Alle elf nummers van Do Your Duty staan ook op het recent uitgebrachte Nearer To You (16 tracks). Bettye LaVette heeft deze nummers eind jaren '60 / begin jaren '70 in Memphis opgenomen voor de Silverfox en SSS International labels. Vandaar dat het zo goed is. Alles straalt Southern Soul uit, de fantastische stem van Bettye LaVette snijdt soms dwars door je heen. Werkelijk prachtig mooi en steengoed!

Ik zie trouwens net dat deze nieuwe Nearer To You als 'nog nooit eerder zo uitgebracht' gepresenteerde digipak op 1 nummer na exact gelijk is aan... Nearer To You uit 1990. Zelfs de titel is hetzelfde. Maar ok, momenteel is dit de betaalbare versie van dit Memphis soulwerk van haar. Je hebt dus eigenlijk 3 verschillende cd's met grotendeels dezelfde muziek, deze Do Your Duty en Nearer To You (uit 1991 en 2012).

Al deze vijftien nummers staan ook op het recent uitgebrachte Nearer To You (2012, 16 tracks). Je hebt zo 3 verschillende cd's met grotendeels dezelfde muziek, Do Your Duty (2006 met 11 tracks) en Nearer To You (uit 1991 en 2012).

Bettye LaVette heeft deze nummers eind jaren '60 / begin jaren '70 in Memphis opgenomen voor de Silverfox en SSS International labels. Vandaar dat het zo goed is. Alles straalt Southern Soul uit, de fantastische stem van Bettye LaVette snijdt soms dwars door je heen. Werkelijk prachtig mooi en steengoed!

Schitterende samenwerking tussen de prachtige soulstem van Bettye LaVette, de blues & rock van the Drive-By Truckers en de ongeëvenaarde Wurlitzer piano van Spooner Oldham, the man himself. En dat alles ook nog eens opgenomen in de legendarische Fame Studios, Muscle Shoals, Alabama.
Zij zingt gloedvol over alle drama's in haar leven, met muziek die een mix is van soul, blues & swamp rock, met de nadruk op soul. Het songmateriaal is (echt) goed, nog beter en ik had de volle mep gegeven.

Wil je fantastische soul van Bettye horen uit eind jaren '60 / begin jaren '70 opgenomen in Memphis, check dan vooral dit:
Bettye LaVette - Nearer to You (1991)
opnieuw uitgebracht in 2012 (andere cover).

Op Amazon (UK) heb je van die aardige links naar platen die je ook zou kunnen waarderen als je deze plaat goed vind. Via een soulplaat daar zag ik Music City Soul staan. Vanwege de titel en de waarderingen daar bekeken, en ook gezien de review van Angelo hier besloten om 'm te bestellen. Ja, inderdaad: daar heb je als echte Soul liefhebber geen spijt van.

De 2 openingstracks alleen al, wat een power, wat een echte pure soul en wat een mooie stem van Beverley Knight. After You vind ik wel aardig, maar echt heel mooi wordt het bijvoorbeeld op No Man's Land. The Queen of Starting Over lijkt op fraaie klassieke Southern Soul, klinkt een beetje als Candi Staton. En hoe swingend wil je het hebben? Black Butta! Dat zou in de jaren '70 een tophit zijn geweest. En zo staat het album vol met goede (power-)soul en fraaie ballads, met nog een eervolle vermelding voor het koortje op Why Me, Why You, Why Now. Retrosoul in optima forma, tot je bij het einde komt. Daar wordt de sound soms toch wat meer zoete(re) poppy / R&B. Maar goed, desondanks blijft het overall een mooie plaat.

Beyoncé is gelukt wat bijna geen bekende artiest meer lukt: een album laten inslaan als een bom, zonder marketing en zonder leak. Ineens was het daar en dat las ik in het NRC dat het beoordeelde met 5* en vergeleek met de impact van Thriller en What's Going On. Goedemorgen!

Dan ga je met behoorlijk hoge verwachtingen luisteren en valt het toch bepaald niet tegen. Integendeel: dit is een juweel van een plaat. De nummers zijn geschreven door- en het album is geproduceerd door Beyoncé zelf. Ook een pluspunt. Die productie is trouwens ijzersterk, net als haar zang die niet geforceerd is, maar steeds heel passend bij het nummer en de geweldige beats die gebruikt worden.
Tegelijk met het album op iTunes krijg je 17 videoclips, die allemaal geregiseerd zijn door... jawel: Beyoncé zelf. Wat ik er al van gezien heb, zijn die visuals ook heel fraai.

