Een tijd terug kwam er nieuws van the Boss: hij ging weer een ouderwetse plaat opnemen met zijn geweldige E-Street Band. Zouden ze het nog kunnen? Eerst horen, dan geloven dacht ik. En kijk nou toch eens aan, 2020 brengt ons ook goede dingen. Bruce Springsteen en the E-Street Band zijn inderdaad ouderwets op dreef op dit Letter To You.

Natuurlijk speelt de band steengoed, de lekkere gitaren en mooie piano vallen weer op. En ook de stem van de inmiddels 71 jaar oude zanger klinkt nog steeds erg fraai. Daarnaast is het album gevuld met heel veel echt hele goede songs. Voorbeelden hiervan zijn het mooie rustige One Minute Your Here, het vlotte Burnin' Train, het prachtige Janey Needs a Shooter, het ijzersterke House of a Thousand Guitars, de nu al klassieker If I Was the Priest en het fraaie Ghosts. Maar nogmaals: het hele album is van een heel hoog niveau. Het past wat mij betreft in het rijtje klassiekers van the Boss. En dat is nogal wat.

Het artwork van de dubbel LP is erg mooi, het sneeuwt overal. Op de gatefold hoes, op de erg mooie binnenhoezen, in het bijgaande boek en zelfs op mijn LP's. Zou dat wat zeggen over het jaar 2020 of over de fase van het leven waarin Bruce en zijn E-Street band zijn beland? Wat dat laatste betreft hoop ik dat het nog even zo blijft sneeuwen.

Deze plaat is ook heel geschikt voor een donkergrijze herfstdag, zoals vandaag. De rust, de schoonheid, de donkerte, de diepte van muziek en teksten raken je dan helemaal vol. Op dit prachtige Nebraska horen we de singer-songwriter Bruce Springsteen, gewapend met een akoestische gitaar en soms een harmonica, de ene na de andere fraaie song over ons heen strooien. Met de teksten vertelt hij ons zijn verhalen, waarbij je zelf de plaatjes mag verzinnen. Een historisch document.

In deze review richt ik mij vooral op de muziek en de verhalen in de songs van deze Springsteen on Broadway en wat korte introducties hierop. Bruce Springsteen in het theater met alleen een gitaar of piano en eventueel een harmonica: werkt dat ook, werkt dat op cd? Het antwoord is wat mij betreft volmondig ja. Wat kan deze man mooi vertellen, indringend, treffend, met zijn prachtige stem.

Waarmee hij daarna al die mooie songs gaat zingen. Het bijzondere van dit optreden is ook dat een aantal nummers echt anders en soms zelfs beter klinken. Beste voorbeeld daarvan is Born in the USA. Dat verandert van een stadionnummer ineens in een prachtige fragiele song. Ook de akoestische versie van the Rising is heel anders en erg mooi.

Andere favoriete nummers van mij zijn: My Hometown, The Wish, The Promised Land, Tenth Avenue Freeze-Out met een prachtig gesproken eerbetoon aan the big man Clarence Clemons, Tougher Than the Rest (met zijn vrouw Patti Scialfa) & Born to Run. En dan doe ik daarmee eigenlijk onrecht aan de rest. Want dit is een zeer geslaagd en fraai document geworden.

Ik kan mij goed vinden in de kritische kanttekeningen van itchy. Bij de eerste opmerking zou ik willen toevoegen, dat er een paar echt mindere tracks op deze dubbel cd staan. Sterker nog: ik zou opteren voor één enkele cd. Dat was de kwaliteit wel ten goede gekomen. En de prijs, want ik zie dat er maar 8 minuten te veel waren om alle tracks op één schijfje te zetten. Mogelijkheden zat om wat te schrappen, lijkt mij. Overigens vind ik het artwork echt schitterend. Zelf heb ik ook door die vlaktes en woestijnen in the West gereden. Het zijn prachtige sfeervolle foto's die goed passen bij sommige nummers.

