Dit keer ben ik het volledig eens met ricardo. Ik heb nooit veel gehad met Bob Dylan. Ik vind zijn liedjes vaak richting het 'zeurderige' of zoals hij formuleert slappe en zijn stem al helemaal niet krachtig en mooi. Muzikaal is het inderdaad erg karig. Ik heb het zeker geprobeerd, maar de klik is er niet. Deze vroege Greatest Hits is daar geen uitzondering op, hoewel dit nog het betere werk bevat: er staan een paar aardige nummers op. Ik kan de bijna mythische verheerlijking van deze man dan ook niet volgen. Volgens mij hijzelf ook niet.

Een tijd terug heb ik van Highway 61 Revisited de mono LP gekocht, aanleiding om weer eens een aantal goede Dylan platen te draaien. Toch kom je dan regelmatig terug bij deze prachtplaat. Samen met Blood on the Tracks vind ik dit toch wel zijn beste plaat. Er hangt een heerlijke bluesy sfeer over de plaat. Er speelt een goede Band mee: bijvoorbeeld het orgeltje op het fantastische Ballad of a Thin Man is oh zo fijn!

Maar eerst hebben we al één van de beste Dylan songs voor de kiezen gehad: Like A Rolling Stone. Gevolgd door het geweldige Tombstone Blues. Maar ook It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry is een prima song. Ook de versnelling van titelsong Highway 61 Revisited is heerlijk. En Desolation Row is één van die hele lange Dylan nummers die ik wel heel fraai vind. Kortom een geweldige plaat van Dylan. (hebben we het nog niet eens over de teksten gehad...)

Een flink aantal platen uit de lange reeks die Bob Dylan heeft gemaakt, kan ik zeker waarderen. Maar ik had niet verwacht dat hij in 2020 nog met zo'n mooi album zou komen. De muziek is soms stemmig, dan weer wat vlotter, soms heel mooi, dan schuurt het weer wat meer. Zijn stem klinkt oud en kraakt, maar dat is juist mooi. Zou dit ook zijn afscheidsplaat zijn, net als Leonard Cohen's You Want It Darker? Ook moet ik soms aan Johnny Cash's American Recordings denken.

Alleen zijn dit fraaie eigen songs met mooie teksten. De plaat bevat heel wat hoogtepunten. Het begint met het mooie lied I Contain Multitudes, gevolgd door het snellere sterke False Prophet waarvan ook een fraaie afbeelding op LP binnenhoes te zien is. Lief zijn het prachtige My Own Version of You en I've Made Up My Mind to Give Myself to You. Triest stemmend mooi is Black Rider, wat weer door het snellere Goodbye Jimmy Reed gevolgd wordt. Een fantastisch eerbetoon aan deze bluesmuzikant in zijn geheel eigen stijl.

Mother of Muses is weer zo'n rustig lief nummer en Crossing the Rubicon vind ik zelf zeer goed, zeker ook instrumentaal. Key West is een prachtplek kan ik gelukkig uit eigen ervaring vertellen en het leven daar wordt hier mooi bezongen door Bob Dylan, met als ondertitel Philosopher Pirate. Murder Most Foul is ook goed, maar duurt wat te lang. Desondanks vind ik dat je toch kan spreke van alweer een meesterlijk album van Bob Dylan. En dat op z'n oude dag.

Dit is een registratie van een uitstekend concert wat Bob Marley and the Wailers gaven in de Westfalenhalle in Dortmund op Juni 1980. Ze waren te zien in het WDR programma Rockpalast. De eerste uitgave van dit concert was dan ook in 1999 een Japanse DVD. In 2014 volgden ook CD's en in 2020 is het uitgebracht op 3LP, ook in een fraaie oranje kleur.

Het publiek is erg enthousiast en is precies goed in de mix gezet. Bob Marley en de band zijn in prima vorm, je zou bijna natuurlijk zeggen. Nummers die door hun goede uitvoering positief opvallen zijn voor mij o.a. Natural Mystic, Positive Vibration, War / No More Trouble, Jamming, Exodus, Redemption Song, Is This Love, Get Up, Stand Up & Coming In From The Cold.