De muziek is anders dan we van haar gewend zijn. Weinig populaire makkelijk in het gehoor liggende hits, wel een album vol met opvallend veel (erg) mooie soul en R&B op heerlijke beats. Opener Pretty Hurts zet je nog even op het verkeerde been, het is wel een aardige opener, maar Haunted zet de trend voor dit album: echt een erg mooi nummer, met een fantastische zware beat als basis. Drunk in Love is echt een fantastisch nummer, met een fraaie nachtelijke 'strandclip'. Blow is wel een potentiële grote hit, maar wel een hele goede. Het heeft een lekker retro sfeertje, vandaar de afbeelding van een disco bol in het boekje. De beat of No Angel is geweldig, net als de vele wendingen in het nummer. En wat een heavy bas-beat ook op Partition: play it loud!

Jealous is een aardig nummer met lekkere ritmes. Daarna komen we Rocket tegen: een briljante ballad, die door Prince geschreven zou kunnen zijn. Alles ademt Prince aan dit nummer, bepaald niet verkeerd. Mine is alweer zo'n mooi R&B nummer: dit keer een duet met Drake, wat het nummer zowel een mooie soulkant geeft, als een hiphop karakter. Die droge hip hop beats kom je wel vaker op dit album tegen, zoals bijvoorbeeld ook op Flawless, ineens een prima hip hop nummer. Relaxte beats vormen de basis van het oh zo mooie Superpower, werkelijk heel mooi gezongen door Beyoncé in duet met Frank Ocean. Over mooi gezongen gesproken: Heaven (couldn't wait for you) is een indrukwekkende emotionele song, slotnummer Blue is een hele mooie afsluiter.

Beyoncé heeft haar meesterwerk gemaakt. En dan ook nog een meesterwerk dat meedoet met de beste platen in de R&B geschiedenis. Een album vol (hele) goede en ook gevarieerde songs vol met prachtsoul, droge hiphop beats en sterke R&B. Ook de kwaliteit van de productie ligt zo hoog en haar zeer fraaie stem kom zo goed tot zijn recht dat het album in dit ijzersterke muziekjaar 2013 toch op de valreep mijn top 10 haalt.

Ik moest even wennen aan dit in eerste instantie wel erg afwisselende Lemonade van Beyoncé. Bijvoorbeeld aan openingssong Pray You Catch Me. Maar dit rustige nummer met strijkers en al is toch stiekem best mooi. Daarna volgt Hold Up met een reggae twist: na een paar keer draaien steeds lekkerder. Don't Hurt Yourself knalde gelijk binnen: Beyoncé samen met Jack White, wow. Een ijzersterk rauw nummer, waar White het beste uit haar naar boven haalt: wat een zang zeg! En Jay Z kan 'm in zijn zak steken.

Dan volgt pas het eerste echte R&B nummer: Sorry. Opvallend aan dit album is dat die R&B nummers maar een deel van de plaat vormen en meestal niet eens tot de betere nummers horen. De tekst is wel sterk, zoals bijvoorbeeld Today I regret I put the ring on. Ik ben blij dat ik niet thuis hoefde te komen.
6 Inch met The Weeknd wordt vaak als wat minder beschouwd, maar dit nummer met een hiphop inslag kan mij juist wel bekoren. Mooie sample zit erin. En dan volgt een grote verrassing: een erg goed.... countrynummer: Daddy Lessons. Lekker gitaartje zit erin en goed gezongen ook. When trouble comes to town, my daddy said: shoot.

Na weer een aardige R&B song - Love Drought - volgt de gospel Sandcastles, met mooie piano en koor. Intens gezongen, ook de tekst, door Beyoncé. Daar hoort Forward met James Blake eigenlijk bij.
Dan volgt er een heerlijk orgeltje met erg lekker ritme: Freedom, freedom where are you? 'Cause I need freedom to. En wie hebben we daar: Kendrick! Het is feest: wat een geweldig nummer, Freedom. All Night vind ik het beste R&B nummer van deze plaat, een mooie melodie die mooi 'aangekleed' is. ook weer met een lichte reggae vibe.

Formation heeft eerder een hiphop inslag. Op een goede beat praat en zingt Beyoncé deze plaat naar een einde. Een in stijl wisselende plaat, die toch voldoende samenhang heeft en lekker afwisselend is. Inhoudelijk liegt het er ook niet om en muzikaal staan er toch wel een paar erg sterke songs op. Oftewel, na het erg goede album Beyoncé doet ze het weer. Knap!