Belangrijker nog is het tweede punt. Kort samengevat, kreeg ik ook al snel het gevoel dat het regelmatig wat had van de "Working On A Dream gladheid". Met als absolute dieptepunt: Someday (We'll Be Together: ). Een ander voorbeeld is het 'bewerkte' Breakaway, en daar word ik dus niet echt blij van. Hoe het wel kan, laat the Boss gelijk daarna horen op het veel betere The Promise. De opmerking van rkdev en andere recensenten dat een aantal nummers makkelijk op Darkness on the Edge of Town zouden kunnen staan onderschrijf ik dan ook niet. Dat album klinkt inderdaad een stuk rauwer, donkerder en kaler en dus beter.

Bij bijvoorbeeld One Way Street heb ik echt het idee dat de plaat per ongeluk op 33 toeren is gezet, terwijl hij op 45 toeren moet worden afgespeeld. Put what power in your music Boss! Ik vind zelfs de covers van Patti Smith (Because the Night) en ook van the Pointer Sisters (Fire) echt een stukkie beter dan de wat matte vertolkingen hier door schrijver van de songs Bruce en zijn band.
Ik mis ook vaak, niet altijd, de pure beleving die Springsteen juist zo sterk kenmerkten. Ook wat dynamiek, wat je dan wel weer terug hoort op het einde van eerdergenoemde Because the Night, vooral in de gitaarsolo. Of in het veel 'soepeler' Wrong Side of the Street. Andere echt goede tracks zijn Racing in the Street, Candy's Boy, Save My Love, The Promise & City of Night.

Al met al valt het toch weer wat tegen van één van mijn muziekhelden, Bruce. Eentje waar ik niet echt rekening mee had gehouden. Zouden die poppy bewerkingen met zijn leeftijd te maken hebben? Ik hoop het niet, gezien toekomstig werk wat uit gaat komen en omdat ikzelf ooit mogelijk ook zo kan gaan denken en doen.

Tot slot een handleiding voor (nieuwe) gebruikers van deze dubbel cd. Verwijder de volgende echt mindere nummers en je houdt één goede Bruce Springsteen cd over van zo'n 70 minuten:
Someday (We'll Be Together) & One Way Street (CD1)
The Little Things (My Baby Does) & Breakaway (CD2)

Deze enkele cd zou ik met 4,0* waarderen. Maar ja, met 1 cd zonder mindere nummers hadden ze natuurlijk niet zo makkelijk een speciale box kunnen uitgeven: die moet toch minstens 2 cd's hebben. Zou het daar soms ook mee te maken hebben?

Wat kan het toch helpen om een album een tijdje niet te draaien. Toen deze plaat uitkwam, het eerste studio album met the E Street Band na Born in the USA, werd ik behoorlijk weggeblazen. Ik heb de cd toen veel gedraaid. Na een tijd vond ik het album nog zeker goed, maar toch iets minder geworden. Dat laatste is nu gelukkig weg. Wat een geweldig album is dit toch weer van the Boss.

Zoals bekend uitgebracht het jaar na 9-11 in 'zijn' stad NYC. Springsteen reageert niet met woede, maar met verdriet. Dat hoor je in veel nummers door en hij weet dat fraai te verwoorden en in sterke - vaak ingetogen - songs te vervatten. In andere nummers hoor je juist weer de hoop, zoals in het fijne Waitin' On A Sunny Day. Van al die songs is alleen Let's Be Friends (Skin to Skin) wel aardig, de rest is goed tot ijzersterk. Favorieten van mij zijn ook Lonesome Day, Into the Fire, Nothing Man Empty Sky, Worlds Apart, You're Missing, The Rising & My City of Ruins. Dat zijn er veel, het is dan ook één van de betere albums van Bruce Springsteen.

Naast de rauwe prachtnummers vol emotie die je ook op voorganger Darkness On The Edge Of Town terug vond, staan op dit album ook flink wat vrolijker rock 'n roll en Amerikaanse poprock nummers. Tussen de echt geweldige nummers door is het zo wat lichter allemaal en heeft the River dan ook overall een andere sfeer dan zijn wat donkerder voorganger.

