Hier kun je zien welke berichten jorro als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Alcest - Les Chants de l'Aurore (2024)
0
geplaatst: 16 oktober 2024, 20:48 uur
Het album Les Chants de L’Aurore van Alcest heeft me echt geraakt. Elk nummer op dit album laat duidelijk zien hoe goed Alcest emoties kan overbrengen met hun muziek. De Franse band, die begon in 2000, mixt black metal met shoegaze. Dit zorgt voor een bijzondere sfeer in hun muziek, die soms dromerig, soms krachtig is. Ze nemen je mee naar een andere wereld vol mysterie en mooie melodieën.
Het album begint sterk met het nummer Komorebi. Dit nummer grijpt je meteen vast met een krachtige start. De melodie is heel mooi en blijft je bij, zelfs nadat het nummer afgelopen is. Het voelt alsof het je uitnodigt om de rest van het album te ontdekken.
Daarna komt L’Envol, waarin de zang licht en bijna hemels klinkt. Het geeft een gevoel van vreugde en lichtheid. De gitaarmelodie maakt het nog mooier en zorgt ervoor dat dit nummer heel speciaal voelt, alsof je door de lucht zweeft.
Améthyste is een heel ander soort nummer. Het klinkt donkerder, met stevige zang en een krachtige sfeer. Het einde van het nummer is heel hypnotiserend en sleept je mee naar een diepe, nadenkende stemming. Dit contrast maakt het nummer boeiend.
Flamme Jumelle heeft een fijne gitaarmelodie die steeds terugkomt. Het nummer voelt warm aan, alsof je een goede vriend weer ontmoet. De muziek vloeit heel soepel door, waardoor het nummer een fijne sfeer creëert.
Dan is er Réminiscence, waarin een eenvoudige maar prachtige pianomelodie centraal staat. Dit rustpunt in het album voelt als een moment van bezinning, waardoor je even kunt ademen en nadenken.
Met L'Enfant de la Lune (月の子) neemt Alcest je mee naar een mystieke, onbekende wereld. De melodie is zo licht en dromerig dat het voelt alsof je de maan zelf kunt aanraken.
Het album eindigt met L'Adieu, een mooi en rustig afscheid. Dit nummer is perfect om het album mee af te sluiten en laat een diepe indruk achter.
Les Chants de L’Aurore is een prachtig album dat vol zit met emoties. Voor iedereen die houdt van atmosferische metal, is dit album een aanrader. Alcest laat hier zien dat ze nog steeds tot de beste bands in dit genre behoren.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Het album begint sterk met het nummer Komorebi. Dit nummer grijpt je meteen vast met een krachtige start. De melodie is heel mooi en blijft je bij, zelfs nadat het nummer afgelopen is. Het voelt alsof het je uitnodigt om de rest van het album te ontdekken.
Daarna komt L’Envol, waarin de zang licht en bijna hemels klinkt. Het geeft een gevoel van vreugde en lichtheid. De gitaarmelodie maakt het nog mooier en zorgt ervoor dat dit nummer heel speciaal voelt, alsof je door de lucht zweeft.
Améthyste is een heel ander soort nummer. Het klinkt donkerder, met stevige zang en een krachtige sfeer. Het einde van het nummer is heel hypnotiserend en sleept je mee naar een diepe, nadenkende stemming. Dit contrast maakt het nummer boeiend.
Flamme Jumelle heeft een fijne gitaarmelodie die steeds terugkomt. Het nummer voelt warm aan, alsof je een goede vriend weer ontmoet. De muziek vloeit heel soepel door, waardoor het nummer een fijne sfeer creëert.
Dan is er Réminiscence, waarin een eenvoudige maar prachtige pianomelodie centraal staat. Dit rustpunt in het album voelt als een moment van bezinning, waardoor je even kunt ademen en nadenken.
Met L'Enfant de la Lune (月の子) neemt Alcest je mee naar een mystieke, onbekende wereld. De melodie is zo licht en dromerig dat het voelt alsof je de maan zelf kunt aanraken.
Het album eindigt met L'Adieu, een mooi en rustig afscheid. Dit nummer is perfect om het album mee af te sluiten en laat een diepe indruk achter.
Les Chants de L’Aurore is een prachtig album dat vol zit met emoties. Voor iedereen die houdt van atmosferische metal, is dit album een aanrader. Alcest laat hier zien dat ze nog steeds tot de beste bands in dit genre behoren.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Alcoholic Faith Mission - 421 Wythe Avenue (2009)
0
geplaatst: 5 april 2024, 00:12 uur
Op mijn eigen muzieksite www.Jorros-muziekkeuze.nl heb ik vorig jaar de volgende review gepubliceerd:
Bij het ontdekken van "421 Wythe Avenue" door de Deense formatie Alcoholic Faith Mission, werd ik getroffen door een ware esthetische vervoering. Dit meesterwerk, uitgebracht op 3 april 2009, vertegenwoordigt een schatkist vol met muzikale parels, elk glinsterend met zijn eigen unieke glans. Der titel refereert aan een adres in Brooklyn New York maar de link daarmee is onduidelijk.
Alcoholic Faith Mission, een ensemble dat zich heeft ontpopt als een fakkel van innovatie binnen het muzikale landschap, heeft met dit album een toevluchtsoord gecreëerd waar elke noot en elk woord zindert van authenticiteit en ziel. Hun benadering van muziek, gekenmerkt door een samensmelting van melancholie en euforie, vormt de basis van een onvergetelijke luisterervaring. De muziek is overwegend akoestisch georiënteerd en de melodietjes zijn simpel, maar daardoor is het juist zo aantrekkelijk.
Het avontuur begint met "Theme from Soft Ice Cream Products", een track die je subtiel binnenleidt in hun wereld, alvorens je te overspoelen met een sonische warmte die aanvoelt als een omhelzing. Daaropvolgend, "Gently", slaagt erin om met zijn openhartige lyriek (F*** me Gently) en melodieuze schoonheid, een lichtpunt te zijn in de duisternis.
"Nut in Your Eye", het kroonjuweel van dit album, manifesteert zich als een hemelse verschijning, met een melodie die je optilt en meeneemt op een vlucht door de hemel. "We All Have Our Shortcomings" toont aan dat zelfs in de mindere momenten, er een diepe schoonheid schuilt die het waard is om te koesteren.
"Escapism", een nummer dat zich onderscheidt door zijn ingetogenheid, biedt een melodie die niets minder dan grandioos is, terwijl de tweestemmige zang je meevoert naar een mythische wereld. "Guilty Scared Eyes" volgt dit pad en blijft de luisteraar betoveren met zijn aangrijpende schoonheid.
"Painting Animals in Watercolor" en "Someone Else" bieden een fraaie continuïteit, hoewel ze net niet de toppen bereiken die de voorgaande nummers wel doen. "Did You Eat" herpakt de draad met zijn optimisme, een getuigenis van de band's talent voor het creëren van betoverende melodieën.
"Sweet Evelyn", een epische luisterervaring van bijna elf minuten, laat een iets andere melodie horen die, ondanks zijn schoonheid, net niet de hoogten van zijn voorgangers bereikt. "Time" sluit het album af als een buitenbeentje, maar niet zonder zijn eigen charme.
Samenvattend, "421 Wythe Avenue" van Alcoholic Faith Mission is een monumentaal album dat de grenzen van muzikale schoonheid verlegt. Het is niets minder dan een meesterwerk, dat zijn luisteraars meeneemt op een onvergetelijke reis door licht en duisternis, euforie en melancholie.
Bij het ontdekken van "421 Wythe Avenue" door de Deense formatie Alcoholic Faith Mission, werd ik getroffen door een ware esthetische vervoering. Dit meesterwerk, uitgebracht op 3 april 2009, vertegenwoordigt een schatkist vol met muzikale parels, elk glinsterend met zijn eigen unieke glans. Der titel refereert aan een adres in Brooklyn New York maar de link daarmee is onduidelijk.
Alcoholic Faith Mission, een ensemble dat zich heeft ontpopt als een fakkel van innovatie binnen het muzikale landschap, heeft met dit album een toevluchtsoord gecreëerd waar elke noot en elk woord zindert van authenticiteit en ziel. Hun benadering van muziek, gekenmerkt door een samensmelting van melancholie en euforie, vormt de basis van een onvergetelijke luisterervaring. De muziek is overwegend akoestisch georiënteerd en de melodietjes zijn simpel, maar daardoor is het juist zo aantrekkelijk.
Het avontuur begint met "Theme from Soft Ice Cream Products", een track die je subtiel binnenleidt in hun wereld, alvorens je te overspoelen met een sonische warmte die aanvoelt als een omhelzing. Daaropvolgend, "Gently", slaagt erin om met zijn openhartige lyriek (F*** me Gently) en melodieuze schoonheid, een lichtpunt te zijn in de duisternis.
"Nut in Your Eye", het kroonjuweel van dit album, manifesteert zich als een hemelse verschijning, met een melodie die je optilt en meeneemt op een vlucht door de hemel. "We All Have Our Shortcomings" toont aan dat zelfs in de mindere momenten, er een diepe schoonheid schuilt die het waard is om te koesteren.
"Escapism", een nummer dat zich onderscheidt door zijn ingetogenheid, biedt een melodie die niets minder dan grandioos is, terwijl de tweestemmige zang je meevoert naar een mythische wereld. "Guilty Scared Eyes" volgt dit pad en blijft de luisteraar betoveren met zijn aangrijpende schoonheid.
"Painting Animals in Watercolor" en "Someone Else" bieden een fraaie continuïteit, hoewel ze net niet de toppen bereiken die de voorgaande nummers wel doen. "Did You Eat" herpakt de draad met zijn optimisme, een getuigenis van de band's talent voor het creëren van betoverende melodieën.
"Sweet Evelyn", een epische luisterervaring van bijna elf minuten, laat een iets andere melodie horen die, ondanks zijn schoonheid, net niet de hoogten van zijn voorgangers bereikt. "Time" sluit het album af als een buitenbeentje, maar niet zonder zijn eigen charme.
Samenvattend, "421 Wythe Avenue" van Alcoholic Faith Mission is een monumentaal album dat de grenzen van muzikale schoonheid verlegt. Het is niets minder dan een meesterwerk, dat zijn luisteraars meeneemt op een onvergetelijke reis door licht en duisternis, euforie en melancholie.
Alcoholic Faith Mission - Ask Me This (2012)
0
geplaatst: 1 juli 2024, 18:53 uur
En inmiddels ook op www.jorros-muziekkeuze.nl een recensie:
Geniet van de lyrische diepten van Ask Me This, het vierde album van de Deense band Alcoholic Faith Missio uitgebracht in het jaar 2011. Deze verzameling muzikale poëzie onthult zichzelf als een herkenbare echo van de ziel van de band, initiërend met een betoverende a capella ouverture in de opener Down From Here.
Voortvloeiend in de etherische sferen is Alaska, een compositie die de luisteraar meeneemt op een ijzige, maar verfrissende trip. Daartegenover staat het notoir afwijkende Into Pieces, een track die zich als het zwarte schaap onder zijn broeders wringt, omgeven door een sluier van melodieus mysterie.
Statement manifesteert zich vervolgens als een vederlicht intermezzo, niet bedoeld om de zwaartekracht van de luisterervaring te verstoren. Dit leidt ons naar I’m Not Evil, een nummer dat competentie etaleert zonder echt de zenith te bereiken die de band elders aantikt. Een vergelijkbaar sentiment begeleidt Running with Insanity, een nummer dat, hoewel bedreven, niet de ultieme piek van artistieke vervulling raakt.
Het titelnummer, Ask Me This, staat als een prachtige monoliet binnen de collectie, schitterend in zijn korte maar zoete bestaan, gedrapeerd in aantrekkelijke melodieën die naar meer smachten. Reconstruct My Love volgt als een architectonisch wonder, een topper die de ruïnes van gebroken harten met melodieuze mortel herstelt.
Het voorlaatste nummer, We Need Fear, wendt zich tot de majestueuze kracht van tweestemmige harmonieën, een samensmelting die de luisteraar meesleept in een stroming van onbetwistbare aantrekkingskracht. Tot slot, Throw Us to the Wolves, een nummer dat zich onthult als het kroonjuweel van het album, waarin diverse vocale lijnen in een sereen conflict dansen, de huid het onmiskenbare gevoel van kippenvel bezorgend.
Laat Ask Me This van Alcoholic Faith Mission een spiegel zijn die niet enkel klanken reflecteert, maar ook de diepte van menselijke emoties en artistieke integriteit. Een recensie kan slechts de oppervlakte schrapen van de immense dieptes die dit album herbergt.
Geniet van de lyrische diepten van Ask Me This, het vierde album van de Deense band Alcoholic Faith Missio uitgebracht in het jaar 2011. Deze verzameling muzikale poëzie onthult zichzelf als een herkenbare echo van de ziel van de band, initiërend met een betoverende a capella ouverture in de opener Down From Here.
Voortvloeiend in de etherische sferen is Alaska, een compositie die de luisteraar meeneemt op een ijzige, maar verfrissende trip. Daartegenover staat het notoir afwijkende Into Pieces, een track die zich als het zwarte schaap onder zijn broeders wringt, omgeven door een sluier van melodieus mysterie.
Statement manifesteert zich vervolgens als een vederlicht intermezzo, niet bedoeld om de zwaartekracht van de luisterervaring te verstoren. Dit leidt ons naar I’m Not Evil, een nummer dat competentie etaleert zonder echt de zenith te bereiken die de band elders aantikt. Een vergelijkbaar sentiment begeleidt Running with Insanity, een nummer dat, hoewel bedreven, niet de ultieme piek van artistieke vervulling raakt.
Het titelnummer, Ask Me This, staat als een prachtige monoliet binnen de collectie, schitterend in zijn korte maar zoete bestaan, gedrapeerd in aantrekkelijke melodieën die naar meer smachten. Reconstruct My Love volgt als een architectonisch wonder, een topper die de ruïnes van gebroken harten met melodieuze mortel herstelt.
Het voorlaatste nummer, We Need Fear, wendt zich tot de majestueuze kracht van tweestemmige harmonieën, een samensmelting die de luisteraar meesleept in een stroming van onbetwistbare aantrekkingskracht. Tot slot, Throw Us to the Wolves, een nummer dat zich onthult als het kroonjuweel van het album, waarin diverse vocale lijnen in een sereen conflict dansen, de huid het onmiskenbare gevoel van kippenvel bezorgend.
Laat Ask Me This van Alcoholic Faith Mission een spiegel zijn die niet enkel klanken reflecteert, maar ook de diepte van menselijke emoties en artistieke integriteit. Een recensie kan slechts de oppervlakte schrapen van de immense dieptes die dit album herbergt.
Alex Sopp - The Hem & the Haw (2024)
0
geplaatst: 4 augustus 2024, 21:50 uur
Duikend in 'The Hem & the Haw' van Alex Sopp, een recent verschenen albym, werd ik gegrepen door de diversiteit in klank en emotie die elk nummer uitstraalt. Hieronder neem ik je mee door elk van de tracks op het album.
The Hem & the Haw - Dit nummer zet direct de toon met een intrigerende melodie en een ritme dat zowel boeiend als ongewoon is. De muzikale architectuur hiervan laat direct een diepe indruk achter en nodigt uit tot aandachtig luisteren.
North Pole in Summer - De zang op dit nummer is rijk en emotioneel, waarbij elk woord doordrenkt is met een lichte trilling die de tekst tot leven wekt. Het nummer sluit af met een verrassend fraai einde, wat een blijvende indruk nalaat.
Like a Vine - Een subtiel, ingetogen liedje waar de puurheid van Alex's stem perfect tot uiting komt. De minimalistische begeleiding zorgt dat de vocale prestaties in de schijnwerpers staan en raakt aan de kwetsbaarheid van de lyrische inhoud.
Ah Said Rosita - Dit nummer kent meerdere gezichten, variërend van rustige coupletten tot een krachtig refrein. Deze dynamiek maakt het een van de meest memorabele tracks van het album.
Rodin's Hands - Een eenvoudige, maar betoverende compositie die de luisteraar uitnodigt tot introspectie. Zonder pretenties weet dit lied een krachtige boodschap over te brengen door middel van zowel tekst als melodie.
Bougainvillea - Dit lied begint sterk, maar het intermezzo halverwege breekt enigszins de betovering. Desondanks blijft het een sterk nummer met een duidelijke artistieke visie.
Door - Een krachtig nummer dat ongetwijfeld een publieksfavoriet is. De energie en ziel in dit lied zijn aanstekelijk en demonstreren Alex's vermogen om krachtige emoties op te roepen.
Roses - Dit nummer voelt als een nostalgische terugblik met een vleugje Franse charme. Het is zowel zoet als bitterzoet, met een rijkdom die je naar meer doet verlangen.
Mourning Dove - De theatrale kwaliteit van dit nummer zou niet misstaan in een musical. De melodramatische toon en de lyrische diepgang maken het tot een krachtige luisterervaring.
Loon - Het einde van dit nummer is ietwat chaotisch en minder gedefinieerd in vergelijking met de andere tracks. Hoewel het de consistentie van het album enigszins onderbreekt, heeft het nog steeds momenten die de aandacht grijpen.
Conclusie - 'The Hem & the Haw' bleek minder experimenteel dan ik verwachtte, maar onderscheidt zich nog steeds door de bijzondere wendingen en de aangename verrassingen die het biedt. Over het algemeen biedt het album een verzameling popnummers die verrijkt zijn met prikkelende elementen die blijven boeien.
Deze tocht door 'The Hem & the Haw' was een muzikale verkenning die zowel verfrissend als diepgaand was, waarbij elk nummer een eigen verhaal vertelt binnen het grotere narratief van Alex Sopp's artistieke visie.
Eerder verschenen op www,jorros-muziekkeuze.nl
The Hem & the Haw - Dit nummer zet direct de toon met een intrigerende melodie en een ritme dat zowel boeiend als ongewoon is. De muzikale architectuur hiervan laat direct een diepe indruk achter en nodigt uit tot aandachtig luisteren.
North Pole in Summer - De zang op dit nummer is rijk en emotioneel, waarbij elk woord doordrenkt is met een lichte trilling die de tekst tot leven wekt. Het nummer sluit af met een verrassend fraai einde, wat een blijvende indruk nalaat.
Like a Vine - Een subtiel, ingetogen liedje waar de puurheid van Alex's stem perfect tot uiting komt. De minimalistische begeleiding zorgt dat de vocale prestaties in de schijnwerpers staan en raakt aan de kwetsbaarheid van de lyrische inhoud.
Ah Said Rosita - Dit nummer kent meerdere gezichten, variërend van rustige coupletten tot een krachtig refrein. Deze dynamiek maakt het een van de meest memorabele tracks van het album.
Rodin's Hands - Een eenvoudige, maar betoverende compositie die de luisteraar uitnodigt tot introspectie. Zonder pretenties weet dit lied een krachtige boodschap over te brengen door middel van zowel tekst als melodie.
Bougainvillea - Dit lied begint sterk, maar het intermezzo halverwege breekt enigszins de betovering. Desondanks blijft het een sterk nummer met een duidelijke artistieke visie.
Door - Een krachtig nummer dat ongetwijfeld een publieksfavoriet is. De energie en ziel in dit lied zijn aanstekelijk en demonstreren Alex's vermogen om krachtige emoties op te roepen.
Roses - Dit nummer voelt als een nostalgische terugblik met een vleugje Franse charme. Het is zowel zoet als bitterzoet, met een rijkdom die je naar meer doet verlangen.
Mourning Dove - De theatrale kwaliteit van dit nummer zou niet misstaan in een musical. De melodramatische toon en de lyrische diepgang maken het tot een krachtige luisterervaring.
Loon - Het einde van dit nummer is ietwat chaotisch en minder gedefinieerd in vergelijking met de andere tracks. Hoewel het de consistentie van het album enigszins onderbreekt, heeft het nog steeds momenten die de aandacht grijpen.
Conclusie - 'The Hem & the Haw' bleek minder experimenteel dan ik verwachtte, maar onderscheidt zich nog steeds door de bijzondere wendingen en de aangename verrassingen die het biedt. Over het algemeen biedt het album een verzameling popnummers die verrijkt zijn met prikkelende elementen die blijven boeien.
Deze tocht door 'The Hem & the Haw' was een muzikale verkenning die zowel verfrissend als diepgaand was, waarbij elk nummer een eigen verhaal vertelt binnen het grotere narratief van Alex Sopp's artistieke visie.
Eerder verschenen op www,jorros-muziekkeuze.nl
Alice Cooper - Billion Dollar Babies (1973)
0
geplaatst: 13 december 2024, 11:54 uur
In 1973 bracht Alice Cooper het album Billion Dollar Babies uit. Dit album werd een van zijn grootste hits en bereikte de top van de hitlijsten in zowel de Verenigde Staten als het Verenigd Koninkrijk. Het album is een perfecte mix van harde rockmuziek en theatrale elementen, iets waar Cooper bekend om staat.
Met nummers zoals No More Mr. Nice Guy en Elected wist hij het publiek te boeien. De teksten van dit album behandelen thema's als macht, geld en beroemdheid, met een kritische en soms ironische ondertoon. Billion Dollar Babies wordt nog steeds beschouwd als een klassieker in de rockmuziek en is een van de belangrijkste albums uit Alice Coopers carrière.
De Nummers
Hello Hooray
Het album begint met een opgewonden en emotioneel nummer. De tekst gaat over iemand die klaar is om het podium op te gaan. Het is alsof hij maanden heeft gewacht op dit moment, vol energie en enthousiasme. Het nummer heeft een bombastische stijl met krachtige zang, een groots gitaararrangement. Dit nummer zet de toon voor het hele album: vol theatrale spanning en emotie. (8,5)
Raped and Freezin’
Dit nummer begint energiek, maar verandert al snel in iets angstaanjagends. Het beschrijft een wilde ervaring van iemand die op een lift wordt meegenomen door een vrouw die uiteindelijk vijandig blijkt. De hoofdpersoon moet halsoverkop ontsnappen, halfnaakt en kwetsbaar in de woestijn. Het nummer is chaotisch en spannend. (7,5)
Elected
Een erg krachtig nummer dat uitblinkt in uitbundigheid en egoïsme. De tekst gaat over iemand die graag gekozen wil worden als leider, maar meer lijkt te geven om zijn eigen status dan om de problemen van anderen. Het nummer is een parodie op politieke campagnes en de honger naar macht. (8,5)
Billion Dollar Babies
In dit nummer vergelijkt de hoofdpersoon zijn geliefde met een billion dollar baby. De relatie is intens en soms gevaarlijk, maar zit vol passie en avontuur. Het nummer heeft een avontuurlijke en energieke sfeer. (8,5)
Unfinished Sweet
Dit is een speels en humoristisch nummer dat gaat over een tandartsbezoek. De hoofdpersoon heeft last van zijn tanden door te veel snoep en bezoekt de tandarts, maar de pijn lijkt nooit helemaal weg te gaan. Het nummer heeft een ironische ondertoon en speelt met de angst voor de tandarts. (7)
No More Mr. Nice Guy
In dit nummer vertelt Alice Cooper het verhaal van iemand die altijd aardig was, maar nu negatief wordt bekeken door anderen. Teleurgesteld in hoe hij wordt behandeld, besluit hij niet langer de aardige man te zijn. Het is een rebels en herkenbaar nummer over persoonlijke verandering. (8)
Generation Landslide
Dit nummer gaat over de kloof tussen generaties. De jeugd zet zich af tegen de traditionele waarden van hun ouders, terwijl de volwassenen wanhopig proberen controle te houden. Het is een opgewekt en rebels nummer dat perfect de sfeer van de jaren ’70 vangt. (7,5)
Sick Things
Een dreigend en angstaanjagend nummer over iemand die geobsedeerd is door zieke dingen. Hij voelt zich machtig door zijn controle over deze duistere verlangens. Het nummer heeft een sinistere sfeer en laat de duistere kant van menselijke verlangens zien. (7,5)
Mary Ann
In tegenstelling tot de meeste nummers op het album, is Mary Ann ingetogen en melancholisch. Het beschrijft de liefde van iemand voor Mary Ann, die hij als de ware beschouwt. Het nummer heeft een speelse, maar toch emotionele sfeer.(7)
I Love the Dead
Dit macabere nummer gaat over een morbide fascinatie voor de dood. Terwijl anderen rouwen, voelt de hoofdpersoon zich juist aangetrokken tot de doden. Het nummer is gruwelijk en ongewoon, maar past perfect binnen het theatrale en shockerende imago van Alice Cooper. (8)
Conclusie
Billion Dollar Babies is een album dat de essentie van Alice Cooper perfect weergeeft. Met zijn mix van harde rock, theatrale optredens en shockerende thema's weet hij zijn luisteraars te boeien en te verrassen. Elk nummer heeft zijn eigen unieke sfeer en verhaal, maar allemaal passen ze binnen de duistere, rebelse wereld van Alice Cooper. Het album heeft niet alleen muzikaal succes behaald, maar ook een blijvende invloed gehad op de rockmuziek en de manier waarop artiesten hun optredens benaderen.
Aanbeveling:
Als je houdt van rockmuziek met een theatrale en shockerende rand, dan is Billion Dollar Babies zeker een aanrader. Het album laat zien waarom Alice Cooper een van de meest invloedrijke rockartiesten is en biedt een spannende, emotionele en soms angstaanjagende luisterervaring.
Waardering: 7,8
Met nummers zoals No More Mr. Nice Guy en Elected wist hij het publiek te boeien. De teksten van dit album behandelen thema's als macht, geld en beroemdheid, met een kritische en soms ironische ondertoon. Billion Dollar Babies wordt nog steeds beschouwd als een klassieker in de rockmuziek en is een van de belangrijkste albums uit Alice Coopers carrière.
