagen.
Ergens in een hart van ijzer.
Veranderend in een mechanisme.
Gewetenloos.
Robocop als Bad Guy.

Greed kun je onmogelijk los koppelen van opvolger Holy Money.
Vandaar waarschijnlijk later samen uitgebracht.
Thematisch sluit het feilloos op elkaar aan.
Jarboe als rouwende weduwe.
Gira in een dubbelrol.
Dan weer slachtoffer van het systeem.
Vervolgens een kille zakenman.

Juist de directheid is confronterend.
Hoe doeltreffend kan een album zijn.

Allemaal prima natuurlijk.
Folk uitstapjes met een wat rustiger geluid.
Al zat ik daar niet echt op te wachten.
Liever de aansluiting met The Great Annihilator.
Michael Gira is ook een paar jaartjes ouder geworden.
Hierdoor aangenaam verrast door My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky.
God die de Messias nu niet laat kruisigen.
Maar hem als een oorlogsmisdadiger de strop geeft.
Hem hiermee zijn paradijs in sleurt.
Het touw steeds strakker om zijn nek.
Zou de titel een knipoog zijn naar het live album Real Love.

Opener No Words/No Thoughts klinkt als een langere, zelfs spannendere versie van She Lives.
Brute mokerslagen en het geluid van een slijpende kettingzaag.
Wat voert hij daar uit onder in die kelder.
Gruwelijke beelden van The Texas Chain Saw Massacre passeren mijn netvlies.
Leatherface in zijn persoonlijke naai atelier.
Bewerken van de huiden van zijn slachtoffers.

You Fucking People Make Me Sick geeft soortgelijk gevoel.
Priester die eerst bij een onschuldig jongetje de biegt af legt.
Vervolgens hem vergiftigd met Het Bloed Van God.
Verdoofd door de rode wijn hem het torenkamertje insleurt.
Handelingen die het daglicht niet kunnen verdragen.
Terwijl reddingsvliegtuigen actie ondernemen.
Zelfs rakelings over de kerktoren heen vliegen.
Tevergeefs op zoek.

Reeling The Liars In klinkt als Iggy Pop.
Begeleid door The Bad Seeds.
Vervolgens de opbouw van Jim.
Welke persoon wordt hier mee bedoeld?
Toch Iggy Pop?
Jim is gemakkelijk te herleiden tot James (Newell Osterberg).

Michael Gira is dus niet alleen muzikaal een duizendpoot.
Ondanks zijn stem altijd herkenbaar blijft.
Op ander werk linkte ik hem aan Sisters Of Mercy of Nick Cave.
Ik moet toegeven; zijn geluid is er niet op achteruit gegaan.

Het enige minpuntje.
Ik mis hier Jarboe.
Fluisterend of schreeuwend.
De feeks die Gira het verkeerde kant op praatte.
Duiveltje op de schouder.
Waarschijnlijk heeft ze het te druk in het huishouden.
In haar heksenketel vervuld met verderf.
Of is ze verworden tot braaf vrouwtje.
Op tijd naar bed.
Met het nachtlampje aan Een Huis in Toscane van Frances Mayes aan het lezen.

Michael Is Done, in het geval van Michael Gira kan je deze boodschap gerust serieus opvatten. De griezelige uitloop is tevens tot het Friday The 13th personage Michael Myers te herleiden. Ook dit filmkarakter zal nooit zijn rust vinden. Een relatief toegankelijke kernsong die de opstapelende verschrikkingen digitaliseert in een immens groot twee uur durend beeldend script der verdoemenis. Of de verstandhouding met Jarboe bevredigend is, durf ik niet met zekerheid te garanderen. Feit is wel dat een emotioneel vrouwelijke beladenheid hier de nodige draagbare humane zielsverwantstand aankoppelt. Er kleeft nog steeds stroperige pek aan de besmeurde veren van de maagdelijke witte zwanen.

Elke Swans plaat vormt een aanslag op het menselijke observatievermogen. Vergeet hierbij niet dat ze hier de nodige zelfstudie uren aan spenderen om tot dit punt te komen. Met het angstaanjagend bijna mensonterend Filth debuut kruipt Swans onderhuids de krochten van de ziel binnen, en sluit Michael Gira zich bij de zelfdestructieve heersers van The Birthday Party en de avant garde verdoemenis van het Foetus alias van JG Thirlwell aan. Zalen lopen bij de zelfkastijding van zijn indrukwekkende Coward performance leeg. Met Jarboe in de rol van onbetrouwbare feeks aan zijn zijde overtreedt het duo de morbide fantasiewereld grenzen van de meest geharde muziekliefhebber. Als romantische minstrelen bewandelen ze het folkgoth landschap en trakteren ze de luisteraar op zachtere gevoelige misleidende jaren negentig albums. De slopende intensiteit is niet tegen het bestaan van Swans opgewassen, Michael Gira kondigt na het verschijnen van Soundtracks for the Blind het onontkoombare einde van de band aan.