Funky jazz dit! Met naast Big John Patton op orgel ook Grant Green op gitaar in topvorm. Het swingt de pan uit, bevat heel wat mooie thema's en staat vol met lekkere solo's en nummers. Zoals de geweldige titelsong Let 'Em Roll, Latona, het overheerlijke The Turnaround en slotnummer One Step Ahead. Erg fijn plaatje dit Let 'Em Roll!

Wat een prachtige plaat van met name Bill Evans op piano en Kenny Burrell op gitaar. Harold Land blaast er ook fraai doorheen op saxofoon en op de dit maal vooral rustige drums horen we niemand minder dan Philly Joe Jones en op de relaxte groovy bas Ray Brown.

De nummers zijn allemaal goed tot erg fraai. Favorieten voor mij zijn Sweet Dulcinea Blue, Second Time Around, A Child Is Born en het lange Bass Face. Maar ook de andere twee songs zijn de moeite waard op dit fijne jazz album.

Bill Fay heeft best een mooie stem, maar doorleefd wil ik het niet noemen. Ook zijn piano klinkt mooi, maar is wel heel prominent aanwezig. Echter, deze plaat zou zo - inderdaad - veertig jaar terug gemaakt kunnen zijn. Nu zijn er tijdloze klassiekers, ook uit die jaren, maar zo zou ik dit Life Is People bepaald niet willen omschrijven. Ik vind dit album zelfs vrij regelmatig vrij gedateerd klinken.

De meeste nummers zijn best mooi, zoals Never Ending Happening, This World & The Healing Day. Maar ik heb dus geen klik met de diepere lading die anderen er wel in horen. Sterker nog, soms kan het zelfs naar saai en/of overdreven neigen, zoals bijvoorbeeld op Be At Peace With Yourself & Cosmic Concerto.

Deze debuutplaat van Bill Withers, met de toepasselijke titel Just as I Am, heb ik altijd al erg mooi gevonden. Vanwege zijn overlijden heb ik 'm nu weer een paar keer gedraaid en ga ik zelfs voor de maximale score. Dit is voor mij één van de mooiste soulplaten ooit gemaakt. Allereerst natuurlijk vanwege de oh zo fraaie stem van Bill Withers. Wat een uniek en herkenbaar stemgeluid heeft hij.

Verder staat de hele plaat vol met zulke mooie en goede songs. Ook songs waar vaak lekkere ritmes de boventoon voeren. Maar ook songs die je echt kunnen raken. Die zijn op twee na ook nog eens door hemzelf geschreven. En die covers brengt hij geheel eigen en goed. Voor zover er al sprake kan zijn van favorieten, dan noem ik Harlem mijn favoriete nummer van Withers, het juweeltje Grandma's Hands, het oh zo mooie Hope She'll Be Happier, het ritmische I'm Her Daddy and het fraaie Better Off Dead. En ja, natuurlijk mag ik single Ain't No Sunshine niet vergeten.

Na het verschijnen van zijn uitstekende debuutplaat Just As I Am en de ook zo sterke opvolger Still Bill, gaf Bill Withers in 1973 dit concert in de fraaie Carnegie Hall, New York City. Hij heeft al zo'n mooie stem op de studio opnames van de albums, maar live klinkt hij nog beter. Wat een sterke prachtige stem heeft Bill Withers hier. Hij wordt uitstekend begeleid en het publiek is aanstekelijk enthousiast, maar ook stil als het moet. Daar heeft hij soms ook leuke conversaties mee, zoals bij Grandma's Hands. Dat is gelijk één van de vele hoogtepunten van dit concert. Samen ook met de echt geweldige openingssong Use Me, het sterke Better Off Dead, het echt fantastische I Can't Write Left-Handed, het fraaie Hope She'll Be Happier en de lange versie van Harlem met prachtige samenzang op het einde van dit niet te missen concert.

Billy Boy Arnold heeft een prettige bluesy zangstem. Zijn nummers hebben vaart en hij scoorde er ook mee in de jaren '50 en '60. Ook de productie is sterk, al helemaal voor die tijd.
Hij leerde de kneepjes van het vak in Chicago via zijn buurman (!) "Sonny Boy" John Lee Williamson en later van Bo Didley. Een topnummer en groot succes was I Wish You Would. Ook bijvoorbeeld I Was Fooled, I Ain't Got You, No, No, No, No, No & Rockinitis zijn erg fijn. Vrijwel dit hele album is eigenlijk de moeite waard.