Nadeel is dat het niveau van deze lichtere nummers vaak wat lager ligt. Hoewel het natuurlijk heel aardige muziek is, luister bijvoorbeeld eens naar het wel erg prettige Ramrod & het sterke Hungry Heart. Echt bijzonder vind ik toch die tracks die meer aansluiten bij Darkness. Prachtsongs als Independence Day, het nog altijd zeer ontroerende The River, het sterke Point Blank, het met een fraai orgeltje gelardeerde Stolen Car & het lange Drive All Night.

Gemiddeld ligt mijn waardering wat lager dan voor Darkness, maar dat heeft ook te maken met die bewuste keuze om van The River een wat minder zwaar album te maken dan zijn voorganger. En dat is natuurlijk meer dan te respecteren.

Bruce Springsteen gaf aan dat hij toen hij aan deze plaat begon terug wilde gaan naar de popmuziek uit zijn jeugd. Uiteindelijk gaan de songs op dit album eerder terug naar de tijd dat hij jong en succesvol was, waarbij ik bijvoorbeeld denk aan de rustige sombere songs van albums als Nebraska & The River. Het is zo toch een echt Springsteen album geworden, alleen ligt de nadruk wat meer (nog) op de countryrock en voegen regelmatig de strijkers en soms een steelguitar veel moois toe. Erg fraai is de roestige stem van the Boss himself.

Het allerbelangrijkste blijven toch de songs en wat staan er hier op dit Western Stars een paar juweeltjes. Om te beginnen single Tuscon Train, waar die strijkers een prominente rol spelen. Daarvoor staat Wayfarer, ook een nummer waar ik gelijk voor viel, net als titelsong Western Stars wat een fraaie sfeer heeft. Deze wat melancholische sfeer van die eerste nummers wordt het hele album mooi doorgetrokken, met genoeg afwisseling. Alleen single There Goes My Miracle hoort er niet echt bij. De songs klinken zeer verzorgd en de productie is uitstekend. Aan het einde volgt nog de mooie afsluiter Moonlight Motel van een wel heel mooie plaat van Bruce.

Na het tegenvallende Working on a Dream is daar dan opvolger Wrecking Ball. Waar het vorige album soms strandde in zoete poprock, opent dit album ouderwets. We Take Care of Our Own is een echt goed Bruce nummer. Het heeft vaart, een heerlijke melodie, is geweldig uitgevoerd en de tekst is maatschappij-kritisch.

Easy Money is een countryrock nummer met Ierse violen of je kan ook zeggen 'a sort of traditional'. Daar ben ik niet altijd voor te porren, maar deze vind ik wel goed. Zo overtuigend neergezet dat ik bijna een biertje ga pakken in the Saloon. Shackled and Drawn heeft ook al dat ongepolijste. Ik denk dat ik er nog maar één bestel. Bruce is nostalgisch, dat is nu wel duidelijk, en dat is helemaal niet zo dom ten tijde van een recessie. Mensen worden dan sneller nostalgisch: Bruce levert ze de bijpassende muziek. Maar wel fijne muziek.

Op Jack of All Trades wordt het tempo terug geschroefd. Bruce kan mooie ballads maken en laat dat hier ook horen. 'I hammer the nails and I set the stone...' een heel fraai, triest en toch ook hoopvol lied, wat eindigt met een geweldige gitaarsolo.
Een apart maar ook sterk nummer komt daarna: je hoort zelfs een doedelzak! Uiteindelijk blijkt dat Bruce de Occupy beweging steunt: de aasgieren en de dieven (sommige bankiers, (top-)industriëlen, politici, opkoopfondsen etc.) die brachten Death to My Hometown.
Logischerwijs komt hierna This Depression. Hier zingt Bruce over de gevolgen van de huidige crisis voor heel veel gewone mensen. 'I Need Your Heart In This Depression'. De tekst spreekt mij aan, de muziek is aardig, de gitaar is erg fijn.

