Ik heb de '50th Anniversary Limited Deluxe Edition' van één van mijn favoriete albums binnen. Ik moet zeggen, dan heb je ook wat. Van de 2 LP's met origineel artwork klinkt de stereo versie werkelijk geweldig. Bob Ludwig heeft weer eens fantastisch werk geleverd. De mono versie klinkt ook erg goed, maar schijnt gedaan te zijn door de stereo naar mono om te zetten. Dat gebeurde al in 2002 en net zo'n versie zit in de mono box set. Alleen deze mono versie is dus nog eens geremastered. Ik heb gelukkig ook de originele echte mono versie uit 1969.

Ook zitten in een aparte andere hoes nog eens 2 SACD versies van de mono/stereo Let It Bleed. Die hoes is mooi gedaan, net als al het artwork. Zeker ook de 3 artprints van het fraaie hoesontwerp. Het boek van 80 pagina's mag er wezen met veel hele foto's en interessante teksten, ingedeeld met hoofdstukken gebaseerd op opnames en concerten in 1969. Oh ja: erg leuk is de 7" single van Honky Tonk Woman / You Can't Always Get What You Want, ook die klinkt geweldig. Kortom, ben je fan van dit album en heb je een beetje geld, dan zou ik ervoor gaan. Maar let dus wel op, waar je 'm koopt.

Tattoo You is één van mijn meest gedraaide Stones albums. En hoewel ze natuurlijk veel fanatische platen hebben gemaakt, hoort het toch ook tot mijn favoriete Stones albums. Ze spelen zo ongedwongen, speels en lekker en dat klinkt erg fijn allemaal. Ook staan er flink wat overheerlijke songs op. Allereerst mijn favoriet: Slave. Funky as hell! Mick die schreeuwt met kopstem en de blazers zijn waanzinnig. En wat te denken van het fantastische basloopje? Dan het zuigerige Worried About You: wat een nummer. Eéntje zoals alleen Jagger ze kan zingen. Dan het supersingletje Waiting on a Friend, wat ik helemaal grijs draaide toen. Oh ja, het live altijd gespeelde Start Me Up staat hier ook nog op en Neighbours wat ik the Stones steengoed zag spelen in muziekcentrum Vredenburg in 2003. Een ijzersterke Stones plaat dus!

In 1983 moest ik met mijn krantenwijk en wat zakgeld goed kiezen welke LP's ik kocht. Bij dit album ben ik toen voor de singles (deels in de uitverkoop bak van 1,00 Gulden) gegaan en die vond ik echt goed en heb ik veel gedraaid. Opener Undercover of the Night vond en vind ik echt een geweldig Stones nummer. Ik las dat het in the USA en UK flink succesvol was. Het had net als het wat funky She Was Hot een geweldige clip herinner ik mij.

Het lange Too Much Blood is ook al zo'n sterk jaren '80 nummer van the Stones. Ik heb er nog op gedanst in Club Cartouche in Utrecht. Verder vind ik Tie You Up (The Pain of Love), Pretty Beat Up met lekkere blazers en Too Tough ook heel aardig. It Must Be Hell is een fraaie afsluiter. De andere drie songs zijn matigjes. Alles bij elkaar heb je dan een hele aardige LP, maar ik heb er toen goed aan gedaan om voor de singles te gaan.

Er zijn al heel wat goede tot geweldige Rory Gallagher concerten uitgebracht. Toch mag je deze eigenlijk niet missen. Mijn favoriete concerten zijn uit zijn 'bluesrock tijd', zeg maar eerste helft van de jaren '70. Dit concert bij de BBC is opgenomen in augustus 1971 in het BBC Paris Theatre in London. Precies tussen de releases van zijn gelijknamige debuutalbum en Deuce in.