The Stranger is simpelweg het meesterwerk van Billy Joel. De plaat ademt een unieke mengeling van nostalgie, verdriet en vrolijkheid uit. Je proeft als het ware Manhattan rond 1977. Er staan een paar fantastische songs op, met als hoogtepunt Scenes From An Italian Restaurant. Als ik het hoor, wil ik ook daar gaan eten! A bottle of red, a bottle of white...

Movin' Out (Anthony's Song) is een dijk van een opener. Wel heel mooi zijn Just The Way You Are en bovenal You're Always A Woman To Me. En dat terwijl ik altijd vrij kritisch ben bij ballads. Maar niet bij deze. Speciale vermelding op deze plaat is er voor de prachtige piano. Die hoor je natuurlijk vaker terug bij Billy Joel, maar op deze plaat klinkt 'ie nog wat fraaier. Een topplaat!

Veel mensen vinden Billy Ocean een voorbeeld van gladde(re) commerciële danspop muziek uit de jaren '80 en deels was hij dat ook wel. Aan de anderen kant: hij heeft een prima stem en de producties klonken altijd lekker. En niet onbelangrijk: hij heeft ook een aantal heel aardige songs. Op zijn verzamelaars vind je daar meestal de singleversies van. En dat is jammer, want als je naar de extended 12"-mixes luistert, dan klinkt het allemaal anders en beter. Die zijn echt goed. Je vindt er flink wat terug op de nieuwe serie Dance Classics.

Billy Preston speelde fantastisch op de toetsten en had ook een fraaie stem. Hij heeft daarom met grote artiesten meegespeeld, om maar even een paar te noemen: The Beatles, The Rolling Stones, Aretha Franklin & Eric Clapton. Ook was hij gastmuzikant op echt grote albums van 1969 tot 1977. Maar hij had ook een solocarriere. En dit I Wrote a Simple Song uit 1971 is één van de betere platen die hij gemaakt heeft. Het is een heerlijke funky soulplaat met vleugjes gospel. De songkwaliteit is (echt) goed, het (gospel-)koortje is fijn en instrumentaal zit het prima in elkaar. Voor het sterke instrumentale nummer Outa-Space ontving hij een Grammy in 1973. Voor de soul/funk liefhebber de moeite van het beluisteren waard dit album.

De Nederlandse bluesrock band Bintangs gaat op dit gelijknamige album soms in AC/DC stand. En ook dat ligt ze goed. Kant 1 van de LP zijn studio opnames en kant 2 is live opgenomen. Het verschil hoor je trouwens nauwelijks, want die live opnamen zijn erg strak. Wel zit er wat meer blues in kant 1 van de plaat en valt mij de ruigheid van kant 2 mee. Mijn favoriete nummers hier zijn Big Black Tank, Run Run Rudolph, I'm a Rocker, What's Buggin' You, Are You Lonely for Me Baby en Speedo's Back in Town. Lekkere plaat hoor!

Bij iedere keer draaien vind ik dit Bintangs album met de mooie titel Travelling in the U.S.A. beter en beter worden. Het staat vol met goede tot erg goede bluesrock wat uitstekend en intens neergezet wordt door de Nederlandse band. De muziek is bijna zo goed als de hoes prachtig is.

Natuurlijk zijn de twee bekende singles Travellin' in the U.S.A & Ridin' on the L&N erg fijn om te horen. Maar zelfs nog beter vind ik Is a Blue Bird Blue? Hier klinken Bintangs wat als Cuby & the Blizzards, alleen dan met steviger gitaren: wat een solo's staan hierop! Hoogtepunt is de eigen compositie I'm Gonna Let You Down van ruim 9 minuten met ook daarop prima solo's. Voor mij is deze plaat één van de hoogtepunten in de Nederlandse rockgeschiedenis.

Ik had vroeger alles van ABBA vanaf Arrival: 5 LP's dus. Van dit album kende ik natuurlijk Ring Ring, maar pas nu ik de Studio Albums boxset heb, beluister ik deze LP voor het eerst. En wat blijkt: het is een heel aardig popalbum uit begin jaren '70, met veel nog onschuldige liedjes. Qua sound moet ik soms zelfs wat denken aan Gilbert O'Sullivan uit die tijd of zelfs the Carpenters. Maar toch: je hoort regelmatig het ABBA van 3 jaar later wel terug.

Het zijn vaak leuke songs, die best goed in elkaar zitten. En we luisteren toch echt naar de mooie stemmen van Agnetha en Frida. Heel aardig zijn Ring, Ring zelf, het mooie Disillusion en He's Your Brother. Ook de moeite waard zijn bijvoorbeeld People Need Love, Nina Pretty Ballerina & Love Isn't Easy (But It Sure Is Hard Enough). Ja dit album had ik wel eens wat eerder mogen luisteren dan in 2020. Ik was ooit met terugwerkende kracht gekomen tot Waterloo (1974), maar die is net wat minder dan dit debuut.