De Nummers
Hello Hooray
Het album begint met een opgewonden en emotioneel nummer. De tekst gaat over iemand die klaar is om het podium op te gaan. Het is alsof hij maanden heeft gewacht op dit moment, vol energie en enthousiasme. Het nummer heeft een bombastische stijl met krachtige zang, een groots gitaararrangement. Dit nummer zet de toon voor het hele album: vol theatrale spanning en emotie. (8,5)
Raped and Freezin’
Dit nummer begint energiek, maar verandert al snel in iets angstaanjagends. Het beschrijft een wilde ervaring van iemand die op een lift wordt meegenomen door een vrouw die uiteindelijk vijandig blijkt. De hoofdpersoon moet halsoverkop ontsnappen, halfnaakt en kwetsbaar in de woestijn. Het nummer is chaotisch en spannend. (7,5)
Elected
Een erg krachtig nummer dat uitblinkt in uitbundigheid en egoïsme. De tekst gaat over iemand die graag gekozen wil worden als leider, maar meer lijkt te geven om zijn eigen status dan om de problemen van anderen. Het nummer is een parodie op politieke campagnes en de honger naar macht. (8,5)
Billion Dollar Babies
In dit nummer vergelijkt de hoofdpersoon zijn geliefde met een billion dollar baby. De relatie is intens en soms gevaarlijk, maar zit vol passie en avontuur. Het nummer heeft een avontuurlijke en energieke sfeer. (8,5)
Unfinished Sweet
Dit is een speels en humoristisch nummer dat gaat over een tandartsbezoek. De hoofdpersoon heeft last van zijn tanden door te veel snoep en bezoekt de tandarts, maar de pijn lijkt nooit helemaal weg te gaan. Het nummer heeft een ironische ondertoon en speelt met de angst voor de tandarts. (7)
No More Mr. Nice Guy
In dit nummer vertelt Alice Cooper het verhaal van iemand die altijd aardig was, maar nu negatief wordt bekeken door anderen. Teleurgesteld in hoe hij wordt behandeld, besluit hij niet langer de aardige man te zijn. Het is een rebels en herkenbaar nummer over persoonlijke verandering. (8)
Generation Landslide
Dit nummer gaat over de kloof tussen generaties. De jeugd zet zich af tegen de traditionele waarden van hun ouders, terwijl de volwassenen wanhopig proberen controle te houden. Het is een opgewekt en rebels nummer dat perfect de sfeer van de jaren ’70 vangt. (7,5)
Sick Things
Een dreigend en angstaanjagend nummer over iemand die geobsedeerd is door zieke dingen. Hij voelt zich machtig door zijn controle over deze duistere verlangens. Het nummer heeft een sinistere sfeer en laat de duistere kant van menselijke verlangens zien. (7,5)
Mary Ann
In tegenstelling tot de meeste nummers op het album, is Mary Ann ingetogen en melancholisch. Het beschrijft de liefde van iemand voor Mary Ann, die hij als de ware beschouwt. Het nummer heeft een speelse, maar toch emotionele sfeer.(7)
I Love the Dead
Dit macabere nummer gaat over een morbide fascinatie voor de dood. Terwijl anderen rouwen, voelt de hoofdpersoon zich juist aangetrokken tot de doden. Het nummer is gruwelijk en ongewoon, maar past perfect binnen het theatrale en shockerende imago van Alice Cooper. (8)
Conclusie
Billion Dollar Babies is een album dat de essentie van Alice Cooper perfect weergeeft. Met zijn mix van harde rock, theatrale optredens en shockerende thema's weet hij zijn luisteraars te boeien en te verrassen. Elk nummer heeft zijn eigen unieke sfeer en verhaal, maar allemaal passen ze binnen de duistere, rebelse wereld van Alice Cooper. Het album heeft niet alleen muzikaal succes behaald, maar ook een blijvende invloed gehad op de rockmuziek en de manier waarop artiesten hun optredens benaderen.
Aanbeveling:
Als je houdt van rockmuziek met een theatrale en shockerende rand, dan is Billion Dollar Babies zeker een aanrader. Het album laat zien waarom Alice Cooper een van de meest invloedrijke rockartiesten is en biedt een spannende, emotionele en soms angstaanjagende luisterervaring.
Waardering: 7,8
Alice Cooper - Road (2023)
1
geplaatst: 16 augustus 2024, 20:59 uur
Alice Cooper, geboren als Vincent Damon Furnier in 1948, is een iconische Amerikaanse rockzanger en muzikant, die bekend staat om zijn theatrale optredens en shockrock-imago. Gedurende zijn carrière, die begon in de jaren '60, heeft hij talrijke hits gescoord zoals "School's Out" en "No More Mr. Nice Guy". Zijn invloed op de rock- en metalscene is onmiskenbaar, en hij blijft tot op de dag van vandaag actief in de muziekwereld.
In 2023 bracht Alice Cooper het album Road uit, een project dat zijn onmiskenbare stijl voortzet met een frisse energie. Het album opent met de single "I'm Alice", een nummer dat de toon zet voor de rest van het album. Road markeert een nieuwe mijlpaal in Coopers lange en gevierde carrière, waarbij hij zijn klassieke sound combineert met hedendaagse invloeden. Het album beschouwt het leven van een rockster en lijkt soms een beetje een afscheid te zijn van dat leven.
Opener I'm Alice is een energiek rocknummer dat doordrenkt is met de typische theatrale flair van de legendarische artiest. Het nummer draait om zelfexpressie en het omarmen van de duistere, maar charismatische persona die Alice Cooper door de jaren heen heeft opgebouwd. De sfeer is intens en rebels, met een vleugje mysterie, terwijl de krachtige gitaren en meeslepende ritmes je meenemen op een muzikale rit vol bravoure en zelfverzekerdheid.
Het tweede nummer Welcome to the Show is een explosieve mix van rock en theatrale energie. Het nummer neemt je mee in een duistere, maar opwindende wereld waar het podium centraal staat. Met een bombastische sound en meeslepende riffs creëert Cooper een sfeer van spanning en verwachting, alsof je op het punt staat een spectaculaire show te betreden. De tekst reflecteert de opwinding en het mysterie van de rock 'n' roll-wereld, met een knipoog naar zijn iconische carrière.
Vervolgens All Over the World. Een energiek rocknummer dat de luisteraar meeneemt op een muzikale reis vol adrenaline en nostalgie. Het nummer viert het leven van een reizende muzikant, waarbij het thema van vrijheid en avontuur centraal staat. Met krachtige gitaar riffs en Cooper's kenmerkende rauwe vocalen, creëert het een sfeer van opwinding en ongeremdheid, alsof je op tournee bent, door de straten van wereldsteden raast, en elke nacht een nieuw avontuur beleeft.
Dead Don’t Dance is een duister en energiek nummer dat de typische theatrale rockstijl van Cooper perfect weergeeft. Het lied vertelt het verhaal van figuren uit het hiernamaals die, ondanks hun toestand, weigeren op te geven en blijven dansen in de schaduw van de dood. De sfeer is zowel mysterieus als opzwepend, met zware gitaren en een ritmische beat die je meesleept in een macabere, maar onweerstaanbare wereld.
Go Away is een energiek rocknummer dat doordrenkt is met de typische duistere humor van de artiest. Het nummer gaat over een persoon die vastberaden is om iemand uit zijn leven te bannen, wat wordt weergegeven met pittige, directe teksten. De sfeer is intens, rauw en geladen met een vleugje ironie, ondersteund door Cooper's kenmerkende rauwe vocalen en stevige gitaar riffs, wat het geheel onweerstaanbaar maakt.
Daarna White Line Frankenstein. Een energiek en rauw nummer dat de gevaarlijke, adrenaline-gedreven wereld van de weg verkent. Het lied vertelt het verhaal van een bestuurder die bijna versmelt met zijn voertuig, een monster op vier wielen, terwijl hij de eindeloze witte lijnen volgt. De sfeer is donker, mysterieus en doordrenkt met een gevoel van dreiging en ongetemde kracht. Het is typisch Cooper: intens, onheilspellend, maar ook onweerstaanbaar.
Big Boots is een nummer dat bol staat van rock 'n roll bravoure en nostalgie. Het nummer draait om het leven op de weg, de avonturen en uitdagingen van een rockster die door het land toert. Met een rauwe, opzwepende gitaarriff en Cooper’s kenmerkende donkere humor, schetst het een sfeer van vrijheid en rebellie, doordrenkt met een vleugje vintage rockattitude. Een echte knaller voor fans van klassieke rock!
Vervolgens een nummer dat je meteen meeneemt op een muzikale rit vol energie en rock-'n-roll-attitude: Rules of the Road Het nummer gaat over de ongeschreven regels en ervaringen van het leven onderweg, met een knipoog naar de grillige wereld van touren en optreden. De sfeer is rauw en opwindend, met een stevige beat en gitaarlijnen die de energie hoog houden, alsof je in een old-school muscle car over eindeloze highways scheurt.
The Big Goodbye is een zeer krachtig rocknummer dat doordrenkt is met donkere, melancholische tonen. Het nummer gaat over afscheid nemen, maar niet op de manier die je zou verwachten; het voelt meer als een afscheid van een tijdperk, een leven, of misschien zelfs van onschuld. De sfeer is zwaar en intens, met een mix van mysterie en nostalgie. De muziek zelf is rauw, met stevige gitaarriffs die perfect passen bij de emotionele lading van de tekst.
Daarna een nostalgische ode aan het leven van een rock-'n-roll artiest. Het nummer Road Rats Forever gaat over de eeuwige reis, de vrijheid van de weg, en de onbreekbare band tussen bandleden die deze levensstijl delen. De sfeer van het nummer is rauw, energiek en doordrenkt met een gevoel van onverzettelijkheid, zoals je zou verwachten van een veteraan als Cooper. Het roept beelden op van eindeloze highways en het avontuur dat daarbij hoort.
Baby Please Don’t Go is een krachtig, emotioneel geladen nummer dat smeekt om liefde en trouw. Het lied draait om de angst om verlaten te worden, iets wat in Cooper’s rauwe, doch melodieuze stem doorklinkt. De sfeer van het nummer is intens en geladen met een mix van rock en blues, waarbij je de pijn en wanhoop haast kunt voelen. De wisselingen in tempo en toon zorgen voor een dynamisch, meeslepend geheel.
100 More Miles is een energiek en intens rocknummer dat de luisteraar meeneemt op een reis vol doorzettingsvermogen en avontuur. Het nummer draait om het thema van onophoudelijke vastberadenheid, waarbij de protagonist nog 100 mijl te gaan heeft om zijn bestemming te bereiken, ondanks alle obstakels onderweg. De sfeer van het nummer is ruig en opzwepend, met krachtige gitaarpartijen en Cooper's kenmerkende, rauwe vocalen die een gevoel van urgentie en vastberadenheid oproepen.
Afsluiter Magic Bus neemt je mee op een rit vol mystiek en spanning. Het nummer vertelt het verhaal van een reis op een magische bus die de grenzen van de realiteit lijkt te vervagen, met teksten die spelen met thema's van avontuur en ontsnapping. De sfeer van het nummer is een mix van opwinding en een beetje duisternis, versterkt door Cooper's kenmerkende rauwe zang en de krachtige gitaren die je meenemen op een onvergetelijke muzikale reis.
Road is een krachtig en energiek album dat zijn klassieke rockgeluid combineert met hedendaagse invloeden. Het album biedt een mix van intense gitaarpartijen, theatrale flair en een vleugje nostalgie, terwijl Cooper's rauwe vocalen en karakteristieke duistere humor centraal staan. Elk nummer neemt de luisteraar mee op een muzikale reis vol avontuur, mysterie en onverzettelijke energie. Road is een waardige toevoeging aan Alice Coopers indrukwekkende discografie en bewijst dat hij nog steeds relevant is in de moderne rockscene.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
In 2023 bracht Alice Cooper het album Road uit, een project dat zijn onmiskenbare stijl voortzet met een frisse energie. Het album opent met de single "I'm Alice", een nummer dat de toon zet voor de rest van het album. Road markeert een nieuwe mijlpaal in Coopers lange en gevierde carrière, waarbij hij zijn klassieke sound combineert met hedendaagse invloeden. Het album beschouwt het leven van een rockster en lijkt soms een beetje een afscheid te zijn van dat leven.
Opener I'm Alice is een energiek rocknummer dat doordrenkt is met de typische theatrale flair van de legendarische artiest. Het nummer draait om zelfexpressie en het omarmen van de duistere, maar charismatische persona die Alice Cooper door de jaren heen heeft opgebouwd. De sfeer is intens en rebels, met een vleugje mysterie, terwijl de krachtige gitaren en meeslepende ritmes je meenemen op een muzikale rit vol bravoure en zelfverzekerdheid.
Het tweede nummer Welcome to the Show is een explosieve mix van rock en theatrale energie. Het nummer neemt je mee in een duistere, maar opwindende wereld waar het podium centraal staat. Met een bombastische sound en meeslepende riffs creëert Cooper een sfeer van spanning en verwachting, alsof je op het punt staat een spectaculaire show te betreden. De tekst reflecteert de opwinding en het mysterie van de rock 'n' roll-wereld, met een knipoog naar zijn iconische carrière.
Vervolgens All Over the World. Een energiek rocknummer dat de luisteraar meeneemt op een muzikale reis vol adrenaline en nostalgie. Het nummer viert het leven van een reizende muzikant, waarbij het thema van vrijheid en avontuur centraal staat. Met krachtige gitaar riffs en Cooper's kenmerkende rauwe vocalen, creëert het een sfeer van opwinding en ongeremdheid, alsof je op tournee bent, door de straten van wereldsteden raast, en elke nacht een nieuw avontuur beleeft.
Dead Don’t Dance is een duister en energiek nummer dat de typische theatrale rockstijl van Cooper perfect weergeeft. Het lied vertelt het verhaal van figuren uit het hiernamaals die, ondanks hun toestand, weigeren op te geven en blijven dansen in de schaduw van de dood. De sfeer is zowel mysterieus als opzwepend, met zware gitaren en een ritmische beat die je meesleept in een macabere, maar onweerstaanbare wereld.
Go Away is een energiek rocknummer dat doordrenkt is met de typische duistere humor van de artiest. Het nummer gaat over een persoon die vastberaden is om iemand uit zijn leven te bannen, wat wordt weergegeven met pittige, directe teksten. De sfeer is intens, rauw en geladen met een vleugje ironie, ondersteund door Cooper's kenmerkende rauwe vocalen en stevige gitaar riffs, wat het geheel onweerstaanbaar maakt.
Daarna White Line Frankenstein. Een energiek en rauw nummer dat de gevaarlijke, adrenaline-gedreven wereld van de weg verkent. Het lied vertelt het verhaal van een bestuurder die bijna versmelt met zijn voertuig, een monster op vier wielen, terwijl hij de eindeloze witte lijnen volgt. De sfeer is donker, mysterieus en doordrenkt met een gevoel van dreiging en ongetemde kracht. Het is typisch Cooper: intens, onheilspellend, maar ook onweerstaanbaar.
Big Boots is een nummer dat bol staat van rock 'n roll bravoure en nostalgie. Het nummer draait om het leven op de weg, de avonturen en uitdagingen van een rockster die door het land toert. Met een rauwe, opzwepende gitaarriff en Cooper’s kenmerkende donkere humor, schetst het een sfeer van vrijheid en rebellie, doordrenkt met een vleugje vintage rockattitude. Een echte knaller voor fans van klassieke rock!
Vervolgens een nummer dat je meteen meeneemt op een muzikale rit vol energie en rock-'n-roll-attitude: Rules of the Road Het nummer gaat over de ongeschreven regels en ervaringen van het leven onderweg, met een knipoog naar de grillige wereld van touren en optreden. De sfeer is rauw en opwindend, met een stevige beat en gitaarlijnen die de energie hoog houden, alsof je in een old-school muscle car over eindeloze highways scheurt.
The Big Goodbye is een zeer krachtig rocknummer dat doordrenkt is met donkere, melancholische tonen. Het nummer gaat over afscheid nemen, maar niet op de manier die je zou verwachten; het voelt meer als een afscheid van een tijdperk, een leven, of misschien zelfs van onschuld. De sfeer is zwaar en intens, met een mix van mysterie en nostalgie. De muziek zelf is rauw, met stevige gitaarriffs die perfect passen bij de emotionele lading van de tekst.
Daarna een nostalgische ode aan het leven van een rock-'n-roll artiest. Het nummer Road Rats Forever gaat over de eeuwige reis, de vrijheid van de weg, en de onbreekbare band tussen bandleden die deze levensstijl delen. De sfeer van het nummer is rauw, energiek en doordrenkt met een gevoel van onverzettelijkheid, zoals je zou verwachten van een veteraan als Cooper. Het roept beelden op van eindeloze highways en het avontuur dat daarbij hoort.
Baby Please Don’t Go is een krachtig, emotioneel geladen nummer dat smeekt om liefde en trouw. Het lied draait om de angst om verlaten te worden, iets wat in Cooper’s rauwe, doch melodieuze stem doorklinkt. De sfeer van het nummer is intens en geladen met een mix van rock en blues, waarbij je de pijn en wanhoop haast kunt voelen. De wisselingen in tempo en toon zorgen voor een dynamisch, meeslepend geheel.
100 More Miles is een energiek en intens rocknummer dat de luisteraar meeneemt op een reis vol doorzettingsvermogen en avontuur. Het nummer draait om het thema van onophoudelijke vastberadenheid, waarbij de protagonist nog 100 mijl te gaan heeft om zijn bestemming te bereiken, ondanks alle obstakels onderweg. De sfeer van het nummer is ruig en opzwepend, met krachtige gitaarpartijen en Cooper's kenmerkende, rauwe vocalen die een gevoel van urgentie en vastberadenheid oproepen.
Afsluiter Magic Bus neemt je mee op een rit vol mystiek en spanning. Het nummer vertelt het verhaal van een reis op een magische bus die de grenzen van de realiteit lijkt te vervagen, met teksten die spelen met thema's van avontuur en ontsnapping. De sfeer van het nummer is een mix van opwinding en een beetje duisternis, versterkt door Cooper's kenmerkende rauwe zang en de krachtige gitaren die je meenemen op een onvergetelijke muzikale reis.
Road is een krachtig en energiek album dat zijn klassieke rockgeluid combineert met hedendaagse invloeden. Het album biedt een mix van intense gitaarpartijen, theatrale flair en een vleugje nostalgie, terwijl Cooper's rauwe vocalen en karakteristieke duistere humor centraal staan. Elk nummer neemt de luisteraar mee op een muzikale reis vol avontuur, mysterie en onverzettelijke energie. Road is een waardige toevoeging aan Alice Coopers indrukwekkende discografie en bewijst dat hij nog steeds relevant is in de moderne rockscene.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
All My Faith Lost ... - As You're Vanishing in Silence (2005)
0
geplaatst: 27 juni 2024, 16:59 uur
Over de band:
All My Faith Lost... is een Italiaanse neoklassieke darkwave band die bekend staat om zijn etherische en dromerige muzikale landschappen. De band werd opgericht in het begin van de 21e eeuw en is diepgeworteld in de tradities van de darkwave, neofolk en ambient genres. Hun muziek is vaak melancholisch en introspectief, rijk aan akoestische instrumenten en etherische vocalen, wat resulteert in een diepe, emotionele ervaring voor de luisteraar.
De teksten van All My Faith Lost... zijn vaak geïnspireerd door literatuur, mythes, natuur en persoonlijke introspectie, waardoor hun muziek niet alleen een auditieve, maar ook een bijna literaire ervaring biedt. Door hun carrière heen hebben ze een loyale fanbase opgebouwd en zijn ze geprezen om hun delicate benadering van muziekproductie en hun vermogen om diepe, emotionele verhalen te vertellen door hun composities.
Hoewel de band beslist niet mainstream is, hebben ze een significante impact gehad op hun niche binnen de muziekindustrie en blijven ze een cultfavoriet onder liefhebbers van de donkerdere kanten van de neoklassieke en darkwave muziekscènes.
Over het album:
Delven in de klankwerelden van As You're Vanishing in Silence door All My Faith Lost... ontvouwt zich als een auditieve odyssee, een fluisterende nachtwandeling door een bos gehuld in nevel. Dit album, een fraai werk van etherische schoonheid, nodigt de luisteraar uit voor een introspectieve reis door het rijk van de onuitgesproken dromen en verlangens.
Vanaf de eerste tonen van de opener, Come Close My Lover, wordt men ondergedompeld in een zee van melancholie en verstilde pracht. De muziek vloeit als een beekje dat stilletjes zijn weg zoekt in de schemering; de melodieën zijn zowel troostend als mysterieus. All My Faith Lost... heeft een album gecreëerd dat functioneert als een auditief schilderij, waarbij elke penseelstreek met zorgvuldigheid en precisie is aangebracht.
De vocale harmonieën zweven door de lucht, kwetsbaar en etherisch, en vormen een perfecte harmonie met de onderliggende instrumentatie. Het is alsof de stemmen uit een andere wereld komen, een wereld van pure emotie en ongrijpbare schoonheid. De teksten, rijk aan poëtische beeldspraak, In sommige nummers ontvouwt de band een landschap van sonische dromen, een plek waar de tijd lijkt te vertragen en elke noot voelt als een verhaal op zich. De muzikale arrangementen zijn ingetogen doch krachtig, vol subtiele wendingen en schaduwen, die de luisteraar meenemen op een reis door licht en duisternis, hoop en wanhoop.
"As You're Vanishing in Silence" is geen album dat zich haastig laat ontdekken; het vraagt om aandachtige oren en een open hart. Het is een muzikale pelgrimstocht naar de binnenste diepten van de menselijke ervaring, een echo van de stilte die spreekt wanneer woorden tekortschieten. All My Faith Lost... heeft een kunstwerk gecreëerd dat blijft resoneren lang nadat de laatste noot is weggestorven, een fluistering in de wind die blijft hangen in de geest van de luisteraar.
In conclusie, "As You're Vanishing in Silence" is een uitnodiging om te verdwalen in een wereld van delicate schoonheid en diepgaande emotie. Het is een album dat zowel troost als uitdaging biedt, een spiegel voor de ziel in een wereld die vaak te luidruchtig is om de stilte te horen. All My Faith Lost... heeft een meesterlijk labyrint van klanken en sensaties gecreëerd, waar elke luisteraar zijn eigen pad kan vinden en volgen. Het is, zonder twijfel, een essentiële toevoeging aan de collectie van iedere liefhebber van sfeervolle en emotioneel geladen muziek.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
All My Faith Lost... is een Italiaanse neoklassieke darkwave band die bekend staat om zijn etherische en dromerige muzikale landschappen. De band werd opgericht in het begin van de 21e eeuw en is diepgeworteld in de tradities van de darkwave, neofolk en ambient genres. Hun muziek is vaak melancholisch en introspectief, rijk aan akoestische instrumenten en etherische vocalen, wat resulteert in een diepe, emotionele ervaring voor de luisteraar.
De teksten van All My Faith Lost... zijn vaak geïnspireerd door literatuur, mythes, natuur en persoonlijke introspectie, waardoor hun muziek niet alleen een auditieve, maar ook een bijna literaire ervaring biedt. Door hun carrière heen hebben ze een loyale fanbase opgebouwd en zijn ze geprezen om hun delicate benadering van muziekproductie en hun vermogen om diepe, emotionele verhalen te vertellen door hun composities.
Hoewel de band beslist niet mainstream is, hebben ze een significante impact gehad op hun niche binnen de muziekindustrie en blijven ze een cultfavoriet onder liefhebbers van de donkerdere kanten van de neoklassieke en darkwave muziekscènes.
Over het album:
Delven in de klankwerelden van As You're Vanishing in Silence door All My Faith Lost... ontvouwt zich als een auditieve odyssee, een fluisterende nachtwandeling door een bos gehuld in nevel. Dit album, een fraai werk van etherische schoonheid, nodigt de luisteraar uit voor een introspectieve reis door het rijk van de onuitgesproken dromen en verlangens.
Vanaf de eerste tonen van de opener, Come Close My Lover, wordt men ondergedompeld in een zee van melancholie en verstilde pracht. De muziek vloeit als een beekje dat stilletjes zijn weg zoekt in de schemering; de melodieën zijn zowel troostend als mysterieus. All My Faith Lost... heeft een album gecreëerd dat functioneert als een auditief schilderij, waarbij elke penseelstreek met zorgvuldigheid en precisie is aangebracht.
De vocale harmonieën zweven door de lucht, kwetsbaar en etherisch, en vormen een perfecte harmonie met de onderliggende instrumentatie. Het is alsof de stemmen uit een andere wereld komen, een wereld van pure emotie en ongrijpbare schoonheid. De teksten, rijk aan poëtische beeldspraak, In sommige nummers ontvouwt de band een landschap van sonische dromen, een plek waar de tijd lijkt te vertragen en elke noot voelt als een verhaal op zich. De muzikale arrangementen zijn ingetogen doch krachtig, vol subtiele wendingen en schaduwen, die de luisteraar meenemen op een reis door licht en duisternis, hoop en wanhoop.
"As You're Vanishing in Silence" is geen album dat zich haastig laat ontdekken; het vraagt om aandachtige oren en een open hart. Het is een muzikale pelgrimstocht naar de binnenste diepten van de menselijke ervaring, een echo van de stilte die spreekt wanneer woorden tekortschieten. All My Faith Lost... heeft een kunstwerk gecreëerd dat blijft resoneren lang nadat de laatste noot is weggestorven, een fluistering in de wind die blijft hangen in de geest van de luisteraar.
In conclusie, "As You're Vanishing in Silence" is een uitnodiging om te verdwalen in een wereld van delicate schoonheid en diepgaande emotie. Het is een album dat zowel troost als uitdaging biedt, een spiegel voor de ziel in een wereld die vaak te luidruchtig is om de stilte te horen. All My Faith Lost... heeft een meesterlijk labyrint van klanken en sensaties gecreëerd, waar elke luisteraar zijn eigen pad kan vinden en volgen. Het is, zonder twijfel, een essentiële toevoeging aan de collectie van iedere liefhebber van sfeervolle en emotioneel geladen muziek.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
All Them Witches - ATW (2018)
0
geplaatst: 15 juli 2024, 23:41 uur
All Them Witches, is een band die zich niet makkelijk laat vangen in de traditionele genres. Oorspronkelijk uit de creatieve krochten van Nashville, Tennessee, heeft deze groep zich ontpopt als meesters in het vermengen van psychedelische rock met een snufje blues en een vleugje stoner rock. Hun muziek, doordrenkt met een etherische sfeer en gelaagd met rijke, sonische texturen, nodigt de luisteraar uit op een odyssee door landschappen van diepe emoties en mystieke verhalen.
All Them Witches, genoemd naar een line uit het iconische boek "Rosemary's Baby", belichaamt een mix van het occulte en het transcendentale, met teksten die vaak neigen naar het esoterische. Hun muziek spreekt tot de verbeelding, roept beelden op van verre oorden en vergane tijden, en doet luisteraars zweven tussen droom en realiteit.
De band belichaamt de ziel van experimentele rock met hun creatie "ATW". De magie die zij weven met hun instrumenten is niet enkel een auditieve ervaring maar een reis door de vele lagen van bewustzijn en emotie. Hun vaardigheid om sfeer te scheppen met een simpel akkoord of een fluisterende zanglijn is niets minder dan betoverend.
In een wirwar van melodieën die zowel het etherische als het aardse omarmen, staat "ATW" van All Them Witches als een monoliet in het landschap van moderne muziek. Deze verzameling klanken, uitgebracht op de 28e september van 2018, vervoert de luisteraar naar een domein waar tijd en ruimte vervagen in de echo's van hun psychedelische blues men stonerrock
De tracks op dit album zijn als een mozaïek van klanklandschappen, variërend van de diepe, trillende baslijnen tot de haast etherische gitaarsolo's die de luisteraar meenemen op een vlucht door onbekende dimensies. Een nummer als "Fishbelly 86 Onions" biedt een rijke textuur aan geluiden, waarbij elke noot en elk ritme lijkt te ademen met een levenseigen mysterie." Workhorse" is wat zwaarder van gemoed
Bijzonder aan "ATW" is hoe het album fluctueert tussen momenten van intense, bijna tastbare zwaarte en plotselinge uitbarstingen van lichtheid en lucht. Deze dynamiek houdt de luisteraar geboeid, elk nummer nodigt opnieuw uit om de diepte van hun muzikale landschap te verkennen.