Van dat laatste album speelt hij al In Your Town op een fantastische manier. De andere nummers zijn van zijn debuutplaat en worden geweldig neergezet door Rory, Gerry McAvoy op bas en Wilgar Campbell op drums. Mooi is ook Just The Smile, wat Rory hier akoestisch speelt. Werkelijk een niet te missen bluesrock liveplaat van Rory Gallagher, dit BBC Concert 1971.

Prima Duits/Franse verzamelaar dit Pop History of Rory Gallagher: een dubbel LP uit 1972 met daarop op kant 2, 3 en 4 solo nummers van Gallagher uit de periode 1971-1972. Allereerst vier songs van zijn gelijknamige debuutalbum: Just the Smile , Wave Myself Goodbye, Can't Believe It's True en Hands Up. Van Deuce komen ook vier nummers: Used to Be, I'm Not Awake Yet, Don't Know Where I'm Going en Should've Learnt My Lesson. Van Live in Europe vinden we het uitstekende Messin' with the Kid, In Your Town, Bullfrog Blues en niet te vergeten Going to My Home Town.

Op kant 1 vinden we vijf nummers samen met Taste uit 1969 en 1970. Van het album Taste: Blister on the Moon, Born on the Wrong Side of Time & Leaving Blues en van het album On the Boards: Railway and Gun & Eat My Words. Dit is alles bij elkaar een erg prettig overzicht van Rory Gallagher uit zijn sterke periode 1969-1972, vaak voor een prima prijs nog te krijgen en in een uitstekende geluidskwaliteit. Enige kritiekpunt is dat er natuurlijk goede nummers ontbreken, maar het niveau van dit album is desondanks hoog. En daar komt bij dat de gekozen nummers goed bij elkaar passen in deze gekozen (chronologische) volgorde.

Van de vele verzamelaars van Rory Gallagher is dit wel een interessante. De songkeuze op de 2CD is prima en de nummers zijn ook in een goede afwisselende volgorde gezet. Het geremasterde geluid is kraakhelder en gedetailleerd. En er staan ook nog 4 fijne nummers van Taste op. Het artwork is mooi gedaan, met fraaie foto's. Alleen vind ik de foto van het bijbehorende boekje een stuk mooier dan de gekozen cover foto.

De 1CD/2LP versie is ook weer echt goed gedaan, want hierop zijn wel heel veel uitstekende songs van Rory Gallagher te vinden uit zijn fraaie carriere. Als je nou een 2LP met zijn grootste hits zoekt, dan zou ik voor dit The Best of Rory Gallagher gaan. Met o.a. de geweldige nummers Bad Penny, Shadow Play, I Fall Apart, Calling Card, A Million Miles Away, Philby, Walk On Hot Coals, Tattoo'd Lady & Crest Of A Wave.

Fijne Duitse verzamelaar dit The Story of Rory Gallagher: een dubbel LP uit 1977 met daarop nummers van Gallagher uit de periode 1971-1975. Allereerst twee erg sterke songs van zijn debuutalbum: Laundromat en For the Last Time plus ook nog Sinner Boy en Hands Up. Deuce komt er wat bekaaid af met gelukkig wel het prima Used to Be. Van Blueprint vinden we het uitstekende Walk on Hot Coals en van Tattoo'd Lady de sterke titelsong en het fraaie A Million Miles Away, naast ook nog het goede Livin' Like a Trucker.

Het leuke is dat hierop ook flink wat songs van de erg goede live albums staan, met niet de minste nummers. Van Live in Europe (1972) vinden we: Going To My Home Town, Bullfrog Blues, Messing With The Kid & In Your Town. En van de Irish Tour '74 staan Too Much Alcohol, As The Crow Flies & bonustrack Just A Little Bit hierop. Wat wel mist zijn bijvoorbeeld songs als I'm Not Awake Yet & Crest of a Wave van Deuce, maar alles bij elkaar heb je zo toch een heel aardig overzicht van de eerst vijf beginjaren van Rory Gallagher.