Dit is een geweldig concert van Bob Marley & the Wailers recorded Live At The Roxy, Hollywood, California, May 26th 1976. Het complete concert inclusief de fraaie toegift staat op 2 CD's in een uitstekende geluidskwaliteit. Mijn favoriete songs hier zijn Trenchtown Rock, Want More, No Woman No Cry, Lively Up Yourself, Rat Race en de mooie lange slotmedley met Get Up Stand Up / No More Trouble / War. Een absolute aanrader!

Bob Marley en zijn Wailers Live in 1975 is voor mij allereerst No Woman No Cry. Als ik nou één nummer mag noemen, waar ik de live versie echt beter vind dan de LP versie, dan is het deze versie van No Woman No Cry. Ik kan van deze versie geen genoeg krijgen. Het geeft gelijk aan, hoe goed dit livealbum is. Er wordt erg goed gespeeld door iedereen en er is een mooie wisselwerking met de zaal (juli 1975 in London).

Het album is ook afwisselend genoeg. Eerst is de sfeer meer broeierig, terwijl het vanaf het geweldige Lively Up Yourself vrolijker wordt. I Shot the Sherrif is ook zo goed neergezet.
Ik ben ook nog eens in het bezit van de Japanse mini LP met uitstekende geluidsmix en een bonustrack: Kinky Reggae, heel strak uitgevoerd. Kinky Reggae, Right On!

Van Bobbie Gentry kwamen in 1968 maar liefst 3 albums uit. Deze Local Gentry, The Delta Sweete en een duo album samen met Glen Campbell. En dat één jaar na haar fraaie debuut Ode to Billie Joe. Vijf nummers van dit Local Gentry heeft ze ook weer zelf geschreven. Verder staan er drie covers van the Beatles op, die helemaal niet onaardig zijn neergezet en uitgevoerd in haar eigen stijl.

Maar die eigen songs vind ik weer echt goed. Zeker de sterke openingssong Sweete Peony, de typische 60's song Ace Insurance Man, Recollection en Sittin' Pretty. Verder vind ik Peaceful met leuke begeleiding van een orkest prima klinken. En wat zingt en speelt ze de nummers weer mooi en staat ze weer fraai op de hoes van de LP. En dan te bedenken dat de oh zo mooie single Hushabye Mountain hier ook op had kunnen staan. Die staat wel weer op de CD van Local Gentry in de boxset The Girl From Chickasaw Country. Net als het leuke Skip A Long Sam.

Bobbie Gentry heeft in 5 jaar tijd (1967 - 1971) zes solo platen opgenomen, allemaal bij Capitol, gevuld met veel fraaie songs. Songs from the South of the USA, op Discogs gelinkt met de volgende genres:
Rock, Pop, Folk, World, & Country. En dit allemaal gezongen door de werkelijk prachtige stem van haar. Op deze geremasterde cd vind je hoogtepunten uit die korte, maar krachtige carriere. De allerbekendste en voor mij mooiste is Ode to Billy Joe. Andere juweeltjes zijn Fancy, Son of a Preacher Man, The Girl from Cincinatti, I Wouldn't Be Surprised, Find 'Em Fool 'Em Forget About 'Em & Stormy. Maar praktisch alle nummers zijn de moeite meer dan waard op dit mooie verzamelalbum.

Dit duo album met Glen Campbell zit ook in de geweldige boxset The Girl From Chickasaw Country. Het is een buitenbeentje, want het past niet echt in de eigen sound van Bobbie Gentry. Ze schrijft zelf ook veel nummers, op dit album staat er maar eentje: Mornin' Glory. Verder is het eerder een Glen Campbell plaat en dat vind ik wat minder. Als ze samen (tegelijk) zingen hoor je hem ook vooral en dat is natuurlijk jammer, want Bobbie Gentry heeft juist zo'n mooie stem.