Glenn Hughes schrijft dat ze er gelijk in wilden knallen op hun 2e album en daarom zijn begonnen met the Outsider. Dat is dan erg goed gelukt, zeker omdat ze tijdens het opnemen het refrein nog wat hebben opgekrikt. Als dan het ook sterke Man in the Middle volgt is het erin knallen meer dan gelukt.
Side A van de (classic rock) LP blijft prima doorgaan met de fraaie wat langer uitgesponnen nummers The Battle For Hadrian's Wall (ben ik trouwens geweest: was mooi daar!) en het fraaie Save Me (met de mooie strijkers).

Op Smokestack Woman hoor je goed hoe sterk Hughes zingt en Jason Bonham drumt. De stijl van zijn vader, maar misschien zelfs nog wat ritmischer...? Ook hoor je de erg fijne gitaar van Bonamassa mooi tijdens de solo. Eerder op het album hoorden we de toetsen in allerlei vormen, waarbij vooral het orgeltje mij bevalt. Hè, daar is 'ie weer op Faithless. Speciale vermelding nog voor slotsong Cold: wow, wat mooi. Alles wat goed is aan de band komt hierop samen.

Kortom: wat een dijk van een album heeft deze supergroep gemaakt. Wat leuk dat jong en oud zo geweldig samenwerken en dat er nu nog zulke sterke hardrock wordt gemaakt.

Hier op Musicmeter gaat het eigenlijk over de 2CD release. En daar is iets mee mis, namelijk het geluid. Dat is wat gedempt, wat modderig. Iedereen verzuipt er een beetje in. Het had allemaal wat helderder gekund. Ook hadden drum van Jason Bonham en gitaar van Bonamassa wat verder naar voren gemixt kunnen worden.
Natuurlijk staan hier veel goede nummers op, want ze komen van de eerste 2 albums van BCC. En natuurlijk staan deze heren live hun mannetje, maar juist dan moet het technisch ook goed geregeld zijn. Een smetje op dit Live Over Europe.

Het laatste nummer van dit album Mainline is een New York's disco underground nummer. Het is ook geremixed door famous DJ Larry Levan en het is een apart en prettig dansnummer. Je vindt het ook terug op de Classic Mastercuts serie. Ik was dan ook benieuwd naar het 1984 album wat bij die song hoorde.

Vantevoren ben je wel bang voor te gladde soulpop / r&b en dat krijg je helaas te veel. Ook krijg je met vier nummers naar mijn idee teveel ballads op één album. Daarom is dit album dan ook een tegenvaller, zeker als je naar de kwaliteit en originaliteit van het nummer Mainline kijkt en naar het feit dat deze band al een tijdje meedraaide vanuit de jaren '70. Hou je daarentegen van die typische jaren '80 (Ferry Maat) R&B / Soul dan is dit best aardig. Pluspunt is verder dat de zanger best wel een mooie stem heeft en natuurlijk dat slotnummer.

Black Joe Lewis & zijn Honeybears gaan helemaal uit hun plaat op hun album Electric Slave. Slave aan de Electric guitar zul je bedoelen. Want goede morgen: ze knallen er lekker in met de fraaie titel Skulldiggin' en hun obade aan Young Girls. Garagerock op z'n Jimi Hendrix'. Ty Segall zou er jaloers op zijn: echt geweldig goed!
Nu denkt u misschien, wat zullen we nou krijgen: zij maakten toch heerlijke funk met wat soul en rock? Ja, inderdaad, er is sprake van een ander geluid op dit derde album. Maar toch ook weer niet, want de funk zit onderhuids of is verderop duidelijker te horen.

Heerlijke funkrock is er te horen op Dar Es Salaam met sterke zang en gruizige gitaren. Op My Blood Ain't Runnin' Right - al weer zo'n mooie titel - is de hoornsectie er weer bij. Maar Joe schreeuwt wel, net als zijn gitaar. Guilty heeft een dijk van een saxofoon en alweer zo'n fijne heavy gitaar.

Hé: een funky drum en bas. Ah: Come To My Party is heerlijke funk met ook sterke blazers. Dit wordt weer gevolgd door een fantastisch bluesy nummer: Vampire. 'In the midnight, they come looking for your soul.' Met een prachtige duo-solo tussen sax en gitaar. Nu hopen dat ze dit nummer hier live komen spelen. Het fraaie Make Dat Money doet mij aan de oude Stones denken eind jaren '60. Een mengelmoes van stijlen hoor je er in terug: funk, soul, blues, rock. Bepaald niet verkeerd.