Titelsong Wrecking Ball (sloopbal) had Bruce ook in de jaren '70 kunnen maken, oftewel: daar is niks mee mis. 'All our little victories and buildings are turning into parking lots.' Het wordt muzikaal vrolijk gebracht. Een cynisch lied, een sterk nummer.
Dan volgt een pracht van een song: Baby You've Got It ('come on give it to me'). Piano en gitaar begeleiden Bruce, gevolgd door handclaps. We zitten hier eigenlijk naar Soul te luisteren. En wat is die gitaar verderop lekker zeg!
Maar laten we de boodschap van deze plaat niet vergeten: 'we are traveling over Rocky Ground.' Eigenlijk is daar ineens een heel mooi popliedje. Tot ik ineens een rapper hoor. Ik hou ook van hiphop, maar dat past hier niet echt. Wel het kerkkoor wat ik daarna hoor: wow! Hallelujah! A new day is coming, zingt Bruce.

Even denk ik dat Land of Hope and Dreams op Working on a Dream hoort, maar gelukkig gaat het nummer even later 'los' met piano, drums, gitaren en later de saxofoon: oftewel, hello E-Street Band! Oh, daar is dat kerkkoor weer. Het was gezellig in de studio. De tekst wordt nu wel een beetje te zoet...
Slotnummer We Are Alive is gelukkig weer andere koek vanwege een dreigende overdosis zoetigheid. Bruce en een gitaar en een banjo: kan dat? Ja natuurlijk, want het loopt als een trein. Er komen steeds meer instrumenten bij en zo werken ze toe naar de finale van dit prima album. Want met een mooie combinatie van oud en nieuw (uit eigen muzikaal werk) heeft Bruce een pracht van een plaat en een historisch document afgeleverd. Er is dan ook maar één conclusie te trekken: the Boss is back.

Ik verhoog 'm naar 5,0*: er staat hier zo veel waanzinnig mooie muziek op. Bijna een overdosis. De 11 minuten versie, inclusief het praatje vooraf over zijn vader, van The River op Disc 3 is echt kippevel. Ik heb veel live concerten meegemaakt, maar Bruce Springsteen & The E Street Band horen tot de allerbeste live artiesten op deze planeet.

Ook heb ik veel nummers hiervan zelf live mogen aanhoren en -zien in een drie uur durend superconcert in Keulen, december 2007. Het is werkelijk onvoorstelbaar hoeveel power er uit Bruce en zijn band komt. De kwaliteit van de live muziek is fenomenaal. Veel bandleden horen tot de beste muzikanten. Bruce zelf speelt trouwens ook geweldig gitaar. Het is bevlogen, intens en heel erg mooi. Dat is ook goed te horen op dit album.

Wij waren toen zo gelukkig om vrijwel alle 'grote' nummers van dit album voorgeschoteld te krijgen, zoals Thunder Road, Backstreets, Hungry Heart, Badlands, Darkness on the Edge of Town, Born in the U.S.A. & Born to Run. Maar ook speelden ze Fire, Because The Night & The River: echt fantastisch. Ze staan ook allemaal op deze schitterende box: Live/1975-1985. Ik zet 'm in mijn top 10.

Van de tour in 1978 zijn er een aantal radio uitzendingen gedaan. Die zijn recent op cd verschenen in prima geluidskwaliteit overigens. De andere shows zijn The Roxy-, Capitol- & Fox Theatre en de Winterland Ballroom. Alle 5 zijn ze ook gebundeld in de fraaie boxset: The Complete 1978 Radio Broadcasts.

Ook op dit concert uit Cleveland van 9 augustus 1978 hoor je een jonge en gedreven Bruce, samen met zijn machtige E Street Band. Bruce is net iets minder bij stem in het begin van het concert als in het Roxy Theatre, maar gaandeweg komt ook dat helemaal goed. En wat een power, dynamiek en klasse druipt er toch af van dit live concert. Het is toch uniek wat deze man en band presteren on stage.
Een aantal bijzonder geweldige songs zijn: Prove It All Night, Racing In The Streets, Jungleland, Backstreets (van bijna een kwartier!), een ijzersterke Because The Night & een over the top Raise Your Hand. Super!