In de essentie van "ATW" vindt men een verkenning van de contrasten die inherent zijn aan het menselijk bestaan: licht en donker, stilte en storm, chaos en orde. All Them Witches heeft met dit album een kunstwerk geschapen dat niet alleen gehoord maar ook gevoeld moet worden. Hun muziek is een ode aan de ongrijpbare schoonheid van het leven, vastgelegd in de trillingen van hun instrumenten.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
All Them Witches, genoemd naar een line uit het iconische boek "Rosemary's Baby", belichaamt een mix van het occulte en het transcendentale, met teksten die vaak neigen naar het esoterische. Hun muziek spreekt tot de verbeelding, roept beelden op van verre oorden en vergane tijden, en doet luisteraars zweven tussen droom en realiteit.
De band belichaamt de ziel van experimentele rock met hun creatie "ATW". De magie die zij weven met hun instrumenten is niet enkel een auditieve ervaring maar een reis door de vele lagen van bewustzijn en emotie. Hun vaardigheid om sfeer te scheppen met een simpel akkoord of een fluisterende zanglijn is niets minder dan betoverend.
In een wirwar van melodieën die zowel het etherische als het aardse omarmen, staat "ATW" van All Them Witches als een monoliet in het landschap van moderne muziek. Deze verzameling klanken, uitgebracht op de 28e september van 2018, vervoert de luisteraar naar een domein waar tijd en ruimte vervagen in de echo's van hun psychedelische blues men stonerrock
De tracks op dit album zijn als een mozaïek van klanklandschappen, variërend van de diepe, trillende baslijnen tot de haast etherische gitaarsolo's die de luisteraar meenemen op een vlucht door onbekende dimensies. Een nummer als "Fishbelly 86 Onions" biedt een rijke textuur aan geluiden, waarbij elke noot en elk ritme lijkt te ademen met een levenseigen mysterie." Workhorse" is wat zwaarder van gemoed
Bijzonder aan "ATW" is hoe het album fluctueert tussen momenten van intense, bijna tastbare zwaarte en plotselinge uitbarstingen van lichtheid en lucht. Deze dynamiek houdt de luisteraar geboeid, elk nummer nodigt opnieuw uit om de diepte van hun muzikale landschap te verkennen.
In de essentie van "ATW" vindt men een verkenning van de contrasten die inherent zijn aan het menselijk bestaan: licht en donker, stilte en storm, chaos en orde. All Them Witches heeft met dit album een kunstwerk geschapen dat niet alleen gehoord maar ook gevoeld moet worden. Hun muziek is een ode aan de ongrijpbare schoonheid van het leven, vastgelegd in de trillingen van hun instrumenten.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Altan - Another Sky (2000)
0
geplaatst: 4 maart 2024, 17:06 uur
Altan is een Ierse folkband die in 1987 is opgericht. Het album "Another Sky" van de band is een diverse verzameling van reels en jigs, gekenmerkt door uitstekend vakmanschap.
De kracht van Altan als groep komt met name naar voren in de ballades, geleid door violiste en vocalist Mairéad Ní Mhaonaigh. Drie van de nummers zijn in het Engels gezongen, waaronder een cover van Bob Dylan's "Girl from the North Country", terwijl de rest in het Gaelic is.
Ik kon geen specifieke Britse of Ierse recensies vinden voor Altan's "Another Sky". Het album wordt echter over het algemeen goed ontvangen, met name vanwege de mix van Keltische folk en meer, traditionele folk.
Het album toont Altan's bekwame muzikaliteit en staat dus vooral bekend om de al gememoreerde ballads. Het album vertegenwoordigt een breed scala aan Keltische muziek, met zowel traditionele als hedendaagse elementen. Er is soms wat kritiek op de zang. Ik deel die kritiek niet.
Persoonlijk hebben de wat vlottere nummers mijn voorkeur (op dit album zijn dat de medleys). Daar hadden er wel wat meer van op het album mogen staan.
De kracht van Altan als groep komt met name naar voren in de ballades, geleid door violiste en vocalist Mairéad Ní Mhaonaigh. Drie van de nummers zijn in het Engels gezongen, waaronder een cover van Bob Dylan's "Girl from the North Country", terwijl de rest in het Gaelic is.
Ik kon geen specifieke Britse of Ierse recensies vinden voor Altan's "Another Sky". Het album wordt echter over het algemeen goed ontvangen, met name vanwege de mix van Keltische folk en meer, traditionele folk.
Het album toont Altan's bekwame muzikaliteit en staat dus vooral bekend om de al gememoreerde ballads. Het album vertegenwoordigt een breed scala aan Keltische muziek, met zowel traditionele als hedendaagse elementen. Er is soms wat kritiek op de zang. Ik deel die kritiek niet.
Persoonlijk hebben de wat vlottere nummers mijn voorkeur (op dit album zijn dat de medleys). Daar hadden er wel wat meer van op het album mogen staan.
Amen Dunes - Death Jokes (2024)
0
geplaatst: 25 september 2024, 23:22 uur
Amen Dunes, de nom de plume van de Amerikaanse muzikant Damon McMahon, staat bekend om zijn introspectieve en vaak mystieke muziek. Zijn discografie, die zich uitstrekt over meer dan een decennium, toont een evolutie van lo-fi folk tot meer experimentele psych-rock invloeden. Zijn nieuwste album, "Death Jokes" uit 2024, is geen uitzondering op deze trend en biedt een diepgaande verkenning van de menselijke conditie, verpakt in bijzondere muzikale structuren en poëtische teksten.
Death Jokes opent met het titelnummer, een rommelige, haast chaotische introductie die meer een collage van geluiden is dan een traditioneel muziekstuk. Het voelt als een fragmentarisch voorspel dat de luisteraar op scherp zet, zonder direct richting te geven.
Ian, het eerste volledige nummer, verrast met een aangename melodie die een gevoel van nostalgie oproept. De knipoog naar eerdere werken van McMahon is duidelijk, met subtiele hints van zijn unieke stijl verweven door de song.
Joyrider fungeert als een kort intermezzo van een minuut, dat de luchtige, speelse toon van het album versterkt. Ondanks zijn korte duur blijft de knipoog naar de luisteraar aanwezig, als een glimlach in muzikale vorm. What I Want is een ingetogen, melodische track die diep resoneert. Het nummer bouwt op een subtiele intensiteit, waarbij McMahon’s stem een delicate doch krachtige leidraad vormt.
Met Rugby Child betreedt het album experimenteel terrein. Het stevige, psychedelische geluid is zowel hypnotiserend als aanstekelijk, en het nummer blijft nazinderen lang nadat het is afgelopen. Boys keert terug naar een ingetogen sfeer, met een rafelig randje dat het nummer een authentiek karakter geeft. De melodie is simpel maar effectief, en biedt een moment van rust te midden van de variëteit.
Exodus is een van mijn persoonlijke favorieten. De ingetogen melodie en rafelige zang maken het tot een intieme luisterervaring. Het nummer voelt als een moment van reflectie. Helaas valt Predator een beetje tegen. Als intermezzo is het niet zo sterk en mist het de coherentie van de andere nummers. Het lijkt wat verloren in de context van het album.
Solo Tape herstelt zich enigszins met een kort maar prettiger intermezzo. Het biedt een korte adempauze voordat we verdergaan naar meer substantieel werk. Purple Land presenteert zich als een eenvoudige compositie, maar heeft iets onweerstaanbaar lekkers. De eenvoud is hier een kracht, met een melodie die blijft hangen.
I Don’t Mind barst van de energie en heeft een gruizige textuur. Het nummer is levendig en dynamisch, en injecteert het album met een vitale kracht. Mary Anne is nog zo’n prettige song die de luisteraar omhult in een warme, muzikale omhelzing. Het voelt als een zachte, maar vastberaden hand die je door het album leidt.
Round the World is het langste en mooiste nummer op het album. De afwisselende passages en rijke arrangementen maken het tot een epische reis door McMahon’s muzikale landschap. Ten slotte sluit Poor Cops het album af op een ietwat overbodige noot. Het lijkt wat op de opener. Geen echte muziek maar een psychedelisch aanvoelende serie geluiden en accoorden.
In zijn geheel genomen is Death Jokes een rijke, diverse luisterervaring die de complexiteit van McMahon’s artistieke visie laat zien. Het album balanceert moeiteloos tussen experiment en traditie, en biedt een verfrissend palet aan geluiden en emoties.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Noot: De tekst is gegenereerd met AI op basis van een prompt met daarin volledig door mij zelf verzamelde gegevens over de band, mijn persoonlijke indrukken en beleving van de nummers op het album inclusief mijn interpretatie van teksten (via Genius.com)
Death Jokes opent met het titelnummer, een rommelige, haast chaotische introductie die meer een collage van geluiden is dan een traditioneel muziekstuk. Het voelt als een fragmentarisch voorspel dat de luisteraar op scherp zet, zonder direct richting te geven.
Ian, het eerste volledige nummer, verrast met een aangename melodie die een gevoel van nostalgie oproept. De knipoog naar eerdere werken van McMahon is duidelijk, met subtiele hints van zijn unieke stijl verweven door de song.
Joyrider fungeert als een kort intermezzo van een minuut, dat de luchtige, speelse toon van het album versterkt. Ondanks zijn korte duur blijft de knipoog naar de luisteraar aanwezig, als een glimlach in muzikale vorm. What I Want is een ingetogen, melodische track die diep resoneert. Het nummer bouwt op een subtiele intensiteit, waarbij McMahon’s stem een delicate doch krachtige leidraad vormt.
Met Rugby Child betreedt het album experimenteel terrein. Het stevige, psychedelische geluid is zowel hypnotiserend als aanstekelijk, en het nummer blijft nazinderen lang nadat het is afgelopen. Boys keert terug naar een ingetogen sfeer, met een rafelig randje dat het nummer een authentiek karakter geeft. De melodie is simpel maar effectief, en biedt een moment van rust te midden van de variëteit.
Exodus is een van mijn persoonlijke favorieten. De ingetogen melodie en rafelige zang maken het tot een intieme luisterervaring. Het nummer voelt als een moment van reflectie. Helaas valt Predator een beetje tegen. Als intermezzo is het niet zo sterk en mist het de coherentie van de andere nummers. Het lijkt wat verloren in de context van het album.
Solo Tape herstelt zich enigszins met een kort maar prettiger intermezzo. Het biedt een korte adempauze voordat we verdergaan naar meer substantieel werk. Purple Land presenteert zich als een eenvoudige compositie, maar heeft iets onweerstaanbaar lekkers. De eenvoud is hier een kracht, met een melodie die blijft hangen.
I Don’t Mind barst van de energie en heeft een gruizige textuur. Het nummer is levendig en dynamisch, en injecteert het album met een vitale kracht. Mary Anne is nog zo’n prettige song die de luisteraar omhult in een warme, muzikale omhelzing. Het voelt als een zachte, maar vastberaden hand die je door het album leidt.
Round the World is het langste en mooiste nummer op het album. De afwisselende passages en rijke arrangementen maken het tot een epische reis door McMahon’s muzikale landschap. Ten slotte sluit Poor Cops het album af op een ietwat overbodige noot. Het lijkt wat op de opener. Geen echte muziek maar een psychedelisch aanvoelende serie geluiden en accoorden.
In zijn geheel genomen is Death Jokes een rijke, diverse luisterervaring die de complexiteit van McMahon’s artistieke visie laat zien. Het album balanceert moeiteloos tussen experiment en traditie, en biedt een verfrissend palet aan geluiden en emoties.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Noot: De tekst is gegenereerd met AI op basis van een prompt met daarin volledig door mij zelf verzamelde gegevens over de band, mijn persoonlijke indrukken en beleving van de nummers op het album inclusief mijn interpretatie van teksten (via Genius.com)
Amenra - Alive (2016)
0
geplaatst: 13 december 2024, 20:19 uur
Amenra - Alive (2016): Een Bijzonder en Spiritueel Album
De Belgische band Amenra is al jaren een grote naam in de wat ‘zwaardere’ muziek. Hun nummers zitten vol emotie en, zware klanken. Optredens zijn altijd indrukwekkend. In 2016 brachten ze Alive uit, een live-album met een rustige, akoestische aanpak. Het album bevat nieuwe versies van hun eigen nummers, covers en unieke composities. Hoewel het minder zwaar klinkt dan hun andere werk, is het net zo krachtig en emotioneel.
Stijl en Invloeden
Alive mixt akoestische post-metal, ambient en donkere folk. In plaats van harde riffs kiest de band in deze setting voor zachte gitaren, breekbare zang en eenvoudige drums. Het album voelt introspectief en hypnotiserend, met thema’s zoals verlies, pijn en spirituele verlossing.
Qua genres combineert Alive normaliter elementen van post-metal, post-rock, slowcore en klassieke muziek. Deze stijlen vloeien samen in een sobere en melancholische sfeer, die elk nummer extra emotie geeft.
Track-by-Track Review
Het openingsnummer Dying of the Light heeft een dreigende sfeer. Donkere gitaar en ijle zang geven een gevoel van onheil. Het gaat over verlies en vergankelijkheid. Het nummer bouwt langzaam op, met oplopende spanning tussen stilte en geluid. (8)
Wear My Crown is een spiritueel nummer met betoverende melodieën en herhalingen die een trance oproepen. Het gaat over verantwoordelijkheid en zoeken naar rust. Zachte gitaarpartijen versterken de sfeer en maken het tot een bijna heilige ervaring. (9)
To Go on and Live with Out is eenvoudig maar krachtig. Langzame akkoorden laten leegte en eenzaamheid voelen. Het nummer groeit naar een sterk hoogtepunt, met zachte zang en intense momenten die pijn en doorzettingskracht laten horen. Het raakt diep.(9)
Parabol is een dromerig en hypnotiserend nummer. Herhaalde melodieën en zachte, fluisterende zang creëren een rustgevende sfeer. De abstracte maar indringende tekst maakt het nog sterker. Het voelt meditatief en neemt de luisteraar mee in een wereld vol verwondering. (8)
Buiten Datum is een Nederlands nummer vol emotie. Het gaat over verlies en het einde van het leven. De herhalende gitaar en verdrietige melodieën versterken de krachtige tekst. Het is een van de meest kwetsbare nummers van Amenra (9)
The Longest Night voelt als een donkere, eindeloze nacht. Krachtige muziek en een sterke gitaarlijn bouwen spanning op. De tekst gaat over een persoonlijke strijd, en de zang laat een innerlijke worsteling horen. Het klinkt bijna als een film. (8)
September betovert vanaf de eerste noot. Herhalende gitaar en rustige zang brengen een trance-achtige sfeer. Het roept nostalgie en herinneringen op, alsof je door het verleden wandelt. De eenvoudige tekst raakt diep door de pure emotie erin (met Sofie Verdoodt) (8,5)
Aorte
Dit nummer begint rustig, maar wordt steeds intenser. De tekst stelt diepe levensvragen en de muziek past daarbij. Met krachtige instrumenten en opbouwende spanning is het een van de sterkste nummers van het album. (9)
Razoreater klinkt spannend en mysterieus. Zachte gitaren en fluisterende zang geven een gevoel van gevaar. De tekst is vaag en laat ruimte voor eigen ideeën. Het is een donker en geheimzinnig moment op het album.(9)
Het Dorp
Dit laatste nummer is rustiger en ontroerend. Het is een cover van Het Dorp, over het leven op het platteland en verlangen naar eenvoud. Amenra brengt dit prachtig, een kalme afsluiter na de donkere nummers ervoor. (7)
Conclusie en Aanbeveling
Alive is een uniek album dat de emotionele kracht van Amenra laat zien in een ingetogen, akoestische vorm. Met thema’s als verlies en verlossing raakt het diep en blijft het lang bij je. Voor iedereen die houdt van sfeervolle, introspectieve muziek, is dit album een absolute aanrader. Zelfs als je normaal geen fan bent van zware muziek, biedt Alive een toegankelijke en ontroerende luisterervaring. Mis deze bijzondere kant van Amenra niet!
Waardering: 8,4
De Belgische band Amenra is al jaren een grote naam in de wat ‘zwaardere’ muziek. Hun nummers zitten vol emotie en, zware klanken. Optredens zijn altijd indrukwekkend. In 2016 brachten ze Alive uit, een live-album met een rustige, akoestische aanpak. Het album bevat nieuwe versies van hun eigen nummers, covers en unieke composities. Hoewel het minder zwaar klinkt dan hun andere werk, is het net zo krachtig en emotioneel.
Stijl en Invloeden
Alive mixt akoestische post-metal, ambient en donkere folk. In plaats van harde riffs kiest de band in deze setting voor zachte gitaren, breekbare zang en eenvoudige drums. Het album voelt introspectief en hypnotiserend, met thema’s zoals verlies, pijn en spirituele verlossing.
Qua genres combineert Alive normaliter elementen van post-metal, post-rock, slowcore en klassieke muziek. Deze stijlen vloeien samen in een sobere en melancholische sfeer, die elk nummer extra emotie geeft.
Track-by-Track Review
Het openingsnummer Dying of the Light heeft een dreigende sfeer. Donkere gitaar en ijle zang geven een gevoel van onheil. Het gaat over verlies en vergankelijkheid. Het nummer bouwt langzaam op, met oplopende spanning tussen stilte en geluid. (8)
Wear My Crown is een spiritueel nummer met betoverende melodieën en herhalingen die een trance oproepen. Het gaat over verantwoordelijkheid en zoeken naar rust. Zachte gitaarpartijen versterken de sfeer en maken het tot een bijna heilige ervaring. (9)
To Go on and Live with Out is eenvoudig maar krachtig. Langzame akkoorden laten leegte en eenzaamheid voelen. Het nummer groeit naar een sterk hoogtepunt, met zachte zang en intense momenten die pijn en doorzettingskracht laten horen. Het raakt diep.(9)
Parabol is een dromerig en hypnotiserend nummer. Herhaalde melodieën en zachte, fluisterende zang creëren een rustgevende sfeer. De abstracte maar indringende tekst maakt het nog sterker. Het voelt meditatief en neemt de luisteraar mee in een wereld vol verwondering. (8)
Buiten Datum is een Nederlands nummer vol emotie. Het gaat over verlies en het einde van het leven. De herhalende gitaar en verdrietige melodieën versterken de krachtige tekst. Het is een van de meest kwetsbare nummers van Amenra (9)
The Longest Night voelt als een donkere, eindeloze nacht. Krachtige muziek en een sterke gitaarlijn bouwen spanning op. De tekst gaat over een persoonlijke strijd, en de zang laat een innerlijke worsteling horen. Het klinkt bijna als een film. (8)
September betovert vanaf de eerste noot. Herhalende gitaar en rustige zang brengen een trance-achtige sfeer. Het roept nostalgie en herinneringen op, alsof je door het verleden wandelt. De eenvoudige tekst raakt diep door de pure emotie erin (met Sofie Verdoodt) (8,5)
Aorte
Dit nummer begint rustig, maar wordt steeds intenser. De tekst stelt diepe levensvragen en de muziek past daarbij. Met krachtige instrumenten en opbouwende spanning is het een van de sterkste nummers van het album. (9)
Razoreater klinkt spannend en mysterieus. Zachte gitaren en fluisterende zang geven een gevoel van gevaar. De tekst is vaag en laat ruimte voor eigen ideeën. Het is een donker en geheimzinnig moment op het album.(9)
Het Dorp
Dit laatste nummer is rustiger en ontroerend. Het is een cover van Het Dorp, over het leven op het platteland en verlangen naar eenvoud. Amenra brengt dit prachtig, een kalme afsluiter na de donkere nummers ervoor. (7)
Conclusie en Aanbeveling
Alive is een uniek album dat de emotionele kracht van Amenra laat zien in een ingetogen, akoestische vorm. Met thema’s als verlies en verlossing raakt het diep en blijft het lang bij je. Voor iedereen die houdt van sfeervolle, introspectieve muziek, is dit album een absolute aanrader. Zelfs als je normaal geen fan bent van zware muziek, biedt Alive een toegankelijke en ontroerende luisterervaring. Mis deze bijzondere kant van Amenra niet!
Waardering: 8,4
Amy Winehouse - Back to Black (2006)
0
geplaatst: 9 augustus 2024, 18:41 uur
Het album 'Back to Black' van Amy Winehouse, uitgebracht in 2006, is een album dat buiten mijn comfortzone valt, maar dat niettemin een sterke indruk op me heeft achtergelaten. Het is niet alleen de unieke stem van Amy die dit album toch bijzonder maakt, maar ook de diepe emotionele lading en de productie die de sfeer van oude soul en jazz met een moderne twist vangt Hier is mijn persoonlijke kijk op elk nummer van het album:
Rehab – Hoewel dit nummer niet helemaal mijn ding is, kan ik niet ontkennen dat het een enorm succesnummer is. De pakkende teksten en de krachtige stem van Amy maken het een onvergetelijke opener die je meteen in haar wereld trekt.
You Know I'm No Good – Dit nummer ligt me een stuk beter. Het nummer zit vol zelfreflectie en eerlijkheid over haar fouten en tekortkomingen in relaties De fijne melodie, gecombineerd met Amy's ruige stem en de verhalende teksten, creëert een sfeer die zowel verleidelijk als spijtig is. Het is een van die nummers die je meevoert op een emotionele reis.
Me & Mr. Jones – Dit is ook wel een aardig nummer. Het heeft een speels karakter dat op een interessante manier contrasteert met de rest van het album. Amy's houding en de manier waarop ze de lyrics zingt, brengen het nummer tot leven.
Just Friends – De melodie is leuk en Amy's stem klinkt zoals altijd fantastisch, maar de begeleiding vind ik persoonlijk niet prettig. Het nummer heeft een soort jazzy feel die mij iets minder ligt, maar de vocale prestaties zijn onberispelijk.
Back to Black – Dit is veruit het beste nummer van het album, naar mijn mening. De pijn en emotie die Amy in dit nummer legt, is ronduit hartverscheurend. De teksten zijn diepgaand en de sfeer is donker en intens. De productie van het nummer, met de zware baslijnen en subtiele strijkers, creëert een sfeer die je meevoert naar een andere tijd en plaats
Love Is a Losing Game – Dit nummer geeft nostalgische gevoelens en doet denken aan muziek uit de jaren 60. Dit nummer is een prachtige, doch droevige beschouwing over de pijn van onbeantwoorde liefde. Amy's stem klinkt kwetsbaar en puur Kortom een subtiel, bijna akoestisch nummer dat de kwetsbaarheid en het verdriet van Amy prachtig weergeeft.
Tears Dry on Their Own – Een prima nummer met een fijne zang. De manier waarop de melodie samenvloeit met de motown-achtige achtergrond geeft het een opgewekt gevoel, ondanks de sombere inhoud van de teksten.
Wake Up Alone – Een fijne ballad die start met een rustige, melancholische introductie en overgaat in een krachtig refrein. Amy's stem vertolkt de eenzaamheid en het verlangen op een manier die je echt raakt
Some Unholy War – Dit nummer doet me niet zoveel. Het lijkt enigszins uit de toon te vallen bij de rest van het album, hoewel de passie en intensiteit van Amy's stem nog steeds duidelijk aanwezig zijn.
He Can Only Hold Her – Absoluut een van de prettigere nummers op het album. Het heeft een lichtere toon en de ritmische achtergrond maakt het een aangename luisterervaring.
Samengevat is 'Back to Black' een album dat krachtige emoties en persoonlijke worstelingen van Amy Winehouse belicht, waarbij elk nummer een eigen verhaal en gevoel heeft. Hoewel het album niet helemaal in mijn comfortzone ligt, is het onmogelijk om de artistieke impact en de emotionele diepte die Amy in haar muziek legt, te negeren.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeue.nl
Rehab – Hoewel dit nummer niet helemaal mijn ding is, kan ik niet ontkennen dat het een enorm succesnummer is. De pakkende teksten en de krachtige stem van Amy maken het een onvergetelijke opener die je meteen in haar wereld trekt.
You Know I'm No Good – Dit nummer ligt me een stuk beter. Het nummer zit vol zelfreflectie en eerlijkheid over haar fouten en tekortkomingen in relaties De fijne melodie, gecombineerd met Amy's ruige stem en de verhalende teksten, creëert een sfeer die zowel verleidelijk als spijtig is. Het is een van die nummers die je meevoert op een emotionele reis.
Me & Mr. Jones – Dit is ook wel een aardig nummer. Het heeft een speels karakter dat op een interessante manier contrasteert met de rest van het album. Amy's houding en de manier waarop ze de lyrics zingt, brengen het nummer tot leven.
Just Friends – De melodie is leuk en Amy's stem klinkt zoals altijd fantastisch, maar de begeleiding vind ik persoonlijk niet prettig. Het nummer heeft een soort jazzy feel die mij iets minder ligt, maar de vocale prestaties zijn onberispelijk.
Back to Black – Dit is veruit het beste nummer van het album, naar mijn mening. De pijn en emotie die Amy in dit nummer legt, is ronduit hartverscheurend. De teksten zijn diepgaand en de sfeer is donker en intens. De productie van het nummer, met de zware baslijnen en subtiele strijkers, creëert een sfeer die je meevoert naar een andere tijd en plaats
Love Is a Losing Game – Dit nummer geeft nostalgische gevoelens en doet denken aan muziek uit de jaren 60. Dit nummer is een prachtige, doch droevige beschouwing over de pijn van onbeantwoorde liefde. Amy's stem klinkt kwetsbaar en puur Kortom een subtiel, bijna akoestisch nummer dat de kwetsbaarheid en het verdriet van Amy prachtig weergeeft.
Tears Dry on Their Own – Een prima nummer met een fijne zang. De manier waarop de melodie samenvloeit met de motown-achtige achtergrond geeft het een opgewekt gevoel, ondanks de sombere inhoud van de teksten.
Wake Up Alone – Een fijne ballad die start met een rustige, melancholische introductie en overgaat in een krachtig refrein. Amy's stem vertolkt de eenzaamheid en het verlangen op een manier die je echt raakt
Some Unholy War – Dit nummer doet me niet zoveel. Het lijkt enigszins uit de toon te vallen bij de rest van het album, hoewel de passie en intensiteit van Amy's stem nog steeds duidelijk aanwezig zijn.
He Can Only Hold Her – Absoluut een van de prettigere nummers op het album. Het heeft een lichtere toon en de ritmische achtergrond maakt het een aangename luisterervaring.
Samengevat is 'Back to Black' een album dat krachtige emoties en persoonlijke worstelingen van Amy Winehouse belicht, waarbij elk nummer een eigen verhaal en gevoel heeft. Hoewel het album niet helemaal in mijn comfortzone ligt, is het onmogelijk om de artistieke impact en de emotionele diepte die Amy in haar muziek legt, te negeren.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeue.nl
Anathema - A Fine Day to Exit (2001)
0
geplaatst: 12 mei 2024, 13:00 uur
"A Fine Day to Exit" van Anathema, uitgebracht in 2001, is een album dat zich onderscheidt door zijn diepe emotionele lading en complexe muzikale landschappen. Het is een muzikaal werk dat bij elke luisterbeurt nieuwe nuances onthult, en ik zal je door elke track leiden met mijn persoonlijke indrukken.