Na twee lange nummers volgt kortere swingende rock 'n roll met The Hipster. Swingen, maar dan op hoorns en gitaar, kan op Golem. Slotnummer Mamma's Queen is weer een mooi mengel van funky hoorns en een sterke gitaar en heeft een lekker aanstekelijk ritme. Zo swingen wij overduidelijk het album uit.

Black Joe Lewis is niet de bekende weg bewandeld, maar heeft veel toegevoegd aan de soulfunk sound van zijn eerste twee albums. Met name de electrische gitaar en veel versnellingen en variatie zorgen zeker op de eerste helft van het album voor een ander steviger geluid. Dat is lef hebben en dat wordt beloond, want dit is voor mij één van de allerbeste platen van 2013. Met gemak.

Wat een fantastisch album is dit zeg! Heerlijk pure rauwe soul, stampende funk, bluesy gitaren en soms ook heerlijke rock. Black Joe Lewis & the Honeybears doen bijna alles goed op deze plaat.

Livin' In The Jungle is een James Brown achtig nummer. Een knaller van een start, met uitstekende zang van Joe en een opvallend lekkere hoorn sectie. I'm Gonna Leave You is slower, maar wel met 'vette' gitaren en bas die naar de blues neigen.
'Hello everybody, you want to take me to Booty City...' ik hoor Sam & Dave: wat een feest! En dan die bas op Black Snake: grandioos, samen met de rauwe stem van Joe Lewis. Tempo terug op She's So Scandalous, wat hoor ik daar: oh my wat een lekker gitaartje! Samen met de hoornsectie wordt dit nummer naar grote zwoele hoogte gedragen. Echt fantastisch.

There's the blues op Messin', ook lekker voor de afwisseling. Dan gaan we weer vol los met Mustang Ranch waarop Joe het verhaal meer cool aan elkaar praat dan zingt. You Been Lyin' swingt funky volledig de pan uit waarbij de hele band vol mee doet.
The Ballad of Jimmy Tanks gaat inderdaad wat langzamer aan de hand van een geinig meer bluesy gitaartje. Daarna is het tijd voor drama: Since I Met You Baby... my whole life has changed... dit is nou wel een fraaie bluesbalad. En wat een mooie trompet! Als de gitaarsolo komt a la Keith Richard, zijn we bij the Stones uit begin jaren '70 beland. (jawel: de tijd van Sticky Fingers).
Gelukkig eindigt het verhaal goed met: Jesus Took My Hand. Weer die sterke gitaar en nu opvallend goede drums.

Als je tijdens het songoverzicht namen noemt als James Brown, Sam & Dave en the Rolling Stones dan zegt dat toch genoeg over de klasse van deze plaat, of niet?

Ik wil beginnen met het laatste nummer. Dat nummer zegt gelijk veel over deze fantastische plaat. Space to Bakersfield is dromerig en psychedelisch, maar heeft ook een werkelijk sublieme lange gitaarsolo. De sfeer van het nummer is zo mooi, de combinatie van die gitaar en de synthesizer op het einde is zo raak. De laatste zin is: Are You Listening? Nou, dat doe je van begin tot eind op dit album.

Zeker in het begin naar Mothers of the Sun, een geniaal jaren '70 hardrock nummer, met daarop zoals de Volkskrant het noemde 'de riff van het jaar'. Die wordt voorafgegaan door de prachtige zang van Amber Webber en Joshua Wells. Ook dat is een sterke troef van de band Black Mountain en van hun side-project Lightning Dust trouwens. En dan moet die gitaar nog komen.... waanzinnig, ook de opbouw ernaar toe.

Het sterke van dit album is ook dat het niet te monotoon is. Zo heeft het wel een mooie retro sound, maar hoor je daarin allerlei invloeden terug, van Black Sabbath, via Led Zeppelin tot aan Pink Floyd. En zo worden de troeven van de mooie zang, de ijzersterke gitaar en de fraaie toetsen steeds weer (net) anders ingezet. Zoals bijvoorbeeld op het lekker rockende Florian Saucer Attack en het wat rustiger en heerlijk klinkende Defector. Een ander heel fraai nummer is (Over and Over) The Chain: wat een mooie sfeer heeft dat nummer. Eén van de albums van 2016 voor mij, dat is nu al duidelijk.