In plaats van deze verzamelaar uit 1980 kan je beter voor de eerste 2 albums van Rose Royce gaan: In Full Bloom & Strikes Again! Van de eerste staan er vier (van de acht) nummers op, maar soms in een verkorte versie, wat bij Rose Royce juist jammer is. Van de tweede staan er drie (van de negen) nummers op. Die albums zijn juist in hun geheel de moeite waard.
De songs van die albums worden o.a. aangevuld met 2 nummers van Rainbow Connection en één van Golden Touch (beiden ook uit 1980) en niet te vergeten de 'movie-hit' Car Wash. Alles bij elkaar levert het natuurlijk wel een goede verzamelaar op, hoewel van hun werk hierna het nummer R.R. Express wel erg wordt gemist.

Het positieve van deze verzamelaar is dat R.R. Express er in z'n volle glorie op staat. Voor mij het beste nummer van Rose Royce: wat een heerlijk lange pure funk is dit. Andere fijne tracks zijn Wishing On A Star, Do Your Dance, Is It Love You're After & het zwoele Love Don't Live Here Anymore. Jammer aan deze verzamelaar is dat er een essentiële song mist: Car Wash. Maar alles bij elkaar een prima overzicht van deze wat onderschatte soul- & funkband van eind jaren '70 / begin jaren '80.

Door de aanschaf van de boxset 'the studio albums' luister ik alle lp's in volgorde af van Roxy Music.
Roxy Music mist op Country Life allereerst de hele bijzondere nummers, die je wel op de eerste drie platen terug vond. Hoewel: Out of the Blue zit natuurlijk wel op dat topniveau. Ook is het zo dat er flink wat (echt) goede songs op dit album staan. Met name The Trill of It All, All I Want Is You, Bitter-Sweet & Prarie Rose. De rest vind ik aardig, behalve de barokke 'kerst' song Triptych.
Alles bij elkaar is dit album wat 'gewoner' dan de vorige drie platen. Verder vind ik ook de productie wat minder en dat zit hem met name in de bas (die is minder prominent aanwezig). De sound is wat vlakker en minder dynamisch. Door het flink aantal nummers dat toch echt de moeite waard is en het ijzersterke Out of the Blue rond ik 'm naar boven af op 4*.

Door de aanschaf van de boxset 'the studio albums' luister ik alle lp's in volgorde af van Roxy Music.
For Your Pleasure heeft bij vlagen een haast betoverende sfeer. Neergezet door fraaie en/of pakkende melodieën, synthesizers, gitaren. Soms meer richting het experiment, net zoals op het debuutalbum is dit vooral meer op kant B te horen. Dit is niet altijd even geslaagd, zoals op het te lange Bogus Man.
Daarom geef ik ook hier - net als op 'Roxy Music' de voorkeur aan de uitstekende kant A van de plaat. Met de geweldige opener Do The Strand, het sfeervolle Strictly Confidential, het swingende Editions of You en het ronduit briljante In Every Dream Home a Heartache met die schitterende finale. Weer een zeer originele en fraaie plaat van Roxy.

Sinds gisteren ben ik de gelukkige bezitter van de boxset 'the studio albums' van Roxy Music. Dus ik draai ze nog eens achter elkaar. Het debuutalbum, daar was iets mee. Oh ja: kant A vind ik ijzersterk en kant B is soms wel wat vergezocht. Iets te experimenteel. Dat geldt met name voor The Bob (Medley). Die kant B scoort al met al wel een voldoende bij mij. Kant A is echter een prachtig begin van al het moois wat nog zou volgen. Remake/Re-model is een nogal fraaie start te noemen. Ladytron draaft hier lekker op door. If There Is Something is een onvervalst juweeltje. 'Roxy Music' is met meer ups dan downs een sterke debuutplaat.

Door de aanschaf van de boxset 'the studio albums' luister ik alle lp's in volgorde af van Roxy Music.
Roxy Music heeft op Siren, meer als op Country Life, een paar echt bijzondere nummers, die je ook op de eerste drie platen terug vond. Love Is The Drug & Both Ends Burning zitten natuurlijk op dat topniveau. Ook is het zo dat er flink wat (echt) goede songs op dit album staan. Met name End of the Line (mooie piano), Sentimental Fool & She Sells vind ik erg mooi.

Alles bij elkaar is dit album net wat sterker dan Country Life, maar net wat 'gewoner' dan de eerste drie platen. Wel is de productie weer een stuk sterker, met een betere dynamischer sound als gevolg. Door het flink aantal nummers dat echt de moeite waard is en de ijzersterke songs Love Is the Drug & Both Ends Burning, is dit alles bij elkaar alweer een echt goed album van Roxy. En oh ja: een juweel van een hoes!

Door de aanschaf van de boxset 'the studio albums' luister ik alle lp's in volgorde af van Roxy Music.
Roxy Music klinkt op Stranded na het vertrek van Eno iets minder experimenteel. Hoewel? Psalm is wel een vreemd experiment. Ik hou van gospel, maar Bryan Ferry en band slagen niet om het goed neer te zetten in dit ook te lange nummer. Maar verder is het vooral genieten van de Roxy glam- artrock. Vooral van de opener Street Life, een klassieker, het fascinerende fraaie A Song For Europe,het geniale Mother of Pearl en de erg mooie afsluiter Sunset. Een fraai vervolg dus op For Your Pleasure, allebei uit 1 jaar (!): 1973. En wat een geniale hoes trouwens!

Hoe goed is dit Royal Blood? Nou, als je je plaat opent met het echt fantastische Out of the Black, dan ga je wel erg goed van start. Wat een lekker ruig nummer, met fantastische bas en drums. We donderen gelijk goed door met Come On Over: erop en erover, wat een riffs! Hé, luisteren we naar the White Stripes? Nee, het is het geweldige Figure It Out. Wel een goede vergelijking. Die je door kan trekken op het fraaie Blood Hands. Little Monster & Careless doen mij stiekem weer denken aan the Black Keys, maar dan net anders. Alweer steengoed. En zo gaat het maar door...

Als je met je debuut in de buurt komt van het debuut van the White Stripes, dan ben je toch wel erg goed bezig. Ik vind 'm ook beter als het soloalbum van Jack White Lazaretto. Het album Royal Blood is goed gemaakt, ruig en vuig gespeeld en vol met sterke tot geweldige songs. Wat wil je als rock liefhebber nog meer?

Chaka Khan laat op dit album horen dat ze over een heel complete stem beschikt. Vol dynamiek en kracht natuurlijk, maar ook prachtig mooi. Alles kan ze aan op deze plaat vol funky songs en soul ballads. Die zijn ook nog eens allemaal (erg) goed, net als de productie. Samen met de prachtige hoes, levert het een fraaie jaren '70 funk/soul plaat op.

Nu ik deze plaat een paar keer achter elkaar heb gedraaid, zie ik pas echt hoe geweldig goed het album is. En dat zit 'm bovenal in de songkwaliteit: die is goed tot uitstekend en dat met 16 nummers. Die nummers zijn ook nog eens heerlijk afwisselend, terwijl dit album toch als één geheel luistert vanwege de relaxte sfeer die Ryan Adams neerzet. Wat kan die man alles gemakkelijk en goed zeg!

Je mag hier 4 vinkjes bij de nummers zetten, maar er zijn veel te veel echt hele lekkere nummers. Van soul-achtig, via country-rock, naar lekkere pop tot echt goede rock. Ik pik daarom vier verschillende tracks eruit: de pop van New York, New York / The Rescue Blues, het adembenemende Nobody Girl en de rock van Tina Toledo's Street Balkin' Blues (in dit geval minder blues en meer Rolling Stones). Maar er staat zoveel meer moois op: ga gauw luisteren!