Het openingsnummer, "A Fine Day," start ingetogen, maar bouwt al snel op naar een sublieme riff die een gevoel van melancholie en hoop oproept. De subtiliteit in de opbouw van de melodieën is adembenemend en zet de toon voor wat komen gaat.
"Release" neemt je mee in een wereld waar de klok verder tikt en de dreiging groter wordt. De pakkende riff en het voortstuwende ritme geven het nummer een gevoel van urgentie en onontkoombaarheid. Het is alsof je een reis maakt door een donker, onbekend landschap, geleid door de hypnotiserende muziek.
Met "Leave No Trace" krijg je een ingetogen nummer voorgeschoteld dat ondanks zijn kalmte toch een zekere scherpte bevat. De melodieën zijn verfijnd en subtiel, maar er zit een onderliggende spanning in die je niet loslaat.
"Underworld" betovert met zijn donkere, slepende melodieën. Dit nummer sleept je mee in een wereld van mysterie en duisternis, en de rijke, diepe klanken zorgen voor een meeslepende ervaring. Het is alsof je door een ondergrondse grot wandelt, omringd door schaduwen en geheimen.
"Pressure" volgt in dezelfde lijn als "Underworld" en biedt wederom een donkere, meeslepende sfeer. De muziek is intens en broeierig, alsof er elk moment iets kan gebeuren. Het nummer bouwt langzaam op naar een climax die je op het puntje van je stoel houdt.
Met "Panic" verandert het tempo drastisch. Dit is een heerlijke, stevige song die je direct bij de strot grijpt. De energie spat ervan af, en het nummer blijft nog lang na de laatste noot in je hoofd rondzingen. Het is een nummer dat je adrenaline laat stromen en je zin geeft om te bewegen
"Breaking Down the Barriers" is een bijzonder nummer. Hoewel het muzikaal gezien niet direct opvalt, heeft het toch een eigen charme. Het is een soort rustpunt op het album, een moment van reflectie en introspectie.
"Looking Outside Inside" begint aarzelend, maar het tweede deel van het nummer maakt dit meer dan goed. De muziek ontvouwt zich langzaam en neemt je mee op een reis van emotionele en muzikale hoogtepunten. Het is een nummer dat bij elke luisterbeurt beter wordt.
Het titelnummer, "A Fine Day to Exit," is een energiek en dynamisch stuk muziek. Het nummer barst van het elan en de vitaliteit, en het voelt als een bevrijdende ontsnapping naar een betere plek. De muziek is opbeurend en geeft je een gevoel van hoop en optimisme.
Het laatste nummer, "Temporary Peace," begint fijn en kalm, maar wordt halverwege abrupt afgebroken en gedood. Dit contrast creëert een krachtige emotionele impact, en laat je achter met een gevoel van verlies en verlangen.
Al met al is "A Fine Day to Exit" een album dat je meeneemt op een emotionele en muzikale reis. Elk nummer heeft zijn eigen unieke karakter en draagt bij aan het geheel, waardoor het een fijne luisterervaring is.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Het openingsnummer, "A Fine Day," start ingetogen, maar bouwt al snel op naar een sublieme riff die een gevoel van melancholie en hoop oproept. De subtiliteit in de opbouw van de melodieën is adembenemend en zet de toon voor wat komen gaat.
"Release" neemt je mee in een wereld waar de klok verder tikt en de dreiging groter wordt. De pakkende riff en het voortstuwende ritme geven het nummer een gevoel van urgentie en onontkoombaarheid. Het is alsof je een reis maakt door een donker, onbekend landschap, geleid door de hypnotiserende muziek.
Met "Leave No Trace" krijg je een ingetogen nummer voorgeschoteld dat ondanks zijn kalmte toch een zekere scherpte bevat. De melodieën zijn verfijnd en subtiel, maar er zit een onderliggende spanning in die je niet loslaat.
"Underworld" betovert met zijn donkere, slepende melodieën. Dit nummer sleept je mee in een wereld van mysterie en duisternis, en de rijke, diepe klanken zorgen voor een meeslepende ervaring. Het is alsof je door een ondergrondse grot wandelt, omringd door schaduwen en geheimen.
"Pressure" volgt in dezelfde lijn als "Underworld" en biedt wederom een donkere, meeslepende sfeer. De muziek is intens en broeierig, alsof er elk moment iets kan gebeuren. Het nummer bouwt langzaam op naar een climax die je op het puntje van je stoel houdt.
Met "Panic" verandert het tempo drastisch. Dit is een heerlijke, stevige song die je direct bij de strot grijpt. De energie spat ervan af, en het nummer blijft nog lang na de laatste noot in je hoofd rondzingen. Het is een nummer dat je adrenaline laat stromen en je zin geeft om te bewegen
"Breaking Down the Barriers" is een bijzonder nummer. Hoewel het muzikaal gezien niet direct opvalt, heeft het toch een eigen charme. Het is een soort rustpunt op het album, een moment van reflectie en introspectie.
"Looking Outside Inside" begint aarzelend, maar het tweede deel van het nummer maakt dit meer dan goed. De muziek ontvouwt zich langzaam en neemt je mee op een reis van emotionele en muzikale hoogtepunten. Het is een nummer dat bij elke luisterbeurt beter wordt.
Het titelnummer, "A Fine Day to Exit," is een energiek en dynamisch stuk muziek. Het nummer barst van het elan en de vitaliteit, en het voelt als een bevrijdende ontsnapping naar een betere plek. De muziek is opbeurend en geeft je een gevoel van hoop en optimisme.
Het laatste nummer, "Temporary Peace," begint fijn en kalm, maar wordt halverwege abrupt afgebroken en gedood. Dit contrast creëert een krachtige emotionele impact, en laat je achter met een gevoel van verlies en verlangen.
Al met al is "A Fine Day to Exit" een album dat je meeneemt op een emotionele en muzikale reis. Elk nummer heeft zijn eigen unieke karakter en draagt bij aan het geheel, waardoor het een fijne luisterervaring is.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Anathema - Alternative 4 (1998)
0
geplaatst: 22 november 2024, 00:12 uur
Over de band Anathema
Anathema is een Britse rockband uit Liverpool, opgericht in 1990. De groep begon met stevige, donkere muziek, bekend als doom metal. Later veranderden ze hun stijl naar een meer melodieuze en emotionele vorm van rock, met veel aandacht voor sfeer en gevoel. De teksten gaan vaak over onderwerpen zoals verlies, liefde en persoonlijke groei. Anathema staat bekend om hun prachtige melodieën en diepe emoties in hun muziek. De band heeft een trouwe schare fans en wordt gezien als een van de meest unieke bands in hun genre.
Over het album Alternative 4
Alternative 4 is een album van Anathema uit 1998 en wordt beschouwd als een van hun beste werken. Het album heeft een melancholische sfeer en behandelt thema’s zoals verdriet, vertrouwen en innerlijke strijd. De muziek is een mix van rock en atmosferische klanken, met krachtige zang en meeslepende melodieën. Dit album laat een grote stap zien in de muzikale evolutie van de band, waarin ze verder weggaan van hun metalroots en een eigen, emotionele stijl ontwikkelen. Alternative 4 is een echte aanrader voor mensen die van muziek met gevoel houden.
Over de nummers op het album:
Het openingsnummer Shroud of False is kort, maar zeer emotioneel. Het voelt somber en melancholisch, alsof het gaat over verlies en verdriet. De tekst lijkt te verwijzen naar een gevoel van teleurstelling en het zoeken naar betekenis. De sfeer is rustig, introspectief en zet meteen de toon voor de rest van het album.
Het nummer Fragile Dreams heeft een krachtige en emotionele sfeer. Het gaat over pijn, verlies en de kwetsbaarheid van dromen en hoop. De tekst lijkt een strijd te beschrijven met verdriet en innerlijke leegte. De muziek combineert intense gitaarriffs met prachtige melancholische melodieën, wat de emotionele boodschap nog sterker maakt. Het is een diep en meeslepend nummer .(9)
Vervolgens Empty met een donkere, intense sfeer. Het nummer gaat over gevoelens van leegte en innerlijke pijn. De tekst lijkt te spreken over een strijd met emoties zoals woede, eenzaamheid en wanhoop. De muziek is krachtig en expressief, met harde gitaarriffs en intense zang, wat de gevoelens van frustratie en verdriet goed overbrengt. (8)
Lost Control is uit heel ander hout gesneden. Het nummer heeft een ingetogen sombere en melancholische sfeer. Het gaat over het verliezen van grip op jezelf en het leven. De tekst beschrijft gevoelens van hulpeloosheid, verdriet en emotionele pijn. De rustige muziek, met zachte melodieën en kwetsbare zang, maakt het een intens en hartverscheurend nummer dat de emoties sterk overbrengt. (8,5)
Het nummer Re-Connect heeft een intense en emotionele sfeer. Het gaat over het verlangen om opnieuw verbinding te maken, misschien met jezelf, anderen of een betere tijd. De tekst lijkt te spreken over worsteling, verdriet en een zoektocht naar betekenis. De muziek is krachtig, met een mix van melancholische melodieën en sterke emoties. (9)
Het nummer Inner Silence heeft een rustige en droevige sfeer. Het gaat over het omgaan met verlies en het zoeken naar innerlijke rust. De tekst lijkt gevoelens van verdriet en acceptatie te beschrijven. De zachte muziek en emotionele zang geven het nummer een intieme en troostende toon, alsof het een moment van reflectie biedt. (7,5)
Het titelnummer Alternative 4 heeft een donkere, kritische sfeer. Het lijkt te gaan over bedrog, wantrouwen en de lelijke kanten van de mensheid. De tekst roept vragen op over keuzes en gevolgen. De muziek is intens en dramatisch, met een mix van woede en dreiging, wat de zware boodschap van het nummer extra kracht geeft. (9)
Regret heeft een melancholische en emotionele sfeer. Het gaat over spijt en het terugkijken op fouten of gemiste kansen in het leven. De tekst beschrijft gevoelens van verdriet en verlangen naar een beter verleden. De rustige muziek en zachte zang in de eerste helft van het nummer maken het een intens en meeslepend nummer dat diep raakt. Het tweede deel is meest stevig en overweldigend (9,5)
Het nummer Feel heeft een introspectieve en melancholische sfeer. De tekst lijkt te gaan over het verlangen om echte emoties te ervaren en betekenis te vinden in het leven. Het beschrijft een zoektocht naar verbinding en innerlijke vrede. De muziek is ingetogen en meeslepend, met een dromerige toon die de gevoelens van reflectie versterkt. (8,5)
Het slotnummer Destiny heeft een mystieke en melancholische sfeer. Het lijkt te gaan over het accepteren van wat het leven brengt en het pad dat voor je ligt. De tekst voelt filosofisch, alsof het reflecteert op het lot en keuzes. De muziek is rustig en dromerig, wat een gevoel van stilte en overpeinzing oproept. (7)
Bonusnummers:
Het nummer Your Possible Pasts heeft een donkere en melancholische sfeer. Het lijkt te gaan over herinneringen en de mogelijkheden die verloren zijn gegaan. De tekst beschrijft spijt en pijn uit het verleden, terwijl het ook nadenkt over wat had kunnen zijn. De muziek is intens en emotioneel, wat het gevoel van verdriet versterkt. Een beetje te veel Pink Floyd (7,5)
One of the Fewv heeft een korte, intense en mysterieuze sfeer. De tekst lijkt te gaan over macht en de keuzes die iemand maakt, mogelijk met negatieve gevolgen. Het voelt alsof er spanning en een onderliggende waarschuwing in zit. De muziek is simpel maar krachtig, wat de serieuze toon van het nummer benadrukt.
Het nummer Better Off Dead heeft een donkere en emotionele sfeer. De tekst lijkt te gaan over diepe wanhoop en het gevoel dat alles zinloos is. Het roept gedachten op over pijn en een verlangen naar ontsnapping. De muziek is krachtig en zwaar, wat de intensiteit van de emoties nog sterker maakt. (6,5)
Het korte nummer "Goodbye Cruel World" heeft een sombere en afsluitende sfeer. De tekst lijkt te gaan over het afscheid nemen van de wereld, met gevoelens van verdriet, eenzaamheid en wanhoop. Het klinkt alsof iemand vrede probeert te vinden in moeilijke omstandigheden. De rustige muziek en emotionele toon maken het een intens en aangrijpend nummer.
Conclusie en Aanbeveling
Alternative 4 van Anathema is een indrukwekkend album vol emotie, melancholie en diepgang. Het laat een krachtige mix zien van rock, atmosferische klanken en introspectieve teksten. Elk nummer draagt bij aan de sombere, maar meeslepende reis door thema’s als verlies, spijt en innerlijke strijd. De uitvoering is sterk, en de muziek raakt je recht in het hart.
Ik raad dit album zeker aan aan liefhebbers van melancholische rock en sfeervolle muziek. Het is perfect voor wie op zoek is naar een diepe, emotionele luisterervaring. Alternative 4 is een tijdloos meesterwerk dat blijft boeien.
Waardering: 8,4 (zonder de bonusnummers en de zeer korte opener)
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Anathema is een Britse rockband uit Liverpool, opgericht in 1990. De groep begon met stevige, donkere muziek, bekend als doom metal. Later veranderden ze hun stijl naar een meer melodieuze en emotionele vorm van rock, met veel aandacht voor sfeer en gevoel. De teksten gaan vaak over onderwerpen zoals verlies, liefde en persoonlijke groei. Anathema staat bekend om hun prachtige melodieën en diepe emoties in hun muziek. De band heeft een trouwe schare fans en wordt gezien als een van de meest unieke bands in hun genre.
Over het album Alternative 4
Alternative 4 is een album van Anathema uit 1998 en wordt beschouwd als een van hun beste werken. Het album heeft een melancholische sfeer en behandelt thema’s zoals verdriet, vertrouwen en innerlijke strijd. De muziek is een mix van rock en atmosferische klanken, met krachtige zang en meeslepende melodieën. Dit album laat een grote stap zien in de muzikale evolutie van de band, waarin ze verder weggaan van hun metalroots en een eigen, emotionele stijl ontwikkelen. Alternative 4 is een echte aanrader voor mensen die van muziek met gevoel houden.
Over de nummers op het album:
Het openingsnummer Shroud of False is kort, maar zeer emotioneel. Het voelt somber en melancholisch, alsof het gaat over verlies en verdriet. De tekst lijkt te verwijzen naar een gevoel van teleurstelling en het zoeken naar betekenis. De sfeer is rustig, introspectief en zet meteen de toon voor de rest van het album.
Het nummer Fragile Dreams heeft een krachtige en emotionele sfeer. Het gaat over pijn, verlies en de kwetsbaarheid van dromen en hoop. De tekst lijkt een strijd te beschrijven met verdriet en innerlijke leegte. De muziek combineert intense gitaarriffs met prachtige melancholische melodieën, wat de emotionele boodschap nog sterker maakt. Het is een diep en meeslepend nummer .(9)
Vervolgens Empty met een donkere, intense sfeer. Het nummer gaat over gevoelens van leegte en innerlijke pijn. De tekst lijkt te spreken over een strijd met emoties zoals woede, eenzaamheid en wanhoop. De muziek is krachtig en expressief, met harde gitaarriffs en intense zang, wat de gevoelens van frustratie en verdriet goed overbrengt. (8)
Lost Control is uit heel ander hout gesneden. Het nummer heeft een ingetogen sombere en melancholische sfeer. Het gaat over het verliezen van grip op jezelf en het leven. De tekst beschrijft gevoelens van hulpeloosheid, verdriet en emotionele pijn. De rustige muziek, met zachte melodieën en kwetsbare zang, maakt het een intens en hartverscheurend nummer dat de emoties sterk overbrengt. (8,5)
Het nummer Re-Connect heeft een intense en emotionele sfeer. Het gaat over het verlangen om opnieuw verbinding te maken, misschien met jezelf, anderen of een betere tijd. De tekst lijkt te spreken over worsteling, verdriet en een zoektocht naar betekenis. De muziek is krachtig, met een mix van melancholische melodieën en sterke emoties. (9)
Het nummer Inner Silence heeft een rustige en droevige sfeer. Het gaat over het omgaan met verlies en het zoeken naar innerlijke rust. De tekst lijkt gevoelens van verdriet en acceptatie te beschrijven. De zachte muziek en emotionele zang geven het nummer een intieme en troostende toon, alsof het een moment van reflectie biedt. (7,5)
Het titelnummer Alternative 4 heeft een donkere, kritische sfeer. Het lijkt te gaan over bedrog, wantrouwen en de lelijke kanten van de mensheid. De tekst roept vragen op over keuzes en gevolgen. De muziek is intens en dramatisch, met een mix van woede en dreiging, wat de zware boodschap van het nummer extra kracht geeft. (9)
Regret heeft een melancholische en emotionele sfeer. Het gaat over spijt en het terugkijken op fouten of gemiste kansen in het leven. De tekst beschrijft gevoelens van verdriet en verlangen naar een beter verleden. De rustige muziek en zachte zang in de eerste helft van het nummer maken het een intens en meeslepend nummer dat diep raakt. Het tweede deel is meest stevig en overweldigend (9,5)
Het nummer Feel heeft een introspectieve en melancholische sfeer. De tekst lijkt te gaan over het verlangen om echte emoties te ervaren en betekenis te vinden in het leven. Het beschrijft een zoektocht naar verbinding en innerlijke vrede. De muziek is ingetogen en meeslepend, met een dromerige toon die de gevoelens van reflectie versterkt. (8,5)
Het slotnummer Destiny heeft een mystieke en melancholische sfeer. Het lijkt te gaan over het accepteren van wat het leven brengt en het pad dat voor je ligt. De tekst voelt filosofisch, alsof het reflecteert op het lot en keuzes. De muziek is rustig en dromerig, wat een gevoel van stilte en overpeinzing oproept. (7)
Bonusnummers:
Het nummer Your Possible Pasts heeft een donkere en melancholische sfeer. Het lijkt te gaan over herinneringen en de mogelijkheden die verloren zijn gegaan. De tekst beschrijft spijt en pijn uit het verleden, terwijl het ook nadenkt over wat had kunnen zijn. De muziek is intens en emotioneel, wat het gevoel van verdriet versterkt. Een beetje te veel Pink Floyd (7,5)
One of the Fewv heeft een korte, intense en mysterieuze sfeer. De tekst lijkt te gaan over macht en de keuzes die iemand maakt, mogelijk met negatieve gevolgen. Het voelt alsof er spanning en een onderliggende waarschuwing in zit. De muziek is simpel maar krachtig, wat de serieuze toon van het nummer benadrukt.
Het nummer Better Off Dead heeft een donkere en emotionele sfeer. De tekst lijkt te gaan over diepe wanhoop en het gevoel dat alles zinloos is. Het roept gedachten op over pijn en een verlangen naar ontsnapping. De muziek is krachtig en zwaar, wat de intensiteit van de emoties nog sterker maakt. (6,5)
Het korte nummer "Goodbye Cruel World" heeft een sombere en afsluitende sfeer. De tekst lijkt te gaan over het afscheid nemen van de wereld, met gevoelens van verdriet, eenzaamheid en wanhoop. Het klinkt alsof iemand vrede probeert te vinden in moeilijke omstandigheden. De rustige muziek en emotionele toon maken het een intens en aangrijpend nummer.
Conclusie en Aanbeveling
Alternative 4 van Anathema is een indrukwekkend album vol emotie, melancholie en diepgang. Het laat een krachtige mix zien van rock, atmosferische klanken en introspectieve teksten. Elk nummer draagt bij aan de sombere, maar meeslepende reis door thema’s als verlies, spijt en innerlijke strijd. De uitvoering is sterk, en de muziek raakt je recht in het hart.
Ik raad dit album zeker aan aan liefhebbers van melancholische rock en sfeervolle muziek. Het is perfect voor wie op zoek is naar een diepe, emotionele luisterervaring. Alternative 4 is een tijdloos meesterwerk dat blijft boeien.
Waardering: 8,4 (zonder de bonusnummers en de zeer korte opener)
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
And Also the Trees - Mother of Pearl Moon (2024)
0
geplaatst: 16 juni 2024, 18:43 uur
Over de band:
And Also the Trees is een Britse band die in 1979 in Inkberrow, Worcestershire, werd opgericht. De groep staat bekend om hun unieke stijl die elementen van gothic rock, poëtische teksten en donkere jazzritmes combineert. Hun muziek weerspiegelt vaak de Britse landelijke landschappen en is beïnvloed door de Engelse Romantiek en melancholie. De band heeft in de loop der jaren een trouwe aanhang opgebouwd, mede dankzij hun boeiende live-optredens en de kenmerkende stijl van elektrische mandoline-achtige gitaar.
And Also the Trees heeft in hun carrière tot op heden 13 studioalbums opgenomen en hebben door de jaren heen vaak getourd in Europa, en incidenteel in Amerika en Japan. De band heeft samengewerkt met leden van The Cure, waarbij Robert Smith en Lol Tolhurst vroege opnames produceerden. Hun muziek heeft een consistente evolutie doorgemaakt, waarbij elk album nieuwe elementen aan hun geluid toevoegt zonder hun onmiskenbare kern te verliezen.
Enkele van hun meest populaire albums zijn "Angelfish", "When the Rains Come", "The Klaxon" en "Farewell to the Shade". Elk van deze albums laat de diversiteit en diepte van hun muzikale en lyrische vaardigheden zien.
Voor meer informatie en om hun muziek te verkennen, kun je de officiële Bandcamp-pagina van And Also the Trees bezoeken: [And Also the Trees op Bandcamp](https://andalsothetrees.bandcamp.com/).
Over het album:
Het album Mother of Pearl Moon van And Also the Trees biedt een fascinerende luisterervaring die kenmerkend is voor de band's unieke stijl. Het album opent met Intro, een kort elektronisch nummer dat als een mysterieuze inleiding dient. Hoewel de betekenis onduidelijk is, zet het een intrigerende toon voor de rest van het album.
Whaler volgt als een ingetogen nummer gekenmerkt door sobere begeleiding, waardoor de luisteraar in een reflectieve stemming wordt gebracht. Het nummer Townsquare breekt enigszins met de ingetogenheid en laat de band meer van zichzelf zien, waardoor het album een dynamischer gevoel krijgt.
Het titelnummer Mother of Pearl Moon biedt speelse loopjes en gesproken zang, een experimentele keuze die misschien niet iedereen zal bekoren. Het is een gewaagd stuk dat de luisteraars verdeeld kan laten.
This Path Through the Meadow staat in contrast met de voorgaande nummers door zijn dromerige atmosfeer, waardoor het een van de meest beeldende stukken op het album is. Vandrada volgt met een steviger, melodieuzer geluid en meer overtuigende zang, wat een hoogtepunt op het album markeert.
No Mountains, No Horizons brengt een onheilspellende sfeer met zich mee, waardoor de luisteraar in een diepe contemplatieve staat wordt gebracht. "Visions of a Stray" continueert deze sfeer tot het verrassend melodieuze einde.
Field After Field biedt een aangename verandering van tempo met zijn aangename melodieën, die een welkome afwisseling vormen na de meer sombere voorgangers. Ypsilon valt enigszins tegen door het ontbreken van zang, wat voelt als een gemiste kans, vooral gezien de sterke vocale prestaties elders op het album.
De afsluiter Away from Me rondt het album mooi af met een mooie melodie en een bevredigend slot, waardoor de luisteraar achterblijft met een gevoel van voltooiing en contemplatie.
Samenvattend is Mother of Pearl Moon van And Also the Trees een album dat een breed scala aan emoties en sferen verkent, van onheilspellend en contemplatief tot dromerig en melodieus. Hoewel niet elk nummer even sterk is, draagt de variatie bij aan een rijke luisterervaring die fans van de band zeker zullen waarderen.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
And Also the Trees is een Britse band die in 1979 in Inkberrow, Worcestershire, werd opgericht. De groep staat bekend om hun unieke stijl die elementen van gothic rock, poëtische teksten en donkere jazzritmes combineert. Hun muziek weerspiegelt vaak de Britse landelijke landschappen en is beïnvloed door de Engelse Romantiek en melancholie. De band heeft in de loop der jaren een trouwe aanhang opgebouwd, mede dankzij hun boeiende live-optredens en de kenmerkende stijl van elektrische mandoline-achtige gitaar.
And Also the Trees heeft in hun carrière tot op heden 13 studioalbums opgenomen en hebben door de jaren heen vaak getourd in Europa, en incidenteel in Amerika en Japan. De band heeft samengewerkt met leden van The Cure, waarbij Robert Smith en Lol Tolhurst vroege opnames produceerden. Hun muziek heeft een consistente evolutie doorgemaakt, waarbij elk album nieuwe elementen aan hun geluid toevoegt zonder hun onmiskenbare kern te verliezen.
Enkele van hun meest populaire albums zijn "Angelfish", "When the Rains Come", "The Klaxon" en "Farewell to the Shade". Elk van deze albums laat de diversiteit en diepte van hun muzikale en lyrische vaardigheden zien.
Voor meer informatie en om hun muziek te verkennen, kun je de officiële Bandcamp-pagina van And Also the Trees bezoeken: [And Also the Trees op Bandcamp](https://andalsothetrees.bandcamp.com/).
Over het album:
Het album Mother of Pearl Moon van And Also the Trees biedt een fascinerende luisterervaring die kenmerkend is voor de band's unieke stijl. Het album opent met Intro, een kort elektronisch nummer dat als een mysterieuze inleiding dient. Hoewel de betekenis onduidelijk is, zet het een intrigerende toon voor de rest van het album.
Whaler volgt als een ingetogen nummer gekenmerkt door sobere begeleiding, waardoor de luisteraar in een reflectieve stemming wordt gebracht. Het nummer Townsquare breekt enigszins met de ingetogenheid en laat de band meer van zichzelf zien, waardoor het album een dynamischer gevoel krijgt.
Het titelnummer Mother of Pearl Moon biedt speelse loopjes en gesproken zang, een experimentele keuze die misschien niet iedereen zal bekoren. Het is een gewaagd stuk dat de luisteraars verdeeld kan laten.
This Path Through the Meadow staat in contrast met de voorgaande nummers door zijn dromerige atmosfeer, waardoor het een van de meest beeldende stukken op het album is. Vandrada volgt met een steviger, melodieuzer geluid en meer overtuigende zang, wat een hoogtepunt op het album markeert.
No Mountains, No Horizons brengt een onheilspellende sfeer met zich mee, waardoor de luisteraar in een diepe contemplatieve staat wordt gebracht. "Visions of a Stray" continueert deze sfeer tot het verrassend melodieuze einde.
Field After Field biedt een aangename verandering van tempo met zijn aangename melodieën, die een welkome afwisseling vormen na de meer sombere voorgangers. Ypsilon valt enigszins tegen door het ontbreken van zang, wat voelt als een gemiste kans, vooral gezien de sterke vocale prestaties elders op het album.