Een aardig nummer vind ik opener Less of Me, heel aardig vind ik het bekendere Campbell nummer Gentle on my Mind (uit 1967), Mornin' Glory dus en de Simon & Garfunkel cover Scarborough Fair / Canticle. Het is alles bij elkaar een aardige plaat, maar meer ook niet. Jammer is ook hier dat een goede single niet op het album staat: All I Have To Do Is Dream. En ook de alternatieve versie van Sunday Morning op de cd uit de boxset klinkt beter.

Bobby "Blue" Band werd de "Sinatra of the Blues" genoemd. Dat had te maken met zijn performance, maar zeker ook met zijn pracht van een stem. Die kan dwars door je heen gaan en je letterlijk the Blues laten horen in de songs die hij zingt, zoals op Wise Man's Blues. Songs die ook 'lekker kunnen lopen', met regelmatig een big band accent.

Vlakbij Memphis geboren inspireerde hij vele zangers uit the South. Waarom kan je horen op dit sterke verzamelwerk met het beste uit de jaren '50 uitgegeven op het Ace label. Lost Lover Blues, It's My Life Baby, Million Miles From Nowhere, You Got Bad Intentions Baby, I Don't Believe & nog veel meer moois.

In het bijgaande boekje staat dat Bobby Bland in the USA R&B lijst alleen al meer dan 40 hits had. Op deze fraaie verzamelaar staan er 22, oftewel: er mist altijd wel wat. Toch is dit een mooie collectie. De grootste hits staan erop en heel wat mooie tot erg mooie nummers. Achterop staat weer dat het zijn muziek uit de 1960's en 1970's was, 'at the peak of his powers'.
Helaas staan de jaartallen niet vermeld bij de songs, maar zo te horen bevat het eerste deel het wat oudere werk en het tweede deel het wat nieuwere werk. Tot mijn verbazing vind ik dat wat nieuwere werk regelmatig wat beter. Mooie soulful nummers die goed passen bij de fraaie stem van Bobby Bland. En dan heb je echt wat om naar te luisteren!

Ik draai voor het eerst de CD versie hiervan waar bonustrack Jasper op staat. Dat vind ik juist één van de betere nummers van deze Andrew Hill gekleurde sessie. Dit samen met het nummer daarvoor Ghetto Lights en het fraaie openingsnummer Catta, met latin piano. De rest van de muziek is toch behoorlijk experimenteel/licht weird, maar niet onaardig.

Vier nummers hier zijn van pianist Andrew Hill en twee van drummer Joe Chambers. Die laatste twee, Dialogue & Idle While vind ik ietsje minder. Op trompet horen we Freddie Hubbard, Sam Rivers op saxofoon & fluit en lekker op dreef op bas is Richard Davis. Tot slot op vibrafoon en ook de bandleider: Bobby Hutcherson himself. Toch een interessant post bop album dit.

Dit is een wonderschoon en zeer sfeervol album met in de hoofdrollen Bobby Hutcherson op vibrafoon en marimba & Herbie Hancock op piano. De basis wordt gelegd door Bob Cranshaw op bas en Joe Chambers op drums. Alle songs zijn de moeite meer dan waard, mijn favorieten zijn Aquarian Moon, Rojo en Head Start.

Laat je ook betoveren door the vibes van Happenings!

Het klonk al mooi op cd, maar nu heb ik in de sale toch de Tone Poet LP gekocht en die klinkt toch fantastisch. Muziek als dit is gemaakt voor zoiets. Bovendien vind ik dit Medina na meerdere keren draaien alleen maar beter worden. Wat een fraaie plaat!

Eerst kwam ik op een funky jazz verzamelaar het groovy Goin' Down South tegen en swingde mijn stoel uit. Vervolgens hoorde ik het pakkende en uiterst lekkere Ummh. Alweer met zo'n fijne vibe en groove. Bleken ze ook nog samen op dit album San Francisco van Bobby Hutcherson samen met Harold Land te staan.

De muziek op dit album laat zich omschrijven als een mix van post bop, fusion en jazz-funk. De rest van de plaat blijkt ook de moeite waard, zeker een nummer als Procession, wat juist weer rustig en heel mooi is. Ook slotnummer A Night in Barcelona is erg fraai. Echt een prima album dit San Francisco!

Wat een dijk van een soundtrack is dit toch! Een mooie afwisseling van zang en instrumentaal, van funk en soul. Bobby Womack zingt geweldig, al helemaal die pracht van een titelsong. Maar op Harlem Love Theme na is alles de moeite waard. Geweldige muziek die hoorde bij de blaxploitation films die toen gemaakt werden.
Er is ook een hele mooie blaxploitation verzamelaar: Can You Dig It. Dig it out!
Van deze soundtrack is er een 40th Anniversary Edition in een deluxe digiboek met als extra de 2 albums die hierna door Bobby werden uitgebracht in de jaren '70. Ook zeker de moeite waard.

Elevated Soul van het uitstekende Elevated Ruffians Magnificent Soul project (check it uit, Boho Fau doet ook een nummertje mee) komt hier met heerlijke jazzy groove samples met daarop rustige raps van Boho Fau. Het levert een relaxte hiphop plaat op met rustige grooves, die zeker de moeite waard is. En wat een mooie samples worden er gebruikt zeg. Gevaar is inderdaad dat het wat monotoon gaat klinken, maar door de variatie in de samples vind ik dat toch wel meevallen. Het doet me trouwens (soms) aan Jazzmatazz van Guru denken. In ieder geval is dit album lekker relaxed voor een zonnige lome morgen zoals deze. Late avonden moet ook lukken.

De rock van het prima eerste album is terug op A Different Kind of Fix, echter gemengd met een - soms dromerige - synthesizersound. Dit leidt tot een lekkere en tegelijk mooie plaat. De band en producers hebben zo een fraaie draai gegeven aan de sound van de Bombay Bicycle Club.

How Can You Swallow So Much Sleep is een mooi begin wat lekker loopt. Bad Timing is wat donkerder met een heerlijke gitaar. Op Your Eyes hoor je echter heel mooi die mix van gitaren en dromerige synthesizers. Wat een fantastische climax heeft dat nummer! De eerste drie openingsnummers zijn erg goed.

Nog dromeriger wordt het op Lights Out, Words Gone. Logisch ook bij zo'n titel en ook dat de lead van een jongen en een meisje is. Erg mooi liedje! Take the Right One loopt wat sneller en heeft zowaar een lichte shoegaze-achtige gitaarmuur. Dan Shuffle 'en we door aan de hand van een honky tonky pianootje met een leuk poppy liedje. Een vleugje Coldplay is er verderop in dit nummer te horen.

Beggars begint als een Folk nummer, het heeft wat weg van de sound van Fleet Foxes op hun debuutalbum. Gelukkig wel zo'n nummer met wat vaart, met een fijn drummetje erin. Leave It gaat enigzins door op die ingeslagen weg, nu aan de hand van het fijne gepingel op de gitaar. Het klinkt uiteindelijk wat als Coldplay meets Fleet Foxes, net als Fracture, wat wat slomer en rusiger is, maar oh zo mooi: vooral als de drum er op het einde ook nog bij komt. Die heerlijke droge drum komt trouwens van het nummer Forever In My Life van het album Sign 'o' the Times van Prince.
Deze drie 'folk' achtige nummers vormen een ander hoogtepunt op dit album.

Op What You Want horen we weer een lichte Shoegaze gitaarsound: prettig. Favourite Day klinkt bij de opening en in de coupletten als een soort van traditional. Not my cup of tea... gelukkig zijn refrein en bridge wel mooi aan de van hand van een heldere piano en zweverige violen. Over zweverig en een heldere piano gesproken: dat hoor je terug op Still, het slotnummer. Dit is eerder een soort van Radiohead achtig nummer. Erg mooie afsluiter van een erg mooi album. Knap voor zo'n jonge veelbelovende band!

Dit vind ik zeker niet een 13-in-een-dozijn plaat. De nummers hebben meer diepgang dan die van het gemiddelde rockbandje met een debuut cd. Het loopt lekker, het rockt soms lekker en er staan mooie stukken muziek op.
De zanger heeft een aparte stem, die ik wel kan waarderen. Zijn stem heeft wat weg van die van de zanger van the Editors. Soms heeft de muziek daar ook wat van weg, zoals op Evening/Morning & Dust on the Ground.

Er zit ook nog eens een hele aardige afwisseling tussen de nummers, waarbij ze toch nog een aardig geheel vormen.
Favoriete tracks: Evening/Morning, Dust on the Ground, Magnet & What If. Overigens staat er geen slecht nummer op.

Goede cd hoor: een aanrader!

Na For Emma, Forever Ago lag de druk op de schouders van Justin Vernon. Kom na zo'n prachtig debuutalbum als Bon Iver maar eens met een vervolgplaat. Dat debuut was eenzaam opgenomen in een blokhut in the middle of nowhere. Het leverde schitterende muziek op dat je vol in het hart raakte.

Voor dit vervolg Bon Iver, Bon Iver heeft Justin het verschil met het debuut gezocht in een aantal topmuzikanten die hem ondersteunen bij de weer oh zo mooie muziek. Je hoort ondermeer Colin Stetson (Arcade Fire) op de saxofoon en pedal steel gitarist Greg Leisz (Wilco). Door die instrumenten die aan de muziek van Bon Iver zijn toegevoegd klinkt het net anders, maar ook niet zo dat de schoonheid van het debuut verloren gaat. Het luisterde natuurlijk nauw: al deze toevoegingen en toch net zo'n mooie sfeer creeren als bij het debuut. Het is duidelijk dat Justin en zijn gastmuzikanten daar meestal meer dan in geslaagd zijn. Sterker nog en logisch ook: de muziek klinkt nu soms voller en wordt regelmatig fraai aangekleed.

Ook dit album staat weer vol met hele mooie nummers. Alles is weer de moeite waard, het luistert ook als 1 prachtig geheel. Uitschieters zijn voor mij de plaatsen Holoscene, Wash en Calgary (in die laatste plaats ben ik ooit mijn huwelijksreis begonnen). Dit is 1 van de mooiste platen van 2011, misschien wel de allermooiste?

Ik heb in 1992 / 1993 Keep the Faith best veel gedraaid, maar dan met name een aantal nummers. Want in vergelijking met de voorgaande twee albums staan hier toch wel een paar te gladde commerciële tracks op. Allereerst (semi-)ballads In These Arms, Bed of Roses & I Want You. Daarnaast vind ik If I Was Your Mother (wat een titel ook) en Little Bit of Soul wat minder geslaagd. Hoezo Soul?
De plaat heeft echter 2 gezichten, want de goede nummers zijn vaak echt goed. De drie openingssongs en zeker ook het fraaie Dry County mogen er zeker wezen. Zo levert het wat mij betreft een plaat met 2 gezichten op, met gemengde gevoelens. Een plaat ook die het te zoete te commerciële tijdperk van Bon Jovi in zou luidden. Vanaf hier ben ik ook afgehaakt.

Ik was in de jaren '90 Bon Jovi uit het oog verloren. Tot ik recent las dat dit Slippery When Wet tot de best verkochte albums van de jaren '80 hoort met toen 12.900.000 verkochte albums. Nu zegt dat niet veel, maar ook weer niet niets. En toen ik de plaat weer eens oplegde viel 'ie helemaal niet tegen.

Het is dus het doorbreek album van de band. Ik las dat ze 30 nummers hadden, die ze getest hebben bij kleine optredens. De beste nummers vind je hierop terug. Met als absoluut 'koningsnummer' natuurlijk Wanted Dead Or Alive. Dat blijf ik echt fantastisch vinden. Ook Let It Rock mag er zijn, met die fraaie opening, wat ook gelijk het album opent. Verder staan er aardige tot heel aardige nummers op. Van de 2 singles heb ik Livinin' on a Prayer net wat te vaak gehoord, maar is You Give Love A Bad Name toch ook een prima nummer.
Uiteindelijk maakte de band ook slim gebruik van de videoclip en werd dit de succesvolste rockplaat van 1987. Een plaat die er nog steeds mag zijn.

Vreemd om hierboven een paar niet juiste omschrijvingen te lezen over dit album: dit is bijvoorbeeld geen bop of post bop, maar hard bop. Ook snap ik het niet echt als je naar een album van een trompettist gaat luisteren, met notabene een afbeelding van een trompet voorop, en dan zegt dat je niet zo van trompet houdt om vervolgens een lagere beoordeling te geven. Gevolg is dat deze gewaardeerde fraaie plaat van Booker Little hier op de site helaas wat ondergewaardeerd wordt. Daardoor was ik bijna niet gaan luisteren. Gelukkig heb ik dat wel gedaan.

Grotendeels eigen composities die werkelijk fantastisch gespeeld worden door Booker Little. Ook nog een prima begeleiding op dit album door Tommy Flanagan of Wynton Kelly op piano, een uitstekende Scott LaFaro op bas en Roy Haynes strak op drums. En de productie van het album is ook nog eens opvallend goed. Dit Booker Little album is juist een enorme aanrader voor de hard bop liefhebbers!

En dan leer je in 2019 nog zo'n mooi album uit Nederland kennen... wat een lekkere plaat is dit Brainbox.
Vol met fraaie bluesrock met soms psychedelische kanten en vleugen progrock. Uitstekend gespeeld door het talentvolle gezelschap van Jan Akkerman op gitaar, orgel en vibrafoon, Cas Lux op zang en percussie, André Reijnen op bas en Pierre v. d. Linden op drums, soms Tom Barlacher op fluit.

Een album gevuld met wat mij betreft alleen maar hele goede tot ijzersterke songs. Uitblinkers voor mij zijn de hit Dark Rose, sterke bluescover Baby, What You Want Me to Do, de hele mooie cover Scarborough Fair de hit Summertime en de mooie lange versie van Sea of Delight. Inderdaad het beste te beluisteren in de 2011 Remaster van Estoric inclusief 11 single A/B-kanten als bonustracks:
Brainbox - Brainbox (CD, Album, Reissue, Remastered) | Discogs

Danger Mouse was al samen met James Mercer te horen op zijn album met Sparklehorse Dark Night of the Soul. Nu dus ook een heel popalbum, wat meer dan geslaagd is. De ene fijne popsong na de andere staat er op dit album. Uitermate prettig begleidt en aangekleed door Danger Mouse en door de prettige stem van James Mercer.

De enige dissonant tot nu vond ik Your Head Is On Fire. Maar na meerdere keren luisteren is zelfs dat nummer best aardig. De overige tracks zijn goed tot wel heel erg lekker. Alleen het begin van het album al met The High Road, Vaporize & the Ghost Inside, waarvan de beat en het klapje echt zo heerlijk zijn.

Het wordt gevolgd door het Portishead / Air -achtige Sailing to Nowhere. Wat is dat een mooi nummer zeg, alleen al de toetsen en de violen op het einde! En het heerlijke sfeertje wat daarbij hoort wordt vervolgens op een mooie manier doorgezet en neergezet in de mooie tracks Trap Doors, Citizen & October. Tot slot volgt er een twee-akt met een funky gitaartje erin. Mogrel Heart & The Mall & Misery zijn 2 lekkere nummers om mee te eindigen.

Een popalbum met een mooie sfeer en veel mooie en/of lekkere muziek. Een aangename verrassing.

Natuurlijk deze Record Store Vinyl release vanochtend meegenomen. Gelimiteerd tot 7500 exemplaren wereldwijd. Het is een geslaagde EP die zeker de moeite waard is. Titelsong American Beauty is een aardig Springsteen nummer, raar genoeg de minste van de EP. Mary Mary is een prachtig nummer, wat gekenmerkt wordt door de fraaie begeleiding van strijkers.

Op Side B weer hetzelfde: Hurry Up Sundown is weer zo'n lekker Springsteen nummer. Maar Hey Blue Eyes is echt heel mooi en een paar jaar ouder: het wordt gespeeld met een deel van de E-Street Band. De zon schijnt nu naar binnen, de ogen dicht en dit Hey Blue Eyes met o.a. steelguitar en alweer strijkers en fraai gezongen door the Boss is werkelijk een juweeltje.

Voor Springsteen fans niet te missen deze release.

Ik vond dit Born To Run lange tijd een goed album met een paar uitschieters. Sinds laten we zeggen dit decennium steeg het langzaam richting een geweldig album en sinds vandaag durf ik dit toch wel 5,0* te geven.
Dit komt door de mooie combinatie van (delen van) songs die meer richting fraaie singer-songwriter liedjes gaan. Door die andere (delen) van songs die juist rock ('n roll) zijn en oh zo sterk neergezet worden. En door de werkelijk sublieme nummers Jungleland, Backstreets & Thunderroad. En niet te vergeten door de pure klasse en intensiteit waarmee dit uitgevoerd wordt, met name door Roy Bittan op de piano, Bruce als zanger en gitarist en last but not least Clarence. Fantastische en historische plaat.

Ik loop de platenwinkel binnen en zie voorop Chapter and Verse een sticker: met 5 niet uitgebrachte tracks. Dat maakt het gelijk interessant. Ook zie ik dat er maar eigenlijk 5 grote hits op staan en verder nummers die je minder vaak of heel weinig hoort. Oftewel: dit is een bijzondere verzamelaar, niet zomaar een zoveelste grootste hits.

Side 1 van de LP staat vol met onuitgebracht werk van the Boss en deels zijn vroege bandjes. En wat is dat een aangename verrassing. Rock 'n roll, garagerock, orgeltjes en gitaarsolo's: echt heerlijke muziek. Geweldig dat dit nu alsnog beschikbaar is.

Verderop op de plaat kom je prachtige nummers als Brilliant Disguise, Living Proof, The Ghost of Tom Joad & natuurlijk The River tegen. Deze songs sluiten dus aan op de autobiografie die nu uitkomt van the Boss. Opvallend veel singer-songwriter songs, veel rustige mooie muziek ook. Tenminste, afgezien van het rock 'n roll begin. Kortom, een prachtige verzamelaar die meer dan de moeite waard is.

Bruce Springsteen & the E-Street Band live is altijd heel bijzonder. Rauwe, pure, eerlijke muziek vol met emoties. Op Darkness On The Edge Of Town komt hij daar het dichtste bij in de buurt. De nummers zitten vol met allerlei emoties: verdriet, vreugde, boosheid. Ook raken de meeste nummers op dit album mij rechtdoor in het hart. Het is ook allemaal zo prachtig intens uitgevoerd en gezongen. Opvallend goed vind ik de toetsen op dit album.

Echt rauw en puur is Adam Raised A Cain, terwijl Racing in the Street juist weer zo ontzettend mooi en triest is. Voor mij één van de mooiste nummers ooit. Prove It All Night met zijn lekkere gitaarsolo hoor je terecht nu nog live vaak terug, net als The Promised Land trouwens, en de titelsong is een mooie afsluiter van een ijzersterk album. Er staan alleen maar rake goede tot geweldige nummers op. Voor mij is dit Springsteen's beste.

Wat is dit toch een mooi album van the Boss. Vaak rustig gezongen met zijn fraaie stem. Meestal met minimale begeleiding, soms alleen zijn gitaar met wat achtergrondzang. Nooit te veel in ieder geval. De plaat staat vol met sterke songs, eigenlijk vind ik alleen Silver Palomino niet meer dan aardig. Al die nummers vormen ook een mooi geheel en zorgen voor een ingetogen sfeer. Het is rustige, soms indringende rock, met folk, roots en country invloeden op zijn best. Springsteen weet mij te raken met dit album.