De onverwachte wederopstanding volgt bijna vijftien jaar later met het loeizware My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky. Na deze verrijzenis volgt het aarde duistere The Seer, waar tot grote verrassing Jarboe op de satanische Lunacy mantra haar beangstigende stem weer laat horen. Er volgen meerdere platen. De songlengte is maar bijzaak, waardoor er veel ruimte voor langgerekte nummers onstaat, welke ze live nogmaals aardig uitbouwen. Oudgediende Kristof Hahn is de enige constante factor in de nieuwe Swans samenstelling. Het voortbestaan van de band blijft een heikel punt, die duidelijke garantie biedt Michael Gira nooit. Amper een jaar geleden betreden de twee kernleden van het godlasterend gezelschap het hol van de leeuw in De Stevenskerk te Nijmegen. De setlist van Michael Gira en Kristof Hahn bestaat uit een aantal oudere Swans nummers en zelfs een Angel Of Light werkstuk. Ze spelen daar het dan nog onbekende The Beggar van het gelijknamige recente The Beggar album, maar ook openingstrack The Parasite en het afsluitende The Memorious komen deze avond voorbij.

Michael Gira overstijgt onderhand het menselijke bestaan en transformeert zichzelf tot een toekijkende duistere aartsengel welke zich met de ziekelijke uitwerpselen van de socialisatie voedt. Traag bouwt het folky The Parasite zich op. Swans consumeert de onverteerbare afvalresten en maakt er een hels leefklimaat van. De maatschappij levert zelf de verspreidende voedingsbronnen. Zo gemakkelijk is het Swans niet eerder gemaakt, normaal zijn ze eindverantwoordelijke voor het dreigende onheil. Hier wenkt het roodgloeiende Exit toegangsbordje aan het einde van de aardse lichttunnel toe, We zijn nog maar enkele stappen van de summier verlichte Helpoort verwijdert.

Breathe my breath into your head
Righteous, pure and sour with death
Here I am, just empty skin
There is no way out
There is no way in
Crucified in fractured fields of blue
All information is equally true

Welcome To The Pleasuredome, Welcome To Hotel California. Los Angeles: City of Death. De geld graaiende gemakzucht en de nostalgische Holy Money flikkerende neonletters verblinden het Soundtracks for the Blind netvlies. Een traumatische herbeleving van het nostalgische weggestopte verleden. Michael Gira leest de volgende parochianen uit zijn eigen gebundelde boeklezing voor. De gastheer eigent zich de Hof van Eden zondetuin toe. Paradise Is Mine bedwelmt je in een verleidende swingende hypnose. Het voelt allemaal zo eerlijk heerlijk onbetrouwbaar betrouwbaar aan. Michael Gira heeft in de tussentijd geleerd hoe hij gedoseerd de noise dirigeert. Dit heeft een effectievere werking dan gelijk een overspoelende lading aan vernietigingsdrang plompt je gedachtes binnen te paraderen.

Run! Run!

The Beggar haalt alle facetten van ruim veertig jaar Swans geschiedenis naar boven. Het verlichtend dromerige Unforming zweeft in de sterfelijke gevoelloosheid weg en creëert een pad naar de definitieve onsterfelijkheid.

Freedom!

En dan ontwaakt de duisternis, en mengt deze zich in het verraderlijke zwartduistere The Beggar titelstuk rioolputje. We laten de hoopvolle loterij kansberekeningen ver achter ons en walsen dansend de duistere illegale nachtcasino’s binnen. We offeren eeuwigheidsliefde voor het onwetend nageslacht op, en leiden nietsvermoedend rein jeugdigheid naar de slachtbank. Michael Gira kermt, huilt bijna, en in pijn leidend exorcisme nemen de aasgierige demonen het over. De band volgt aarzelend en plugt de elektronische zekerheid in de hongerige versterkers. Het druggy stimulerende bevredigend No More of This kerstgevoel bevrijdt je van het verslavende angstverlangen. Sonische drones introduceren de begeleidende Ebbing gospelkoorzang en smoren de laatste adempogingen.

In shallow ponds
Within your palm
There lies a mind, dissolving
Not seeing, unfolding
Not thinking, releasing
Repeating, releasing
Not breathing, not breathing
Releasing, releasing
Releasing

