Ik blijf het gek vinden dat sommige users zo kritisch op dit album zijn. Ik heb (natuurlijk) gelezen waarom, maar alles bij elkaar opgeteld is dit toch wel een erg lekker heavy metal album. In de linernotes lees ik ook dat het de bedoeling was om een heavy album te maken en dat is ook prima gelukt. Over de kwaliteiten van deze muzikanten hoeven we het niet te hebben, die zijn voortreffelijk.

Het knalt er gelijk geweldig in met het sterke Computer God. En zwaarder wordt het met het heerlijk vertraagde After All The Dead. TV Crimes klinkt wat 'commercieler', het was dan ook een single van dit album. Maar ook dit is lekker zwaar aangezet en in een vlot tempo. Wat rustiger tempo krijgen we op Letters From Earth, waarop een lekkere gitaarriff zit en een prima zingende Dio.

Master of Insanity is de eerste single van dit album en is ook in deze eeuw regelmatig live gespeeld. Het heeft een lekkere catchy gitaarriff en een fraaie bridge. Ook Time Machine is met Dio deze eeuw live gespeeld, maar afgezien van de gitaarsolo vind ik dit niet meer dan een aardig nummer. Vooral het refrein vind ik te simpel voor Sabbath. Het begin van Sins of the Father doet bijna denken aan ... Aerosmith. Maar met een heavy riff eronder klinkt het ineens een stuk beter. Ook de synth-effecten en de drums zijn leuk.

Too Late is een rustiger nummer, meer rockballad-achtig. Nou zingt ene Dio het begeleidt door ene Iommi dus hoewel ik niet echt van de ballads ben, is dit intense nummer wel degelijk de moeite waard. En dan volgt I : voor mij één van de klassiekers van Black Sabbath: wat een nummer! Alles klopt eraan, een tijdloze heavy metalsong. Hierna gaan we nog even rammen op Burried Alive, de titel zegt genoeg. Deze slottrack heeft een ijzersterk refrein, fantastische solo en is een fraai einde van een prachtplaat.

Probeer het album niet te vergelijken met al die andere geweldige albums van de band. Dit is echt een prima heavy metalalbum. Opgenomen in 1992 zorgde Black Sabbath ook toen voor tijdloze heavy metal.

Hierboven wordt een overzicht gegeven van de Deluxe editie. Die 5 live nummers die je erbij krijgt zijn wel degelijk interessant en de verpakking is prachtig gedaan, met ook een uitgebreid boekje erbij. Momenteel niet al te duur op Amazon UK marketplace.

Persoonlijk vind ik de zang van Tony Martin net wat minder dan die van Dio, hoewel de stemmen enigszins wel op elkaar lijken. Op dit wat donkerder album dan voorganger the Eternal Idol springen er voor mij vier songs uit, die echt goed zijn. De titelsong & When Death Calls zijn geweldig en ook Devil and Daughter & Nightwing mogen er ook zijn. De rest van de songs vind ik (net) wat minder. De gitaren van Iommi blijven om van te smullen. Opvallend goed zijn ook de drums. De hoge uithalen van Martin kunnen mij ook niet altijd bekoren. Toch een heel aardig album.

Inderdaad, wat wil dat zeggen? We hebben het hier toch over de 'heilige drie eenheid' van Black Sabbath. En ik geef juist weer net de voorkeur aan dit Master of Reality, gevolgd door het debuut en dan Paranoid.
Dat is, omdat dit album de kers op de appelmoes is, het toetje na het voortreffelijke diner. Het soms nog wat (wel charmante) rommelige van de twee voorgangers is verdwenen. Deze plaat is zo strak als wat, gebouwd op heavy bas en diepe zware geweldige gitaarpartijen. En niet te vergeten, geweldige composities.

Cruciaal is het feit dat vanwege het eerdere verlies van 2 vingertopjes Tony Iommi zijn gitaar bijstelde en ook de bas hierbij aansloot. Dit leidde tot deze zware diepe heavy sound, voor het eerst te horen op deze studioplaat. Volgens mij een belangrijke stap op weg naar / in de heavy metal. Het album is ook nog eens opgebouwd als latere metalalbums, met veel nummers op basis van zware riffs, soms versnellingen en enkele rustpunten en een ballad, het fraaie maar donkere Solitude. Ik heb trouwens de 2010 remaster, waarvan het geluid echt geweldig is.

Sweet Leaf hakt er als opener gelijk stevig in, After Forever trekt de zware riffs lekker door, maar hier is wat meer afwisseling te horen. Dit was het eerste nummer niet geschreven door de groep, maar door Tony Iommi alleen. De tekst gaat dit keer juist over God, ipv over 'the dark side'. Sweet Leaf gaat over Marihuana, wat ook te horen is aan de joint-kuch aan het begin van de plaat. In Children of the Grave worden de rockende kids opgeroepen tot een revolutie tegen hun oorlogsvoerende ouders, om niet te eindigen als de titel zegt. Alweer een anti-oorlogs- / anti-establishment nummer, zoals War Pigs ook is. Voor velen is dit een favoriete track door de geweldige gitaarpartijen die te horen zijn. Lord of this World is echt donker, want gaat dan toch weer over satan, net als het donkere Solitude dat over depressie en eenzaamheid gaat.

Maar dan, maar dan: Into the Void! Volgens mij de eerste of één van de eerste echte metal songs. Wat een geweldige basis zit hieronder van zware bas en gitaar. Een krachtige versnelling verderop en een gillende Ozzy. Hij zingt dan ook: "Rocket engines... burning Metal through the atmosphere". Overigens is dit ook een nummer tegen milieuvervuiling. En dat in 1971. Black Sabbath was er snel bij, in alle opzichten, laten ze hier op Master of Reality horen. 5*

Er was geen misverstand, want ik beschreef ook wat je ervoor krijgt. In dit geval zijn het bonusmateriaal en alle extra's zo de moeite waard, dat het woord uitmelken te ver gaat. Het Brussel concert alleen al in deze kwaliteit is echt fantastisch.

Een nog mooier voorbeeld hiervan is de box van Sign O The Times van Prince die pas verscheen. Je moet wat mij betreft niet te snel het woord uitmelken gebruiken en eerst kijken wat je krijgt en in welke kwaliteit.

Ik weet niet waar jij naar geluisterd hebt, maar de eerste helft van de tweede cd klinkt prima. Ik heb 'm op de Sennheiser geluisterd en dit klinkt vele malen beter dan een ''goede bootleg''. Bovendien zijn het natuurlijk wel concertopnames uit de jaren '70 itt the Reunion cd. De geluidskwaliteit van de nummers van Sabotage zijn helemaal goed en hoe die nummers gespeeld worden is echt fantastisch. Megalomania moet toch 1 van de hoogtepunten van live rock / metal zijn.
De tweede helft van die tweede cd klinkt geluidstechnisch wat minder, maar de solo's van Iommi vergoeden heel veel.

De eerste cd is dus Live at Last geremastered. HET bezwaar tegen dat live album was altijd de geluidskwaliteit. Nou, dat is hiermee opgelost. En je hoort een zeer zeer goede en bevlogen live band spelen.
De verpakking van dit alles is echt zo mooi gedaan. Een uitvouwbaar digipak met een foto uit 1974 van een concert in California met 250.000 mensen (!). Er zit een poster bij en een fraai boekje met foto's en goede toelichting.

Ik vind dit Past Lives een historisch document en 1 van de meest intense live albums ooit gemaakt. Mis het niet!

Ik vind dat Ozzy toch nog best aardig bij stem is. Ik vind het wel jammer dat zijn stem net wat te hard ingemixt is. Ook ik irriteer me als hij weer door de geweldige gitaarpartijen van Tony Iommi heen aan het schreeuwen is. Shut up Ozzy!

Maar toch, het zingen kan zeker zo. En de rest is echt geweldig. Mooie diepe zware gitaarpartijen van Tony Iommi, zoals dat hoort bij Black Sabbath. Er zit toch heel wat meer melodie in, dan in een circelzaag... en wat een geweldige solo's weer! De bas sluit er heel mooi bij aan: sterk neergezet hoor. Een prima basis voor de band samen met de sterke drums. De productie is behalve het iets te harde inmixen van de zang, verder erg goed verzorgd. Goed helder geluid, veel details: een sterk live album zo.

Ja, kies maar eens favoriete tracks bij al dit geweld: alles is goed tot geweldig. Ik vind zelf N.I.B., Electric Funeral en Snowblind wel heel erg goed. Het begin van mijn favoriete Black Sabbath nummer Into The Void is helaas wat f***ed up. Dat komt ook - en dat is juist weer goed - omdat dit een 'echt' live album is. Er is niet in de studio verder aan gesleuteld. Dus je hoort ook wat missers, net als in het echt. Wel is er opgenomen bij 2 concerten achter elkaar in Birmingham, England, waar de band vandaan komt. Overigens is de slotsolo van Into the Void wel weer erg lekker.

Alles bij elkaar zeer de moeite waard dit live album, maar dan moet je 'm wel hard draaien natuurlijk. Ik zie net dat ik de 40ste stemmer ben en het gemiddelde gaat naar 4,0. Mooi.

En wat een album is dit toch! Op Who Are You na allemaal (ijzer-) sterke composities, vol met afwisselende melodieën, fraaie riffs van Iommi, en opvallend goede zang van Ozzy. In tegenstelling tot de eerste albums is de sound overall minder zwaar, waarmee de band aantoont ook zonder die sound te kunnen en een steengoed afwisselend rockalbum aflevert.

Een flink aantal echt memorabele songs staan op dit album: de titelsong natuurlijk, A National Acrobat, mijn favoriet: het swingende (!) Sabbra Cadrabra, Killing Yourself to Live & last but not least Spiral Architect. Bijna het hele album dus...
Mocht je niet zo van de zware sound van de eerste albums van Black Sabbath houden, dan is Sabbath Bloody Sabbath een dikke aanrader. Mocht je daar net als ik erg van houden, dan is dit ook een dikke aanrader!

Aardig album wat dus geen Iommi solo plaat werd, maar als Black Sabbath werd uitgebracht. Glenn Hughes' zang klinkt goed, maar niet bijzonder. Iommi speelt natuurlijk weer sterk. Het probleem van deze plaat is, dat er eigenlijk maar 4 goede songs op staan. In For the Kill, Stranger To Love, de titelsong & Heart Like a Wheel zijn echt de moeite waard. De rest is wel aardig. De productie vind ik wat schel klinken, waardoor het album nog wat lichter klinkt, terwijl het al geen donker album is. Dat alles past juist weer niet bij de band Black Sabbath. Je kan dan ook de vraag stellen of Iommi dit inderdaad niet beter als soloplaat had moeten uitbrengen.

Een echt goed album van Black Sabbath, de eerste dus met Tony Martin. En naar mijn mening samen met Cross Purposes de beste van de vier. Er staat een aangename mix op van doommetal (het geweldige Nightmare bijvoorbeeld) en sterke hardrock (Born to Lose). Het enige jammere is, dat het album een dipje heeft bij de tracks 2 - 4. Andere echt goede songs zijn opener the Shining, het geweldige Lost Forever & titelsong Eternal Idol.
De productie van dit album is trouwens opvallend goed. Door het hoge tempo van sommige songs, vind ik de hoge uithalen van Tony Martin hier minder storend. En Iommi speelt wel heel veel aangename riffs op deze plaat! Dat is pas echt genieten dus.

Van de 3 achtereenvolgende platen met Tony Martin (het sterke Cross Purposes volgde in 1994) vind ik dit de minste. Jerusalem, het Walhalla en meer van dit soort geloofs- mythologische thema's zorgen regelmatig voor een wat pompeuze insteek. Aan de andere kant: de muzikanten zijn goed, Iommi is (heel verrassend...) top. En gelukkig staat The Sabbath Stones er op: een traditioneel doommetal nummer: fraai! Het hardrock nummer Valhalla zelf is ook heel aardig, net als opener Anno Mundi. Toch kan ik mij overall niet zo vinden in de hoge waardering hier op Musicmeter.

Na zijn geweldige concert in Paradiso dit debuut weer eens opgezet. Een album vol mooie, tot echt prachtige liedjes. Het mooiste nummer sluit wel degelijk aan bij zijn wat vlottere (Arcade Fire -achtige) stijl van de laatste twee albums: Loveliesbleeding is simpelweg briljant. Daarvoor staan vier kleine juweeltjes Blindspot, California, Tidal Wave & Black Thread zijn allemaal erg mooi op hun eigen manier.
Op de Radiohead -achtige nummers Higher Ground & Resident speelt de viool een fraaie rol: ook dit zijn weer echt prachtige songs. Revolver is weer wat vlotter en van de laatste drie songs vind ik vooral Good Boy erg mooi.

Wat een juweel van een debuutalbum van Blaudzun. Toen werd al gezegd dat hij wel eens ver zou kunnen komen. Na inmiddels 4 sterke albums, weten we dat dit meer dan klopt.

Het is 7 januari en gisteren kwam al één van de betere platen van 2012 uit. Een plaat die betoverend mooi kan zijn, soms met veel dynamiek, soms fluisterstil. Een plaat met veel goede tot erg goede songs die gezongen worden door de fraaie stem van Johannes Sigmond. En ook nog eens uitstekende heerlijk helder geproduceerd.
En waar komt dat album vandaan: uit Nederland. Als je ernaar luistert geloof je het niet, want dit is een internationale klasseplaat. Als het Blaudzun meezit, kan hij zomaar flink doorbreken met Heavy Flowers.

De opener Flame On My Head is een mooi en vlot nummer tegelijk, ook erg mooi gezongen. Elephants is pompeuzer, met prachtwendingen. De bridge met violen is goed zeg! En inderdaad, hier komt de naam Arcade Fire in mij op en dat zal verder op dit album nog een aantal malen gebeuren. Toch geen al te slechte vergelijking.
Heavy Flowers de titelsong borduurt voort op de oorspronkelijk sombere inslag van dit album, richting het eind der tijden (toe maar). Gaandeweg kwam er ook een herfstzonnetje door en is dit een album een mengeling van hoop en verval geworden. Van overleven, geeft Blaudzun zelf aan.
Deze melancholische mengeling hoor je erg mooi terug in het gedragen Heavy Flowers.

Le Chant Des Cigales & We Both Know zijn echt fantastische zeer dynamische nummers, ja hoor, van het niveau Arcade Fire. Wat een mooie opbouw richting een spetterende finale!
Solar is een fraai rustpunt en Who Took The Wheel is een leuk troubadournummer. Monday & Sunday Punch zijn goede nummers, maar minder bijzonder dan die op Side A van het album. Another Ghost Rocket heeft tussendoor een erg fijne bas. Afsluiter Elephants (Nocturne) is weer bijzonder fraai, met een mooie steelguitar.

Wat een fijne verrassing dit Heavy Flowers, wat een groot talent is Blaudzun.

Het vreemde is dat ik een fan ben van het 'lullige bandje' genaamd Arcade Fire wiens sound regelmatig terug te horen is op dit Promises of No Man's Land. En dat ik toch eerst moest wennen aan deze plaat van Blaudzun. Hij heeft er dan ook zijn geheel eigen invulling aan gegeven, met zijn vaak hoge stem en originele arrangementen.
Eerst pikte ik vier nummers op, die ik steeds beter vond. Vervolgens toch maar weer die hele plaat erbij gepakt en wat een groeiplaat blijkt dit zeg! Inmiddels vind ik het een heerlijke plaat. Zet 'm hard aan nu de zon schijnt!

Natuurlijk is het regelmatig lekker pompeus, maar daar is soms helemaal niks mis mee. En vergis je niet, binnen songs zitten vaak verrassend veel variatie en fraaie details. Over de zon gesproken: er zitten ook donkere kanten aan de plaat, in de tekst en in muziekwendingen. Dat alles zorgt toch voor heel wat prettige variatie, naast de herkenbare sound van deze plaat.
Niet onbelangrijk is dat het niveau van de songs hoog is. Eigenlijk is alles inmiddels voor mij erg goed tot geweldig. Wat een dijk van een plaat van Johannes Sigmond: klasse!

Een album van Blondie uit de single tijd, die daar wel wat van weg heeft. Een ijzersterke A-kant en een leuke B-side, met daarop natuurlijk wel de geweldige hit Atomic. Maar die eerste kant begint al met het lekkere Dreaming, gevolgd door het goede rocknummer The Hardest Part. Daarna 2 erg mooie nummers: Union City Blue & Shayla. De snellere titelsong en de lekkere popsong met de mooie titel Accidents Never Happen zijn ook fijn. Op kant B ook nog een reggae achtig nummer, een slaapliedje en een punksong. Afwisselend zat, maar toch een mooi geheel, deze prima catchy plaat van Blondie!

De catchy muziek van Blondie geeft je energie (op deze maandagmorgen). Mooi gezongen goede songs door de herkenbare stem van Deborah Harry. Hanging On The Telephone is gelijk een lekkere hit die de plaat opent, maar One Way Or Another is misschien nog iets beter. Picture This is een sterke energieke track. Het begin van Fade Away and Radiate is erg mooi. Een prima wat donkerder nummer. Pretty Baby is lekker retro en op I Know But I Don't Know wordt prima gedrumd en staat een goede gitaarsolo.

Op kant 2 rocken we lekker verder op 11:59 en zeker op Will Anything Happen?, ook met fijn orgeltje. Sunday Girl blijft toch een erg goede popsong. Heart of Glass vind ik één van Blondie's beste singles, met alweer dat fijne orgeltje, maar echt een zwak heb ik altijd gehad voor singletje I'm Gonna Love You Too, wat ik toen grijs draaide (net als Denis eerder). Kortom, dit is toch Blondie's beste album, (haast) een jaren '70 klassieker.

Vind ik deze plaat bij de Emmaus in praktisch nieuwstaat. En dan ook nog eens met Denis i.p.v. Dreaming. En als je alle 14 nummers zo op een rijtje hoort dan zit er geen zwakke broeder tussen. En natuurlijk staan er ook een aantal echt goede tot giganten op.

Heart of Glass is gelijk een prima start, Denis is super, The Tide is High is heerlijk, Sunday Girl is leuk, Hanging on the Telephone is goed, Rapture is cool, Call Me is erg fijn en Atomic heeft een heerlijk gitaartje en sfeertje. Super verzamelaar!

Dit is een uitstekende verzamelaar van Blue Note gevuld met lekkere groovy jazz. En als je ervoor gaat, kies dan de 2LP versie met 3 prima bonustracks. Die Blue Note LP's hebben trouwens een erg goed kraakhelder geluid. Alle nummers op deze verzamelaar zijn de moeite (meer dan) waard.

Een paar favorieten van mij zijn Duke Pearson met Chilli Peppers, Blue Mitchell met High Heel Sneakers, Stanley Turrentine met Meatwave, Don Wilkerson met Dem Tambourines, Blue Note klassieker The Sidewinder van Lee Morgan, Herbie Hancock met Canteloupe Island, Tina Brooks met True Blue, Jeannine van Donald Byrd en Grant Green met de band en de song van John Coltrane: My Favourite Things. Genieten geblazen!

Dit is een aardige verzamelaar van Blue Note gevuld met meer lekkere groovy jazz. Als je ervoor gaat, kies dan de 2LP versie met 2 bonustracks. Deel 1 was uitstekend, dus viel dit tweede deel mij toch wat tegen en dat terwijl ook hier Dean Rudland de compilatie samenstelde.

Maar ook omdat het Blue Note jazz is staan er nog genoeg nummers op die deze verzamelaar enigszins de moeite waard maken. Zoals bijvoorbeeld Hank Mobley met The Flip, Stanley Turrentine met And Satisfy, Art Pepper met Mambo de La Pinta, Blue Mitchell met Mamacita en Lee Morgan met Afreaka.

Opgenomen op 13 Augustus 1963, maar pas in 1980 uitgebracht door Blue Note. En alweer is de vraag: hoezo? Dit is namelijk een uitstekende sessie met lekkere groovy nummers en uitstekende muzikanten. Op trompet blinkt Blue Mitchell uit en hij wordt niet door de minsten bijgestaan. Allereerst Joe Henderson op tenor saxofoon, daarnaast Herbie Hancock op piano, Leo Wright op tenor saxofoon, Gene Taylor op bas en Roy Brooks op drums. Mijn favorieten hier zijn opener Mamacita, titelsong Step Lightly en afsluiter Bluesville. Heerlijke muziek dit!

Een jazz album van nog geen half uur, maar gelukkig is bijna elke toon raak. Dit The Last Tango = Blues wordt logischerwijs onder de jazz-funk geschaard, maar dit is toch ook geweldige soul-jazz. Met natuurlijk op trompet Blue Mitchell, bandleider van minstens 10 muzikanten. Daaronder op Fluit Jackie Kelso, Gitaar David T. Walker, Orgel Charles Kynard, en verder Percussie, Clarinet, Alt Saxofoon, Tenor Saxofoon, Fender Bas en Drums.

Het album swingt en is mooi en er wordt uitstekend gespeeld. Alle songs zijn (erg) goed, alleen cover Killing Me Softly is aardig. Favoriete nummers van mij zijn Soul Turned Around, The Message, Steal the Feel, Last Tango in Paris & P.T. Blues. Een echte aanrader deze LP uit 1973. Verder is er alleen een cassette uitgebracht en in 2018 een CD. Meenemen dus, als je 'm al ziet staan.

Dit is deel 1 van een 12-delige serie uit 2001 die de wat onduidelijk 'Blues & Soul - the Soul Years' heet. Ligt de nadruk daardoor op Soul? De serie geeft in ieder geval een overzicht van een periode uit de tijdspanne 1966-1999. Dit eerste deel beslaat 1966-1969 en bestaat (vrijwel) alleen uit Soul hoogtepunten uit die jaren, zowel Northern als Southern Soul. Veel succesnummers uit die tijd staan erop en ook heel wat succesartiesten.

De nadruk ligt iets meer op Northern Soul - de hitnummers - en wat minder op de diepergravende Southern Soul. Dat vind ik wel jammer. Maar goede muziek blijft het. Mijn favorieten hier zijn de nummers van Wilson Pickett, Aretha Franklin, Stevie Wonder, Otis Redding en Eddie Floyd.

Dit is deel 1 van een 12-delige serie uit 2001 die de wat onduidelijk 'Blues & Soul - the Soul Years' heet. Ligt de nadruk daardoor op Soul? De serie geeft in ieder geval een overzicht van een periode uit de tijdspanne 1966-1999. Dit deel 5 beslaat de periode 1976-1977, de opmaat richting de discomuziek. Ik vind het een verrassend goede cd.

Alleen al de opening, want die wordt verzorgd door één van de beste Soul zangeressen ooit: Candi Staton. Love Hangover vind ik één van de beste nummers van Diana Ross en Carwash van Rose Royce is en blijft een klassieker, net als Get Up Offa That Thing van de King of Funk Mister James Brown. Thelma Houston's versie van Don't Leave Me This Way vind ik geweldig, maar nog beter is de lange 12 inch versie en Marvin Gaye staat er ook op met één van zijn beste tracks: Got to Give It Up. Deze verzamelaar is mooi samengesteld.

Echt geweldig verzamelalbum met Funky R&B and Rockin' Soul Crossovers die zorgen voor pure, rauwe en eerlijke Blues & Soul Power. Volgeladen met (steen-)goede liedjes uit de periode 1964-1972 en regelmatig ook nog vertolkt door echt giganten, zoals Solomon Burke met het fraaie Maggie's Farm, Wilson Pickett 2x erg goed, Don Covay is briljant met het Stones achtige Sweet Pea, Buddy Guy is een Man of Many Words. En oh ja: een uitstekende Queen of Soul, Little Richard, King Curtis: houdt het dan niet op? Nou, degene die wat minder bekend zijn hebben ook goede tot uitstekende songs, zoals bijvoorbeeld Ray Sharpe met Pt.1&2 van het heerlijke Help Me en het bluesy Cross Cut Saw van John Hammond, wat aan Jimi Hendrix doet denken.

Er zit ook een heel aardig boekje bij met foto's van de singles, 9 pagina's toelichting ook met gedetailleerde info per nummer en mooi artwork (mooie cover!). En vooral een plaat vol met geweldige muziek, als je van Funky Soul, Rock 'n Roll, Blues en/of jaren '60/'70 Rock houdt. Super!

Wat een fraaie serie uit de jaren '90 is dit. Je kan ook ipv de 3 losse albums vol. 1-3, de Very Best of box uit 2005 kopen, hoewel daar een paar nummers missen en zijn vervangen door anderen. Dat maakt het voor de mensen die al veel van dit volume 1 hebben, interessanter.
Het beste deel, want met de meeste minder bekende tracks vind ik volume 2. Maar dit volume 1 staat natuurlijk wel vol met topartiesten met goed uitgekozen sterke nummers. De nadruk ligt iets meer op soul dan op blues.

Erma Franklin zong bijna zo goed als haar jongere zus Aretha: beiden staan hierop. Respect Yourself van the Staple Singers blijf ik maar goed vinden, net als de klassiekers Take Me to the River van Al Green en In the Midnight Hour van de geweldenaar Wilson Pickett. Leuk ook dat hier een bluesnummer van de oude Fleetwood Mac op staat. En nog veel meer moois. Prima verzamelaar.

Wat een fraaie serie uit de jaren '90 is dit. Je kan ook ipv de 3 losse albums vol. 1-3, de Very Best of box uit 2005 kopen, hoewel daar een paar nummers missen en zijn vervangen door anderen. Voor de mensen die al veel nummers van volume 1 hebben, zijn dit volume 3 & volume 2 (nog beter dan dit volume 3) interessanter.

Ook hier overheerst de soul wat. Geweldenaar Wilson Pickett valt op met Mustang Sally net als Arthur Conley met zijn megahit Sweet Soul Music, mooie jaren '50 soul van Ray Charles, het fraaie I'm Still in Love with You van Al Green en het altijd mooie (Sittin' on) The Dock of the Bay van Otis Redding, die het nummer 1 succes van dit nummer helaas niet meer mocht meemaken. Maar ja, eigenlijk is vrijwel alles op dit album (erg) goed.

De plaat is even fraai als het schitterende artwork, wat er ook weer prachtig bijpast. Fantastische 70's retrorock, met een psychedelisch bluessausje. Sterk door de band neergezet, met veel gevoel en talent. Geweldig gitaarwerk van gitarist Dorian Sorriaux. En dan daar overheen de sublieme stem van zangeres Elin Larsson, wat wil een rockliefhebber nog meer?

En dan ook nog een overdaad aan heerlijke songs, alles is minstens goed. Openingssong High Class Woman knalt er gelijk geweldig in. Jupiter is een lekker nummer. Het pittige Black Smoke & het fraaie River volgen op side B van mijn dubbel LP een dubbel hoogtepunt. En daarna het wat gevoeliger bluesnummer No Hope Left For Me: de titel past bij de mooie muziek. De albumversie van Devil Man wordt hier als (wat) minder dan de EP versie beschouwd, maar dan nog blijft het een prima song. Wat te denken tot slot van afsluiter Little Sun: heerlijke trage pakkende bluesrock op zijn best.

Kortom: die is echt een dijk van een debuut, wat naar mijn idee in Nederland te laag gewaardeerd wordt. In Duitsland bijvoorbeeld haalde het album nummer 4 in de albumlijst. Vind ik logischer. Ik durf zelfs voorzichtig de naam Led Zeppelin hier neer te typen.

Als Oasis liefhebber moet ik zeggen dat Damon Albarn na Everyday Robots, nu ook weer een fijne Blur plaat heeft gemaakt als vervolg op het prima album the Magic Whip. Op The Ballad of Darren hoor je dat Everyday Robots, iets van Gorillaz en inderdaad zelfs wat Bowie terug.

De muziek op dit album zorgt regelmatig voor een fraaie wat donkere zelfs melancholieke sfeer. Mijn favoriete nummers zijn The Ballad, St. Charles Square, Barbaric, Russian Strings & The Narcissist. Goede plaat met ook een mooie hoes.

Wie had dat ooit a long time geleden gedacht? Een plaat van Blur als één van mijn favorieten van het jaar. En dat voor een (voormalig) Oasis fan. Nu zijn er ook wel redenen voor. Van alle solo projecten ken ik natuurlijk the Gorillaz het beste en die hoor ik gelukkig regelmatig - soms wat meer, soms wat minder - ook terug. Zeker op bijvoorbeeld zo'n geweldig nummer als Go Out. Even wat tekeningetjes erbij en .... Wat een ijzersterke gitaar wordt daar op gespeeld. Die gitaar van Graham Coxon is trouwens over het hele album erg goed. En natuurlijk de (gort-) droge zang van Damon Albarn.

Er staan veel mooie tot geweldige liedjes op deze plaat. Geen één nummer vind ik minder. Favorieten zijn naast Go Out, opener Lonesome Street, het droge Ice Cream Man, het spooky Thought I Was A Spaceman, het mooie My Terracotta Heart, het ware There Are Too Many of Us en het confronterende Pyongyang. Het waanzinnig mooie artwork van de dubbel LP lijkt hierop aan te sluiten, inclusief OBI en kijk vooral eens in de spiegel achterop. Dat kan nooit kwaad, lijkt Blur ons mee te willen geven.

Deze plaat van Dylan heb ik de laatste tijd best vaak gedraaid. Ik begreep dat hij hier meer de 'rock' kant op gaat en dat bevalt mij wel. Vooral een aantal songs van dit Bringing It All Back Home zijn erg sterk. Bovenal opener Subterranean Homesick Blues en It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding) zijn prachtig. Mr. Tambourine Man is fraai, maar - jawel - ik vind de versie van the Byrds mooier. Achterop die debuutplaat van the Byrds staat een foto waar je Dylan in de studio bij the Byrds ziet. Dus ook daar weet hij meer van.

Verder vind ik slotnummer It's All over Now, Baby Blue een erg mooi liedje en ook Love Minus Zero / No Limit is sterk. De overige songs variëren van gewoon goed (zoals de bluesy songs Outlaw Blues & On the Road Again) tot wel aardig. De teksten zijn natuurlijk weer fraai, alleen de mondharmonica hoor ik nog wat te vaak, maar daar is nu eenmaal niet aan te ontkomen. Als ik één of twee nummers skip, waaronder Bob Dylan's 115th Dream, dan is dit een erg goede plaat.

Ik blijf dit Desire een plaat met enigszins 2 gezichten vinden. Side One vind ik echt geweldig goed. Natuurlijk staat daar de fantastische klassieker Hurricane op, maar ook Isis daarna is prachtig. En na maar even draaien landen ooit het 'leuke' Mozambique en het fraaie One More Cup Of Coffee snel. Wat zingt EmmyLou Harris trouwens mooi, zeker op Oh, Sister. En ook niet vergeten, de violiste met de mooie naam: Scarlet Rivera.

Het andere gezicht vinden we op side Two. Joey is gewoonweg een veel te lang uitgesponnen verhaal op muziek van 11 minuten. De helft korter of wat meer pit in de muziek had zeker gescheeld. Op Romance in Durango vliegt Dylan wat mij betreft fors uit de bocht. Gelukkig draait het weer bij op Black Diamond Bay en eindigt de plaat fraai met Sara. Over het geheel genomen heb je dan te maken met een goede plaat, maar er had nog meer in gezeten.