Een concert van Bruce Springsteen & The E-Street Band is meestal (erg) goed. Dit is een goed concert, maar er zijn toch echt betere concerten. Zoals bijvoorbeeld: Bruce Springsteen & The E Street Band - The Agora, Cleveland 1978 (2014) - MusicMeter.nl

Allereerst is de setlist voor een concert van the Boss aan de korte kant en toch is het geen dijk van een setlist. Het eerste deel op CD1 is wel erg goed. Vooral songs als The River, Badlands, The Promised Land, Thunder Road en natuurlijk het fantastische Jungleland. En ook deze Born To Run mag er wezen. Het vervolg op CD2 bestaat uit veel rock 'n roll covers en is leuk. Vooral goed en energiek gespeeld, maar de songs zijn niet van Springsteens eigen niveau. Alles bij elkaar kom ik op 4* voor The Legendary 1979 No Nukes Concerts.

Damn Right I've Got The Blues klopt als een bus en is het album wat Buddy Guy een verrassende comeback opleverde met nog vele mooie albums die volgden, ook dit jaar nog. In 2018 komt er wat sleet op zijn stem, wat juist ook mooi klinkt, in 1991 was Buddy Guy zeker nog steeds in blakende vorm. Zeker ook als gitarist, wat kan deze man de gitaar toch mooi en indringend laten klinken: het kan soms dwars door je ziel heen snijden. Het album is soms een beetje gladjes geproduceerd, soms met een onnodig koortje hier en daar, maar klinkt alles bij elkaar toch goed.

En niet bepaald onbelangrijk zijn de vele goede tot erg goede songs die hierop staan. Hoogtepunten genoeg: allereerst de ijzersterke titelsong, genieten geblazen als Buddy Guy dit uitschreeuwt. Echt fantastische blues is te horen in Five Long Years, zowel muzikaal als in tekst. De langzamere blues in Black Night is echt wonderschoon en het instrumentale slotnummer - een eerbetoon aan Stevie Ray Vaughan - is van grote klasse. Een prachtalbum van Buddy Guy.

Op deze sterke verzamelaar staan songs van Buddy Guy die opgenomen zijn in de eerste helft van de jaren '60. Vanaf 1970 is deze LP/CD werelwijd in 23 verschillende uitgaves verschenen. Het album is gevuld met warme intense bluesrock, waarop Buddy Guy uitstekend zingt en nog beter gitaar speelt. Ook wordt hij prima begeleid. Absolute uitblinkers zijn de twee langste nummers Stone Crazy en I Found a True Love. Maar er staat geen minder nummer op dit I Was Walking Through the Woods, zoals bijvoorbeeld op kant 2 van de LP I Got a Strange Feeling & My Time After a While er ook mogen zijn. Zeker een aanrader!

Buddy Guy is natuurlijk zelf The Blues Giant. En zeker op de gitaar, die hij hier uitgebreid laat horen en spreken. Het is nooit verkeerd om Buddy uit zijn plaat te horen gaan op gitaar. Wel is hij boos, althans op dit album, en wel op een vrouw. Dat is te horen in de teksten en aan de intense muziek. Wat wel jammer is, is dat hij dat benadrukt door soms mee te neuriën met zijn gitaarsolo's. Daardoor klinkt het soms net over the top. Ietsje meer subtiliteit had deze plaat soms goed gedaan.

Desalniettemin blijft deze prima gespeelde en intense plaat zeker de moeite waard. Buddy Guy heeft ook vijf van de zes nummers zelf geschreven, behalve Outskirts of Town. Mijn favoriete songs hier zijn I Smell a Rat, Are You Losing Your Mind? & When I Left Home.

Wat een plaat heeft Buddy Guy weer afgeleverd en dit keer gemaakt op een leeftijd van 81 jaar! Respect voor deze wel heel ouwe knar. Keith & Mick van the Rolling Stones zijn ineens jonkies vergeleken met deze blueslegend. Opvallend is dat hij natuurlijk een geweldige tweede carriere heeft sinds begin jaren '90 vanaf Buddy Guy - Damn Right I´ve Got the Blues (1991) Daarna volgde vele hoogtepunten, vooral Buddy Guy - Sweet Tea (2001), maar deze The Blues is Alive and Well mag er ook wezen hoor.