Het zeer persoonlijke Why Can’t I Have What I Want Any Time That I Want? gaat het gevecht met het koortsige terugkerend alcoholisme aan. Zelden geeft Michael Gira zich zo publiekelijk bloot. Hier is het slechts een voorstadium van de verstikkende The Beggar Lover (Three) cold turkey albumlengte opus. Een familiare gelegenheid waarbij zijn vrouw Jennifer en dochter Saoirse hun verontrustende visie op de verheerlijkende vernietigingsdrang van Michael Gira delen. In het leven van Michael Gira is geen ruimte voor ingecalculeerde kansberekeningen. Zijn lichaam is amper tegen deze zelfdestructiviteit bestand, en het voelt dan ook als een gedeelde gezinstherapie aan. Het afstompende hart symboliseert de zielloosheid, een afgerukt orgaan zonder aanvoerkanalen en afvoerwegen. Hiermee bewijst Michael Gira nogmaals dat dit unheimisch onderbuikgevoel direct binnenkomt. Zo confronterend dicht bij zijn gezinssamenstelling laat hij de luisteraar nooit eerder toe. Dat hij zijn strijdende kruistocht tegen de aantrekkingskracht van die verdovende onmacht nooit voltooid afsluit getuigd hij hier wel. De oproepende kwelgeesten benevelen de schimmige schaduwen van zijn bestaan, en wekken oorsuizende roesdrones op. Hoe bijzonder is het dat hij deze levensbedreigende passages een weerwoord geeft en ook nog eens met ons deelt. Ontwaak, of sluit voor altijd je ogen.

We are, we were

En dan denk je dat je alles overleeft hebt. Niks hoor, er volgt nog een versbereid nagerecht. Het zelfsturende The Memorious epiloog dweept met de manische hedendaagse freakende freejazz postpunk gekte. De leegte nestelt zich in het nabloedende The Memorious geheugen. Of dit de laatste stuiptrekkingen van de Swans zwanenzang zijn, kan je in het geval van Michael Gira nooit met zekerheid bevestigen. Sluit hij echter met dit memorabele meesterwerk zijn indrukwekkende carrière af, dan is The Beggar een waardig slotakkoord. Geen volledige vijf sterren score? Nee, daarvoor is The Beggar Lover (Three) net te langdradig en loopt deze soms in versnelde voetstappen het doel voorbij. Wat effectiever hakwerk levert net meer winst op. En als er artiesten zijn die effectief kunnen hakken zijn dat de vleesbeulen van Swans wel.

Swans - The Beggar | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

The Glowing Man is dus weer een album geworden met langere stukken, waar dus duidelijk de lijn van de vorige 3 albums wordt door gezet.
Cloud of Forgetting opent met een zee van rust; bijna meditatie achtig.
Gelukkig komt als snel Michael Gira tevoorschijn; als een overspannen yoga leraar brult hij zijn satanisch klinkende mantra er doorheen.
Ditmaal geen woeste geluidsgolven om het gevoel kracht te zetten; langzaam bouwen deze hun zomerse onweersbuien op, om vervolgens in de mist der dementie te verdwijnen.
Herinneringen vervagen, maar Swans blijft bestaan.
Cloud of Unknowing sluit hier perfect op aan.
Het pompende als een snel werkende hartspier, die in werking wordt gezet door naderende paniekaanvallen.
Angst voor het onbekende; angst voor wat zal volgen.
Wat ben ik opgelucht dat ik ze nooit live heb mogen ervaren, ik weet niet of ik al klaar ben voor een volledig concert van Swans.
Steeds weer worden nieuwe wegen ingeslagen om dat benauwende effect te bereiken, en steeds weer slagen ze er met cum laude in.
Ze zullen nooit je uitnodigen om er een gezellige Swans avond van te maken, hooguit twee albums zal ik achter elkaar van ze draaien; maar wat zijn ze uniek in hun sound!
Bij When Will I Return horen we weer eens een vrouw in de hoofdrol; blijkbaar zijn echtgenoot Jeniffer. Haar stem vind ik ook wel op Bjork lijken; al hoor je Jarboe er uit in terug.
De boosheid; frustraties en teleurstellingen mis je dan wel.
Finally, Peace. is een onverwachte afsluiter; behoorlijk toegankelijk, bijna hitparade achtig; wel weer mooi!
The Glowing Man is weer een geslaagd Swans hoofdstuk, maar voor mij mogen ze nu naar 4 albums wel weer eens een andere richting inslaan.

Na een intro met baby geluidjes ramt hij er in. Er is geen weg terug, welkom in de hel van de zwanen. Alsof hun veren met pek en olie besmeurd zijn en dat ze strijden tegen een langzaam stervensproces..
Better Than You klinkt wel degelijk als Sisters Of Mercy, met tussendoor de slagen van een doodsklok. Wordt er gelijk al stil van. Aangename kennismaking.

Het dreigende gitaartje van Power And Sacrifice met die heerlijke drum heeft veel weg van The Mission UK; mooie opbouw met halverwege even een rustpunt, om vervolgens weer de dreiging op te bouwen. De verstikkende pek druipt de zwanenbek al binnen en verspreid zich naar de longen als een giftige kanker.

You Know Nothing is een tevreden terugblik op het leven als een vrije vogel. Vliegend over landschappen op zoek naar een plek om de zomer door te brengen. Zorgeloos.
Al blijkt op het eind de lucht dreigend, en wordt je terug getrokken in de pijnlijke lijdensweg.
Mooie rol van het gitaarwerk.