De afsluiter Away from Me rondt het album mooi af met een mooie melodie en een bevredigend slot, waardoor de luisteraar achterblijft met een gevoel van voltooiing en contemplatie.
Samenvattend is Mother of Pearl Moon van And Also the Trees een album dat een breed scala aan emoties en sferen verkent, van onheilspellend en contemplatief tot dromerig en melodieus. Hoewel niet elk nummer even sterk is, draagt de variatie bij aan een rijke luisterervaring die fans van de band zeker zullen waarderen.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Ane Brun - A Temporary Dive (2005)
0
geplaatst: 15 juli 2024, 23:31 uur
Ane Brun, een Noorse singer-songwriter, staat bekend om haar betoverende stem en diepgaande teksten. Haar muziekcarrière begon in de vroege jaren 2000, en ze heeft sindsdien talloze harten veroverd met haar unieke geluid en emotionele diepgang. Bruns muziek combineert folk, pop en indie-invloeden, en haar artistieke expressie is door de jaren heen alleen maar sterker geworden. Ze wordt geprezen om haar vermogen om persoonlijke verhalen te verweven met universele themas, wat haar werk zowel intiem als toegankelijk maakt.
Ik luisterde onlangs weer eens naar A Temporary Dive, het album dat Ane Brun in 2005 uitbracht. Vanaf het moment dat de eerste noten door de luidsprekers klonken, werd ik meegenomen op een emotionele reis. Het album opent met To Let Myself Go, een geweldig nummer dat onmiddellijk de toon zet met zijn melancholische melodie en introspectieve tekst. Bruns stem zweeft moeiteloos over de delicate instrumentatie, wat een gevoel van kwetsbaarheid en oprechtheid oproept. Mijn favoriete track op het album.
Rubber & Soul volgt en biedt een meer ingetogen geluid. De fijne melodie en subtiele gitaarklanken creëren een intieme sfeer, waardoor je echt kunt wegdromen bij de muziek. Bij Balloon Ranger worden we getrakteerd op een vrolijker tempo, met een aanstekelijke melodie die contrasteert met de meer serieuze ondertoon van de tekst. Het nummer wordt met veel gevoel gezongen en is een perfecte demonstratie van Ane Bruns vermogen om complexe emoties in muziek te verpakken.
Een van de meest opmerkelijke nummers op dit album is zonder twijfel My Lover Will Go. De combinatie van subtiele gitaarklanken en Anes zachte, bijna fluisterende zang creëert een sfeer van diepe reflectie. Het is een een hartverscheurend mooi nummer dat de kwetsbaarheid van liefdesverlies perfect vastlegt. De minimalistische begeleiding met een prachtig strijkje zorgt ervoor dat de focus volledig op haar stem en de meeslepende tekst ligt. Een lied dat je dwingt om stil te staan en te luisteren, om echt te voelen wat ze zingt. De eenvoud van de muzikale arrangementen benadrukt de kracht van haar vocale prestaties, waardoor elk woord en elke noot doordringt tot in de ziel.
Temporary Dive, het titelnummer van het album, is een volgend hoogtepunt. Het is een meeslepende ballad die de luisteraar uitnodigt om na te denken over de vluchtigheid van het leven en de diepten van menselijke emoties. Ane Brun slaagt erin om een delicate balans te vinden tussen hoop en wanhoop, wat dit nummer bijzonder aangrijpend maakt. Haar poëtische teksten en expressieve zang geven de luisteraar het gevoel deel uit te maken van haar persoonlijke reis.
Met Laid in Earth presenteert Ane Brun een cover van Purcells aria. Haar interpretatie is zowel respectvol als vernieuwend, waardoor het nummer een frisse, moderne draai krijgt zonder de oorspronkelijke schoonheid te verliezen. De muziek en zang nemen je mee naar een andere wereld, een wereld van schoonheid en melancholie
This Voice heeft een mooi piano-riffje dat het nummer een vrolijke en opgetogen sfeer geeft. Een krachtig statement van zelfverzekerdheid en zelfontdekking Het is een fijne afwisseling in het album en brengt een lichtheid die verfrissend is.
Where Friends Rhymes with End is een erg breekbaar liedje. De tekst en muziek zijn delicaat en raken je diep, het is een van die nummers die je niet snel vergeet. Song No 6 met Ron Sexsmith is een duet vol passie en speelsheid. De stemmen van Ane Brun en Ron Sexsmith complementeren elkaar perfect, wat het nummer een extra dimensie geeft.
Tot slot is The Fight Song een gepassioneerde afsluiter die de luisteraar achterlaat met een gevoel van hoop en vastberadenheid. A Temporary Dive is een album dat blijft resoneren lang nadat de laatste noten zijn weggestorven. Ane Bruns vermogen om diepe emoties en complexe thema's met haar muziek over te brengen, maakt dit album tot een tijdloze klassieker die elke muziekliefhebber zou moeten ervaren.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Ik luisterde onlangs weer eens naar A Temporary Dive, het album dat Ane Brun in 2005 uitbracht. Vanaf het moment dat de eerste noten door de luidsprekers klonken, werd ik meegenomen op een emotionele reis. Het album opent met To Let Myself Go, een geweldig nummer dat onmiddellijk de toon zet met zijn melancholische melodie en introspectieve tekst. Bruns stem zweeft moeiteloos over de delicate instrumentatie, wat een gevoel van kwetsbaarheid en oprechtheid oproept. Mijn favoriete track op het album.
Rubber & Soul volgt en biedt een meer ingetogen geluid. De fijne melodie en subtiele gitaarklanken creëren een intieme sfeer, waardoor je echt kunt wegdromen bij de muziek. Bij Balloon Ranger worden we getrakteerd op een vrolijker tempo, met een aanstekelijke melodie die contrasteert met de meer serieuze ondertoon van de tekst. Het nummer wordt met veel gevoel gezongen en is een perfecte demonstratie van Ane Bruns vermogen om complexe emoties in muziek te verpakken.
Een van de meest opmerkelijke nummers op dit album is zonder twijfel My Lover Will Go. De combinatie van subtiele gitaarklanken en Anes zachte, bijna fluisterende zang creëert een sfeer van diepe reflectie. Het is een een hartverscheurend mooi nummer dat de kwetsbaarheid van liefdesverlies perfect vastlegt. De minimalistische begeleiding met een prachtig strijkje zorgt ervoor dat de focus volledig op haar stem en de meeslepende tekst ligt. Een lied dat je dwingt om stil te staan en te luisteren, om echt te voelen wat ze zingt. De eenvoud van de muzikale arrangementen benadrukt de kracht van haar vocale prestaties, waardoor elk woord en elke noot doordringt tot in de ziel.
Temporary Dive, het titelnummer van het album, is een volgend hoogtepunt. Het is een meeslepende ballad die de luisteraar uitnodigt om na te denken over de vluchtigheid van het leven en de diepten van menselijke emoties. Ane Brun slaagt erin om een delicate balans te vinden tussen hoop en wanhoop, wat dit nummer bijzonder aangrijpend maakt. Haar poëtische teksten en expressieve zang geven de luisteraar het gevoel deel uit te maken van haar persoonlijke reis.
Met Laid in Earth presenteert Ane Brun een cover van Purcells aria. Haar interpretatie is zowel respectvol als vernieuwend, waardoor het nummer een frisse, moderne draai krijgt zonder de oorspronkelijke schoonheid te verliezen. De muziek en zang nemen je mee naar een andere wereld, een wereld van schoonheid en melancholie
This Voice heeft een mooi piano-riffje dat het nummer een vrolijke en opgetogen sfeer geeft. Een krachtig statement van zelfverzekerdheid en zelfontdekking Het is een fijne afwisseling in het album en brengt een lichtheid die verfrissend is.
Where Friends Rhymes with End is een erg breekbaar liedje. De tekst en muziek zijn delicaat en raken je diep, het is een van die nummers die je niet snel vergeet. Song No 6 met Ron Sexsmith is een duet vol passie en speelsheid. De stemmen van Ane Brun en Ron Sexsmith complementeren elkaar perfect, wat het nummer een extra dimensie geeft.
Tot slot is The Fight Song een gepassioneerde afsluiter die de luisteraar achterlaat met een gevoel van hoop en vastberadenheid. A Temporary Dive is een album dat blijft resoneren lang nadat de laatste noten zijn weggestorven. Ane Bruns vermogen om diepe emoties en complexe thema's met haar muziek over te brengen, maakt dit album tot een tijdloze klassieker die elke muziekliefhebber zou moeten ervaren.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Anekdoten - A Time of Day (2007)
0
geplaatst: 16 juli 2024, 21:10 uur
Inmiddels zijn we bijna 3,5 jaar verder en heb ik het album ook voor mijn eigen site nog uitgebreid beluisterd. De stukken vallen nu op nun plek.
Anekdoten, een Zweedse band die zijn oorsprong vond in de vroege jaren 90, staat bekend om zijn unieke mengeling van progressieve rock en melancholische melodieën. De bandleden, die door hun virtuositeit en diepgaande muzikale composities opvallen, hebben met hun albums een trouwe schare fans opgebouwd. Anekdotens muziek wordt gekenmerkt door een rijke textuur van instrumentatie, waar klassieke rockinvloeden en eigentijdse soundscapes samenkomen.
Het album A Time Of Day uit 2007 is een schitterend voorbeeld van hun bekwaamheid. Vanaf het eerste nummer word je meegesleept in een dromerige atmosfeer die tegelijkertijd betoverend en introspectief is. Wat ik bijzonder waardeer aan dit album, is de manier waarop elk nummer zijn eigen verhaal vertelt, terwijl het geheel een samenhangende luisterervaring blijft. .
Het album opent met The Great Unknown, een nummer dat meteen de toon zet met zijn krachtige instrumentatie en meeslepende melodieën. De mellotron, een kenmerkend instrument voor de band, klinkt hier prachtig en roept een gevoel van nostalgie op naar de progrock van de jaren 70, vergelijkbaar met bands als Caravan en Camel.
Daarna volgt 30 Pieces, een nummer vol temperament en dynamiek. De afwisseling in ritmes en melodieën houdt je aandacht vast, en hoewel de zang iets minder overtuigend is, maken de prachtige dwarsfluitpassages dat meer dan goed. Het is een avontuurlijke track die je telkens weer nieuwe lagen laat ontdekken.
King Oblivion brengt een rustiger tempo, maar de melodie is wederom prachtig. De hypnotiserende baslijnen, samen met de meeslepende keyboards, creëren een bijna tranceachtige sfeer. Dit nummer laat zien hoe Anekdoten moeiteloos kan schakelen tussen verschillende stijlen en sferen. Het is een lekker nummer dat je meevoert op een golvende melodische reis.
A Sky About to Rain is een van mijn favorieten op het album. Het nummer begint ingetogen en bouwt langzaam op naar een bezwerende climax De delicate gitaarpartijen, de mellotron en de etherische zang creëren een droomachtige sfeer die je volledig in de muziek onderdompelt. Dit nummer laat echt zien hoe goed Anekdoten in staat is om sfeer en emotie in hun muziek te verweven. Het laatste deel van het nummer is fantastisch opzwepend en gaat naadloos over in het volgende nummer.
Every Step I Take is kort maar hevig meeslepend. Het is een krachtige, emotionele uitbarsting die een diepe indruk achterlaat. De melodische structuren zijn hier subliem, en de subtiele nuances in de instrumentatie zorgen voor een rijke, gelaagde luisterervaring. De intensiteit van dit nummer is bijna tastbaar en het blijft nog lang nazinderen.
Stardust and Sand biedt een contrast met zijn ingetogenheid en prachtige melodie. Het is een boeiende track die je in een rustige, bijna meditatieve staat brengt. De subtiliteit en verfijning van dit nummer zijn bewonderenswaardig.
In for a Ride is een geweldig aanstekelijke, ophitsende track. Het ritme en de energie zijn onweerstaanbaar en het nummer sleept je mee in zijn opzwepende flow. Dit is Anekdoten op hun meest dynamisch en levendig.
Het album sluit af met Prince of the Ocean, een episch en groots nummer dat perfect de balans vindt tussen kracht en subtiliteit. De meeslepende climax van dit nummer laat je achter met een gevoel van voldoening en bewondering voor de muzikale reis die je net hebt meegemaakt. Dit epische slotstuk combineert alle elementen die Anekdoten zo bijzonder maken: prachtige melodieën, complexe ritmische structuren en diep emotionele vocalen
In conclusie, A Time Of Day is een meesterwerk dat Anekdotens muzikale genialiteit volledig tot zijn recht laat komen. Het album biedt een prachtige mix van emotie, techniek en artistieke visie, en is een must voor elke liefhebber van progressieve rock. Het is een album dat je keer op keer wilt beluisteren, elke keer nieuwe lagen en nuances ontdekkend. Anekdoten heeft met dit werk een blijvende indruk achtergelaten in de wereld van de muziek.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Anekdoten, een Zweedse band die zijn oorsprong vond in de vroege jaren 90, staat bekend om zijn unieke mengeling van progressieve rock en melancholische melodieën. De bandleden, die door hun virtuositeit en diepgaande muzikale composities opvallen, hebben met hun albums een trouwe schare fans opgebouwd. Anekdotens muziek wordt gekenmerkt door een rijke textuur van instrumentatie, waar klassieke rockinvloeden en eigentijdse soundscapes samenkomen.
Het album A Time Of Day uit 2007 is een schitterend voorbeeld van hun bekwaamheid. Vanaf het eerste nummer word je meegesleept in een dromerige atmosfeer die tegelijkertijd betoverend en introspectief is. Wat ik bijzonder waardeer aan dit album, is de manier waarop elk nummer zijn eigen verhaal vertelt, terwijl het geheel een samenhangende luisterervaring blijft. .
Het album opent met The Great Unknown, een nummer dat meteen de toon zet met zijn krachtige instrumentatie en meeslepende melodieën. De mellotron, een kenmerkend instrument voor de band, klinkt hier prachtig en roept een gevoel van nostalgie op naar de progrock van de jaren 70, vergelijkbaar met bands als Caravan en Camel.
Daarna volgt 30 Pieces, een nummer vol temperament en dynamiek. De afwisseling in ritmes en melodieën houdt je aandacht vast, en hoewel de zang iets minder overtuigend is, maken de prachtige dwarsfluitpassages dat meer dan goed. Het is een avontuurlijke track die je telkens weer nieuwe lagen laat ontdekken.
King Oblivion brengt een rustiger tempo, maar de melodie is wederom prachtig. De hypnotiserende baslijnen, samen met de meeslepende keyboards, creëren een bijna tranceachtige sfeer. Dit nummer laat zien hoe Anekdoten moeiteloos kan schakelen tussen verschillende stijlen en sferen. Het is een lekker nummer dat je meevoert op een golvende melodische reis.
A Sky About to Rain is een van mijn favorieten op het album. Het nummer begint ingetogen en bouwt langzaam op naar een bezwerende climax De delicate gitaarpartijen, de mellotron en de etherische zang creëren een droomachtige sfeer die je volledig in de muziek onderdompelt. Dit nummer laat echt zien hoe goed Anekdoten in staat is om sfeer en emotie in hun muziek te verweven. Het laatste deel van het nummer is fantastisch opzwepend en gaat naadloos over in het volgende nummer.
Every Step I Take is kort maar hevig meeslepend. Het is een krachtige, emotionele uitbarsting die een diepe indruk achterlaat. De melodische structuren zijn hier subliem, en de subtiele nuances in de instrumentatie zorgen voor een rijke, gelaagde luisterervaring. De intensiteit van dit nummer is bijna tastbaar en het blijft nog lang nazinderen.
Stardust and Sand biedt een contrast met zijn ingetogenheid en prachtige melodie. Het is een boeiende track die je in een rustige, bijna meditatieve staat brengt. De subtiliteit en verfijning van dit nummer zijn bewonderenswaardig.
In for a Ride is een geweldig aanstekelijke, ophitsende track. Het ritme en de energie zijn onweerstaanbaar en het nummer sleept je mee in zijn opzwepende flow. Dit is Anekdoten op hun meest dynamisch en levendig.
Het album sluit af met Prince of the Ocean, een episch en groots nummer dat perfect de balans vindt tussen kracht en subtiliteit. De meeslepende climax van dit nummer laat je achter met een gevoel van voldoening en bewondering voor de muzikale reis die je net hebt meegemaakt. Dit epische slotstuk combineert alle elementen die Anekdoten zo bijzonder maken: prachtige melodieën, complexe ritmische structuren en diep emotionele vocalen
In conclusie, A Time Of Day is een meesterwerk dat Anekdotens muzikale genialiteit volledig tot zijn recht laat komen. Het album biedt een prachtige mix van emotie, techniek en artistieke visie, en is een must voor elke liefhebber van progressieve rock. Het is een album dat je keer op keer wilt beluisteren, elke keer nieuwe lagen en nuances ontdekkend. Anekdoten heeft met dit werk een blijvende indruk achtergelaten in de wereld van de muziek.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Angelo Branduardi - Alla Fiera dell'Est (1976)
0
geplaatst: 21 maart 2023, 17:17 uur
Angelo Branduardi zag ik voor het eerst op de Duitse TV. Dat was denk ik in 1979. Hij speelde daar een of twee nummers van dit album. En ik was er direct enthousiast over. Prachtige melodieuze liedjes gezongen door een Italiaanse bard. Branduardi was langzaam aan het doorbreken buiten de Italiaanse grenzen.
Hij had van dit album (en later ook van andere) een Engelstalige versie gemaakt en dus ben ik de volgende dag naar de platenboeren in Groningen gefietst om te kijken of ik een album of misschien wel meer albums kon bemachtigen. En inderdaad stond de Engelse versie van dit album, getiteld ‘Highdown Fair’ in de schappen.
Ook mijn vriendin, nu mijn vrouw, was er gelijk weg van. Het duurde nog tot 1982 of 1983 alvorens we een live optreden hebben bijgewoond in de Maaspoort in Den Bosch. Een dijk van een optreden. Van de tour is een driedubbel live album uitgebracht wat ik nog regelmatig beluister (‘Concerto’).
Alle liedjes op het album maken een mens vrolijk. Branduardi begeleidt zichzelf op de viool, maar op het album wordt regelmatig een heel strijkkwartet ingezet, naast allerlei andere akoestische instrumenten. Het is moderne Folk met soms een ‘ouderwets’ jasje. Het titelnummer heeft ook de opbouw van een oud folk nummer. Het erg breekbare Il Funerale (de begrafenis) is een klein wondertje. De stem van Branduardi is misschien niet zijn sterkste punt maar dat maakt van dit nummer iets bijzonders.
Ik weet nog dat het concert met een lange intro begon die het publiek in een soort betovering bracht waarna het overging in L’Uomo e la Nuvola. Een nummer wat voor altijd in mijn geheugen gegrift staat. Het daarop volgende Sotto tl Tiglio is eveneens een pareltje.
Het album is wat mij betreft het beste wat Branduardi heeft gemaakt. Met recht een ware bard.
Hij had van dit album (en later ook van andere) een Engelstalige versie gemaakt en dus ben ik de volgende dag naar de platenboeren in Groningen gefietst om te kijken of ik een album of misschien wel meer albums kon bemachtigen. En inderdaad stond de Engelse versie van dit album, getiteld ‘Highdown Fair’ in de schappen.
Ook mijn vriendin, nu mijn vrouw, was er gelijk weg van. Het duurde nog tot 1982 of 1983 alvorens we een live optreden hebben bijgewoond in de Maaspoort in Den Bosch. Een dijk van een optreden. Van de tour is een driedubbel live album uitgebracht wat ik nog regelmatig beluister (‘Concerto’).
Alle liedjes op het album maken een mens vrolijk. Branduardi begeleidt zichzelf op de viool, maar op het album wordt regelmatig een heel strijkkwartet ingezet, naast allerlei andere akoestische instrumenten. Het is moderne Folk met soms een ‘ouderwets’ jasje. Het titelnummer heeft ook de opbouw van een oud folk nummer. Het erg breekbare Il Funerale (de begrafenis) is een klein wondertje. De stem van Branduardi is misschien niet zijn sterkste punt maar dat maakt van dit nummer iets bijzonders.
Ik weet nog dat het concert met een lange intro begon die het publiek in een soort betovering bracht waarna het overging in L’Uomo e la Nuvola. Een nummer wat voor altijd in mijn geheugen gegrift staat. Het daarop volgende Sotto tl Tiglio is eveneens een pareltje.
Het album is wat mij betreft het beste wat Branduardi heeft gemaakt. Met recht een ware bard.
Anilore - Lia Fail (2024)
0
geplaatst: 31 mei 2024, 00:00 uur
Anilore is een shoegaze en dream pop band afkomstig uit New York. De band werd opgericht in de vroege jaren '90 en is bekend om hun etherische, melancholische geluid dat typerend is voor het shoegaze genre. Shoegaze, een subgenre van alternatieve rock, kenmerkt zich door zijn vervormde gitaargeluiden, ingetogen vocalen en dichte, dromerige sfeer, en Anilore belichaamt deze kwaliteiten in hun muziek.
Hoewel Anilore misschien niet de bekendheid heeft bereikt van sommige van hun collega shoegaze acts, hebben ze binnen hun genre een loyale aanhang en respect verworven dankzij hun toewijding aan het creëren van sfeervolle, emotioneel geladen muziek. Hun geluid wordt vaak gekenmerkt door gelaagde gitaareffecten, introspectieve teksten en een algehele sfeer van nostalgie en reflectie.
Anilore, presenteerde op 16 januari 2024 hun nieuwste album, Lia Fail. Deze plaat is een sonische reis die zich ontvouwt als een tapijt van dromerige klanken en verfijnde melodieën. Hier volgt mijn review van het album, nummer voor nummer.
Het album opent met de titeltrack "Lia Fail," een dromerig en ingetogen nummer dat een gevoel van rust en contemplatie oproept. De melodieën zijn subtiel en weven een zacht tapijt waarop de luisteraar kan wegdrijven. Het nummer is ideaal voor momenten van introspectie en ontspanning.
"Entangled" volgt met een uitbundiger geluid. De melodie is helder en meeslepend, met lagen die zich langzaam ontvouwen en een rijke textuur creëren. Het nummer weet een perfecte balans te vinden tussen energie en sereniteit, waardoor het een van mijn favorieten is op dit album.
"Firefly" betovert met een prachtige melodie en dromerige zang. Het is een heerlijk relaxed nummer dat de luisteraar meeneemt op een vlucht door een serene nacht. De zang en instrumentatie versmelten perfect, wat een bijna hypnotiserend effect heeft.
"All Grown Up" voelt wat onopvallender aan in vergelijking met de andere nummers. Het is prettig om naar te luisteren, maar mist de sprankeling die de rest van het album kenmerkt. Desalniettemin draagt het bij aan de algehele sfeer en cohesie van het album.
"Cumulus" brengt de luisteraar weer terug naar een dromerige staat. Het nummer is sfeervol en roept beelden op van voorbijtrekkende wolken op een zomerse dag. De melodieën zijn etherisch en delicaat, wat het nummer een bijna zwevende kwaliteit geeft.
"Words" is een buitenbeentje op dit album. Het wijkt af van de dromerige toon en heeft een meer uitgesproken karakter. Hoewel het nummer sterk is op zichzelf, voelt het enigszins uit de toon met de rest van de nummers. Dit contrastelement kan echter ook gezien worden als een verrijking van de dynamiek van het album.
"Tundra" is een van de hoogtepunten van Lia Fail. De zang is bijna a capella en uitermate mooi. Het nummer straalt een pure en emotionele kracht uit die je niet onberoerd laat. Het is een intiem en kwetsbaar moment op het album.
Het album sluit af met "Motion in Maze," een zeer sfeervolle melodie die perfect past als afsluiter. Het nummer brengt een gevoel van afronding en voltooiing, terwijl het de luisteraar langzaam terugbrengt naar de realiteit.
Al met al is Lia Fail van Anilore een prachtig album dat de luisteraar meeneemt op een betoverende reis door dromerige landschappen en emotionele diepten. Elk nummer draagt bij aan de algehele sfeer en cohesie, waardoor het album als geheel een memorabele luisterervaring biedt.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Hoewel Anilore misschien niet de bekendheid heeft bereikt van sommige van hun collega shoegaze acts, hebben ze binnen hun genre een loyale aanhang en respect verworven dankzij hun toewijding aan het creëren van sfeervolle, emotioneel geladen muziek. Hun geluid wordt vaak gekenmerkt door gelaagde gitaareffecten, introspectieve teksten en een algehele sfeer van nostalgie en reflectie.
Anilore, presenteerde op 16 januari 2024 hun nieuwste album, Lia Fail. Deze plaat is een sonische reis die zich ontvouwt als een tapijt van dromerige klanken en verfijnde melodieën. Hier volgt mijn review van het album, nummer voor nummer.
Het album opent met de titeltrack "Lia Fail," een dromerig en ingetogen nummer dat een gevoel van rust en contemplatie oproept. De melodieën zijn subtiel en weven een zacht tapijt waarop de luisteraar kan wegdrijven. Het nummer is ideaal voor momenten van introspectie en ontspanning.
"Entangled" volgt met een uitbundiger geluid. De melodie is helder en meeslepend, met lagen die zich langzaam ontvouwen en een rijke textuur creëren. Het nummer weet een perfecte balans te vinden tussen energie en sereniteit, waardoor het een van mijn favorieten is op dit album.
"Firefly" betovert met een prachtige melodie en dromerige zang. Het is een heerlijk relaxed nummer dat de luisteraar meeneemt op een vlucht door een serene nacht. De zang en instrumentatie versmelten perfect, wat een bijna hypnotiserend effect heeft.
"All Grown Up" voelt wat onopvallender aan in vergelijking met de andere nummers. Het is prettig om naar te luisteren, maar mist de sprankeling die de rest van het album kenmerkt. Desalniettemin draagt het bij aan de algehele sfeer en cohesie van het album.
"Cumulus" brengt de luisteraar weer terug naar een dromerige staat. Het nummer is sfeervol en roept beelden op van voorbijtrekkende wolken op een zomerse dag. De melodieën zijn etherisch en delicaat, wat het nummer een bijna zwevende kwaliteit geeft.
"Words" is een buitenbeentje op dit album. Het wijkt af van de dromerige toon en heeft een meer uitgesproken karakter. Hoewel het nummer sterk is op zichzelf, voelt het enigszins uit de toon met de rest van de nummers. Dit contrastelement kan echter ook gezien worden als een verrijking van de dynamiek van het album.
"Tundra" is een van de hoogtepunten van Lia Fail. De zang is bijna a capella en uitermate mooi. Het nummer straalt een pure en emotionele kracht uit die je niet onberoerd laat. Het is een intiem en kwetsbaar moment op het album.
Het album sluit af met "Motion in Maze," een zeer sfeervolle melodie die perfect past als afsluiter. Het nummer brengt een gevoel van afronding en voltooiing, terwijl het de luisteraar langzaam terugbrengt naar de realiteit.