Inderdaad: gooi de vorige albums op een grote hoop. Maar: pik er dan het beste uit. Doe er wat Kasabian beats bij, wat zeikende Oasis gitaren en een paar prachtige slow songs en je hebt echt een dijk van een album.

Belangrijk verschil tussen aEro en ondergetekende is dat ik wel degelijk een onderscheid tussen de voorgaande albums en dit nieuwe album zie. Ze hebben namelijk echt het beste van hun vorige werk eruit gepikt, dat wat verder uitgewerkt, wat tot wat langere nummers leidt en er wat ingrediënten aan toe gevoegd. De bassen en gitaren zijn (natuurlijk) weer fantastisch, maar de nieuwe drummer Leah Shapiro of The Raveonettes, voegt er een extra dimensie aan toe. Dat alles leidt soms tot nog betere muziek dan we al van ze gewend waren.

Ook anders zijn de rustiger nummers. Howl - vol met semi akoestische muziek - is voor mij het minste album van BRMC. Toch vond ik dat ook al niet verkeerd. Wel mistte ik daar de pit in de muziek, anders altijd wel aanwezig bij deze band. Op dit album slagen de heren er in om ook slow tempo songs vol overtuiging neer te zetten. Het zijn ook allemaal erg goede nummers. Het country achtige The Toll, met gastzangeres Courtney Jay, is bijvoorbeeld heel fraai.

Voorop blijft natuurlijk de pure vuige rock 'n roll staan. Het album knalt er werkelijk mee los, waarbij Consience Killer toch wel heel erg sterk is. Eén van de beste tracks ooit van BRMC.
Daarnaast zit er dus af en toe een lekker overtuigende drumbeat onder, zoals op Mama Taught Me Better, nog zo'n fantastisch nummer. Dan gaan de gedachten richting Kasabian. Of ergens anders een switch die wat richting de klassieke U2 gaat. Het blijft BRMC, maar soms met net andere accenten, die prima bevallen. Als je Oasis fan bent, speel dan Shadow's Keeper erg erg hard af!

Kortom, de vraag is gerechtvaardigd of dit het Magnum Opus, het meesterwerk, (voorlopig?) is van the Black Rebel Motorcycle Club. In ieder geval is het een kicking ass fantastisch rock album geworden, wat niet te missen is als je bijvoorbeeld van het wat rauwere werk van the Rolling Stones en U2 houdt of graag Oasis opzet. Mogelijk het beste rock album van 2010: zeer aan te bevelen dus!

In dit prachtige theater in Parijs speelt the Black Rebel Motorcycle Club de pannen van het dak. Dat doen ze meestal, ik heb het zelf drie keer mee mogen maken: rauwe pure rock ('n roll). Dit Parijs concert uit 2015 is echt uitstekend gespeeld, zelfs voor hun doen. De eerste helft van het concert spelen ze het complete album Specter at the Feast uit 2013. Dat vind ik een goed album, maar ze hadden een enkel nummer kunnen weglaten. Wel heel erg goed zijn Let the Day Begin & Lose Yourself. Het tweede deel van het concert bestaat uit grootste hits van de vijf albums ervoor en dit is dan ook één groot feest met haast teveel geweldige nummers. Erg fijn zijn Beat the Devil's Tattoo, Ain't No Easy Way & Spread Your Love. Maar daarmee doe ik er een paar tekort. Zelf heb ik dit sterke concert op 3LP & DVD, het is er ook op 2CD & DVD.

Bij de eerste tonen van Specter At The Feast denk ik even, is dit de nieuwe U2? En dat gevoel blijft de eerste vier nummers een beetje hangen. Nu is er niks mis met U2, maar the Black Rebel Motorcycle Club staat voor mij voor donkerder dreigender vette rauwe pure rock 'n roll. Dit is wat slomer, meer gedragen muziek.

Gelukkig vind je ook die rock 'n roll meer dan voldoende op de rest van het album en tussen de regels door bij die eerste nummers. Openingssong Fire Walker is daar een mooi voorbeeld van. En na een paar keer draaien, bevalt die combi op Fire Walker beter en beter. Het sterkste voorbeeld echter van deze lichte stijlverandering is slotsong Lose Yourself, wat een echt een prachtig mooi nummer is.

Vanaf Hate The Taste gaat de band als vanouds weer 'los'. Er zijn weinig bands die zo vet, rauw en puur hun rock kunnen neerzetten momenteel, ook niet live. Erg prettig om ze met nummers als Hate The Taste, Rival, Teenage Disease, Funny Games & het absoluut briljante Sell It binnenkort te horen in Paradiso. Ook mooi is het wat rustiger nummer Some Kind Of Ghost er tussenin, met fraai orgel. De bedoeling van het bijna belachelijke Sometimes The Light ontgaat mij volledig. Het skipnummer van het jaar.