De hersenen worden aan getast, maar je hoort een rustgevende engel tegen je praten. Bij Song For Dead Time weet je dat het einde der leven in zicht is. Geslaagde introductie van Jarboe, die hier de gevoelige zang verzorgt.

Will We Survive?
Natuurlijk niet. Al vanaf het eerste nummer weet je al dat er geen einde aan deze bad trip komt.
Het is alleen de vraag of je in de hemel of hel beland.
Vraag?
Kom op, dit is de bedevaart naar het hellevuur.
Heerlijk einde wat zich blijft herhalen.

Bij Love Will Save You merk je dat de zwaan kracht zoekt om voor de laatste keer zijn vleugels uit te slaan. Eigenlijk had Jarboe dit nummer moeten zingen en niet Michael Gira, dan had dit nummer meer troost gegeven.
Ik hoor hier wel The Bad Seeds in terug (zonder Cave).

Angst om verder te leven, angst om dood te gaan, angst voor het lijden, angst om te falen.
Failure.
Mooi krachtig gezongen, een van de hoogtepunten. Hoor ik hier Leonard Cohen als hogepriester? Nee, dit is toch echt Michael Gira.

Song For The Sun doet Australisch aan (Crime & The City Solution; Church). Mooi nummer.
Is er dan toch nog een beetje hoop voor deze stervende zwaan?
Zal er nog licht in zijn ogen gaan schijnen?

Nee, niet een engel in het wit daalt neer, maar hier wordt voorbereid op een duivels wezen in zwart wat de zwaan komt halen.
Ze zal zijn strot er af snijden om het rode bloed paars te laten kleuren door de olie en pek.
Hoera, de dreiging is terug, Miracle Of Love is het volgende hoogtepunt. Weer die heerlijke stuwende mokerslagen. Hoor ik daar een orgel op het eind?

Het ademen wordt steeds moeilijker in When She Breathes; al hakkend met het zwaard van Damocles wordt er een rustgevend slaapliedje gezongen. De paarse gloed over het meertje verspreid zich langzaam.
Mooie rol weer van Jarboe; die helaas te weinig op dit album aanwezig is.

Why Are We Alive is het zonder kop en met vallen en opstaan omhoog gehesen worden naar de verbrandende warmte van de hel. Met een veer wordt in bloed een afscheidsbrief naar het aardse bestaan geschreven.

De laatste stuiptrekkingen.
The Most Unfortunate Lie.

En als je nu nog wilt weten hoe “De Hel Der Zwanen”er uit ziet, dan raad ik je het album The Great Annihilator aan.

Met de hedendaagse opnametechnieken en productionele hoogstandjes is het niet nodig om een album belabberd afgerond in de mix te zetten. Good Living Is Coming for You klinkt schel en pijnigt het gehoor. Sweeping Promises gaat die eeuwigdurende vinyl en compact disc discussie niet aan, het klinkt op beide schijfjes net zo armoedig. Ondanks dat Lira Mondal zich intensief inzet om het geheel te overschreeuwen, blijft het lo-fi eindresultaat erbarmelijk slecht klinken. Vreemd dat het grote Sub Pop label hier niet voldoende aandacht aan besteedt. Of is het de opzet van Lira Mondal en muzikaal allesvreter Caufield Schnug om zo’n identiek mogelijk vroeg jaren tachtig sound neer te zetten. Good Living Is Coming For You heeft een behoorlijk gedateerd geluid, maar wel een verdomd lekker gedateerd geluid.

En misschien is de behoefte aan dat dansen op die intense vulkaan uitbarsting wel zo urgent. De vloer is lava en staat in brand. Let’s Start A Riot, en smelt het weggestopte vinylarchief van je ouders tot een kolkende mix aan hoekige new wave, om tot een hoog bruisend explosief punk dynamiek gehalte te komen. Het uit Boston afkomstige Sweeping Promises duo komt er in ieder geval erg goed mee weg. In een wereld waarin uiterlijke perfectie het modebeeld bepaald, is deze puisterige indiepop een aangename verademing. Het outsider gerichte Good Living Is Coming For You vervreemd van het op sociale media uitgetekende netwerk leven. Een aversie tegen de slaafs volgende gangbaarheid, het brave huiselijke, vaststaande inspiratieloze zekerheden, gemodelleerde perfectionisme, Throw Of The Dice kansberekeningen en de Ideal No anti reactie.

Lira Mondal is een retro bubblegum eindejaarsbal tiener, een opgefokte punkende ijskoningin, een kansloos straatschoffie en vooral een catchy nerdy persoonlijkheid die zich van deze onzinnige denkwijze distantieert. Sweeping Promises is no-nonsense vintage coolness met stoere vette baspartijen, holle drum dreiging, ijskoude keyboard toetsenwerk en gemeen doelgericht gitaarspel. Het donkergekleurde Teenage Kicks bejubelende Shadow Me verslecht de ellenlange kilometerafstand tussen verharde arbeiderspunk en pakkende girlpower pop. Van totaal andere orde is het lawaaierige Good Living Is Coming For You titelstuk. Opruiend afwachtend, met militante precisie plaatsen ze een kernbom onder de heersende postpunkscene. De marcherende Petit Four dub sluit zich bij The Magnificent Seven aan, frontaal in de aanval, precisie doel uitgeschakeld, missie voltooit.

Met de roekeloze tegen de gangbare stroming in manoeuvrerende search and destroy Eraser spookrijders ervaring vegen ze alle vooroordelen van de tafel. Slopende Can’t Hide It bulldozer zwaarte egaliseert het speelveld tot gangbare normen. You Shatter brainstorm orkaan vermorzeld de lange termijn geheugen herinneringen . Het broeierige zonnebrand trotserende Connoisseur of Salt zoutewater garagesurf gaat het gevecht met de woeste new wave golven aan. Vervolgens wassen ze de kinderlijke onschuld en plakkerige zandkorrels in de funkende Walk in Place nachtelijke disco blazerssessie weg. Good Living Is Coming For You is een wervelwind aan onbeheersbare onstuimigheid, een nostalgische trip down memory lane.

Sweeping Promises - Good Living Is Coming For You | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Technicolor is het toevoegen van kleuren, gericht op het beeldender maken van opnames. En dat is precies wat Lisset Diaz met haar gezelschap Sweet Lizzy Project probeert op te roepen. De basis van dit gezelschap ligt in het bruisende Havana van Cuba, maar de voltooiing van het geluid vindt plaats in het Amerikaanse Nashville.

Niet zo verwonderlijk als je weet dat Raul Malo, zanger van The Mavericks, ze onder zijn hoede neemt. Als eigenaar van het Mono Muno label geeft hij ze de kans om te stoeien met hun sound, wat twee jaar later resulteert in een dampende mix van zomerse Latin, poppy hitsingles, een vleugje commerciële Americana en psychedelische gitaarakkoorden. Het levert een wisselvallig geheel op, met een interessante gewaagde opbouw maar ook enkele gevallen van hap slik weg fastfood nummers.

Zoals titeltrack Technicolor door de luidsprekers heen galmt had eigenlijk de hele plaat moeten klinken. Een zwoele diepe baslijn die prachtig gesteund wordt door de dromerige strijkers en dito exotisch stemgeluid van Lisset Diaz. Dat Miguel Comas een buitengewoon goede gitarist is, mag hij direct al laten horen. Halverwege trekt hij de song helemaal naar zich toe met een mix van Zuid- Amerikaanse fusion en westerse progressieve rock. Man, wat kan die vent schitterend spelen!

Het is zo’n groot contrast met de amateuristische in gebrekkig Engels vertaalde bewerking van de Enrique Iglesias hitsingle Súbeme la Radio. Wat voelt dit onwennig aan. Oké, Turn Up The Radio heeft dan wel alles in zich om deze zomer flink te scoren, maar laat nou niet direct de kwaliteiten van de band horen. Het catchy Ain’t Nobody To Call sluit hier goed op aan, maar het is toch echt wel wachten op iets minder Top 40 meuk.

The Flower’s In the Seed is een sixties getint duet welke gered wordt door de leden van The Mavericks die hier op meespelen. Overduidelijk dat Lisset Diaz meer in het element is als ze bijgestaan wordt door een andere vocalist. Met het evenwichtige December 31st legt ze een aangename gevoelige kant bloot, waarbij Lisset Diaz eindelijk laat horen dat ze toch wel een hele sterke sound kan produceren. Heerlijke hoge vocale kunstjes worden afgewisseld met een rauw randje op de stembanden.

Na de bluesy rockuitspattingen van Miguel Comas op What Was Happening To Me, slaat hij pas definitief weer met stevige hardrock uithalen toe bij het slotakkoord van These Words. Ook bij Vuelta Atras is hij de redder in nood. Het wordt hoog tijd voor een Pepper Mickey Project, die gitarist verdient gewoon beter. Het is allemaal nog wat onwennig, en misschien ontplooien de bandleden zich afzonderlijk beter als ze zich richten op andere projecten die meer in hun straatje liggen.

Sweet Lizzy Project ‎– Technicolor | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Binnen de shoegazer en dreampop vind ik deze band wat puntiger en sneller klinken.
Wat meer richting een Sonic Youth en zelfs wat metal invloeden.
Rauwere sound.
Soms moet ik bij de zang zelfs aan Lemonheads denken.

Met de optimistische titel There’s a Big Star Outside probeert het uit Birmingham afkomstige Deep Swim zich opnieuw in de schijnwerpers te spelen. Het verlies van gitarist en tevens kernlid Tom Higgins wordt op de Emerald Classics voorganger gecamoufleerd door zich meer op de dance te richten. Ook drummer Zachary Robinson verlaat de band en ondanks dat Thomas Fiquet de plek achter de drumkit inneemt, klinkt het allemaal net te voorgeprogrammeerd. De komst van gitarist Robbie Wood laat het Tom Higgins verleden niet vervagen, waardoor het allemaal wat mat en inspiratieloos klinkt. Het spannende madchester geluid van de eerstelingen Where the Heaven Are We en Mothers is vrijwel verdwenen, daarvoor komt er een veilige Top 40 sound voor in de plaats.