Al met al is Lia Fail van Anilore een prachtig album dat de luisteraar meeneemt op een betoverende reis door dromerige landschappen en emotionele diepten. Elk nummer draagt bij aan de algehele sfeer en cohesie, waardoor het album als geheel een memorabele luisterervaring biedt.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Anna King - Back to Soul (1964)
0
geplaatst: 11 augustus 2024, 22:44 uur
Het album 'Back to Soul' van Anna King heeft recentelijk mijn platenspeler niet veel rust gegund. Elk nummer brengt iets unieks en toont Anna's indrukwekkende talent binnen de soulmuziek. Hier is hoe ik elk nummer van het album heb ervaren.
"Make Up Your Mind" is een soulballad waarin Anna de luisteraar meeneemt op een emotionele reis. De subtiele pianobegeleiding maakt dit nummer extra kwetsbaar en toont Anna's vermogen om diepe emoties over te brengen. Het is een prachtig, contemplatief nummer dat mij persoonlijk erg raakt.
Vervolgens komt "Come On Home", waarin de begeleiding van een volle band te horen is, inclusief blazers die het nummer een levendige, bijna feestelijke sfeer geven. Anna's stem blijft de hoofdrol spelen, met een krachtige uithaal die laat zien hoe beheerst zij kan zingen. Dit nummer is upbeat en biedt een mooi contrast met de opener.
“Sittin' in the Dark”is een dieper, melancholisch nummer waar de emoties dik op liggen. Anna's vermogen om droefheid te vertolken is hier goed te horen, wat het een indrukwekkend en emotioneel beladen lied maakt.
In "That's When I Cry" toont Anna nogmaals haar vocale kracht. Dit nummer heeft een bluesy ondertoon en de emotionele teksten over hartzeer maken het een van de meest pakkende nummers op het album. De manier waarop de gitaar en drums samensmelten met Anna's stem creëert een rijke, emotionele sfeer.
Als vijfde “I Found You”. Dit nummer brengt een hoopvolle verandering na de voorgaande tranentrekkers. Het is vrolijk en opbeurend, met een ritme dat je niet stil laat zitten. Anna's vreugde is aanstekelijk in dit lied over het vinden van nieuwe liefde.
Halverwege “I Don't Want to Cry” dat ons terugbrengt naar een meer ingetogen sfeer, dit nummer behandelt het thema van het vermijden van hartzeer. De muzikale begeleiding is subtiel, waardoor Anna's expressieve stem en de pijnlijke teksten centraal staan.
“If Somebody Told You” is een krachtig nummer waarin Anna's rauwe stemgeluid direct opvalt. Hier vertelt Anna een verhaal over het vinden van kracht na een teleurstelling in de liefde en over misleiding en de kracht van geruchten. Het nummer heeft een sterk verhalend element en de manier waarop ze emoties in haar stem legt, maakt het zeer overtuigend.
Daarna “Night Time Is the Right Time”. Een energieke en pittige track die de sfeer van de avond oproept. Het is een feestelijk nummer dat zowel speels als verleidelijk is, en toont Anna's veelzijdigheid.
“Tennessee Waltz” is een verrassende wending naar een meer country-gevoel, dit nummer is zacht en melodisch, en toont Anna's vermogen om genres te overstijgen.
“Come and Get These Memories”. Dit nostalgische nummer brengt een bittersweet gevoel naar voren. Het is een reflectie op het verleden en wat achtergelaten wordt.
Vervolgens “If You Don’t Think”. Een empowerment anthem dat luisteraars aanspoort om te geloven in zichzelf. De sterke boodschap gecombineerd met een pakkend ritme maakt dit een hoogtepunt van het album.
Tenslotte “Baby Baby Baby”. Als afsluiter een liefdesverklaring verpakt in een zwoele soulballad. Het is een passend einde dat nogmaals benadrukt hoe goed Anna King liefdesliedjes kan brengen.
'Back to Soul' van Anna King is een album dat sterk leunt op de kracht van haar stem en de diepgang van haar emoties. Elk nummer heeft zijn eigen unieke sfeer en samen vormen ze een coherente verzameling van soulvolle muziek die nog lang nadat de laatste noot heeft geklonken, blijft resoneren. Dit album is een prachtige showcase van Anna's talent en een waardevolle toevoeging aan de wereld van de soulmuziek.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
"Make Up Your Mind" is een soulballad waarin Anna de luisteraar meeneemt op een emotionele reis. De subtiele pianobegeleiding maakt dit nummer extra kwetsbaar en toont Anna's vermogen om diepe emoties over te brengen. Het is een prachtig, contemplatief nummer dat mij persoonlijk erg raakt.
Vervolgens komt "Come On Home", waarin de begeleiding van een volle band te horen is, inclusief blazers die het nummer een levendige, bijna feestelijke sfeer geven. Anna's stem blijft de hoofdrol spelen, met een krachtige uithaal die laat zien hoe beheerst zij kan zingen. Dit nummer is upbeat en biedt een mooi contrast met de opener.
“Sittin' in the Dark”is een dieper, melancholisch nummer waar de emoties dik op liggen. Anna's vermogen om droefheid te vertolken is hier goed te horen, wat het een indrukwekkend en emotioneel beladen lied maakt.
In "That's When I Cry" toont Anna nogmaals haar vocale kracht. Dit nummer heeft een bluesy ondertoon en de emotionele teksten over hartzeer maken het een van de meest pakkende nummers op het album. De manier waarop de gitaar en drums samensmelten met Anna's stem creëert een rijke, emotionele sfeer.
Als vijfde “I Found You”. Dit nummer brengt een hoopvolle verandering na de voorgaande tranentrekkers. Het is vrolijk en opbeurend, met een ritme dat je niet stil laat zitten. Anna's vreugde is aanstekelijk in dit lied over het vinden van nieuwe liefde.
Halverwege “I Don't Want to Cry” dat ons terugbrengt naar een meer ingetogen sfeer, dit nummer behandelt het thema van het vermijden van hartzeer. De muzikale begeleiding is subtiel, waardoor Anna's expressieve stem en de pijnlijke teksten centraal staan.
“If Somebody Told You” is een krachtig nummer waarin Anna's rauwe stemgeluid direct opvalt. Hier vertelt Anna een verhaal over het vinden van kracht na een teleurstelling in de liefde en over misleiding en de kracht van geruchten. Het nummer heeft een sterk verhalend element en de manier waarop ze emoties in haar stem legt, maakt het zeer overtuigend.
Daarna “Night Time Is the Right Time”. Een energieke en pittige track die de sfeer van de avond oproept. Het is een feestelijk nummer dat zowel speels als verleidelijk is, en toont Anna's veelzijdigheid.
“Tennessee Waltz” is een verrassende wending naar een meer country-gevoel, dit nummer is zacht en melodisch, en toont Anna's vermogen om genres te overstijgen.
“Come and Get These Memories”. Dit nostalgische nummer brengt een bittersweet gevoel naar voren. Het is een reflectie op het verleden en wat achtergelaten wordt.
Vervolgens “If You Don’t Think”. Een empowerment anthem dat luisteraars aanspoort om te geloven in zichzelf. De sterke boodschap gecombineerd met een pakkend ritme maakt dit een hoogtepunt van het album.
Tenslotte “Baby Baby Baby”. Als afsluiter een liefdesverklaring verpakt in een zwoele soulballad. Het is een passend einde dat nogmaals benadrukt hoe goed Anna King liefdesliedjes kan brengen.
'Back to Soul' van Anna King is een album dat sterk leunt op de kracht van haar stem en de diepgang van haar emoties. Elk nummer heeft zijn eigen unieke sfeer en samen vormen ze een coherente verzameling van soulvolle muziek die nog lang nadat de laatste noot heeft geklonken, blijft resoneren. Dit album is een prachtige showcase van Anna's talent en een waardevolle toevoeging aan de wereld van de soulmuziek.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Anna von Hausswolff - All Thoughts Fly (2020)
1
geplaatst: 13 december 2024, 21:50 uur
Over Anna von Hausswolff
Anna von Hausswolff is een Zweedse muzikante en componiste, geboren in 1986. Ze staat bekend om haar unieke muziek die elementen van orgelklanken, experimentele rock en klassieke muziek combineert. Anna gebruikt vaak grote kerkorgels in haar muziek, wat haar muziek een bijzondere en mysterieuze sound geeft. Haar nummers zijn vaak donker en emotioneel, met veel aandacht voor sfeer en gevoel. Anna von Hausswolff heeft een sterke reputatie opgebouwd in de wereld van experimentele muziek en is geliefd bij mensen die van spannende en ongebruikelijke klanken houden.
Over All Thoughts Fly (2020)
All Thoughts Fly is gespeeld op een groot pijporgel, zonder zang. Dit maakt het anders dan veel van haar eerdere werk. De muziek is volledig instrumentaal en klinkt krachtig, maar ook mysterieus en dromerig. Anna liet zich inspireren door een bijzondere tuin in Italië, vol oude beelden en geheimzinnige verhalen. All Thoughts Fly voelt als een muzikale reis door een vreemde, magische wereld. Het album wordt geprezen om de sfeer en creativiteit en laat zien hoe uniek Anna’s stijl is. Het is een echte aanrader voor liefhebbers van bijzondere muziek.
De nummers op het album
Het openingsnummer Theatre of Nature moest even wennen. Het heeft geen echte melodie maar desondanks wel een mysterieuze en intense sfeer. Het voelt alsof je door een magisch, donker bos loopt. De tonen zijn krachtig en meeslepend, met het orgel dat zowel rust als spanning oproept. Het nodigt uit om te dromen en te verdwalen in gedachten. (7,5)
Dolore di Orsini voelt emotioneel en droevig aan. De muziek klinkt als een uitdrukking van pijn of verlies, met zware, diepe en vooral trage orgelklanken die de sfeer mysterieus en intens maken. Het roept beelden op van oude, stille plaatsen vol verhalen en herinneringen. (7,5)
Sacro Bosco heeft een betoverende en bijna magische sfeer. Het nummer voelt als een muzikale wandeling door een geheime, oude tuin. De orgelklanken zijn zowel zacht als krachtig en brengen een gevoel van verwondering en mysterie, alsof je een verborgen wereld ontdekt vol oude verhalen. Vooral het tweede deel is erg fraai. (7)
Het nummer Persefone voelt mysterieus en donker aan. Het roept beelden op van een diepe onderwereld, geïnspireerd door de mythe van Persephone. De orgelklanken zijn langzaam en intens, met een verdrietige en zware sfeer. Het klinkt alsof je een reis maakt naar een verborgen, stille wereld. Een wat symfonischer nummer. (8)
Daarna volgt Entering als het binnengaan van een mysterieuze, heilige plek. De orgelklanken zijn zacht en bouwen langzaam op, waardoor een sfeer van verwachting ontstaat. Het klinkt rustgevend en dromerig, alsof je een nieuwe wereld binnenstapt vol geheimen en schoonheid, met een rustige, bijna spirituele toon. Een nummer dat maar beperkt houdbaar is helaas. (6,5)
Meer lichtvoetigheid en bevrijding is te vinden in titelnummer All Thoughts Fly. De muziek heeft een dromerige sfeer, met vloeiende orgelklanken die als gedachten door de lucht lijken te zweven. Het klinkt als een moment van rust en vrijheid, waarin alle zorgen verdwijnen en je volledig kunt wegdromen. Bedwelmend en hypnotiserend (8,5)
Afsluiter is het rustige en mysterieuze Outside the Gate (For Bruna). Het klinkt als een moment van wachten of afscheid nemen bij een poort. De muziek voelt gevoelig en intiem aan, met zachte orgelklanken die een sfeer van reflectie en stilte oproepen. Het nummer geeft mij een positieve vibe. (8)
Conclusie en aanbeveling
All Thoughts Fly van Anna von Hausswolff is een uniek album dat de luisteraar meeneemt op een bijzondere muzikale reis. Met haar gebruik van een groot pijporgel weet Anna een wereld van mysterie, emotie en schoonheid te creëren. Elk nummer heeft zijn eigen sfeer, van het donkere en intense Persefone tot het lichtvoetige en dromerige All Thoughts Fly. Hoewel sommige nummers wat meer tijd nodig hebben om te waarderen, blijft het album boeien door de kracht van Anna’s creatieve visie.
Voor liefhebbers van experimentele muziek en bijzondere klanken is dit album absoluut een aanrader.
Waardering: 7,6
Anna von Hausswolff is een Zweedse muzikante en componiste, geboren in 1986. Ze staat bekend om haar unieke muziek die elementen van orgelklanken, experimentele rock en klassieke muziek combineert. Anna gebruikt vaak grote kerkorgels in haar muziek, wat haar muziek een bijzondere en mysterieuze sound geeft. Haar nummers zijn vaak donker en emotioneel, met veel aandacht voor sfeer en gevoel. Anna von Hausswolff heeft een sterke reputatie opgebouwd in de wereld van experimentele muziek en is geliefd bij mensen die van spannende en ongebruikelijke klanken houden.
Over All Thoughts Fly (2020)
All Thoughts Fly is gespeeld op een groot pijporgel, zonder zang. Dit maakt het anders dan veel van haar eerdere werk. De muziek is volledig instrumentaal en klinkt krachtig, maar ook mysterieus en dromerig. Anna liet zich inspireren door een bijzondere tuin in Italië, vol oude beelden en geheimzinnige verhalen. All Thoughts Fly voelt als een muzikale reis door een vreemde, magische wereld. Het album wordt geprezen om de sfeer en creativiteit en laat zien hoe uniek Anna’s stijl is. Het is een echte aanrader voor liefhebbers van bijzondere muziek.
De nummers op het album
Het openingsnummer Theatre of Nature moest even wennen. Het heeft geen echte melodie maar desondanks wel een mysterieuze en intense sfeer. Het voelt alsof je door een magisch, donker bos loopt. De tonen zijn krachtig en meeslepend, met het orgel dat zowel rust als spanning oproept. Het nodigt uit om te dromen en te verdwalen in gedachten. (7,5)
Dolore di Orsini voelt emotioneel en droevig aan. De muziek klinkt als een uitdrukking van pijn of verlies, met zware, diepe en vooral trage orgelklanken die de sfeer mysterieus en intens maken. Het roept beelden op van oude, stille plaatsen vol verhalen en herinneringen. (7,5)
Sacro Bosco heeft een betoverende en bijna magische sfeer. Het nummer voelt als een muzikale wandeling door een geheime, oude tuin. De orgelklanken zijn zowel zacht als krachtig en brengen een gevoel van verwondering en mysterie, alsof je een verborgen wereld ontdekt vol oude verhalen. Vooral het tweede deel is erg fraai. (7)
Het nummer Persefone voelt mysterieus en donker aan. Het roept beelden op van een diepe onderwereld, geïnspireerd door de mythe van Persephone. De orgelklanken zijn langzaam en intens, met een verdrietige en zware sfeer. Het klinkt alsof je een reis maakt naar een verborgen, stille wereld. Een wat symfonischer nummer. (8)
Daarna volgt Entering als het binnengaan van een mysterieuze, heilige plek. De orgelklanken zijn zacht en bouwen langzaam op, waardoor een sfeer van verwachting ontstaat. Het klinkt rustgevend en dromerig, alsof je een nieuwe wereld binnenstapt vol geheimen en schoonheid, met een rustige, bijna spirituele toon. Een nummer dat maar beperkt houdbaar is helaas. (6,5)
Meer lichtvoetigheid en bevrijding is te vinden in titelnummer All Thoughts Fly. De muziek heeft een dromerige sfeer, met vloeiende orgelklanken die als gedachten door de lucht lijken te zweven. Het klinkt als een moment van rust en vrijheid, waarin alle zorgen verdwijnen en je volledig kunt wegdromen. Bedwelmend en hypnotiserend (8,5)
Afsluiter is het rustige en mysterieuze Outside the Gate (For Bruna). Het klinkt als een moment van wachten of afscheid nemen bij een poort. De muziek voelt gevoelig en intiem aan, met zachte orgelklanken die een sfeer van reflectie en stilte oproepen. Het nummer geeft mij een positieve vibe. (8)
Conclusie en aanbeveling
All Thoughts Fly van Anna von Hausswolff is een uniek album dat de luisteraar meeneemt op een bijzondere muzikale reis. Met haar gebruik van een groot pijporgel weet Anna een wereld van mysterie, emotie en schoonheid te creëren. Elk nummer heeft zijn eigen sfeer, van het donkere en intense Persefone tot het lichtvoetige en dromerige All Thoughts Fly. Hoewel sommige nummers wat meer tijd nodig hebben om te waarderen, blijft het album boeien door de kracht van Anna’s creatieve visie.
Voor liefhebbers van experimentele muziek en bijzondere klanken is dit album absoluut een aanrader.
Waardering: 7,6
Anouk - Deena & Jim (2023)
1
geplaatst: 14 november 2024, 00:22 uur
Over mezelf:
Ik zag Anouk bij Khalid & Sophie waar ze twee tracks van dit album zong. Vooral van Are You Done Running was ik zwaar onder de indruk. Wat een overgave en energie. Prachtig.
En nu dus een heel album vol met Anouk en een groot orkest. Omdat ik graag een symfonieorkest hoor spelen is dit bij mij een strike in one. Want ook de rest van het album is erg prettig om te streamen. Het doet denken aan James Bond soundtracks. Aan de jaren 60 ook. Shirley Bassey en andere diva's uit die tijd.
Voor mij is dit dus een schot in de roos, ik kan me echter voorstellen dat sommige fans teleurgesteld zijn. Maar het tekent Anouk om te doen waar ze zelf zin in heeft. Zo blijft een mens gelukkig.
Nou hoop ik stiekem dat ze zo de smaak te pakken heeft dat ook haar volgende album..... maar het blijft natuurlijk Anouk.
Over Anouk
Anouk is een bekende Nederlandse zangeres, geboren in 1975 in Den Haag. Ze brak door in 1997 met haar hit Nobody’s Wife en staat sindsdien bekend om haar krachtige stem en eerlijke, vaak directe teksten. Anouk’s muziekstijl varieert van rock en pop tot soul, en ze weet altijd veel emotie in haar muziek te leggen. Ze heeft door de jaren heen veel hits gehad en verschillende prijzen gewonnen. Anouk is geliefd om haar eigenzinnige karakter en sterke persoonlijkheid, wat haar tot een van de meest invloedrijke artiesten van Nederland maakt.
Over het album Deena & Jim
Deena & Jim, uitgebracht in 2023, is een nieuw album van Anouk waarin ze weer sterke verhalen vertelt met haar unieke stem en stijl. Op dit album richt ze zich op thema’s als liefde, relaties en de uitdagingen die daarbij komen kijken. De muziek is totaal afwijkend van haar eerdere werk door de inzet van een groot orkest. De nummers zouden niet misstaan als de titelsong van een nieuwe James Bond film. De teksten zijn persoonlijk en eerlijk, iets waar Anouk om bekend staat. Deena & Jim laat haar veelzijdigheid als artiest zien en is een aanrader voor iedereen die van oprechte en diepgaande muziek houdt.
Over de nummers op het album
Opener From the Bottom to the Top gaat over het overwinnen van moeilijkheden en jezelf steeds opnieuw opbouwen. De tekst vertelt over veerkracht en het doorzetten, zelfs als het tegenzit. De muziek is positief, krachtig en melodisch en de zang ademt een gevoel van hoop en vastberadenheid (7,5)
Are You Done Running gaat over iemand die steeds wegvlucht voor problemen of gevoelens. De tekst vraagt of die persoon nu eindelijk stopt met wegrennen en klaar is om eerlijk te zijn. De muziek is intens en emotioneel, met een serieuze toon. De opzwepende zang is fantastisch (9)
Het nummer Damage Done gaat over de pijn en gevolgen van fouten in een relatie. De tekst beschrijft de spijt en het verdriet nu de schade is aangericht en er geen weg terug lijkt. De muziek is melancholisch en intens, met een gevoel van verlies.(8)
Vervolgens Deena & Jim dat vertelt over een liefdesrelatie die door moeilijke tijden gaat. De tekst beschrijft de uitdagingen en gevoelens van twijfel, maar ook de hoop om samen sterk te blijven. De muziek is emotioneel en oprecht, met een warme, reflectieve toon. (8)
Pijn en onbegrip in een moeilijke relatie staan centraal in Why Do You Hate Me So Much. De tekst stelt de vraag waarom iemand zoveel haat voelt en wat er mis is gegaan. De muziek is verdrietig en intens, met een toon van frustratie. (8,5)
When I Die gaat over gedachten en wensen voor na het leven. De tekst beschrijft hoe ze herinnerd wil worden en wat ze belangrijk vindt. De muziek is sereen en reflectief, met een gevoel van vrede en acceptatie over het leven en afscheid nemen. (7,5)
Het nummer Everything You Are Will Be Lost gaat over het onvermijdelijke verlies van alles wat je bent en hebt opgebouwd. De tekst reflecteert op de vergankelijkheid van het leven. De muziek is intens en melancholisch, met een gevoel van afscheid en besef van tijdelijkheid. (7)
If Only handelt over spijt en het verlangen om dingen anders te doen in het leven of de liefde. De tekst drukt een gevoel van “wat als” uit en kijkt terug op gemiste kansen. De muziek en zang zijn melancholisch en introspectief, met een emotionele toon. Het eind is krachtig. (8)
Het nummer Old Broken Ride vertelt over een relatie die niet meer werkt, maar waar men toch moeite mee heeft om er afscheid van te nemen. De tekst beschrijft de ups en downs van een moeizame liefde. De muziek en zang zijn weemoedig en een beetje verdrietig, met een gevoel van nostalgie en verloren tijd. (7,5)
Het verhaal in het nummer Childhood's Over draait om het einde van de onbezorgde kindertijd en het ingaan van de volwassenheid. De tekst reflecteert op het verlies van jeugdige vrijheid en het omgaan met volwassen verantwoordelijkheden. De muziek is nostalgisch en serieus, met een gevoel van afscheid en groei. (8,5)
De tekst in het nummer Agree to Disagree gaat over het accepteren van verschillen in een relatie. Er wordt benadrukt dat het soms beter is om het oneens te blijven in plaats van te blijven vechten. De muziek is kalm en wijs, met een boodschap van respect en begrip.(7,5)
Het afsluitende nummer One Day at a Time gaat over het omgaan met moeilijke tijden door stap voor stap vooruit te gaan. De tekst moedigt aan om geduldig te blijven en elke dag te nemen zoals die komt. De muziek klinkt positief en bemoedigend, met een gevoel van hoop. (7.5)
Conclusie en Aanbeveling
Het album Deena & Jim laat opnieuw zien waarom Anouk een van de meest geliefde artiesten van Nederland is. Met haar krachtige stem en eerlijke teksten weet ze complexe emoties en situaties rondom liefde en leven op een unieke manier te verwoorden. De nummers op dit album gaan over verlies, spijt, veerkracht en acceptatie. Ze zijn intiem en persoonlijk, en de aanpak met een groot orkest maakt het album veelzijdig en boeiend. Voor zowel trouwe fans als nieuwe luisteraars biedt Deena & Jim een bijzondere muzikale ervaring die zeker het luisteren waard is.
Waardering 7,9
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Ik zag Anouk bij Khalid & Sophie waar ze twee tracks van dit album zong. Vooral van Are You Done Running was ik zwaar onder de indruk. Wat een overgave en energie. Prachtig.
En nu dus een heel album vol met Anouk en een groot orkest. Omdat ik graag een symfonieorkest hoor spelen is dit bij mij een strike in one. Want ook de rest van het album is erg prettig om te streamen. Het doet denken aan James Bond soundtracks. Aan de jaren 60 ook. Shirley Bassey en andere diva's uit die tijd.
Voor mij is dit dus een schot in de roos, ik kan me echter voorstellen dat sommige fans teleurgesteld zijn. Maar het tekent Anouk om te doen waar ze zelf zin in heeft. Zo blijft een mens gelukkig.
Nou hoop ik stiekem dat ze zo de smaak te pakken heeft dat ook haar volgende album..... maar het blijft natuurlijk Anouk.
Over Anouk
Anouk is een bekende Nederlandse zangeres, geboren in 1975 in Den Haag. Ze brak door in 1997 met haar hit Nobody’s Wife en staat sindsdien bekend om haar krachtige stem en eerlijke, vaak directe teksten. Anouk’s muziekstijl varieert van rock en pop tot soul, en ze weet altijd veel emotie in haar muziek te leggen. Ze heeft door de jaren heen veel hits gehad en verschillende prijzen gewonnen. Anouk is geliefd om haar eigenzinnige karakter en sterke persoonlijkheid, wat haar tot een van de meest invloedrijke artiesten van Nederland maakt.
Over het album Deena & Jim
Deena & Jim, uitgebracht in 2023, is een nieuw album van Anouk waarin ze weer sterke verhalen vertelt met haar unieke stem en stijl. Op dit album richt ze zich op thema’s als liefde, relaties en de uitdagingen die daarbij komen kijken. De muziek is totaal afwijkend van haar eerdere werk door de inzet van een groot orkest. De nummers zouden niet misstaan als de titelsong van een nieuwe James Bond film. De teksten zijn persoonlijk en eerlijk, iets waar Anouk om bekend staat. Deena & Jim laat haar veelzijdigheid als artiest zien en is een aanrader voor iedereen die van oprechte en diepgaande muziek houdt.