Toch valt dat weg tegen de hoge kwaliteit van de meeste songs op dit alweer prima album van the BRMC. Een album met deels dus wat meer variatie in stijl, zonder dat ze hun eigen sterke sound verliezen. Een aanrader!

Nu al? Nu al één van de beste platen van 2018?

BRMC is terug na 5 jaar en doet dat met een plaat die tot hun beste werk hoort. De snelle(re) nummers zijn geweldig, de rustiger fraai tot prachtig. Er wordt uitstekend gespeeld en gezongen en de productie is opvallend helder voor deze band. Live waren ze altijd al super, nu hoor je dat ook goed terug op de plaat. Wat een aanrader!

Ja zeg, ook ik ben aangenaam verrast. Allereerst staat (natuurlijk!) de backbone van bas en drums als een huis. Daaroverheen gegoten wordt het bij vlagen toch briljante gitaarwerk van Iommi. Wat een koning is dat! Hij speelt ook een flink aantal geweldige solo's op deze plaat.
Dat is één van de redenen om met veel plezier naar dit 13 te luisteren. Belangrijk is natuurlijk ook de songkwaliteit: en ook die mag je geslaagd noemen. Er staat geen minder nummer op, sterker nog de meeste nummers zijn (erg) goed, met die echt zware Sabbath sound.

En Ozzy dan? Nou, toen hij begon te zingen op End of the Beginning schrok ik wel even. Zijn stem is wel erg iel geworden, dat is een minpunt aan dit album. Echter, meestal gaat zijn stem op in het mooie zware geluid van de band en dan kan het wel weer. Op het rustiger Zeitgeist hebben ze in de studio mooi werk geleverd: ook zo kan de zang ermee door. Wel hou ik mijn hart vast voor de show in november. Aan de andere kant: de nummers die ze dan 13 van spelen, hoor ik graag. Want het is een dijk van een album!

Ik blijf het gek vinden dat sommige users zo kritisch op dit album zijn. Ik heb (natuurlijk) gelezen waarom, maar alles bij elkaar opgeteld is dit toch wel een erg lekker heavy metal album. In de linernotes lees ik ook dat het de bedoeling was om een heavy album te maken en dat is ook prima gelukt. Over de kwaliteiten van deze muzikanten hoeven we het niet te hebben, die zijn voortreffelijk.

Het knalt er gelijk geweldig in met het sterke Computer God. En zwaarder wordt het met het heerlijk vertraagde After All The Dead. TV Crimes klinkt wat 'commercieler', het was dan ook een single van dit album. Maar ook dit is lekker zwaar aangezet en in een vlot tempo. Wat rustiger tempo krijgen we op Letters From Earth, waarop een lekkere gitaarriff zit en een prima zingende Dio.

Master of Insanity is de eerste single van dit album en is ook in deze eeuw regelmatig live gespeeld. Het heeft een lekkere catchy gitaarriff en een fraaie bridge. Ook Time Machine is met Dio deze eeuw live gespeeld, maar afgezien van de gitaarsolo vind ik dit niet meer dan een aardig nummer. Vooral het refrein vind ik te simpel voor Sabbath. Het begin van Sins of the Father doet bijna denken aan ... Aerosmith. Maar met een heavy riff eronder klinkt het ineens een stuk beter. Ook de synth-effecten en de drums zijn leuk.

Too Late is een rustiger nummer, meer rockballad-achtig. Nou zingt ene Dio het begeleidt door ene Iommi dus hoewel ik niet echt van de ballads ben, is dit intense nummer wel degelijk de moeite waard. En dan volgt I : voor mij één van de klassiekers van Black Sabbath: wat een nummer! Alles klopt eraan, een tijdloze heavy metalsong. Hierna gaan we nog even rammen op Burried Alive, de titel zegt genoeg. Deze slottrack heeft een ijzersterk refrein, fantastische solo en is een fraai einde van een prachtplaat.

Probeer het album niet te vergelijken met al die andere geweldige albums van de band. Dit is echt een prima heavy metalalbum. Opgenomen in 1992 zorgde Black Sabbath ook toen voor tijdloze heavy metal.

Hierboven wordt een overzicht gegeven van de Deluxe editie. Die 5 live nummers die je erbij krijgt zijn wel degelijk interessant en de verpakking is prachtig gedaan, met ook een uitgebreid boekje erbij. Momenteel niet al te duur op Amazon UK marketplace.