De enige overbleven basisspeler Austin Williams heeft het lastig. Het verhaal is vertelt, Emerald Classics is alleen niet de waardige afsluiter waarop de band gehoopt had. En dan kan Austin Williams wel tegen de pers verkondigen dat dit de plaat is die ze willen maken, diep in zijn hart voelt het pijnlijk aan dat deze door het publiek geheel genegeerd wordt. Het oorspronkelijke The Coral bandlid Bill Ryder-Jones gelooft echter wel in de band. Nadat hij begin dit jaar het prachtige Iechyd Da aflevert, verwacht je dat de singer-songwriter in de rol van producer het heilige vuur opnieuw kan laten branden.

Het hemelse How Many Love Songs Have Died in Vegas? ademt zeker de sfeer van de There’s a Big Star Outside albumnaam uit. Hoeveel liedjes sneuvelen er voordat er een volledige plaat verschijnt? Hoeveel relaties redden het niet als men bijna voor het altaar staat? Het is vallen en opstaan, en door het voorzichtig geplaatste strijkersarrangement laat Deep Swim een denkbare koerswijziging horen. Maar niemand verwacht dat ze zo diep de breekbare sentimentele kant opduiken. De zoetigheid druipt er vanaf. Het is onwennig, een beetje ongemakkelijk, maar stiekem best lekker.

Het zweverige Very Heaven eigent zich een kenmerkende Elbow stemming toe. Deep Swim heeft nooit het vermogen gehad om eigenheid toe te voegen, en het siert het gezelschap dat ze gebruik maken van de rijke Britse rockgeschiedenis. Waarom van je zwaktes niet gewoon je kracht maken, de songteksten zijn overduidelijk wel van de hand van Austin Williams. These Words is de onvermijdelijke writer’s block, waarbij hij zijn kwetsbaarheid publiekelijk tentoon stelt. Don’t Make Me a Stranger maakt hem bewust van de leegte, als woorden niks meer toevoegen, en hij als een vreemdeling door zijn liedjes wandelt, al is het in zijn geval zeker geen Bitter Sweet Symphony. Door het uptempo optimisme van de overige bandleden gelooft de frontman er nog in, en wekt de tekst zich naar een wederopstanding toe.

Hoe grappig is het dat Austin Williams juist in Rotterdam tot inkeer komt, en het in Robin zo eenvoudig mogelijk houdt. Zit ik hierop te wachten? Nou nee, voor mij is het allemaal een tikkeltje te veilig. Dan voelt First Song echt goed aan. Een nieuwe start. Helaas moet je daar wel een halve plaat op wachten, maar hier klopt het allemaal. Voorzichtig dringen de Madchesterbeats zich op, baden de gitaarakkoorden weer ouderwets in een shoegazer modderbadje. Dit is de Deep Swim die ik wil horen. Dit is de magie waarna ik op zoek ben. Dit is een band in topvorm. Wow!

Glitter herpakt ook dat jaren tachtig gevoel van thuiskomen, al kom je dan wel tot de conclusie dat Austin Williams nog steeds een dun breekbaar stemgeluid heeft. De overige bandleden zijn goed op elkaar ingespeeld, en misschien komt There’s a Big Star Outside net een jaartje te vroeg tot stand. Bij Big Star zwakken ze weer wat af en distantieert de vocalist zich van de lawaaierige voorgangers. Het liefste wil ik juist meer noise, meer gitaargeweld horen. It’s Just Sun in Your Eyes is ook op het randje, wankelend werkt Austin Williams zich onzuiver door de toonhoogtes heen.

So Long, So Far (Marble-Bellied Baby) is een ontroerende, niet realistische poging om de wereld te veranderen. Een fraai liefdesliedje voor het nageslacht. Geen heilig vuur dus, de vlammen doven langzaam in het afsluitende Fire Surrounds kampvuur liedje, Austin Williams klinkt te fragiel, niet kwetsbaar, het is eerder een pijnlijke onkunde. Had de nummers voor een soloproject bewaard, en met First Song en Glitter een doorstart gemaakt. Daar heerst het bandgevoel, verder wil There’s a Big Star Outside mij niet echt overtuigen en spartelen ze hulpeloos in het ondiepe rond. Hoe sneu het tevens ook voor Bill Ryder-Jones is, die er de nodige energie in stopt.

Swim Deep - There's a Big Star Outside | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Je hebt moeilijke, doordringende muziek, en er bestaat ook zoiets als gemakzuchtige, saaie muziek. Swimming Tapes lijkt op dat laatste begrip patent te hebben, en er een super lichte variant daarvan op de markt gebracht te hebben. Morningside is een niks aan de hand plaat. Alsof de vijf leden in de ochtend genieten van de eerste opkomende zonnestralen, en bewegingloos op die plek blijven staren, totdat uren later de zon weer onder gaat. In de speeltijd van ruim een half uur gebeurt er vrijwel niets. Deze zinloze ervaring komt nog het dichtste in de richting van een filosofisch consulent van twee zwaar onder invloed zijnde studenten. De enige weg die deze jongeren lijken af te leggen is van de bank tot aan de koelkast, en weer terug. Met een biertje in de hand kijken of er iets gebeurd.

En toch luistert het allemaal prima weg. Natuurlijk is er in deze dreampop plaats voor zwevende gitaargolven die de ruimte aangenaam bevolken. Morningside ademt het gevoel uit van thuis komen. Na een drukke werkdag schoenen uit, en met de beentjes op de bank. Een warme kop thee, en verder tot rust komen. Niks avontuurlijks, maar eerder met een mediterende werking. Het uit Londen afkomstige vijftal laat hun geheimen de eerste paar luisterbeurten nog geconserveerd rond dwalen in vrolijk verpakte liedjes. Pas dan ontdek je de schoonheid van het sterk door de jaren tachtig new wave georiënteerde gitaarspel. Het suffe karakter maakt plaats voor innerlijke warmte. De eenvoud is meer schijn, en daaronder zitten genoeg lagen die zo perfect in elkaar over gaan, waardoor er een natuurlijke sound ontstaat. Morningside is de onschuld van een kleuter, die elke belevenis als iets nieuws ervaart. Waar een volwassene gejaagd door het leven gaat, wordt hier stil gestaan bij elke kleine subtiele verandering.

Eigenlijk zouden er meer bands als Swimming Tapes moeten zijn. Vergeet de haastige skip maatschappij, en wordt gedwongen om je meer te richten op het bezinnige tijdloze. Het is juist niet nostalgie waar hiervan sprake is, het is meer een vorm van stil blijven staan in het heden, de omgeving in je opnemen, een plek geven, en vol zekerheid de volgende stap durven zetten. Ondanks deze aangename bewustwording blijft het een plaat welke erg gemakkelijker verteerbaar is. Uiteindelijk verlang je naar het kauwen en proeven van voedzame stukken, niet in een fijn gepureerde hap slik weg maaltijd.

Swimming Tapes - Morningside | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

SX ofwel sex, zo is schijnbaar de bedoeling dat het uitgesproken wordt, maar dan kom je met een beetje googelen natuurlijk nooit bij dit Belgisch tweemansproject uit. Er is afscheid genomen van de drummer en de extra keyboard speler. De kern bestaat nu uit Benjamin Desmet en Stefanie Callebaut. De naam klinkt futuristisch, zoals jaren geleden bij Computer Love ook het geval was. De boodschap is min of meer hetzelfde. Door de ontwikkeling op internet en de virtual reality speeltjes, kiest deze snelle maatschappij steeds meer voor een niet visuele partner. Eros lijkt geschreven vanuit een kunstmatig gecreëerde persoon, die probeert te ontsnappen uit een denkbeeldige fantasiewereld, een hedendaagse erotisch sprookje, waar Stefanie zich als een door een computer bestuurde hologram probeert te koppelen aan een aards bestaan, als een moderne kleine zeemeermin. Klonk de elektronica in de jaren 80 nog afstandig en steriel, tegenwoordig lijkt het net alsof ook de keyboard een ziel en emoties heeft gekregen. I, Robot van Isaac Asimov vertaald naar het heden.

De jonge onschuld van het debuut Arche is verdwenen en heeft bij het derde album meer plaats gemaakt voor meer diepgang. Natuurlijk is Stefanie Callebaut bijna tien jaar ouder, en klinkt ze begrijpelijk een stuk volwassener. Eros is verlangen naar elkaar, maar verwacht geen standaard liefdesliedjes. Eigenlijk wordt bij vrijwel elke track de liefdesdaad beschreven, om het maar netjes aan te geven. Het gevoel en zelfs de lichamelijke reactie die het letterlijk, zoals het gekreun in Falling, en figuurlijk oproept. Dit is een plaat voor intieme momenten, waar SX zich geheel overgeeft aan de erotiek. Over hun relatie doen Desmet en Callebaut erg geheimzinnig; of we hier daadwerkelijk met minnaars te maken hebben, laten ze in het midden. Maar de softe muzikale vormgeving van Desmet sluit wel perfect aan bij de verwoording van Callebaut. Eigenlijk best vreemd dat er juist daar niet open over gesproken wordt, terwijl tekstueel wel zichzelf helemaal bloot wordt gegeven. Op de momenten dat er uit de sensuele roes wordt ontwaakt, en er ruimte lijkt te komen tot de realiteit, klinkt het muzikaal gelijk een stuk harder, zoals in Real Life. De muziek openbaart zich hier als een stoorzender, en ook de zang is gelijk een stuk wantrouwiger. Zo ook bij het meer dan geweldige The Dancers, waar het allemaal wat duisterder, gedurfder en gevaarlijker klinkt, en door die combinatie terecht gezien mag worden als de beste track van de plaat.

Eros heeft niet zo’n pakkende single als Black Video van het debuut Arche, maar verder spreekt de plaat meer aan. Thematisch is het tot in de puntjes uitgewerkt, en wat we hier voorgeschoteld krijgen is niet een volledige maaltijd, maar alleen het lekkere toetje, inclusief de slagroom en kers. Soms wil je ook alleen genieten, en ongeremd los gaan. Eros is daar een goed verslag van. De basis ligt in de jaren 80 en sluit aan bij de synthpop uit deze periode, maar verder zit er ook een flinke dosis darkwave in verwerkt ondersteund met hier en daar wat triphop en new age van ongeveer 10 jaar later. Het laat zich leiden tot een mooi harmonisch geheel.

SX - Eros | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Om alle indrukken van het vele touren met Working Men’s Club een plek te geven, pakt Sydney Minsky Sargeant in de tourbus de tijd om zijn gedachten de vrije loop te laten. De leegte van het vele touren en het vervelen tussen de optredens door in muzikale kleuren om te zetten. Het vormt de basis voor de nummers welke de oorsprong uit zijn jeugdjaren halen. Songs die littekens uit zijn verleden verzachten. Persoonlijk en intens.

Redenen genoeg om deze spirituele bezieling zonder de overige Working Men’s Club bandleden vast te leggen. Ergens op de achtergrond is er nog verbintenis met de herdefinieerde sound van dit uit Sheffield afkomstige gezelschap. Na de lawaaierige krautrock tijdreis Intro voel je bij de eerste klanken van de For Your Hand folk al dat de meter naar de positieve kant uitslaat. Het psychedelische tevens aan krautrock en postpunk gelinkte Summer Song ademt in alles die retro benadering uit, en is traag dansbaar. Doordachter en verfijnd. Eigenlijk sluit deze veel meer op Intro aan dan For Your Hand. Dat is eigenlijk mijn enige grote kritiekpunt op de Lunga samenstelling. Producer Alex Greaves maakt soms de verkeerde keuzes bij de trackvolgorde van de plaat.

De Lunga benaderingswijze zoekt aansluiting met het aardse, Sydney Minsky Sargeant doet aardig zijn best om zich met de grote singer-songwriters te meten, en komt daar verrassend sterk mee weg. Zelf ben ik best huiverig als een leadzanger het zonder zijn band probeert. In het geval van Sydney Minsky Sargeant weet hij die energie op de juiste manier te benutten en tot uiting te brengen. For Your Hand is een reisverslag waarvan de oorsprong ergens onderweg tijdens het vele touren vorm krijgt. Vanuit daar graaft de zanger steeds dieper in zijn verleden. Zijn jeugdjaren zijn niet het startpunt maar eerder de definitieve eindbestemming. De nacht is zijn metgezel, waarmee hij de ochtendglorie tegenmoet rijdt. Het licht welke de duisternis verdrijft.

Het is een volgende fase. De drukke beklemmende postpunk wordt eind jaren tachtig door de meer relaxte madchester verdrongen. Lunga heeft diezelfde raakvlakken, is speels onderzoekend experimenteel. Hoe bijzonder is het dat Sydney Minsky Sargeant vrijwel zelf alle instrumenten bespeelt. Hij kent zijn innerlijke complexe wereld het beste, en heeft niemand anders nodig om deze te openbaren. In Lisboa maakt hij van die twijfelende onwetendheid zijn kracht. Een kwetsbaar klein liedje omgeven door vintage seventies orkestrale omlijsting.

Het is vanuit de folk een kleine stap naar de Long Roads alt-country welke vervolgens in het overtreffende stevig rockende donkere Chicken Wire gothic country perfect uitgewerkt wordt. Het verstillende Hazel Eyes is voor mij het sleutelnummer, waar verleden geaccepteerd wordt en de toekomst toelacht. Ook pijnlijke momenten zorgen voor groei, en zijn meestal de beste leerschool. Het instrumentale schemerige Lunga (Interlude) stuk, teert te lang op hetzelfde thema voort. Als voorstudie prachtig, hier net te vaag, te fragmentarisch en een tikkeltje overbodig. Daarna moet Sydney Minsky Sargeant zich herwinnen en haalt hij het constante hoge niveau van de eerste helft niet meer. Het elektronische How It Once Was maakt van een voorgeprogrammeerde discobeat gebruik. Iets wat bij Working Men’s Club niet stoort, hier werkt het net wat minder. Zonder het Lunga (Interlude) titelstuk zou dat niet eens zo opvallen.

Sydney Minsky Sargeant - Lunga | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com