Over de nummers op het album
Opener From the Bottom to the Top gaat over het overwinnen van moeilijkheden en jezelf steeds opnieuw opbouwen. De tekst vertelt over veerkracht en het doorzetten, zelfs als het tegenzit. De muziek is positief, krachtig en melodisch en de zang ademt een gevoel van hoop en vastberadenheid (7,5)
Are You Done Running gaat over iemand die steeds wegvlucht voor problemen of gevoelens. De tekst vraagt of die persoon nu eindelijk stopt met wegrennen en klaar is om eerlijk te zijn. De muziek is intens en emotioneel, met een serieuze toon. De opzwepende zang is fantastisch (9)
Het nummer Damage Done gaat over de pijn en gevolgen van fouten in een relatie. De tekst beschrijft de spijt en het verdriet nu de schade is aangericht en er geen weg terug lijkt. De muziek is melancholisch en intens, met een gevoel van verlies.(8)
Vervolgens Deena & Jim dat vertelt over een liefdesrelatie die door moeilijke tijden gaat. De tekst beschrijft de uitdagingen en gevoelens van twijfel, maar ook de hoop om samen sterk te blijven. De muziek is emotioneel en oprecht, met een warme, reflectieve toon. (8)
Pijn en onbegrip in een moeilijke relatie staan centraal in Why Do You Hate Me So Much. De tekst stelt de vraag waarom iemand zoveel haat voelt en wat er mis is gegaan. De muziek is verdrietig en intens, met een toon van frustratie. (8,5)
When I Die gaat over gedachten en wensen voor na het leven. De tekst beschrijft hoe ze herinnerd wil worden en wat ze belangrijk vindt. De muziek is sereen en reflectief, met een gevoel van vrede en acceptatie over het leven en afscheid nemen. (7,5)
Het nummer Everything You Are Will Be Lost gaat over het onvermijdelijke verlies van alles wat je bent en hebt opgebouwd. De tekst reflecteert op de vergankelijkheid van het leven. De muziek is intens en melancholisch, met een gevoel van afscheid en besef van tijdelijkheid. (7)
If Only handelt over spijt en het verlangen om dingen anders te doen in het leven of de liefde. De tekst drukt een gevoel van “wat als” uit en kijkt terug op gemiste kansen. De muziek en zang zijn melancholisch en introspectief, met een emotionele toon. Het eind is krachtig. (8)
Het nummer Old Broken Ride vertelt over een relatie die niet meer werkt, maar waar men toch moeite mee heeft om er afscheid van te nemen. De tekst beschrijft de ups en downs van een moeizame liefde. De muziek en zang zijn weemoedig en een beetje verdrietig, met een gevoel van nostalgie en verloren tijd. (7,5)
Het verhaal in het nummer Childhood's Over draait om het einde van de onbezorgde kindertijd en het ingaan van de volwassenheid. De tekst reflecteert op het verlies van jeugdige vrijheid en het omgaan met volwassen verantwoordelijkheden. De muziek is nostalgisch en serieus, met een gevoel van afscheid en groei. (8,5)
De tekst in het nummer Agree to Disagree gaat over het accepteren van verschillen in een relatie. Er wordt benadrukt dat het soms beter is om het oneens te blijven in plaats van te blijven vechten. De muziek is kalm en wijs, met een boodschap van respect en begrip.(7,5)
Het afsluitende nummer One Day at a Time gaat over het omgaan met moeilijke tijden door stap voor stap vooruit te gaan. De tekst moedigt aan om geduldig te blijven en elke dag te nemen zoals die komt. De muziek klinkt positief en bemoedigend, met een gevoel van hoop. (7.5)
Conclusie en Aanbeveling
Het album Deena & Jim laat opnieuw zien waarom Anouk een van de meest geliefde artiesten van Nederland is. Met haar krachtige stem en eerlijke teksten weet ze complexe emoties en situaties rondom liefde en leven op een unieke manier te verwoorden. De nummers op dit album gaan over verlies, spijt, veerkracht en acceptatie. Ze zijn intiem en persoonlijk, en de aanpak met een groot orkest maakt het album veelzijdig en boeiend. Voor zowel trouwe fans als nieuwe luisteraars biedt Deena & Jim een bijzondere muzikale ervaring die zeker het luisteren waard is.
Waardering 7,9
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Antony and the Johnsons - Another World (2008)
0
geplaatst: 5 maart 2024, 17:47 uur
De wereld van muzikale kunst werd deels opnieuw gedefinieerd met het verschijnen van 'Another World', een kleinood van een EP gebracht door Antony & The Johnsons. Dit mooie album onthult een diepgaande reis door het landschap van emoties, gedrenkt in een etherische sfeer die de luisteraar meevoert naar een andere dimensie.
Antony Hegarty, met zijn kenmerkende, huiveringwekkende vibrato, borduurt een rijk tapijt van klanken en sentimenten. Zijn stem, een amalgaam van pijn en puurheid, echoot door de zielen van degenen die luisteren, waardoor ze verankerd blijven aan elk woord en elke noot. 'Another World' is niet zomaar een muziekstuk; het is een bekentenis, een spirituele odyssee die de banaliteit van ons dagelijks bestaan overstijgt.
De titeltrack, 'Another World', is een lamentatie voor het verlies van de ongerepte natuur en een smeekbede voor een ontsnapping naar een onbezoedelde staat van zijn. Het is zowel een elegie als een wake-up call, verpakt in een melodie zo bitterzoet dat het je hart in een ijzeren greep houdt.
De overige nummers op de EP, zoals 'Crackagen', 'Shake That Devil' en 'Sing For Me', zijn diverse verkenningen van verlangen, verdriet en verlossing. Elke compositie is uniek, maar ze zijn alle verenigd in hun vermogen om de luisteraar diep te raken en tot nadenken aan te zetten.
In een wereld die vaak gedomineerd wordt door vluchtige trends en oppervlakkige genoegens, biedt 'Another World' door Antony & The Johnsons een zeldzame, onvervalste blik in de menselijke ziel. Dit is geen gewone EP; het is een kunstwerk dat weerklank vindt in de eeuwigheid.
Kortom, 'Another World' is een epische saga, verpakt in een klein formaat. Het is een testament van Antony Hegarty's ongeëvenaarde talent om de diepste krochten van menselijke emoties te verkennen. Voor degenen onder ons die dorsten naar echtheid in muziek, biedt deze EP een baken van licht in een soms duistere wereld.
Eerder gepubliceerd op www.jorros-muziekkeuze.nl
Antony Hegarty, met zijn kenmerkende, huiveringwekkende vibrato, borduurt een rijk tapijt van klanken en sentimenten. Zijn stem, een amalgaam van pijn en puurheid, echoot door de zielen van degenen die luisteren, waardoor ze verankerd blijven aan elk woord en elke noot. 'Another World' is niet zomaar een muziekstuk; het is een bekentenis, een spirituele odyssee die de banaliteit van ons dagelijks bestaan overstijgt.
De titeltrack, 'Another World', is een lamentatie voor het verlies van de ongerepte natuur en een smeekbede voor een ontsnapping naar een onbezoedelde staat van zijn. Het is zowel een elegie als een wake-up call, verpakt in een melodie zo bitterzoet dat het je hart in een ijzeren greep houdt.
De overige nummers op de EP, zoals 'Crackagen', 'Shake That Devil' en 'Sing For Me', zijn diverse verkenningen van verlangen, verdriet en verlossing. Elke compositie is uniek, maar ze zijn alle verenigd in hun vermogen om de luisteraar diep te raken en tot nadenken aan te zetten.
In een wereld die vaak gedomineerd wordt door vluchtige trends en oppervlakkige genoegens, biedt 'Another World' door Antony & The Johnsons een zeldzame, onvervalste blik in de menselijke ziel. Dit is geen gewone EP; het is een kunstwerk dat weerklank vindt in de eeuwigheid.
Kortom, 'Another World' is een epische saga, verpakt in een klein formaat. Het is een testament van Antony Hegarty's ongeëvenaarde talent om de diepste krochten van menselijke emoties te verkennen. Voor degenen onder ons die dorsten naar echtheid in muziek, biedt deze EP een baken van licht in een soms duistere wereld.
Eerder gepubliceerd op www.jorros-muziekkeuze.nl
Aoife Ní Fhearraigh - Aoife (1996)
1
geplaatst: 6 maart 2024, 10:58 uur
"Aoife" van Aoife Ni Fhearraigh is een album dat zich onderscheidt door zijn unieke klanklandschappen en emotionele diepgang.
In deze artistieke exploratie onthult Ni Fhearraigh een amalgaam van traditionele Ierse folklore verweven met een contemporaine resonantie die luisteraars meevoert op een idyllische odyssee. De melodieën, doordrenkt met de melancholie en vreugde van de Ierse ziel, werken als een spiegel van het rurale hart, waar elke noot en iedere trilling een verhaal vertelt van tijdloze tradities en vergeten legendes.
Het vocale bereik van Aoife is ronduit betoverend; haar stem, zo helder als een bergbeekje, vervoert de essentie van Ierse mythen en de zachte fluisteringen van de natuurlijke wereld. Haar interpretaties zijn geen simpele herhalingen, maar eerder een herinterpretatie van klassieke thema's door een modern prisma, waardoor elke track resonantie vindt in zowel het verleden als het heden.
De instrumentatie op het album biedt een rijk tapijt van klanken, van de serene tonen van de harp tot de diepe resonantie van de bodhrán, elke compositie vormt een harmonische synergie die de luisteraar meeneemt naar de groene heuvels en mistige kusten van Ierland. Het is een auditieve reis die niet alleen de oren maar ook de ziel raakt, een zeldzame fusie van natuurlijke schoonheid en muzikale meesterschap.
"Aoife" is, kort gezegd, een fijn werk dat getuigt van de kracht van muzikale vertelling. Het album staat als een monoliet van culturele erfgoed, een toetssteen voor diegenen die verlangen naar een diepere verbinding met de Ierse muzikale traditie en tegelijkertijd een brug willen slaan naar universele menselijke emoties. Het is een album dat niet enkel beluisterd, maar werkelijk ervaren dient te worden.
Waardering 7,5
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
In deze artistieke exploratie onthult Ni Fhearraigh een amalgaam van traditionele Ierse folklore verweven met een contemporaine resonantie die luisteraars meevoert op een idyllische odyssee. De melodieën, doordrenkt met de melancholie en vreugde van de Ierse ziel, werken als een spiegel van het rurale hart, waar elke noot en iedere trilling een verhaal vertelt van tijdloze tradities en vergeten legendes.
Het vocale bereik van Aoife is ronduit betoverend; haar stem, zo helder als een bergbeekje, vervoert de essentie van Ierse mythen en de zachte fluisteringen van de natuurlijke wereld. Haar interpretaties zijn geen simpele herhalingen, maar eerder een herinterpretatie van klassieke thema's door een modern prisma, waardoor elke track resonantie vindt in zowel het verleden als het heden.
De instrumentatie op het album biedt een rijk tapijt van klanken, van de serene tonen van de harp tot de diepe resonantie van de bodhrán, elke compositie vormt een harmonische synergie die de luisteraar meeneemt naar de groene heuvels en mistige kusten van Ierland. Het is een auditieve reis die niet alleen de oren maar ook de ziel raakt, een zeldzame fusie van natuurlijke schoonheid en muzikale meesterschap.
"Aoife" is, kort gezegd, een fijn werk dat getuigt van de kracht van muzikale vertelling. Het album staat als een monoliet van culturele erfgoed, een toetssteen voor diegenen die verlangen naar een diepere verbinding met de Ierse muzikale traditie en tegelijkertijd een brug willen slaan naar universele menselijke emoties. Het is een album dat niet enkel beluisterd, maar werkelijk ervaren dient te worden.
Waardering 7,5
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Arab Strap - As Days Get Dark (2021)
1
geplaatst: 21 juni 2024, 00:41 uur
Over de band:
Arab Strap is een Schotse indie rockband, opgericht door Aidan Moffat en Malcolm Middleton. Ze begonnen in 1995, werden beroemd door hun sordide en eerlijke teksten, en ontwikkelden later een voller geluid dat zowel indie als dance-invloeden omvat. De band had oorspronkelijk getekend bij Chemikal Underground, splitste zich op in 2006, en hervormde in 2016. Hun muziek onderzoekt thema's van decadentie en desillusie in het post-Thatcherite Groot-Brittannië.
Over het album:
Het album As Days Get Dark van Arab Strap, hun eerste album sinds "The Last Romance" uit 2005, wordt gekenmerkt door de bekende donkere, doordringende stijl van de band. Volgens Aidan Moffat gaat het album over thema's zoals wederopstanding en seks, maar ook over hopeloosheid en duisternis, wat consistent is met het kenmerkende Arab Strap-geluid.
Het album laat zien dat Moffat en Middleton na jaren nog steeds in staat zijn om hun unieke geluid en kwaliteit te leveren. De opener The Turning of our Bones herintroduceert het vertrouwde geluid van Arab Strap meteen, waarmee de toon wordt gezet voor het resterende deel van het album. In Another Clockwork Day vinden we een beetje meer melodie, wat opvalt omdat melodieën typisch subtiel zijn in het oeuvre van Arab Strap. Het nummer Compersion Pt. 1 brengt een minder donkere sfeer ondanks Moffat's diepe stem.
Bluebird voegt een luchtiger element toe aan het album, wat een aangename verrassing is voor de luisteraar. Het vijfde nummer, Kebabylon, wordt gekenmerkt door een aangename melodie, hoewel de saxofoon tussendoor de sfeer kortstondig doorbreekt. Mijn lichte allergie voor saxofoon wordt geprikkeld.
Tears on Tour wijkt af van het typische geluid van Arab Strap, wat de diversiteit van het album benadrukt. Here Comes Comus! grijpt vervolgens wel weer terug op het klassieke geluid van de band, terwijl Fable of the Urban Fox een nummer is met mooie strijkersarrangementen.
I Was Once a Weak Man en Sleeper, met zijn lichte zweem van folk, tonen aan dat het album een breed scala aan muzikale stijlen en emoties bestrijkt. Sleeper is mijn favoriet op het album, met de lichte folk-invloed die het nummer onderscheidt.
Het album sluit af met Just Enough, een meer ingetogen nummer waarbij de piano een prominente rol speelt, wat zorgt voor een mooie afronding van de muzikale reis.
Concluderend hebben Moffat en Middleton met As Days Get Dark" bewezen dat ze hun muzikale kwaliteit uit het verleden niet alleen kunnen evenaren, maar ook nieuwe elementen kunnen introduceren die het Arab Strap-geluid fris en relevant houden. Het album biedt een boeiende mix van donkere, introspectieve thema's en lichtere, melodieuzere momenten, waardoor het een rijke luisterervaring wordt die zowel nieuwe als oude fans zal aanspreken. De vraag blijft of dit een eenmalige terugkeer is of dat we meer kunnen verwachten van dit dynamische duo.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Arab Strap is een Schotse indie rockband, opgericht door Aidan Moffat en Malcolm Middleton. Ze begonnen in 1995, werden beroemd door hun sordide en eerlijke teksten, en ontwikkelden later een voller geluid dat zowel indie als dance-invloeden omvat. De band had oorspronkelijk getekend bij Chemikal Underground, splitste zich op in 2006, en hervormde in 2016. Hun muziek onderzoekt thema's van decadentie en desillusie in het post-Thatcherite Groot-Brittannië.
Over het album:
Het album As Days Get Dark van Arab Strap, hun eerste album sinds "The Last Romance" uit 2005, wordt gekenmerkt door de bekende donkere, doordringende stijl van de band. Volgens Aidan Moffat gaat het album over thema's zoals wederopstanding en seks, maar ook over hopeloosheid en duisternis, wat consistent is met het kenmerkende Arab Strap-geluid.
Het album laat zien dat Moffat en Middleton na jaren nog steeds in staat zijn om hun unieke geluid en kwaliteit te leveren. De opener The Turning of our Bones herintroduceert het vertrouwde geluid van Arab Strap meteen, waarmee de toon wordt gezet voor het resterende deel van het album. In Another Clockwork Day vinden we een beetje meer melodie, wat opvalt omdat melodieën typisch subtiel zijn in het oeuvre van Arab Strap. Het nummer Compersion Pt. 1 brengt een minder donkere sfeer ondanks Moffat's diepe stem.
Bluebird voegt een luchtiger element toe aan het album, wat een aangename verrassing is voor de luisteraar. Het vijfde nummer, Kebabylon, wordt gekenmerkt door een aangename melodie, hoewel de saxofoon tussendoor de sfeer kortstondig doorbreekt. Mijn lichte allergie voor saxofoon wordt geprikkeld.
Tears on Tour wijkt af van het typische geluid van Arab Strap, wat de diversiteit van het album benadrukt. Here Comes Comus! grijpt vervolgens wel weer terug op het klassieke geluid van de band, terwijl Fable of the Urban Fox een nummer is met mooie strijkersarrangementen.
I Was Once a Weak Man en Sleeper, met zijn lichte zweem van folk, tonen aan dat het album een breed scala aan muzikale stijlen en emoties bestrijkt. Sleeper is mijn favoriet op het album, met de lichte folk-invloed die het nummer onderscheidt.
Het album sluit af met Just Enough, een meer ingetogen nummer waarbij de piano een prominente rol speelt, wat zorgt voor een mooie afronding van de muzikale reis.
Concluderend hebben Moffat en Middleton met As Days Get Dark" bewezen dat ze hun muzikale kwaliteit uit het verleden niet alleen kunnen evenaren, maar ook nieuwe elementen kunnen introduceren die het Arab Strap-geluid fris en relevant houden. Het album biedt een boeiende mix van donkere, introspectieve thema's en lichtere, melodieuzere momenten, waardoor het een rijke luisterervaring wordt die zowel nieuwe als oude fans zal aanspreken. De vraag blijft of dit een eenmalige terugkeer is of dat we meer kunnen verwachten van dit dynamische duo.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Arcana - ...The Last Embrace (2000)
0
geplaatst: 10 maart 2024, 20:25 uur
Bijna drie jaar na mijn vorige bericht over dit fantastische album kwam het weer voorbij in mijn lijstje met albums die ik regelmatig beluister. Vorig jaar heb ik daarbij een korte ode aan het album gecreëerd. Hierbij het legsel zoals dat vorig jaar op mijn site is verschenen.
Dit muzikale oeuvre, een odyssee in klank, biedt een diepe duik in de etherische wereld van neoklassieke en darkwave elementen, vervlochten met een mystieke sfeer.
De opbouw van het album is als een schilderij met sonische penselen; elke track voelt aan als een afzonderlijke penseelstreek die samen een meeslepend panorama vormen. De introductie van het album zet onmiddellijk een toon van verwachting en weemoed, als een fluistering van de oude wereld die tot leven komt in de moderne ether.
De stemmen op het album, zowel etherisch als krachtig, fungeren als sierlijke gidsen door de dichte nevel van de instrumentatie. Ze resoneren met een ongrijpbare kwaliteit, als de echo van dromen die net buiten ons begrip liggen. Het is alsof Arcana een brug bouwt tussen het sacrale en het profane, een pad biedend door het onbekende.
De instrumentale arrangementen zijn niets minder dan betoverend. De gebruikte instrumenten, van de diepe melancholische strijkers tot de subtiele, haast ongrijpbare, elektronische texturen, werken samen om een soundscape te creëren die zowel oud als nieuw voelt. Deze klanklandschappen nodigen de luisteraar uit om zich te verdiepen in hun eigen innerlijke reizen, begeleid door de mystieke sferen van het album.
Wat opvalt aan "The Last Embrace" is de cohesie tussen de nummers; ze vloeien naadloos in elkaar over en behouden toch elk hun unieke identiteit. Het is een album dat uitnodigt tot introspectie, een muzikale pelgrimstocht waarbij elke luisteraar zijn eigen geheime kamers van emotie en herinnering kan ontdekken.
In conclusie, "The Last Embrace" van Arcana is een prachtig album dat de luisteraar meeneemt op een transcendentale reis door klank en emotie. Het is een album dat niet alleen gehoord maar ook gevoeld dient te worden, een schatkaart naar de verborgen hoeken van de ziel. Ik raad iedereen aan die verlangt naar een diepere, meer betekenisvolle muzikale ervaring, om dit album te omarmen en de reis te aanvaarden die het biedt.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Dit muzikale oeuvre, een odyssee in klank, biedt een diepe duik in de etherische wereld van neoklassieke en darkwave elementen, vervlochten met een mystieke sfeer.
De opbouw van het album is als een schilderij met sonische penselen; elke track voelt aan als een afzonderlijke penseelstreek die samen een meeslepend panorama vormen. De introductie van het album zet onmiddellijk een toon van verwachting en weemoed, als een fluistering van de oude wereld die tot leven komt in de moderne ether.
De stemmen op het album, zowel etherisch als krachtig, fungeren als sierlijke gidsen door de dichte nevel van de instrumentatie. Ze resoneren met een ongrijpbare kwaliteit, als de echo van dromen die net buiten ons begrip liggen. Het is alsof Arcana een brug bouwt tussen het sacrale en het profane, een pad biedend door het onbekende.
De instrumentale arrangementen zijn niets minder dan betoverend. De gebruikte instrumenten, van de diepe melancholische strijkers tot de subtiele, haast ongrijpbare, elektronische texturen, werken samen om een soundscape te creëren die zowel oud als nieuw voelt. Deze klanklandschappen nodigen de luisteraar uit om zich te verdiepen in hun eigen innerlijke reizen, begeleid door de mystieke sferen van het album.
Wat opvalt aan "The Last Embrace" is de cohesie tussen de nummers; ze vloeien naadloos in elkaar over en behouden toch elk hun unieke identiteit. Het is een album dat uitnodigt tot introspectie, een muzikale pelgrimstocht waarbij elke luisteraar zijn eigen geheime kamers van emotie en herinnering kan ontdekken.
In conclusie, "The Last Embrace" van Arcana is een prachtig album dat de luisteraar meeneemt op een transcendentale reis door klank en emotie. Het is een album dat niet alleen gehoord maar ook gevoeld dient te worden, een schatkaart naar de verborgen hoeken van de ziel. Ik raad iedereen aan die verlangt naar een diepere, meer betekenisvolle muzikale ervaring, om dit album te omarmen en de reis te aanvaarden die het biedt.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Arcana - As Bright as a Thousand Suns (2012)
0
geplaatst: 19 juni 2024, 18:18 uur
Over de band:
Arcana is een Zweedse neoklassieke darkwave-band opgericht in 1994 door Peter Bjärgö. De band staat bekend om zijn grotendeels instrumentale muziek die geïnspireerd is door middeleeuwse muziek en romantische aspecten van de middeleeuwen. Hun werk bevat vaak oriëntaals geïnspireerde elementen en maakt gebruik van een breed scala aan akoestische instrumentenHet album "As Bright as a Thousand Suns" van Arcana, uitgebracht in 2012, biedt een duik in de gotische en darkwave genres met een sterke nadruk op atmosferische geluiden en stemmingsvolle muziek.
Over het album:
Somnolence, de opener van het album, zou ik omschrijven als een matige instrumentale start, en is daardoor niet de sterke, aandacht grijpende introductie die luisteraars vaak als opener verwachten. Het stelt echter wel een beetje de sfeer voor wat komen gaat.
As the End Draws Near volgt, met ingetogen zang en begeleiding, wat het nummer sterker en meer boeiend laat zijn en de luisteraar met zijn mooie arrangementen en emotie meer raakt dan de kille opener.
Inceptus is een aardig nummer, hoewel het de neiging heeft wat monotoon te worden doordat het ritme identiek is aan dat van de voorgangers. Dit kan het luistergenot voor sommigen verminderen als ze op zoek zijn naar meer variatie in de muziek.
Medea behoudt een consistent tempo maar wordt gered door de vocale uitvoering die het nummer desondanks fris en interessant houdt.
Leave Me Be start veelbelovend en brengt wat meer spanning en dynamiek terug in het album, door kleine variaties in de muzikale en vocale arrangementen.
Infinity introduceert een Afrikaans aandoend ritme, waardoor een nieuw element aan het album wordt toegevoegd dat zorgt voor een welkome afwisseling van stijl en gevoel.
In Memoriam en The Fading Shadow brengen de zang terug, die de concentratie van de luisteraar opnieuw aantrekt en zorgt voor een meer boeiende luisterervaring, mede door de afwijkende patronen en de emotionele diepgang.
Het titelnummer As Bright as a Thousand Suns biedt vooral meer melodie wat op de valreep zeker nog bijdraagt aan de diversiteit van het album. Vinter sluit het album af met een eenzame piano die een contemplatieve sfeer schept.
De algemene conclusie is dat As Bright as a Thousand Suns van Arcana op zich best een mooi, sfeervol album is dat vooral liefhebbers van gotische en darkwave muziek zal aanspreken. Echter, het kan als wat te eentonig worden ervaren voor dagelijks luisteren. Het album vereist een specifieke smaak en stemming om volledig gewaardeerd te worden, waardoor het meer geschikt is voor specifieke momenten.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Arcana is een Zweedse neoklassieke darkwave-band opgericht in 1994 door Peter Bjärgö. De band staat bekend om zijn grotendeels instrumentale muziek die geïnspireerd is door middeleeuwse muziek en romantische aspecten van de middeleeuwen. Hun werk bevat vaak oriëntaals geïnspireerde elementen en maakt gebruik van een breed scala aan akoestische instrumentenHet album "As Bright as a Thousand Suns" van Arcana, uitgebracht in 2012, biedt een duik in de gotische en darkwave genres met een sterke nadruk op atmosferische geluiden en stemmingsvolle muziek.
Over het album:
Somnolence, de opener van het album, zou ik omschrijven als een matige instrumentale start, en is daardoor niet de sterke, aandacht grijpende introductie die luisteraars vaak als opener verwachten. Het stelt echter wel een beetje de sfeer voor wat komen gaat.
As the End Draws Near volgt, met ingetogen zang en begeleiding, wat het nummer sterker en meer boeiend laat zijn en de luisteraar met zijn mooie arrangementen en emotie meer raakt dan de kille opener.
Inceptus is een aardig nummer, hoewel het de neiging heeft wat monotoon te worden doordat het ritme identiek is aan dat van de voorgangers. Dit kan het luistergenot voor sommigen verminderen als ze op zoek zijn naar meer variatie in de muziek.
Medea behoudt een consistent tempo maar wordt gered door de vocale uitvoering die het nummer desondanks fris en interessant houdt.
Leave Me Be start veelbelovend en brengt wat meer spanning en dynamiek terug in het album, door kleine variaties in de muzikale en vocale arrangementen.
Infinity introduceert een Afrikaans aandoend ritme, waardoor een nieuw element aan het album wordt toegevoegd dat zorgt voor een welkome afwisseling van stijl en gevoel.
In Memoriam en The Fading Shadow brengen de zang terug, die de concentratie van de luisteraar opnieuw aantrekt en zorgt voor een meer boeiende luisterervaring, mede door de afwijkende patronen en de emotionele diepgang.
Het titelnummer As Bright as a Thousand Suns biedt vooral meer melodie wat op de valreep zeker nog bijdraagt aan de diversiteit van het album. Vinter sluit het album af met een eenzame piano die een contemplatieve sfeer schept.
De algemene conclusie is dat As Bright as a Thousand Suns van Arcana op zich best een mooi, sfeervol album is dat vooral liefhebbers van gotische en darkwave muziek zal aanspreken. Echter, het kan als wat te eentonig worden ervaren voor dagelijks luisteren. Het album vereist een specifieke smaak en stemming om volledig gewaardeerd te worden, waardoor het meer geschikt is voor specifieke momenten.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Area - Agate Lines (1990)
0
geplaatst: 27 augustus 2024, 23:31 uur
De Amerikaanse band Area heeft een intrigerende plek verworven in de wereld van alternatieve rock en avant-garde muziek. Opgericht in de vroege jaren '80, weet de band een unieke mix van geluiden en stijlen te combineren die hen onderscheidt van hun tijdgenoten. In 1990 brachten ze het album Agate Lines (A Retrospective) uit, een verzameling van hun meest kenmerkende werk. Dit album biedt niet alleen een terugblik op hun muzikale reis, maar fungeert ook als een soort retrospectief van de diversiteit en diepte van hun muzikale experimenten. De zangeres, Lynn Canfield heeft ook deel uitgemaakt van de groep The Moon Seven Times. Ook fraai maar niet zo fraai als Area.
Agate Lines is een album dat niet eenvoudig in één specifiek genre te plaatsen is. De muziek van Area vermengt elementen van alternatieve rock, post-punk, jazz, en zelfs wat avant-garde invloeden. Dit zorgt voor een veelzijdig en soms ongrijpbaar geluid dat elke luisteraar een andere ervaring kan bieden. Het album is doorweven met atmosferische geluiden, subtiele melodieën en complexe ritmes die de aandacht van de luisteraar blijven vasthouden.