Natuurlijk wordt er weer geweldig gespeeld op dit album en dus ook op deze leeftijd. Zijn stem heeft een lichte sleet, maar dat klinkt ook wel weer mooi. Verder staan er veel goede songs op en een paar ijzersterke. Daaronder You Did The Crime met Mick Jagger, opener A Few Good Years, heerlijk uptempo nummer Guilty As Charged, Cognac met Jeff Beck & Keith Richard, titelsong The Blues is Alive and Well & Bad Day: echt geweldig fijne nummers. Het complete eerste deel van dit album dus. En verderop staat ook nog allerlei fraais. Zoals When My Day Comes met briljante gitaar en fantastisch orgeltje.
Ik ga voor dit album als mijn plaat van 2018. Buddy Guy is Alive and Well!

Van dit Buddy Guy & Junior Wells Play the Blues heb ik de complete sessies op 2 CD. Als je die eenmaal hebt, dan wil je niet anders. Want er staan nog 13 extra nummers op, waarvan de meeste niet te versmaden zijn. Sterker nog, een flink aantal songs hadden bepaald niet misstaan op de LP. Bijvoorbeeld bij de echt geweldige nummers Tears, Tears, Tears, Love Her With A Feeling, Checkin' Up On My Baby & Last Night vraag ik mij af waarom die niet op de oorspronkelijke LP terecht zijn gekomen. Sterker nog, eigenlijk vind ik de tweede cd nog wat beter dan het oorspronkelijke album.

Gelukkig staan op de LP wel prachtnummers als Bad Bad Whiskey, Come on in This House / Have Mercy Baby, A Poor Man's Plea & Messin' with the Kid. De muziek wordt met veel gevoel en klasse neergezet door Buddy Guy & Junior Wells, op gitaar en harmonica en beiden vocals. Ze worden uitstekend begeleid door o.a. Dr. John en Eric Clapton, die ook veel nummers (mee) produceerde. Dit is overheerlijke Chicago Blues van de bovenste plank.

Dit His Greatest Hits is een fijne funky verzamelaar van Buddy Miles uit 1976, met nummers uit 1970 van maar liefst 3 albums! Van Them Changes: de fantastische titelsong, Dreams, Memphis Train en van We Got to Live Together: alweer de geweldige titelsong, Easy Greasy en Runaway Child. Dan van album A Message to the People: Don't Keep Me Wondering, cover van the Allman Brothers en het heerlijke instrumentale Joe Tex en uit 1971 vanaf single Wholesale Love. Praktisch alle muziek komt dus uit het jaar 1970 en vormt een erg fijne swingende verzamel LP.

Dit album had populair kunnen zijn begin jaren '80 ware het niet dat het uiteindelijk in sommige landen beperkt of zelfs niet is uitgebracht. Op CD was dit jaren moeilijk te krijgen. Het mag een raadsel zijn waarom, want dit vervolg op The Age of Plastic is een prima langspeler. Het is - zeker over het geheel genomen - ook beter dan de voorganger omdat er meer (echt) goede songs op staan. Ook is het een gevarieerder album geworden. Hoogtepunten voor mij zijn toch die 2 uitstekende singles (die ik op 7" had en veel draaide) Lenny & I Am A Camera, de titelsong en Rainbow Warrior.

Eigenlijk had ik verwacht dit synthesizer album van Trevor Horn hoger te beoordelen, maar nu ik het na lange tijd weer eens luister, vallen een aantal liedjes mij toch tegen. Ze klinken gedateerd en zijn toch wat minder dan de wel goede nummers op album. Soms klinkt het daarom te eentonig.
Minder vind ik Kid Dynamo, I Love You, Clean Clean & Astrobody. Goed tot geweldig vind ik Johnny on the Monorail, Elstree, Living in the Plastic Age en last but not least de niet stuk te draaien supersingle Video Killed The Radio Star. Al zetten ze dat briljant nummer op alle 80's compilaties, ik ga 'm niet skippen.