Wat direct opvalt aan Agate Lines is de hoge kwaliteit van de productie. De klank is helder, maar toch rijk aan details. Elk instrument heeft zijn eigen plek in de mix, wat bijdraagt aan een uitgebalanceerd en vol geluid. De productie is zonder twijfel een van de sterke punten van het album, met een warme, organische klank die past bij de introspectieve en soms dromerige sfeer van de nummers.
Anyway (3:57)
Het album opent met Anyway, een track die direct de toon zet met zijn melancholische melodieën en introspectieve teksten. De zang is expressief en draagt bij aan het emotionele gewicht van het nummer.
Michael Writes His Parents (4:27)
Michael Writes His Parents is een nummer dat een meer verhalende stijl aanneemt. De teksten zijn persoonlijk en beladen, terwijl de muziek een gevoel van urgentie en spanning oproept.
I'll Gather Flowers (4:06)
Dit nummer valt op door zijn delicate arrangement en poëtische teksten. De combinatie van zachte gitaarlijnen en subtiele percussie creëert een intieme sfeer.
Dry Spell (4:53)
Dry Spell brengt een iets donkerder en mysterieuzer geluid met zich mee. De repetitieve baslijn en de spaarzame instrumentatie bouwen een gevoel van spanning op dat nooit helemaal wordt opgelost, wat het nummer bijzonder intrigerend maakt.
Parachute (3:42)
Met Parachute neemt het album een lichtere, bijna zwevende wending. Het nummer heeft een dromerige kwaliteit, met etherische zang en een luchtige melodie die contrasteert met de meer serieuze toon van de vorige nummers.
Sympathy (3:58)
Dit nummer brengt een gevoel van rust met zich mee. De rustige, bijna fluisterende zang en het eenvoudige, maar effectieve gitaarspel zorgen voor een introspectief moment op het album.
Filled (4:26)
Filled is een van de meer ritmisch gedreven nummers op het album. De drums en bas spelen een prominente rol, terwijl de zang zweeft boven de groovy onderlaag, wat het een van de meer dynamische tracks maakt.
This One (3:29)
This One is kort maar krachtig, met een pakkende melodie en een eenvoudig maar doeltreffend arrangement. Het is een van de meest toegankelijke nummers op het album.
With Louise (4:02)
Dit nummer is een tedere ballad die zich richt op de kracht van eenvoud. De teksten zijn persoonlijk en intiem, en de muziek ondersteunt dit met zachte, minimalistische arrangementen.
Guessing Game (2:42)
Guessing Game brengt een speelse noot in het album. Het is lichtvoetig en luchtig, met een bijna kinderlijke onschuld die een verfrissende afwisseling biedt.
All About Money (7:27)
Met een speelduur van meer dan zeven minuten is All About Money het langste nummer op het album. Het bouwt langzaam op naar een climax, waarbij de muziek een gevoel van onrust en urgentie overbrengt. Dit nummer is een episch middelpunt van het album en toont de veelzijdigheid van Area.
Sisters of Mercy (3:19)
Dit nummer heeft een meer minimalistische benadering, met eenvoudige akkoorden en subtiele melodieën die de melancholieke tekst ondersteunen.
All There Is (5:11)
All There Is is een reflectief nummer dat het tempo van het album weer naar beneden brengt. Het heeft een melancholieke sfeer, met teksten die nadenken over het leven en de liefde.
A Fine and Still Line (4:03)
Met zijn delicate melodieën en introspectieve teksten is A Fine and Still Line een van de emotioneel meest geladen nummers op het album. Het herinnert de luisteraar aan de dunne lijn tussen hoop en wanhoop.
Tunnel (3:07)
Tunnel is een donkerder, meer atmosferisch nummer. Het creëert een gevoel van claustrofobie en spanning, wat past bij de titel van het nummer. De muziek heeft een dichte, bijna verstikkende kwaliteit die contrasteert met de meer open geluiden van eerdere nummers.
Copper (4:44)
Het album sluit af met Copper, een track die zowel reflectief als hoopvol is. De muziek is subtiel en ingetogen, wat een gepaste afsluiting biedt voor een album dat zo rijk is aan emotie en variatie.
De teksten op Agate Lines zijn diepgaand en introspectief, vaak gekenmerkt door een gevoel van melancholie en reflectie. Ze behandelen thema's als verlies, liefde, en existentiële vragen, wat het album een filosofische ondertoon geeft. De melodieën zijn vaak subtiel en organisch, met een sterke focus op emotie en sfeer. De combinatie van tekst en melodie zorgt voor een sterke emotionele impact die bij de luisteraar blijft hangen.
Een van de meest opvallende aspecten van Agate Lines is het gebruik van diverse instrumentale texturen. Van delicate gitaarlijnen tot complexe ritmische structuren en atmosferische synths, het album zit vol met unieke geluidselementen die bijdragen aan de gelaagdheid van de muziek. De instrumentale arrangementen zijn zorgvuldig opgebouwd, met oog voor detail en een sterke nadruk op het creëren van een specifieke sfeer voor elk nummer.
Agate Lines (A Retrospective) is een album dat zich richt op luisteraars die houden van muziek die zowel emotioneel als intellectueel uitdagend is. Het is geen album dat je even op de achtergrond aanzet; het vereist aandacht en betrokkenheid van de luisteraar. De combinatie van diepgaande teksten, complexe melodieën, en een unieke productie maakt dit album tot een waardevolle toevoeging aan de collectie van elke muziekliefhebber die op zoek is naar iets dat verder gaat dan de mainstream.
Agate Lines is een meeslepende en gelaagde muzikale ervaring die de veelzijdigheid en creativiteit van Area perfect samenvat. Het album biedt een rijke mix van emoties en geluiden die bij elke luisterbeurt nieuwe nuances onthullen. Dit is een album dat geschikt is voor liefhebbers van alternatieve rock, post-punk, en iedereen die muziek waardeert die verder gaat dan de oppervlakkige luisterervaring. Het is een album dat uitnodigt tot herhaalde luisterbeurten, waarbij elke keer nieuwe details en emoties aan het licht komen. Voor diegenen die op zoek zijn naar een diepgaande en betekenisvolle muzikale ervaring, is Agate Lines een absolute aanrader. Een album om te ondergaan in plaats van alleen te beluisteren.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Agate Lines is een album dat niet eenvoudig in één specifiek genre te plaatsen is. De muziek van Area vermengt elementen van alternatieve rock, post-punk, jazz, en zelfs wat avant-garde invloeden. Dit zorgt voor een veelzijdig en soms ongrijpbaar geluid dat elke luisteraar een andere ervaring kan bieden. Het album is doorweven met atmosferische geluiden, subtiele melodieën en complexe ritmes die de aandacht van de luisteraar blijven vasthouden.
Wat direct opvalt aan Agate Lines is de hoge kwaliteit van de productie. De klank is helder, maar toch rijk aan details. Elk instrument heeft zijn eigen plek in de mix, wat bijdraagt aan een uitgebalanceerd en vol geluid. De productie is zonder twijfel een van de sterke punten van het album, met een warme, organische klank die past bij de introspectieve en soms dromerige sfeer van de nummers.
Anyway (3:57)
Het album opent met Anyway, een track die direct de toon zet met zijn melancholische melodieën en introspectieve teksten. De zang is expressief en draagt bij aan het emotionele gewicht van het nummer.
Michael Writes His Parents (4:27)
Michael Writes His Parents is een nummer dat een meer verhalende stijl aanneemt. De teksten zijn persoonlijk en beladen, terwijl de muziek een gevoel van urgentie en spanning oproept.
I'll Gather Flowers (4:06)
Dit nummer valt op door zijn delicate arrangement en poëtische teksten. De combinatie van zachte gitaarlijnen en subtiele percussie creëert een intieme sfeer.
Dry Spell (4:53)
Dry Spell brengt een iets donkerder en mysterieuzer geluid met zich mee. De repetitieve baslijn en de spaarzame instrumentatie bouwen een gevoel van spanning op dat nooit helemaal wordt opgelost, wat het nummer bijzonder intrigerend maakt.
Parachute (3:42)
Met Parachute neemt het album een lichtere, bijna zwevende wending. Het nummer heeft een dromerige kwaliteit, met etherische zang en een luchtige melodie die contrasteert met de meer serieuze toon van de vorige nummers.
Sympathy (3:58)
Dit nummer brengt een gevoel van rust met zich mee. De rustige, bijna fluisterende zang en het eenvoudige, maar effectieve gitaarspel zorgen voor een introspectief moment op het album.
Filled (4:26)
Filled is een van de meer ritmisch gedreven nummers op het album. De drums en bas spelen een prominente rol, terwijl de zang zweeft boven de groovy onderlaag, wat het een van de meer dynamische tracks maakt.
This One (3:29)
This One is kort maar krachtig, met een pakkende melodie en een eenvoudig maar doeltreffend arrangement. Het is een van de meest toegankelijke nummers op het album.
With Louise (4:02)
Dit nummer is een tedere ballad die zich richt op de kracht van eenvoud. De teksten zijn persoonlijk en intiem, en de muziek ondersteunt dit met zachte, minimalistische arrangementen.
Guessing Game (2:42)
Guessing Game brengt een speelse noot in het album. Het is lichtvoetig en luchtig, met een bijna kinderlijke onschuld die een verfrissende afwisseling biedt.
All About Money (7:27)
Met een speelduur van meer dan zeven minuten is All About Money het langste nummer op het album. Het bouwt langzaam op naar een climax, waarbij de muziek een gevoel van onrust en urgentie overbrengt. Dit nummer is een episch middelpunt van het album en toont de veelzijdigheid van Area.
Sisters of Mercy (3:19)
Dit nummer heeft een meer minimalistische benadering, met eenvoudige akkoorden en subtiele melodieën die de melancholieke tekst ondersteunen.
All There Is (5:11)
All There Is is een reflectief nummer dat het tempo van het album weer naar beneden brengt. Het heeft een melancholieke sfeer, met teksten die nadenken over het leven en de liefde.
A Fine and Still Line (4:03)
Met zijn delicate melodieën en introspectieve teksten is A Fine and Still Line een van de emotioneel meest geladen nummers op het album. Het herinnert de luisteraar aan de dunne lijn tussen hoop en wanhoop.
Tunnel (3:07)
Tunnel is een donkerder, meer atmosferisch nummer. Het creëert een gevoel van claustrofobie en spanning, wat past bij de titel van het nummer. De muziek heeft een dichte, bijna verstikkende kwaliteit die contrasteert met de meer open geluiden van eerdere nummers.
Copper (4:44)
Het album sluit af met Copper, een track die zowel reflectief als hoopvol is. De muziek is subtiel en ingetogen, wat een gepaste afsluiting biedt voor een album dat zo rijk is aan emotie en variatie.
De teksten op Agate Lines zijn diepgaand en introspectief, vaak gekenmerkt door een gevoel van melancholie en reflectie. Ze behandelen thema's als verlies, liefde, en existentiële vragen, wat het album een filosofische ondertoon geeft. De melodieën zijn vaak subtiel en organisch, met een sterke focus op emotie en sfeer. De combinatie van tekst en melodie zorgt voor een sterke emotionele impact die bij de luisteraar blijft hangen.
Een van de meest opvallende aspecten van Agate Lines is het gebruik van diverse instrumentale texturen. Van delicate gitaarlijnen tot complexe ritmische structuren en atmosferische synths, het album zit vol met unieke geluidselementen die bijdragen aan de gelaagdheid van de muziek. De instrumentale arrangementen zijn zorgvuldig opgebouwd, met oog voor detail en een sterke nadruk op het creëren van een specifieke sfeer voor elk nummer.
Agate Lines (A Retrospective) is een album dat zich richt op luisteraars die houden van muziek die zowel emotioneel als intellectueel uitdagend is. Het is geen album dat je even op de achtergrond aanzet; het vereist aandacht en betrokkenheid van de luisteraar. De combinatie van diepgaande teksten, complexe melodieën, en een unieke productie maakt dit album tot een waardevolle toevoeging aan de collectie van elke muziekliefhebber die op zoek is naar iets dat verder gaat dan de mainstream.
Agate Lines is een meeslepende en gelaagde muzikale ervaring die de veelzijdigheid en creativiteit van Area perfect samenvat. Het album biedt een rijke mix van emoties en geluiden die bij elke luisterbeurt nieuwe nuances onthullen. Dit is een album dat geschikt is voor liefhebbers van alternatieve rock, post-punk, en iedereen die muziek waardeert die verder gaat dan de oppervlakkige luisterervaring. Het is een album dat uitnodigt tot herhaalde luisterbeurten, waarbij elke keer nieuwe details en emoties aan het licht komen. Voor diegenen die op zoek zijn naar een diepgaande en betekenisvolle muzikale ervaring, is Agate Lines een absolute aanrader. Een album om te ondergaan in plaats van alleen te beluisteren.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Area - Between Purple and Pink (1989)
0
geplaatst: 14 december 2024, 20:03 uur
Between Purple and Pink – Een Dromerig Album van Area
Het album Between Purple and Pink van Area, uitgebracht in 1989, is een bijzondere muzikale ervaring. De Amerikaanse band Area creëert hiermee een dromerige, bijna magische sfeer. Dit album combineert introspectieve teksten met warme melodieën en een zachte, etherische klank. Het is een mix van dream-pop, indie rock en ambient. Hierdoor klinkt het zowel toegankelijk als mysterieus.
De nummers op het Album
• Anyway: Het album begint sterk met dit rustige nummer. Zachte zang, golvende synths en dromerige gitaarlijnen zorgen voor een hypnotiserende sfeer. Een serene introductie tot de wereld van het album. (9)
• Brave Parade: Dit nummer heeft een meer poppy geluid, maar blijft trouw aan de dromerige sfeer. Het voelt eenvoudiger en directer, met een subtiele spanning door de melancholische ondertoon. (7,5)
• All There Is: Dit is een van de favorieten op het album. Het herhalende gitaarspel en de zachte zang maken dit nummer simpel en krachtig. Het roept rust en introspectie op. (8)
• Guessing Game: Dit nummer is ingetogen en kwetsbaar. De breekbare melodie voelt alsof de zanger een persoonlijk gesprek met de luisteraar voert. Het is emotioneel en eenvoudig. (8)
• Robin: Een krachtiger nummer dat meer energie brengt, maar zonder de kenmerkende melancholie te verliezen. Het is een uniek nummer tussen de meer rustige stukken. (7,5)
• What Heaven Is For: Dit nummer straalt rust en hoop uit. Met minimale instrumentatie voelt het bijna spiritueel aan, alsof het een moment van verlossing biedt. (8)
• Permafrost: Permafrost is een aardig popliedje, maar mist de diepgang van de andere nummers.. Toch past het goed binnen het geheel en biedt het een luchtige pauze. (7,5)
• Rail: Met een hypnotiserend ritme en etherische zang neemt dit nummer je mee naar een trance-achtige sfeer. Een mooi voorbeeld van balans tussen experiment en toegankelijkheid. (8,5)
• Our Corner Drowning: blijft trouw aan de dromerige ondertoon van het album. De subtiele gitaarlijnen en de rustige vocalen zorgen ervoor dat het nummer niet uit de toon valt. (7,5)
• Blue Moon; Een lichtvoetig liedje met een sentimentele ondertoon. De melodie is eenvoudig maar effectief, en het nummer laat een aangename nasmaak achter. (7)
• We Said: valt op door de prachtige, schurende galm in de begeleidende gitaar.. De zang en de instrumentatie zijn perfect in balans, en het nummer voelt als een rustpunt op het album. (7,5)
• Dry Spell: Dit nummer is zowel kwetsbaar als krachtig. De mix van zang en synths creëert een emotionele intensiteit die onder je huid kruipt. Het is een hoogtepunt op het album. (9)
• Electroculture: Een energiek nummer met een snellere beat. De combinatie van ritme en zachte zang geeft het album een frisse boost, zonder de dromerige sfeer te verliezen. (7)
• Filled: Het afsluitende nummer is fluisterend en intiem. Het brengt sereniteit en nodigt uit tot reflectie. Een perfect einde van een bijzonder album. (8)
Conclusie en Aanbeveling
Between Purple and Pink is een album dat dromerige muziek combineert met emotionele diepgang. De fluisterende zang, subtiele productie en introspectieve sfeer maken het een echte aanrader. Fans van dream-pop, shoegaze en muziek vol melancholie zullen dit album waarderen.
Waardering: 7,9
Het album Between Purple and Pink van Area, uitgebracht in 1989, is een bijzondere muzikale ervaring. De Amerikaanse band Area creëert hiermee een dromerige, bijna magische sfeer. Dit album combineert introspectieve teksten met warme melodieën en een zachte, etherische klank. Het is een mix van dream-pop, indie rock en ambient. Hierdoor klinkt het zowel toegankelijk als mysterieus.
De nummers op het Album
• Anyway: Het album begint sterk met dit rustige nummer. Zachte zang, golvende synths en dromerige gitaarlijnen zorgen voor een hypnotiserende sfeer. Een serene introductie tot de wereld van het album. (9)
• Brave Parade: Dit nummer heeft een meer poppy geluid, maar blijft trouw aan de dromerige sfeer. Het voelt eenvoudiger en directer, met een subtiele spanning door de melancholische ondertoon. (7,5)
• All There Is: Dit is een van de favorieten op het album. Het herhalende gitaarspel en de zachte zang maken dit nummer simpel en krachtig. Het roept rust en introspectie op. (8)
• Guessing Game: Dit nummer is ingetogen en kwetsbaar. De breekbare melodie voelt alsof de zanger een persoonlijk gesprek met de luisteraar voert. Het is emotioneel en eenvoudig. (8)
• Robin: Een krachtiger nummer dat meer energie brengt, maar zonder de kenmerkende melancholie te verliezen. Het is een uniek nummer tussen de meer rustige stukken. (7,5)
• What Heaven Is For: Dit nummer straalt rust en hoop uit. Met minimale instrumentatie voelt het bijna spiritueel aan, alsof het een moment van verlossing biedt. (8)
• Permafrost: Permafrost is een aardig popliedje, maar mist de diepgang van de andere nummers.. Toch past het goed binnen het geheel en biedt het een luchtige pauze. (7,5)
• Rail: Met een hypnotiserend ritme en etherische zang neemt dit nummer je mee naar een trance-achtige sfeer. Een mooi voorbeeld van balans tussen experiment en toegankelijkheid. (8,5)
• Our Corner Drowning: blijft trouw aan de dromerige ondertoon van het album. De subtiele gitaarlijnen en de rustige vocalen zorgen ervoor dat het nummer niet uit de toon valt. (7,5)
• Blue Moon; Een lichtvoetig liedje met een sentimentele ondertoon. De melodie is eenvoudig maar effectief, en het nummer laat een aangename nasmaak achter. (7)
• We Said: valt op door de prachtige, schurende galm in de begeleidende gitaar.. De zang en de instrumentatie zijn perfect in balans, en het nummer voelt als een rustpunt op het album. (7,5)
• Dry Spell: Dit nummer is zowel kwetsbaar als krachtig. De mix van zang en synths creëert een emotionele intensiteit die onder je huid kruipt. Het is een hoogtepunt op het album. (9)
• Electroculture: Een energiek nummer met een snellere beat. De combinatie van ritme en zachte zang geeft het album een frisse boost, zonder de dromerige sfeer te verliezen. (7)
• Filled: Het afsluitende nummer is fluisterend en intiem. Het brengt sereniteit en nodigt uit tot reflectie. Een perfect einde van een bijzonder album. (8)
Conclusie en Aanbeveling
Between Purple and Pink is een album dat dromerige muziek combineert met emotionele diepgang. De fluisterende zang, subtiele productie en introspectieve sfeer maken het een echte aanrader. Fans van dream-pop, shoegaze en muziek vol melancholie zullen dit album waarderen.
Waardering: 7,9
Areknamés - Areknamés (2003)
0
geplaatst: 8 juni 2024, 14:55 uur
Areknamés is een Italiaanse band die bekend staat om hun eclectische benadering van progressieve rock. Hun muziek is een mengsel van donkere, atmosferische soundscapes en complexe, gelaagde composities. Ze putten inspiratie uit een breed scala aan muzikale invloeden, waaronder de klassieke Italiaanse progrock, psychedelische rock, en zelfs elementen van jazz en klassieke muziek. Ik zou de stijl als een kruising tussen Genesis en Caravan willen plaatsen
De band heeft zeker een kenmerkende stijl die zowel nostalgisch als vernieuwend is. Hun muziek roept vaak de geest van de jaren 70 op, maar met een moderne twist die hen onderscheidt van veel retro-prog bands. De instrumentatie is rijk en gevarieerd, met gebruik van zowel traditionele rockinstrumenten als meer ongewone keuzes die bijdragen aan hun unieke geluid.
Lyrisch gezien verkent Areknamés vaak donkere en introspectieve thema's, wat een extra laag van diepte en complexiteit aan hun muziek toevoegt. Hun albums zijn meestal conceptueel en doordacht, ontworpen om als een geheel te worden ervaren in plaats van als losse nummers.
Hoewel Areknamés misschien niet de mainstream bekendheid heeft bereikt van sommige van hun progressieve rockgenoten, worden ze binnen de progrockgemeenschap zeer gewaardeerd voor hun vakmanschap en originele benadering van het genre. Fans van progressieve rock die op zoek zijn naar iets dat buiten de typische grenzen van het genre valt, zouden het werk van Areknamés zeker moeten verkennen. Hun albums bieden een meeslepende luisterervaring die zowel uitdagend als belonend is.
Over het album:
Het album Areknamés van de band Areknamés is een intrigerend debuut dat zich diep in de wereld van progressieve rock en psychedelica waagt. Uitgebracht in de vroege jaren 2000, weerspiegelt dit album de diepe muzikale erfenis van het genre terwijl het ook nieuwe paden verkent.
De muziek van Areknamés is zowel complex als boeiend, met een rijke verscheidenheid aan geluiden en structuren die luisteraars meenemen op een onvoorspelbare reis. De band slaagt erin om de sfeer van de klassieke Italiaanse progressieve rock te vangen, met zijn kenmerkende melodieën en harmonieën, terwijl ze ook hun eigen unieke draai aan het genre geven. Dit resulteert in een geluid dat zowel vertrouwd als fris aanvoelt.
Een van de onderscheidende kenmerken van het album is de sfeer die het creëert. Er is een duidelijk gevoel van melancholie en introspectie door het hele album, versterkt door de lyrische thema's en de vaak dromerige, etherische instrumentatie. De dynamische variaties in de muziek houden het album boeiend van begin tot eind, van de zachte, subtiele passages tot de meer intense en dramatische momenten.
De instrumentatie op Areknamés is opmerkelijk, met een effectief gebruik van zowel traditionele rockinstrumenten als meer ongebruikelijke klanken. De gelaagdheid en textuur van de muziek zijn indrukwekkend, waardoor elke luisterbeurt nieuwe elementen onthult. De productie van het album is eveneens lovenswaardig, met een helderheid en diepte die de complexe arrangementen ten goede komt.
Hoewel Areknamés misschien niet direct toegankelijk is voor alle luisteraars, vooral vanwege zijn soms uitdagende structuren en stemmingen, is het een belonend album voor degenen die bereid zijn zich onder te dompelen in zijn diepten. Fans van progressieve rock, en in het bijzonder de Italiaanse variant, zullen veel waarderen in dit ambitieuze en doordachte debuut.
Kortom, Areknamés van Areknamés is een indrukwekkend debuut dat de grenzen van het progressieve rockgenre verlegt. Het is een album dat respect afdwingt voor zijn artistieke visie en muzikale bekwaamheid, een must-listen voor liefhebbers van het genre op zoek naar iets dat zowel traditioneel als innovatief is.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
De band heeft zeker een kenmerkende stijl die zowel nostalgisch als vernieuwend is. Hun muziek roept vaak de geest van de jaren 70 op, maar met een moderne twist die hen onderscheidt van veel retro-prog bands. De instrumentatie is rijk en gevarieerd, met gebruik van zowel traditionele rockinstrumenten als meer ongewone keuzes die bijdragen aan hun unieke geluid.
Lyrisch gezien verkent Areknamés vaak donkere en introspectieve thema's, wat een extra laag van diepte en complexiteit aan hun muziek toevoegt. Hun albums zijn meestal conceptueel en doordacht, ontworpen om als een geheel te worden ervaren in plaats van als losse nummers.
Hoewel Areknamés misschien niet de mainstream bekendheid heeft bereikt van sommige van hun progressieve rockgenoten, worden ze binnen de progrockgemeenschap zeer gewaardeerd voor hun vakmanschap en originele benadering van het genre. Fans van progressieve rock die op zoek zijn naar iets dat buiten de typische grenzen van het genre valt, zouden het werk van Areknamés zeker moeten verkennen. Hun albums bieden een meeslepende luisterervaring die zowel uitdagend als belonend is.
Over het album:
Het album Areknamés van de band Areknamés is een intrigerend debuut dat zich diep in de wereld van progressieve rock en psychedelica waagt. Uitgebracht in de vroege jaren 2000, weerspiegelt dit album de diepe muzikale erfenis van het genre terwijl het ook nieuwe paden verkent.
De muziek van Areknamés is zowel complex als boeiend, met een rijke verscheidenheid aan geluiden en structuren die luisteraars meenemen op een onvoorspelbare reis. De band slaagt erin om de sfeer van de klassieke Italiaanse progressieve rock te vangen, met zijn kenmerkende melodieën en harmonieën, terwijl ze ook hun eigen unieke draai aan het genre geven. Dit resulteert in een geluid dat zowel vertrouwd als fris aanvoelt.
Een van de onderscheidende kenmerken van het album is de sfeer die het creëert. Er is een duidelijk gevoel van melancholie en introspectie door het hele album, versterkt door de lyrische thema's en de vaak dromerige, etherische instrumentatie. De dynamische variaties in de muziek houden het album boeiend van begin tot eind, van de zachte, subtiele passages tot de meer intense en dramatische momenten.
De instrumentatie op Areknamés is opmerkelijk, met een effectief gebruik van zowel traditionele rockinstrumenten als meer ongebruikelijke klanken. De gelaagdheid en textuur van de muziek zijn indrukwekkend, waardoor elke luisterbeurt nieuwe elementen onthult. De productie van het album is eveneens lovenswaardig, met een helderheid en diepte die de complexe arrangementen ten goede komt.
Hoewel Areknamés misschien niet direct toegankelijk is voor alle luisteraars, vooral vanwege zijn soms uitdagende structuren en stemmingen, is het een belonend album voor degenen die bereid zijn zich onder te dompelen in zijn diepten. Fans van progressieve rock, en in het bijzonder de Italiaanse variant, zullen veel waarderen in dit ambitieuze en doordachte debuut.
Kortom, Areknamés van Areknamés is een indrukwekkend debuut dat de grenzen van het progressieve rockgenre verlegt. Het is een album dat respect afdwingt voor zijn artistieke visie en muzikale bekwaamheid, een must-listen voor liefhebbers van het genre op zoek naar iets dat zowel traditioneel als innovatief is.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl